საქართველოს უზენაესი სასამართლო

განჩინება

საქართველოს სახელით

საქმე №ბს-852(კ-24) 12 ივნისი, 2025 წელი

თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემდეგი შემადგენლობა:

გიორგი გოგიაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: თამარ ოქროპირიძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი (მოსარჩელე) - შპს „ჰ...“

მოწინააღმდეგე მხარეები (მოპასუხეები) - სსიპ შემოსავლების სამსახური, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭო

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 31 იანვრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

აღწერილობითი ნაწილი:

შპს „ჰ...ს“ წარმომადგენელმა 2021 წლის 9 ივლისს სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხეების - სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს მიმართ და სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2020 წლის 4 სექტემბრის №007-320 საგადასახადო მოთხოვნის, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2020 წლის 21 დეკემბრის №37770 ბრძანებისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2021 წლის 12 თებერვლის №11974/2/2020 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა მოითხოვა.

სარჩელში აღნიშნულია, რომ შპს „ჰ...ს“ ბიუჯეტთან ანგარიშსწორების სისწორის დადგენის მიზნით ჩატარებული 2020 წლის კამერალური საგადასახადო შემოწმების შედეგად (პერიოდი: 04.05.2018წ.-01.06.2020წ.) დაერიცხა საგადასახადო დავალიანება 67 917 ლარის (აქედან: ძირითადი გადასახადი - 40 595 ლარი, დღგ - 18 586 ლარი, მოგების გადასახადი - 21 898 ლარი, საშემოსავლო გადასახადი - 45, ქონების გადასახადი - 66, ჯარიმა - 20 507 ლარი, საურავი - 6 815.34 ლარი) ოდენობით. მოსარჩელე აღნიშნულ დარიცხვას არ ეთანხმება და სასარჩელო წესით ითხოვს დარიცხვის შესახებ მიღებული სადავო აქტების ბათილად ცნობას და სარჩელის დაკმაყოფილებას.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2022 წლის 10 თებერვლის გადაწყვეტილებით შპს „ჰ...ს“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება კომპანიამ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 31 იანვრის გადაწყვეტილებით შპს „ჰ...ს“ სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2022 წლის 10 თებერვლის გადაწყვეტილება სახელმწიფო ბაჟის გადახდის ნაწილში (გადაწყვეტილების მე-2 პუნქტი) და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც შპს „ჰ...ს“ სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ დაეკისრა 4754.19 ლარის გადახდა; დანარჩენ ნაწილში თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2022 წლის 10 თებერვლის გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად. აღნიშნული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს „ჰ...მა“, რომელმაც სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებისა და ახალი გადაწყვეტილების მიღების შედეგად სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორის მიუთითებს იმავე ფაქტობრივ და სამართლებრივ გარემოებებზე, რაზეც მიუთითებდა ქვედა ინსტანციის სასამართლოებში. ამასთან, კასატორი არ ეთანხმება საგადასახადო შემოწმებისას საგადასახადო ორგანოს მიერ რემონტის უსასყიდლო მიწოდებად ჩათვლასა და დღგ-ით დაბეგვრას და მიიჩნევს, რომ აღნიშნული გადაწყვეტილება უკანონოა. საკასაციო საჩივარში ასევე აღნიშნულია, რომ ფიზიკურ პირთან განთავსებული ნივთებიც არასწორად ჩაითვალა უსასყიდლო მიწოდებად, ვინაიდან მასალა დროებით იყო მისამართზე განთავსებული, რემონტისგან დაცვის მიზნით და ისინი იმთავითვე იყო განკუთვნილი სასტუმროსათვის.

კასატორი ასევე მიიჩნევს, რომ სასამართლომ არასწორად შეაფასა ფაქტობრივი გარემოებები და არასწორად გადაანაწილა მტკიცების ტვირთი, რამაც გადაწყვეტილების არსებითი უსწორობა გამოიწვია. მართალია, საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-9 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე საგადასახადო ორგანოს აქვს უფლებამოსილება შეცვალოს ოპერაციის კვალიფიკაცია, თუმცა საქმის ფაქტობრივი გარემოებების არასწორი განმარტების გამო, ეს უფლებამოსილება არასწორად იქნა გამოყენებული.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორი გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებას მოითხოვს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 25 ივლისის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული შპს „ჰ...ს“ საკასაციო საჩივარი. ამავე განჩინებით კასატორს გადაუვადდა სახელმწიფო ბაჟის გადახდა განსახილველი დავის გადაწყვეტამდე.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად ასკვნის, რომ შპს „ჰ...ს“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრულ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის მოთხოვნებს, რაც გამორიცხავს განსახილველი საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის შესაძლებლობას.

საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები, ვინაიდან:

- არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი;

- არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების საფუძველი;

- სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს;

- საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით;

- კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით და საკასაციო საჩივარში მითითებული პოზიცია ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

შესაბამისად, საქმეზე არ იქმნება საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრული საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების წინაპირობა. ამასთან, საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოთა მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გამოთქმულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ მოცემული დავა არსებითად სწორად არის გადაწყვეტილი.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ განსახილველ საქმეში მთავარ სადავო საკითხს წარმოადგენს საწარმოს - შპს „ჰ...ს“ მიერ იჯარით აღებულ ფართში გაკეთებული რემონტის ღირებულების უსასყიდლო მიწოდებად განხილვის, ასევე შპს „მ...სგან“ შეძენილი საქონლის ფიზიკურ პირზე უსასყიდლო მიწოდებად ჩათვლისა და შესაბამისად, დღგ-ით და მოგების გადასახადით დაბეგვრის კანონიერება.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 61-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმად, გადასახადის დარიცხვა გულისხმობს საგადასახადო ორგანოს მიერ კონკრეტული საგადასახადო პერიოდისათვის გადასახადის თანხის აღრიცხვასა და ასახვას გადასახადის გადამხდელის პირადი აღრიცხვის ბარათზე, რომლის წარმოების წესს განსაზღვრავს საქართველოს ფინანსთა მინისტრი. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტის თანახმად, გადასახადის დარიცხვის საფუძველია საგადასახადო შემოწმების აქტი.

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 97-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტის თანახმად, რეზიდენტი საწარმოს (გარდა ამ მუხლის მე-2 და მე-8−91 ნაწილებით გათვალისწინებული შემთხვევებისა) მოგების გადასახადით დაბეგვრის ობიექტია უსასყიდლოდ საქონლის მიწოდება/მომსახურების გაწევა ან/და ფულადი სახსრების გადაცემა. ამავე კოდექსის 98³ მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ამ მუხლის მიზნებისათვის საქონლის მიწოდება ან მომსახურების გაწევა, რომლის მიზანი არ არის მოგების, შემოსავლის ან კომპენსაციის მიღება, უსასყიდლოდ მიწოდებად ითვლება. სადავო პერიოდში მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 161-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად კი, დღგ-ით დასაბეგრი ოპერაციაა საქართველოს ტერიტორიაზე ეკონომიკური საქმიანობის ფარგლებში საქონლის მიწოდება ან/და მომსახურების გაწევა.

დასახელებულ ნორმათა ანალიზის შედეგად, საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ საგადასახადო ორგანოს შეუძლია გადასახადის გადამხდელს დაარიცხოს გადასახადი იმ შემთხვევაში, თუ გადასახადის გადამხდელის მიერ განხორციელებულ მიწოდებას განიხილავს უსასყიდლო მიწოდებად. ამავე ნორმებში ასახულია ასევე გარემოებები, რაც შეიძლება ჩაითვალოს საქონლის უსასყიდლო მიწოდებად.

განსახილველ შემთხვევაში დადგენილია, რომ საგადასახადო ორგანომ შპს „ჰ...ს“ კამერალური შემოწმებისას დაადგინა, რომ მას იჯარის ხელშეკრულება ჰქონდა გაფორმებული ს. ჯ-ესთან (ურთიერთდამოკიდებულ არამეწარმე ფიზიკურ პირთან). ხელშეკრულების თანახმად, მოიჯარე ვალდებული იყო დაეხარჯა 100 000 ლარი იჯარით აღებული შენობის სარემონტო-სარეკონსტრუქციო სამუშაოებისთვის 2018 წლის დეკემბრის ჩათვლით. საქმის მასალებით დასტურდება, რომ აღნიშნული თანხა ჩარიცხული იყო რამდენიმე ეტაპად 2018 წლის განმავლობაში და მიზნობრიობაში ყველა შემთხვევაზე მითითებული იყო ფართის რემონტი. საწარმოს აღნიშნულ პერიოდში შეძენილი ჰქონდა სარემონტო მასალები, რომელთა ღირებულება პირველადი სააღრიცხვო დოკუმენტებით შეადგენდა 96041 ლარს (დღგ-ის გარეშე). დადგენილია, რომ გადასახადის გადამხდელმა 2020 წლის 17 ივლისს საგადასახადო ორგანოში წარადგინა იჯარის ახალი ხელშეკრულება, სადაც შეცვლილი იყო იჯარით აღებული ფართის რემონტის სანაცვლოდ საშეღავათო პერიოდის პირობა, მითითებული იყო მხოლოდ იჯარის ხელშეკრულება და პირობა, რომ საიჯარო ქირის გადასახადი შეადგენდა 1000 აშშ დოლარს (თავდაპირველი ხელშეკრულებით ქირა არ უნდა გადაეხადა), ასევე, წარდგენილი იყო 2020 წლის 8 ივლისისთვის საბუღალტრო პროგრამა „ORISI-ს“ ინფორმაცია, სადაც ბუღალტრული გატარებებით რემონტის სამეურნეო ოპერაცია ასახული იყო შენობის საკუთრებაში გადასვლის შემდგომ, 2020 წლის 23 იანვრიდან 31 მარტამდე პერიოდში. შემოწმების პროცესში მოთხოვნილ იქნა დოკუმენტები აღნიშნული რემონტის 2020 წელში შესრულების რეალობის დასადასტურებლად, რაც გადასახადის გადამხდელის მიერ წარდგენილი ვერ იქნა. ამასთან, დადგინდა, რომ საწარმომ იჯარით აღებული სასტუმროს რემონტის ღირებულება ბუღალტრულ ჩანაწერებში არ აღრიცხა ბალანსზე ცალკე ჯგუფად. საგულისხმოა ისიც, რომ იჯარით აღებული სასტუმროს ფუნქციონირება დაიწყო 2019 წლის თებერვლიდან (თუნდაც შენობის ნაწილი ყოფილიყო ფუნქციური). ამ პირობებში, სასამართლო მიიჩნევს, რომ შემოწმების აქტში აღნიშნული ოპერაცია სწორადაა ჩათვლილი უსასყიდლო მიწოდებად და სწორად დაიბეგრა შესაბამისი გადასახადით.

რაც შეეხება მეორე სადავო გარემოებას, კერძოდ, შპს „მ...სგან“ შეძენილი საქონლის ფიზიკურ პირზე უსასყიდლო მიწოდებად ჩათვლასა და დღგ-ით დაბეგვრას, მოსარჩელის არგუმენტაცია ემყარება იმ გარემოებას, რომ სასაქონლო ზედნადებში ფიქსირდებოდა სხვა ფიზიკური პირის მისამართი, თუმცა, შემმოწმებელს არ გამოუკვლევია, თუ რა სახის საქონელზე იყო საუბარი და ხომ არ ჰქონდა შეცდომას ადგილი. მისი განმარტებით, რემონტისგან დაცვის მიზნით, აღნიშნული საქონელი დროებით ინახებოდა საცხოვრებელ მისამართზე, რომლის ტრანსპორტირებაც რემონტის დასრულებისთანავე შესრულდა და კომპანია დღემდე სარგებლობს მითითებული ავეჯით და ინვენტარით.

საკასაციო პალატა ამ ნაწილშიც იზიარებს სააპელაციო პალატის მსჯელობას, რომ მიუხედავად აღნიშნული განმარტებებისა, მოსარჩელე მხარეს არც პირველი ინსტანციის სასამართლოში და არც სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვის ეტაპზე არ წარუდგენია რაიმე მტკიცებულება, რომ აღნიშნული ნივთები გადატანილია სასტუმროში, ამასთან საგულისხმოა, რომ აღნიშნული ნივთების მიწოდებაზე არ არის შესრულებული საგადასახადო ვალდებულება, რაც წარმოადგენს დარღვევას. შესაბამისად, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ შემოწმებით აღნიშნული ოპერაცია, ასევე სწორად ჩაითვალა უსასყიდლო მიწოდებად და დაიბეგრა შესაბამისი გადასახადებით.

საკასაციო პალატა ასევე მიუთითებს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-9 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტზე, რომლის თანახმად, საგადასახადო ვალდებულების განსაზღვრის მიზნით, საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს სამეურნეო ოპერაციის ფორმისა და შინაარსის გათვალისწინებით შეცვალოს მისი კვალიფიკაცია, თუ ოპერაციის ფორმა არ შეესაბამება მის შინაარსს.

დასახელებული ნორმით გათვალისწინებული უფლებამოსილების გამოყენება უკავშირდება საგადასახადო ვალდებულების განსაზღვრის იმგვარ შემთხვევას, როდესაც ერთმანეთს არ შეესაბამება მხარეთა ნების გამოხატვის ფორმა და მისი შინაარსი. ასეთ შემთხვევაში, უპირატესობა ენიჭება სწორედ შინაარსობრივ მხარეს და არა მხარეთა მიერ გამოყენებულ ფორმას. თუკი მხარეებმა დადეს კონკრეტული სახის შეთანხმება, მაგრამ შეთანხმებით გამოხატული ნება არ შეესაბამება იმ შეთანხმების ფორმას, საგადასახადო ორგანო უფლებამოსილია, შეცვალოს სამეურნეო ოპერაციის კვალიფიკაცია. აღნიშნული გამომდინარეობს საგადასახადო ორგანოთა ფუნქციებისა და მიზნებიდან, რამეთუ სწორედ საგადასახადო ორგანო უზრუნველყოფს გადასახადების ადმინისტრირებას, მათი ჯეროვნად და დროულად გადახდის კონტროლს. ამგვარი უფლებამოსილების განხორციელება გამორიცხავს, ერთი მხრივ, კონკრეტული სამართლებრივი ფორმის გამოყენების შედეგად გადასახადის გადამხდელის მიერ გადასახადის გადახდისაგან თავის არიდებას, ხოლო, მეორე მხრივ, შეცდომის დაშვებისას იცავს გადასახადის გადამხდელის ინტერესებს, რათა არ მოხდეს მისთვის გადასახადების გაუმართლებელი ან ზედმეტი ოდენობით დარიცხვა. განსახილველ შემთხვევაში სსიპ შემოსავლების სამსახურმა გადასახადის გადამხდელის მიერ განხორციელებული ოპერაციები განიხილა ერთობლიობაში და მიიჩნია, რომ ოპერაციის ფორმა მისი შინაარსის შეუსაბამო იყო, რეალურად სახეზე იყო უსასყიდლო მიწოდება, რის გამოც საგადასახადო კოდექსის 73.9 მუხლის საფუძველზე განხორციელდა ოპერაციის კვალიფიკაციის შეცვლა და შესაბამისი დაბეგვრა, რასაც იზიარებს საკასაციო პალატაც და მიიჩნევს, რომ მხარემ ვერ უზრუნველყო საწინააღმდეგოს დამტკიცება.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, საქმის გარემოებები, რომლებიც კანონის თანახმად უნდა დადასტურდეს გარკვეული სახის მტკიცებულებებით, არ შეიძლება დადასტურდეს სხვა სახის მტკიცებულებებით. საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მოცემულ შემთხვევაში, საწარმომ სარწმუნო მტკიცებულებებზე მითითებით ვერ დაადასტურა აღნიშნული ოპერაციების უსასყიდლო მიწოდებად განხილვის გამომრიცხველი გარემოებების არსებობა.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილებები კანონშესაბამისია, ადგილი არა აქვს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 60¹ მუხლით დადგენილ მოთხოვნათა დარღვევას, რის გამოც არ არსებობს გასაჩივრებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობის საფუძველი.

გარდა ზემოაღნიშნულისა, საკასაციო პალატა მართებულად მიიჩნევს სააპელაციო პალატის მსჯელობას პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ სარჩელზე დაკისრებული ბაჟის არასწორად გამოთვლასთან დაკავშირებით და აღნიშნავს, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოში ბაჟის სახით გადასახდელი თანხის ოდენობაა დავის საგნის ღირებულების 3%, მაგრამ არანაკლებ 100 ლარისა. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 39-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, სახელმწიფო ბაჟის ოდენობა: ა) პირველი ინსტანციის სასამართლოში არ უნდა აღემატებოდეს: ა.ა) ფიზიკური პირისათვის - 3 000 ლარს; ა.ბ) იურიდიული პირისათვის - 5 000 ლარს.

განსახილველ შემთხვევაში დადგენილია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ მოსარჩელე მხარეს სახელმწიფო ბაჟის სახით დააკისრა 5000 ლარის გადახდა, რაც არ არის მართებული, რადგან მხარე სადავოდ ხდის საგადასახადო ვალდებულების სახით 67917.34 ლარის დაკისრების კანონიერებას, შესაბამისად, სახელმწიფო ბაჟის ოდენობა უნდა გამოითვალოს ამ თანხის 3%-ის ოდენობით, რაც შეადგენს 2037.50 ლარს. სააპელაციო განხილვის ეტაპზე კი, სახელმწიფო ბაჟის სახით გადასახდელი თანხის ოდენობა გამოთვლილია დავის საგნის ღირებულების 4%-ის ოდენობით, რაც შეადგენს 2716 ლარსა და 69 თეთრს. ამდენად, მხარეს, საქმეზე დამდგარი შედეგის გათვალისწინებით, ჯამურად - პირველი და მეორე ინსტანციის სასამართლოებში ნაწარმოები დავისათვის სახელმწიფო ბაჟის სახით სწორად დაეკისრა 4754 ლარისა და 19 თეთრის გადახდა.

ამასთან, ვინაიდან, შპს „ჰ...ს“ საკასაციო საჩივარზე სახელმწიფო ბაჟის გადახდა გადაუვადდა მოცემულ საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე, კასატორს უნდა დაეკისროს გადავადებული სახელმწიფო ბაჟის - 3395.85 ლარის 30%-ის - 1018.75 ლარის გადახდა.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დაადგინა:

1. შპს „ჰ...ს“ საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 31 იანვრის გადაწყვეტილება;

3. შპს „ჰ...ს“ (ს/კ ...) დაეკისროს საკასაციო საჩივარზე გადავადებული სახელმწიფო ბაჟის - 3395.85 ლარის 30%-ის - 1018.75 ლარის გადახდა;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე გ. გოგიაშვილი

მოსამართლეები: თ. ოქროპირიძე

ნ. სხირტლაძე