საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

საქმე #ბს-378(2კ-25) 19 ივნისი, 2025 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემდეგი შემადგენლობით:

მაია ვაჩაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: გოჩა აბუსერიძე, ბიძინა სტურუა

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი (მოპასუხე) – სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო

კასატორი (მესამე პირი) – ო. კ-ი (ე. ბ-ას უფლებამონაცვლე)

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) – ი. დ-ი

მესამე პირი (ასკ 16.2) – ს. კ-ი

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 13 აგვისტოს განჩინება

დავის საგანი – ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2021 წლის 30 ნოემბერს ი. დ-იმა სარჩელით მიმართა ბოლნისის რაიონულ სასამართლოს, მოპასუხის - სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მიმართ.

მოსარჩელის განმარტებით, დმანისში, ...ს (...ს) ქ. #...-ში მდებარე 2-სართულიანი სახლის 1/3 ნაწილი და 0.16 ჰა მიწის ნაკვეთი აღრიცხული იყო ა. ბ-ას სახელზე. აღნიშნული უძრავი ქონება მემკვიდრეობით (ანდერძით) მიიღო ვ. ბ-იმა, რომლისგანაც უძრავი ქონება შეიძინა მოსარჩელემ - ი. დ-იმა.

მოსარჩელე მიუთითებს, რომ აღნიშნულ უძრავ ქონებაზე გაცემულია სააღრიცხვო ბარათები, შემდეგი პირების სასარგებლოდ: ა. ბ-ის ოჯახი, სადაც უძრავ ქონებაზე პრეტენზიას აცხადებს ე. ბ-ა (მიწის ნაკვეთის ს.კ. ...) და ს. კ-ი (მიწის ნაკვეთის ს.კ. ...).

მოსარჩელე მიიჩნევს, რომ მითითებული სააღრიცხვო ბარათები უკანონოდ ზღუდავს მისი საკუთრების უფლებას, რის გამოც, დასახელებული აქტები ბათილად უნდა იქნეს ცნობილი.

ამდენად, სარჩელის დაზუსტების შედეგად, მოსარჩელემ სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2001 წლის 2 ნოემბრის #6198/2001 სააღრიცხვო ბარათისა (მიწის ნაკვეთის ს.კ. ..., მესაკუთრე: ბ-ი ა.ს ოჯახი; 0.084 ჰა) და 2001 წლის 2 ნოემბრის #6197/2001 სააღრიცხვო ბარათის (მიწის ნაკვეთის ს.კ. ..., მესაკუთრე: კ-ი ს.ს ოჯახი; 0.084 ჰა) ბათილად ცნობა მოითხოვა.

2022 წლის 13 ივნისის სასამართლო სხდომაზე სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს წარმომადგენელმა, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე, მესამე პირად ე. ბ-ასა და ს. კ-ის ჩართვის თაობაზე იშუამდგომლა.

ბოლნისის რაიონული სასამართლოს 2022 წლის 13 ივნისის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირებად ჩაბმულ იქნენ ე. ბ-ა და ს. კ-ი.

ბოლნისის რაიონული სასამართლოს 2022 წლის 13 სექტემბრის გადაწყვეტილებით ი. დ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად, ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2001 წლის 2 ნოემბრის #6198/2001 სააღრიცხვო ბარათი (მიწის ნაკვეთის ს.კ. ...; მესაკუთრე: ბ-ი ა.ს ოჯახი; 0.084 ჰა), 2001 წლის 2 ნოემბრის #6197/2001 სააღრიცხვო ბარათი (მიწის ნაკვეთის ს.კ. ..., მესაკუთრე: კ-ი ს.ს ოჯახი; 0.084 ჰა); სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს, საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოების გამოკვლევისა და შეფასების შედეგად, კანონით დადგენილი წესით და დადგენილ ვადაში, შესაბამისი გადაწყვეტილების მიღება და საჭიროების შემთხვევაში, ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა დაევალა.

ბოლნისის რაიონული სასამართლოს 2022 წლის 13 სექტემბრის გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულმა სააგენტომ და ე. ბ-ამ, რომლებმაც გასაჩივრებულ ნაწილში გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე სრულად უარის თქმა მოითხოვეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 1 ნოემბრის განჩინებით ე. ბ-ას სააპელაციო საჩივარზე დასაშვებობის შემოწმების სტადიაზე შეჩერდა წარმოება ე. ბ-ას გარდაცვალების გამო, მისი უფლებამონაცვლის დადგენამდე, მაგრამ არაუმეტეს ერთი წლის ვადით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 11 მარტის განჩინებით ადმინისტრაციულ საქმეზე განახლდა საქმის წარმოება და გარდაცვლილი ე. ბ-ას უფლებამონაცვლედ ცნობილ იქნა ო. კ-ი. ამავე განჩინებით ო. კ-ის (ე. ბ-ას უფლებამონაცვლის) სააპელაციო საჩივარი მიღებულ იქნა განსახილველად.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 13 აგვისტოს განჩინებით სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; ო. კ-ის (ე. ბ-ას უფლებამონაცვლე) სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა ბოლნისის რაიონული სასამართლოს 2022 წლის 13 სექტემბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო პალატამ მიუთითა სადავო პერიოდში მოქმედი „მიწის რეგისტრაციის შესახებ“ საქართველოს კანონის (14.11.1996წ.) პირველ მუხლზე, რომლითაც განმარტებულია „სააღრიცხვო ბარათის“ ცნება, ასევე, მე-17 მუხლის პირველ, მე-2 და მე-3 პუნქტებზე, „საქართველოს რესპუბლიკის მოქალაქეთათვის სარგებლობაში გადაცემულ მიწის ნაკვეთებზე დოკუმენტაციის გაფორმების რეგულირების შესახებ“ საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1993 წლის 28 ივნისის #503 დადგენილებაზე, „მიწის ნაკვეთებზე უფლებათა სისტემური და სპორადული რეგისტრაციის წესისა და საკადასტრო მონაცემების სრულყოფის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის პირველი პუნქტის „ჟ“ ქვეპუნქტზე და მიიჩნია, რომ განსახილველ შემთხვევაში, სადავო საკითხთან მიმართებით, პირველი ინსტანციის სასამართლომ მართებულად გაამახვილა ყურადღება იმ გარემოებაზე, რომ 2001 წლის 2 ნოემბრის მდგომარეობით შეცვლილია მხარეთა საკუთრების უფლების მოცულობა, კერძოდ, გამოცემულია მიწის სააღრიცხვო ბარათები იმავე უძრავი ქონების ძირითად ნაწილზე (0.084+0.084=0.168 ჰა), რომლის თანახმად, უძრავი ქონების ნაწილი (ს.კ. ...), კერძოდ, 0.084 ჰა, სააღრიცხვო ბარათში მითითებული უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტის - მიწის მიღება-ჩაბარების #152 აქტის საფუძველზე, აღრიცხულია ა. ბ-იის სახელზე, ხოლო 0.084 ჰა მიწის ნაკვეთი (ს.კ. ...) სააღრიცხვო ბარათში მითითებული უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტის - მიწის მიღება-ჩაბარების #3152 აქტის საფუძველზე, აღრიცხულია ს. კ-ის სახელზე. პალატამ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ დასახელებული მიწის მიღება-ჩაბარების აქტები საკადასტრო კოდის სარეგისტრაციო დოკუმენტაციაში არ ინახებოდა.

საქმეში არსებული მტკიცებულებების შეფასებისა და ურთიერთშეჯერების საფუძველზე, სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასება და მიიჩნია, რომ მიწის სააღრიცხვო ბარათების პირობებში, არ დგინდებოდა სამართლებრივი საფუძველი, შესაბამისი სამართლებრივი დოკუმენტი, რის საფუძველზეც შეიცვალა მესაკუთრეთა საკუთრების უფლების მოცულობა, გაიზარდა/დადგინდა მესამე პირების შემთხვევაში, ხოლო შემცირდა მოსარჩელე მხარესთან მიმართებით. კერძოდ, ჯამში 0.168 ჰა მიწის ნაკვეთების მესამე პირთა საკუთრებაში ყოფნის შემთხვევაში, გამოირიცხება მოსარჩელის (მოწინააღმდეგე მხარე) საკუთრების უფლება 0.16 ჰა მიწის ნაკვეთზე, ვინაიდან სადავო უძრავი ქონების საერთო ფართობი სავარაუდოდ 0.2 ჰა-ს შეადგენს.

განსახილველ შემთხვევაში, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ რამდენადაც სადავო აქტების მიღებისას მოპასუხის მიერ არ განხორციელებულა ადმინისტრაციული აქტის საფუძვლად არსებული გარემოებების სათანადოდ გამოკვლევა-შეფასება, პირველი ინსტანციის სასამართლომ მართებულად აღნიშნა, რომ სადავო საკითხი ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ ხელახალ სრულყოფილ შესწავლას საჭიროებს. კერძოდ, საკითხის ხელახლა განხილვისა და ადმინისტრაციული წარმოების ჩატარებისას, მარეგისტრირებელ ორგანოს დაევალა ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსით დადგენილი მოთხოვნების დაცვა, სადავო საკითხის მხოლოდ საქმის გარემოებებისა და არსებული მასალების სათანადო გამოკვლევის შედეგად გადაწყვეტა. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ საკითხის სწორად შეფასებისათვის კი, აუცილებელია, მოპასუხემ ზუსტად მოახდინოს იმ ქონების იდენტიფიკაცია, რომელიც უფლების დამდგენი დოკუმენტის საფუძველზე კონკრეტულ პირს ეკუთვნის. სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, მარეგისტრირებელმა ორგანომ ხელახალი წარმოებისას უნდა განსაზღვროს მხარეთა საკუთრების ადგილმდებარეობა, კოორდინატები, კონფიგურაცია და საზღვრები, ამასთან, უნდა გაითვალისწინოს ის გარემოება, რომ კეთილსინდისიერი შემძენის საკუთრებაში მყოფი მიწის ნაკვეთის პარამეტრების კორექციამ, ნაკვეთის კოორდინატების დაზუსტებამ, არ უნდა მიაყენოს მესაკუთრეს იმგვარი ზიანი, რომ აღნიშნულს შედეგად მოჰყვეს მასზე რიცხული ნაკვეთის ფართის შემცირება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 13 აგვისტოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულმა სააგენტომ და ო. კ-იმა, რომლებმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე სრულად უარის თქმა მოითხოვეს.

კასატორი - სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო თვლის, რომ სასამართლომ არასწორად შეაფასა საქმის გარემოებები. გადაწყვეტილება იურიდიულად არ არის საკმარისად დასაბუთებული და გადაწყვეტილების დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია.

კასატორი მიიჩნევს, რომ სააპელაციო პალატის მსჯელობის საგანი უნდა გამხდარიყო ის გარემოება, თუ რამდენად შესაბამისი იყო საჯარო რეესტრის მიერ საბოლოო რეგისტრირებული მონაცემები და მესამე პირების სახელზე გაცემული უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტი.

გარდა ამისა, გადაწყვეტილების მიღების დროს სააპელაციო სასამართლოს უნდა ეხელმძღვანელა საქართველოს იუსტიციის მინისტრის 2019 წლის 31 დეკემბრის #487 ბრძანებით დამტკიცებული „საჯარო რეესტრის შესახებ“ ინსტრუქციის მე-15 მუხლის მე-12 პუნქტით, რომლის თანახმად, „სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის საკუთრების უფლების პირველადი რეგისტრაციის გადაუდებელ ღონისძიებათა და საქართველოს მოქალაქეთათვის სარეგისტრაციო მოწმობების გაცემის შესახებ“ საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 16 მაისის #327 ბრძანებულების საფუძველზე უძრავი ნივთი რეგისტრირებულად ითვლება, თუ სააღრიცხვო ბარათზე ან/და საკადასტრო რუკაზე ან/და მათ ასლზე დატანილია ბეჭედი ან/და რეგისტრატორის ხელმოწერა.

კასატორი მიუთითებს „მიწის ნაკვეთებზე სისტემური და სპორადული რეგისტრაციის სპეციალური წესისა და საკადასტრო მონაცემების სრულყოფის შესახებ“ საქართველოს კანონის 23-ე მუხლის პირველ და მე-2 პუნქტებზე, ასევე, საქმეზე დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებზე და აღნიშნავს, რომ სადავო უძრავი ნივთის ფართობი თავიდანვე 0.2 ჰა იყო, რომელზეც მოსარჩელესთან ერთად არსებობდა მესამე პირების საკუთრების უფლებაც.

კასატორის მოსაზრებით, სასამართლომ არ გაითვალისწინა სადავო უძრავ ნივთზე რეესტრის მიერ ჩატარებული ადმინისტრაციული წარმოება და საბოლოო გადაწყვეტილებები. ამასთან, სასამართლომ არ შეაფასა სააღრიცხვო ბარათი, როგორც უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტი და იგი გააუქმა მხოლოდ იმ მიზეზით, რომ არ არსებობდა სააღრიცხვო ბარათის საფუძვლად არსებული მიწის მიღება-ჩაბარების აქტები.

კასატორი განმეორებით მიუთითებს საქართველოს იუსტიციის მინისტრის 2019 წლის 31 დეკემბრის #487 ბრძანებით დამტკიცებული „საჯარო რეესტრის შესახებ“ ინსტრუქციის მე-15 მუხლის მე-12 პუნქტზე და აღნიშნავს, რომ სააღრიცხვო ბარათებსა და საკადასტრო რუკებზე დასმულია მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტის ბეჭედი და სახელმწიფო რეგისტრატორის ხელმოწერა. შესაბამისად, აღნიშნული უძრავი ქონებები ითვლება ა. ბ-ის და ს. კ-ის ოჯახებზე რეგისტრირებულად.

კასატორის მოსაზრებით, სადავო სააღრიცხვო ბარათები სრულად შეესაბამება მათი მიღების დროს მოქმედ „სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის საკუთრების უფლების პირველადი რეგისტრაციის გადაუდებელ ღონისძიებათა და საქართველოს მოქალაქეთათვის სარეგისტრაციო მოწმობების გაცემის შესახებ“ საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 16 მაისის #327 ბრძანებულებას. კასატორი მიუთითებს აღნიშნული დადგენილების მე-4 და მე-5 მუხლებზე, ასევე, რეგისტრაციისას მოქმედ „მიწის რეგისტრაციის შესახებ“ საქართველოს კანონის პირველ მუხლზე, მე-7 მუხლის პირველ პუნქტსა და მე-17 მუხლზე და მიიჩნევს, რომ სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები მიღებულია საქართველოს კანონმდებლობის მოთხოვნათა სრული დაცვით და არ არსებობდა მათი ბათილად ცნობის სამართლებრივი საფუძვლები.

კასატორი, ასევე, ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ სასამართლოს არ შეუფასებია მის მიერ მიღებული გადაწყვეტილების აღსრულების შესაძლებლობა.

კასატორის - ო. კ-ის მითითებით, სააპელაციო სასამართლომ დაუსაბუთებლად უარყო ის ფაქტი, რომ სარჩელი იყო ხანდაზმული. აღნიშნულთან დაკავშირებით, მან სააპელაციო სასამართლოს წარუდგინა მტკიცებულებები, რომლითაც დგინდებოდა, რომ 2001 წლის 2 ნოემბრის #61198/2001 სააღრიცხვო ბარათის (ს.კ. ...) არსებობა ი. დ-ისათვის ცნობილი იყო ბოლნისის რაიონულ სასამართლოში 30.11.2021წ. სარჩელის აღძვრის მომენტისათვის გასაჩივრებისათვის დადგენილი 30-დღიანი ვადით ადრე.

კასატორის განმარტებით, სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2024 წლის 24 ივლისის #161646 წერილით დასტურდება, რომ 2021 წლის 10 თებერვალს #58534/17 ადმინისტრაციული საჩივრის ფარგლებში, ე. ბ-ას წარმომადგენლების - მ. ი-ისა და ფ. ს-ის მიერ წარდგენილ იქნა მტკიცებულებები, მათ შორის, ა. ბ-იის ოჯახის სახელზე გაცემული #6198/2001 სააღრიცხვო ბარათი ს.კ. ... უძრავ ქონებაზე. ამ საჩივართან დაკავშირებით მიმდინარე ადმინისტრაციულ წარმოებაში დაინტერესებულ პირებად ჩართული იყო ი. დ-იც, რომელსაც გადაწყვეტილება თანდართულ დოკუმენტაციასთან ერთად ჩაბარდა 2021 წლის 17 თებერვალს. ი. დ-ის სარჩელი კი რეგისტრირებულია 2021 წლის 30 ნოემბერს.

კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლოს არ დაუსაბუთებია, თუ რატომ იყო ა. ბ-იის სახელზე გაცემული 2001 წლის 2 ნოემბრის სააღრიცხვო ბარათი უკანონო აღმჭურველი აქტი. კასატორისათვის გაუგებარია, რატომ უნდა ყოფილიყო ა. ბ-იი სახელმწიფოს დაუდევრობასა და საარქივო სისტემის მოუწესრიგებლობაზე პასუხისმგებელი; რატომ მიუძღვოდა მას ბრალი იმაში, რომ სააღრიცხვო ბარათში მითითებული მიწის მიღება-ჩაბარების აქტი სარეგისტრაციო დოკუმენტაციაში არ ინახებოდა.

კასატორის მითითებით, ი. დ-ის მიერ ვ. ბ-იისაგან ნაკვეთის შეძენამდე აღნიშნული მიწის ნაკვეთი გაყიდული იყო ა. ბ-იზე და საქმეში არსებული დოკუმენტაცია აშკარად მიუთითებდა სისხლის სამართლის დანაშაულის ნიშნებზე.

კასატორი მიუთითებს, რომ ვ. ბ-იი არასდროს ცხოვრობდა მითითებულ მისამართზე. იქ ცხოვრობდა და სამეურნეო ცხოვრებას ეწეოდა მხოლოდ ე. ბ-ა და მისი გარდაცვლილი მეუღლე - ა. ბ-იი. შესაბამისად, აღიარების მომენტისათვის ვ. ბ-იი არ ფლობდა მოთხოვნილ უძრავ ქონებას. ვ. ბ-იისა და მისი წარმომადგენლისთვის ცნობილი იყო, რომ მითითებულ მისამართზე ა. ბ-იის სახელზე 2001 წლის 2 ნოემბერს გაცემული იყო სააღრიცხვო ბარათი 840 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე.

კასატორის მითითებით, 2010 წლის 1...ს #2-დ საარქივო ცნობაში აღნიშნულია, რომ თითქოს ვ. ბ-ის ანდერძით გადაეცა ან. ალ.-ის ასული ბ-ას 1918 წლამდე აშენებულ 2-სართულიანი საცხოვრებელი სახლის 1/3 ნაწილში მისი კუთვნილი 0.16 ჰა მიწა. კასატორი აღნიშნავს, რომ ეს ინფორმაცია არის მცდარი, ვინაიდან ან. ალ.-ის ასული ბ-ა ამ მისამართზე არასდროს ცხოვრობდა.

ამდენად, კასატორი თვლის, რომ ოფიციალური საარქივო ჩანაწერი გაყალბდა და საარქივო ჩანაწერებში ჩანაწერი მოგვიანებით, წინასწარგანზრახულად ყალბად გაკეთდა.

კასატორი მიუთითებს, რომ საქართველოს ეროვნული არქივის 2017 წლის 22 აპრილის #15/42823 ცნობით ქ. დმანისში, ...ს ქუჩის #...-ში (წარსულში ...ს ქუჩა #11) 1976-1979 საკომლო წიგნების ამონაწერის მიხედვით, კომლის უფროსად ჩაწერილი იყო ა. ბ-ი ალ.-ის ძე. დღევანდელი საგადასახადო სიების მიხედვით კი, შემოსავლების სამსახურის ცნობების თანახმად, 2004 წლის მდგომარეობით, 1 600 კვ.მ მიწაზე მიწის გადასახადს იხდიდა ა. ბ-იი და არა ვ. ბ-იი.

კასატორი აღნიშნავს, რომ ვ. ბ-იის სახელზე ა. ბ-იის და ე. ბ-ის კუთვნილი მიწის ფართის და შენობა-ნაგებობების უკანონოდ და თაღლითურად დაუფლების შემდგომ, ვ. მ-ია, ვ. ბ-იის ქონების მოჩვენებით კეთილსინდისიერ მფლობელზე გასხვისების მიზნით, ჯერ 2012 წლის 22 ნოემბერს დებს საკუთარ შვილთან - ი. დ-ითან უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულებას, თუმცა აღნიშული გარიგება ვერ დარეგისტრირდა. ამავე დროს, როდესაც ა. ბ-იმა და ე. ბ-იმა გაიგეს, რომ მათი ქონება ვ. ბ-იმა მიისაკუთრა, მათ მოითხოვეს ქონების უკან დაბრუნება და ვ. ბ-იმა, ვ. მ-იას დახმარებით, 2015 წელს მას ხელახლა მიჰყიდა უკანონოდ წართმეული ქონება. კასატორი მიიჩნევს, რომ დაიწყო თვალთმაქცური სარეგისტრაციო წარმოება, თუმცა განცხადებას თან დაურთო ვადაგასული მინდობილობა, რის გამოც, სარეგისტრაციო წარმოება ა. ბ-იის სახელზე ვერ დასრულდა.

კასატორის მოსაზრებით, ამის შემდგომ, 2017 წლის 20 თებერვალს, იმავე უძრავ ქონებაზე ი. დ-იზე კვლავ გაფორმდა მოჩვენებითი ნასყიდობის ხელშეკრულება. ი. დ-ი დედის დახმარებით უკანონოდ დაეუფლა სადავო სამკვიდრო ქონებას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2025 წლის 11 აპრილის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს საკასაციო საჩივარი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2025 წლის 15 მაისის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ო. კ-ის საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოსა და ო. კ-ის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება, ასევე, არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სახეზეა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32.4 მუხლის გამოყენების წინაპირობები.

განსახილველ შემთხვევაში, წარმოდგენილი სარჩელით მოთხოვნილია სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2001 წლის 2 ნოემბრის #6198/2001 სააღრიცხვო ბარათისა (მიწის ნაკვეთის ს.კ. ..., მესაკუთრე: ბ-ი ა.ს ოჯახი; 0.084 ჰა) და 2001 წლის 2 ნოემბრის #6197/2001 სააღრიცხვო ბარათის (მიწის ნაკვეთის ს.კ. ..., მესაკუთრე: კ-ი ს.ს ოჯახი; 0.084 ჰა) ბათილად ცნობა.

საქმის მასალებით, კერძოდ, საარქივო ცნობით (19.04.19წ. #2-დ საარქივო ცნობა; ...ის 1976-1978წწ. #4) დადგენილია, რომ:

- ან. ალ.-ის ასული ბ-ა ცხოვრობდა დმანისში, ...ს (...ს) ქ. #11-ში, 1918 წლამდე აშენებულ 2-სართულიანი საცხოვრებელი სახლის 1/3 ნაწილში. მას ეკუთვნოდა 0.16 ჰა მიწის ნაკვეთი, რომელიც ანდერძით გადაეცა მის შვილიშვილს - ვ. ბ-ის.

- ამავე სახლის 1/3 ნაწილი და 0.02 ჰა მიწის ნაკვეთი ეკუთვნოდა ა. ბ-ის;

- ამავე სახლის 1/3 ნაწილი და 0.02 ჰა მიწის ნაკვეთი ეკუთვნოდა ვა. ბ-ის.

სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ... (07.06.2010წ.) გადაწყვეტილებით დმანისში, ...ს ქ. #11-ში მდებარე ს.კ. ... უძრავი ქონება (დაზუსტებული ფართობი: 2009 კვ.მ, შენობა-ნაგებობის საერთო ფართში (145 კვ.მ) 85.38 კვ.მ) დარეგისტრირდა ვ. ბ-იის საკუთრებაში. 20.02.2017წ. ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, აღნიშნული უძრავი ქონება სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2017 წლის 22 თებერვლის #... გადაწყვეტილებით აღირიცხა ი. დ-ის საკუთრებაში.

ასევე, დადგენილია, რომ საარქივო ცნობის (12.04.2017წ. #15/42823 ცნობა - კომლის შემადგენლობისა და მასზე რიცხული ქონების თაობაზე) თანახმად, 1976–1979 წლების საკომლო წიგნში კომლის უფროსად ჩაწერილია ა. ბ-ი ალ.-ს ძე. კომლის შემადგენლობაში ირიცხება: ე. ბ-ა ფ.-ის ასული - ცოლი; კომლს პირად საკუთრებაში ერიცხება 1918 წელს აგებული 2-სართულიანი 1/3 საცხოვრებელი სახლი (ფართი არ არის მითითებული) და 1975-1978წწ. და 1980-1982წწ. წლებში 0.01 ჰა მიწის ფართობი. დმანისის რაიონის ...ის სადაბო საქალაქო საბჭოს ქალაქ დმანისის 1986-1990 წლების საკომლო წიგნში არ აღმოჩნდა ჩანაწერი მოქალაქე აფანასიი/ა. ბ-იის კომლის შემადგებლობისა და კომლის სახელზე რიცხული უძრავი ქონების შესახებ.

საქმის მასალებით, კერძოდ, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 06.03.2017წ. #21-02-1/31508 წერილით, ასევე, დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ ა. ბ-იის სახელზე ფიქსირდება 0.06 ჰა (პირადი ნომერი და მამის სახელი არაა დაფიქსირებული); ა. ბ-იის სახელზე ფიქსირდება 0.16 ჰა (პირადი ნომერი, მამის სახელი არაა დაფიქსირებული).

საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ 02.11.2001წ. #6198/2001 მიწის სააღრიცხვო ბარათის თანახმად, ბ-ი ა.ს ოჯახის სახელზე რეგისტრირებულია დმანისში, ...ს ქუჩაზე მდებარე სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი (ს.კ. ..., 0.084ჰა). უფლების დამადასტურებელ დოკუმენტად მითითებულია მიწის მიღება-ჩაბარების აქტი #152.

ნიშანდობლივია, რომ 16.06.2015წ. ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, ვ. ბ-იმა (წარმომადგენელი ვ. მ-ი) გაყიდა, ხოლო ა. ბ-იმა იყიდა დმანისში, ...ს ქ. #11-ში მდებარე უძრავი ქონება (ს.კ. ..., დაზუსტებული ფართობით: 2009 კვ.მ), შენობა-ნაგებობის საერთო ფართში (145 კვ.მ) 85.38 კვ.მ (ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, საკუთრების უფლების რეგისტრაცია არ განხორციელებულა სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოში, ვინაიდან სახელშეკრულებო ურთიერთობისას ვერ დადასტურდა წარმომადგენლის - ვ. მ-ის წარმომადგენლობითი უფლებამოსილება).

რაც შეეხება ს. კ-ის, სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს #... სარეგისტრაციო წარმოებასთან დაკავშირებით მომზადებული ცნობა-დახასიათების თანახმად, ...ს ქუჩის #5-ში მესაკუთრედ, მოსარგებლედ აღრიცხულია ს. კ-ი (საფუძველი: 03.04.2001წ. სააღრიცხვო ბარათი). აღნიშნული ცნობა-დახასიათება მომზადებულია ახალი მისამართის მიხედვით, მაშინ, როდესაც ტექნიკური აღრიცხვის არქივში სააღრიცხვო მასალა მისამართით: ...ს ქუჩა #11 დაცული არ არის (იხ. სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 04.06.21წ #... გადაწყვეტილება).

02.11.2001წ. #6197/2001 მიწის სააღრიცხვო ბარათის თანახმად, ს. კ-ის ოჯახის სახელზე რეგისტრირებულია დმანისში, ...ს ქუჩაზე მდებარე სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი (ს.კ. ..., 0.084 ჰა). უფლების დამადასტურებელ დოკუმენტად მითითებულია მიწის მიღება-ჩაბარების აქტი #3152.

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ 2021 წლის 10 თებერვალს ე. ბ-ამ, როგორც ა. ბ-იის მემკვიდრემ, დმანისში, ...ს ქუჩის #5-ში (ზონა: დმანისი, სექტორი: ქ. დმანისი, საკადასტრო კოდი: ...) მდებარე მიწის ნაკვეთზე უფლებათა სპორადული რეგისტრაცის თაობაზე მიმართა სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს. მან სარეგისტრაციოდ წარადგინა საკადასტრო აზომვითი-აგეგმვითი ნახაზი 1780 კვ.მ-ზე. განმცხადებლის მიერ, ასევე, წარდგენილ იქნა საბინაო ტექნიკური პასპორტი (შედგენილი 16.12.2020წ.), რომლის მიხედვითაც, უძრავი ქონების მახასიათებლებში მითითებულია: დმანისი, ...ს ქუჩის #5-ში მდებარე 2-სართულიანი სახლი, 135.863 კვ.მ, მესაკუთრეთა გრაფაში მითითებულია: ე. ბ-ა.

სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 12.04.2021წ. #... გადაწყვეტილებით ე. ბ-ას ეცნობა, რომ სარეგისტრაციო მოთხოვნასთან დაკავშირებით მითითებული სისტემური კოდი - ... მოიცავდა ს.კ. ... რეგისტრირებულ ქონებას, სადაც ფართი სრულად რეგისტრირებული იყო. აგრეთვე, ხსენებულ კოდზე ფიქსირდებოდა ზედდება საკადასტრო კოდთან .... აღნიშნული გადაწყვეტილება ადმინისტრაციული წესით გასაჩივრდა ე. ბ-ას მიერ.

სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 04.06.2021წ. #... გადაწყვეტილებით, ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა ე. ბ-ას ადმინისტრაციული საჩივარი; ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 04.06.2014წ. #... და 12.04.2021წ. #... გადაწყვეტილებები. გადაწყვეტილებაში აღინიშნა:

- საჯარო რეესტრში დაცული არარეგისტრირებული „კადასტრისა და მიწის რეგისტრაციის“ (ქართულ-გერმანული KFW-ის თანადაფინანსებით) პროექტისა და აშშ-ის განვითარების საერთაშორისო სააგენტოს SAD) პროექტის ფარგლებში შესრულებული სისტემური აღწერების შედეგების კომპიუტერული დამუშავებისას ინტეგრირებული გრაფიკულ მონაცემთა ბაზის მიხედვით, #... სარეგისტრაციო განცხადებით მოთხოვნილი უძრავი ნივთი 44.13%-ით შეესაბამებოდა ... საკადასტრო კოდით, ა. ბ-ის საკუთრებად რეგისტრირებულ უძრავ ნივთს, ხოლო 52.46%-ით ს. კ-ის საკუთრებად, სისტემური რეგისტრაციის საფუძველზე ს.კ. ... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებულ უძრავ ნივთს.

- #... სარეგისტრაციო წარმოებასთან დაკავშირებით მომზადებული ცნობა-დახასიათების თანახმად, ...ს ქუჩის #5-ში მესაკუთრედ, მოსარგებლედ აღრიცხული იყო ს. კ-ი (საფუძველი: 03.04.2001წ. სააღრიცხვო ბარათი). აღნიშნული ცნობა-დახასიათება მომზადებულია ახალი მისამართის მიხედვით, მაშინ, როდესაც ტექნიკური აღრიცხვის არქივში სააღრიცხვო მასალა, მისამართით - ...ს ქუჩა #11, დაცული არ არის.

- ადმინისტრაციული საჩივრების განხილვაზე უფლებამოსილი თანამდებობის პირი მიიჩნევს, რომ ... საკადასტრო კოდზე სახელმწიფოს საკუთრების უფლების რეგისტრაცია ექვემდებარება გაუქმებას, ვინაიდან უძრავ ნივთზე დგინდება მხოლოდ ფიზიკური პირების უფლება და შესაბამისად, ... საკადასტრო კოდზე კეთილსინდისიერი შემძენის - ი. დ-ის რეგისტრირებულ უფლებასთან ერთად უნდა დარეგისტრირებულიყო ა. ბ-იის მემკვიდრის - ე. ბ-ას (პ/ნ ...) საკუთრების უფლება, ასევე, უნდა დამატებოდა ჩანაწერი თანამესაკუთრის შესახებ (ვა. ბ-იის და ს. კ-ის კუთვნილი წილი) და წილობრივი მონაცემების სამომავლოდ განსაზღვრა განხორციელებულიყო მხოლოდ თანამესაკუთრეთა შეთანხმებით. ამასთან, ... საკადასტრო კოდს უნდა დაკავშირებოდა ... და ... სისტემური საკადასტრო კოდები. ს.კ. ... ინდივიდუალური საკუთრების უფლების რეგისტრაციისათვის, ე. ბ-ას შემთხვევაში, სარეგისტრაციოდ წარდგენილი უნდა ყოფილიყო დამატებით სხვა თანამესაკუთრეების უფლების დამდგენი დოკუმენტების რეგისტრაციის გაუქმების დამადასტურებელი დოკუმენტ(ებ)ი.

აღნიშნულის შემდგომ, სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მიერ 2021 წლის 13 სექტემბერს მიღებულ იქნა რეგისტრაციის შესახებ #... გადაწყვეტილება, რის საფუძველზეც, ს.კ. ... (მის: დმანისი, ...ს ქ. #11), დაზუსტებული ფართობით: 2009 კვ.მ, შენობა-ნაგებობის საერთო ფართში 145 კვ.მ) მესაკუთრეებად მიეთითა: ე. ბ-ა; ი. დ-ი (85.38 კვ.მ); თანამესაკუთრეები - (ვა. ბ-იის და ს. კ-ის წილი).

საკასაციო პალატა ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ არსებული მდგომარეობით, დმანისში, ...ს ქ. #11-ში მდებარე უძრავ ქონებაზე აღრიცხულია ე. ბ-ას, ი. დ-ის (85.38 კვ.მ); თანამესაკუთრეების - (ვა. ბ-იის და ს. კ-ის წილი) საკუთრება. ე. ბ-ას (ა. ბ-იას მემკვიდრე) საკუთრების უფლების დამდგენი ძირითადი დოკუმენტია მიწის მიღება-ჩაბარების აქტი #152; ს. კ-ის საკუთრების უფლების ძირითადი დოკუმენტია მიწის მიღება-ჩაბარების აქტი #3152.

აღსანიშნავია, რომ სადავო სააღრიცხვო ბარათები მიღებულია უფლებადამდგენი დოკუმენტების - #152 და #3152 მიწის მიღება-ჩაბარების აქტების საფუძველზე, თუმცა მითითებული მიწის მიღება-ჩაბარების აქტები საკადასტრო კოდის სარეგისტრაციო დოკუმენტაციაში არ ინახება.

საკასაციო პალატა მიუთითებს სადავო პერიოდში მოქმედ „მიწის რეგისტრაციის შესახებ“ საქართველოს კანონის (14.11.1996წ.) პირველ მუხლზე, რომლითაც განიმარტებოდა სააღრიცხვო ბარათის ცნება. კერძოდ, „სააღრიცხვო ბარათი“ არის სარეგისტრაციო ფურცელი, რომელიც დგება თითოეულ მიწის ნაკვეთზე და მოიცავს ინფორმაციას ამ ნაკვეთის და მასზე არსებული სხვა უძრავი ქონების სამართლებრივი მდგომარეობისა და საზღვრების შესახებ, აგრეთვე რეგისტრირებული უფლების ობიექტის გეგმას (გრაფიკული ასახვა ცალკე მოცემულია კადასტრულ რუკაზეც). შესაბამისად, საკასაციო პალატა ვერ დაეთანხმება კასატორის - სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს არგუმენტს, რომ თითქოს სასამართლომ არ შეაფასა სააღრიცხვო ბარათი, როგორც უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტი. აღნიშნულის საწინააღმდეგოდ, საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ სააღრიცხვო ბარათს არ აქვს უფლების წარმომშობი ფუნქცია, რამდენადაც იგი, თავისი არსით, საჯარო რეესტრის ჩანაწერს უტოლდება.

„მიწის რეგისტრაციის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-17 მუხლის პირველი და მე-2 პუნქტების თანახმად, მიწის და სხვა უძრავი ქონების პირველადი რეგისტრაცია ხდება სარეგისტრაციო ბარათის შედგენით ამ კანონისა და ყველა სხვა იმ ნორმატიული აქტის მოთხოვნათა შესაბამისად, რომლებითაც განისაზღვრება ამ ქონების უფლებრივი და ვალდებულებითი დატვირთვა. პირველადი რეგისტრაცია შეიძლება მოხდეს ორ საფუძველზე: მიწის და სხვა უძრავი ქონების ობიექტებზე უფლებების დადგენისა და ამ ქონებაზე უფლებების გადასვლის საფუძველზე. ამავე მუხლის მე-17 მუხლის მე-3 პუნქტის მიხედვით კი, უძრავი ქონების ობიექტებზე უფლებების დადგენის საფუძველზე რეგისტრაცია გულისხმობს გარკვეული ტერიტორიის ფარგლებში მიწის კადასტრის სამუშაოების ჩატარებას, რათა რეგისტრირებულ და დოკუმენტირებულ იქნეს საკუთრება,უძრავი ქონების საზღვრები და მასზე უფლებები.

საკასაციო პალატა, ასევე, აღნიშნავს, რომ „საქართველოს რესპუბლიკის მოქალაქეთათვის სარგებლობაში გადაცემულ მიწის ნაკვეთებზე დოკუმენტაციის გაფორმების რეგულირების შესახებ“ საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1993 წლის 28 ივნისის #503 დადგენილებით განისაზღვრა, რომ მიწის რეფორმის თაობაზე საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის მიერ 1992-1993 წლებში მიღებულ დადგენილებათა შესაბამისად რესპუბლიკის მოქალაქეთათვის მიწის ნაკვეთების სარგებლობაში გადაცემის დამადასტურებელი საბუთების გაცემის უზრუნველსაყოფად საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტმა დაადგინა, რომ მიწის მიღება-ჩაბარების აქტი წარმოადგენს მიწათსარგებლობის უფლების დამადასტურებელ სახელმწიფო აქტის გაცემისა და საცხოვრებელი სახლის დაპროექტება-მშენებლობის ერთადერთ საფუძველს.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს „მიწის ნაკვეთებზე უფლებათა სისტემური და სპორადული რეგისტრაციის წესისა და საკადასტრო მონაცემების სრულყოფის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის პირველი პუნქტის „ჟ“ ქვეპუნქტზე, რომლის შესაბამისად, საკუთრების უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტია ადმინისტრაციული ხელშეკრულება (მიღება-ჩაბარების აქტი ან სხვა დოკუმენტი).

ზემოაღნიშნულ ფაქტობრივ გარემოებათა გათვალისწინებით, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ განსახილველ შემთხვევაში, სახეზეა 0.2 ჰა ფართობის მქონე მიწის ნაკვეთი, მასზე არსებული 2-სართულიანი საცხოვრებელი სახლით, რომელიც, თავდაპირველად, კონკრეტული პროპორციით ეკუთვნოდათ ან. ალ.-ის ასულ ბ-ას (რომლის კუთვნილი წილიც შემდგომ გადაეცა მის შვილიშვილს - ვ. ბ-ის), ა. ბ-ისა და ვა. ბ-ის. როგორც საქმის მასალები მოწმობს, მოგვიანებით, 2010 წლის 7 ივნისს, აღნიშნული მიწის ნაკვეთი (დაზუსტებული ფართობი - 2009 კვ.მ), სავარაუდოდ, სრულად აღირიცხა ვ. ბ-იის საკუთრებაში. ნიშანდობლივია, რომ ამ პერიოდისათვის საჯარო რეესტრში დაცულია სადავო 2001 წელს გაცემული სააღრიცხვო ბარათები, რომლებიც ადგენს ამავე მიწის ნაკვეთის ერთ ნაწილზე - 0.084 ჰა მიწის ნაკვეთზე ა. ბ-იის, ხოლო მეორე ნაწილზე - ასევე 0.084 ჰა მიწაზე ს. კ-ის საკუთრების უფლებას შესაბამისი მიღება-ჩაბარების აქტების საფუძველზე.

ამასთან, საქმის მასალებით დასტურდება ისიც, რომ ვ. ბ-ისა და ი. დ-ის შორის გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, 2009 კვ.მ მიწის ნაკვეთი და მასზე არსებული შენობის კონკრეტული ნაწილი დარეგისტრირდა ი. დ-ის საკუთრებაში. თუმცა ე. ბ-ას განცხადების საფუძველზე დაწყებული სარეგისტრაციო წარმოების ფარგლებში, სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულმა სააგენტომ აღმოაჩინა, რომ ი. დ-ის საკუთრებაში რიცხული მიწის ნაკვეთი (2009 კვ.მ) და მასზე არსებული საცხოვრებელი სახლის წილი ეკუთვნოდა არა მხოლოდ ვ. ბ-ის (ვისგანაც მოგვიანებით ი. დ-იმა შეიძინა სადავო ქონება), არამედ თავდაპირველად ამ უძრავი ქონების თანამესაკუთრეებსა თუ მათ მემკვიდრეებს შესაბამისი წილობრივი მონაწილეობით, რის გამოც, ქონება აღრიცხული უნდა ყოფილიყო არა მხოლოდ ი. დ-ის საკუთრებაში, არამედ მასზე, ასევე, უნდა დარეგისტრირებულიყო ე. ბ-ასა (კასატორ ო. კ-ის მამკვიდრებელი) და ს. კ-ის საკუთრების უფლება. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ამგვარად, საჯარო რეესტრმა სცადა დაშვებული შეცდომის, კერძოდ, არასწორად აღრიცხული სარეგისტრაციო მონაცემების საკუთარი ინიციატივით შესწორება და ერთი პირის საკუთრებაში რეგისტრირებული, თუმცა რეალურად თანასაკუთრებად მოაზრებული უძრავი ქონების მარეგისტრირებელ ორგანოში დაცულ მასალებთან შესაბამისობაში მოყვანა. სწორედ აღნიშნულმა განაპირობა ი. დ-ის სარჩელის პროვოცირება, რამდენადაც საკითხის ამგვარი მოწესრიგებით მას სხვა პირთა თანამესაკუთრეებად აღრიცხვის ხარჯზე პოტენციურად უმცირდება წილი მის სახელზე რიცხულ უძრავ ქონებაზე, უფრო კონკრეტულად კი, 2009 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე.

საკასაციო პალატა, უპირველესად, იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მითითებას იმ გარემოებაზე, რომ 2001 წლის 2 ნოემბრის მდგომარეობით შეცვლილია მხარეთა საკუთრების უფლების მოცულობა, კერძოდ, გამოცემულია მიწის სააღრიცხვო ბარათები იმავე უძრავი ქონების ძირითად ნაწილზე (0.084+0.084=0.168 ჰა), რომლის თანახმად, უძრავი ქონების ნაწილი (ს.კ. ...) 0.084 ჰა, სააღრიცხვო ბარათში მითითებული უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტის - მიწის მიღება-ჩაბარების #152 აქტის საფუძველზე, აღრიცხულია ა. ბ-იის სახელზე, ხოლო მიწის ნაკვეთი (ს.კ. ...) 0.084 ჰა სააღრიცხვო ბარათში მითითებული უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტის - მიწის მიღება-ჩაბარების #3152 აქტის საფუძველზე, აღრიცხულია ს. კ-ის სახელზე. თუმცა მიწის მიღება-ჩაბარების #152 და #3152 აქტები, საკადასტრო კოდის სარეგისტრაციო დოკუმენტაციაში არ იძებნება.

ამასთან, საარქივო ცნობით (19.04.19წ. #2-დ საარქივო ცნობა; ...ის 1976-1978წწ. #4) უდავოდ დადგენილია, რომ:

- ან. ალ.-ის ასული ბ-ა ცხოვრობდა დმანისში, ...ს (...ს) ქ. #11-ში, 1918 წლამდე აშენებულ 2-სართულიანი საცხოვრებელი სახლის 1/3 ნაწილში. მას ეკუთვნოდა 0.16 ჰა მიწის ნაკვეთი, რომელიც ანდერძით გადაეცა მის შვილიშვილს - ვ. ბ-ის.

- ამავე სახლის 1/3 ნაწილი და 0.02 ჰა მიწის ნაკვეთი ეკუთვნოდა ა. ბ-ის;

- ამავე სახლის 1/3 ნაწილი და 0.02 ჰა მიწის ნაკვეთი ეკუთვნოდა ვა. ბ-ის.

შესაბამისად, საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს შეფასებას, რომ სადავო საკითხი ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ ხელახალ სრულყოფილ შესწავლას საჭიროებს. კერძოდ, საკითხის ხელახლა განხილვისა და ადმინისტრაციული წარმოების ჩატარებისას, მარეგისტრირებელმა ორგანომ უნდა დაიცვას ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსით დადგენილი მოთხოვნები და სადავო საკითხი გადაწყვიტოს მხოლოდ საქმის გარემოებებისა და არსებული მასალების სათანადო გამოკვლევის შედეგად.

საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის - ო. კ-ის მითითებას სარჩელის ხანდაზმულობასთან დაკავშირებით და მის საწინააღმდეგოდ აღნიშნავს, რომ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ 2021 წლის 25 მარტის #ბს-1322(კ-19) განჩინებაში განმარტა, რომ „დაუშვებელია დავა საკუთრების უფლებაზე დაექვემდებაროს ხანდაზმულობის არაგონივრულ შემზღუდავ დანაწესებს. შესაბამისად, აუცილებელია, არსებობდეს გონივრული ბალანსი უკვე წარმოშობილი საკუთრების უფლების სამართლებრივი ხელშეუხებლობის მიღწევისათვის საჭირო ვადასა და პირის უფლებას შორის, აწარმოოს დავა დაცვის ღირსი უფლების რეალიზაციის მიზნით.“ შესაბამისად, ამ საქმეზე საქართველოს უზენაესმა სასამართლომ არაგონივრულად მიიჩნია სარეგისტრაციო ჩანაწერის ბათილად ცნობის მოთხოვნის მიმართ ერთთვიანი ხანდაზმულობის ვადის გავრცელება და სასარჩელო უფლებამოსილება საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 128-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრული საერთო ხანდაზმულობის ათწლიანი ვადით შემოსაზღვრა.

ამასთან, საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს ი. დ-ის, როგორც კეთილსინდისიერი შემძენის სტატუსზე სააპელაციო სასამართლოს მხრიდან ყურადღების გამახვილებას მთლიან - 2009 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე.

კეთილსინდისიერი შემძენის, როგორც უმნიშვნელოვანესი სამოქალაქო-სამართლებრივი ინსტიტუტის თავისებურება სწორედ იმაში ვლინდება, რომ სამოქალაქო ბრუნვის სტაბილურობის უზრუნველსაყოფად, უპირატესობა ენიჭება კეთილსინდისიერი შემძენის საკუთრების უფლებას იმ პირის საკუთრების უფლებასთან მიმართებით, რომელიც პრეტენზიას აცხადებს უძრავ ქონებაზე, რაც გამოწვეულია ამ პირის მიერ აღნიშნულ უძრავ ქონებაზე საკუთრების უფლების დაკარგვით. სხვაგვარად რომ ითქვას, სამოქალაქო ბრუნვის სტაბილურობისათვის უპირატესობის მინიჭებით უზრუნველყოფილია კეთილსინდისიერი შემძენის საკუთრების უფლების დაცვის პრიორიტეტულობა მხოლოდ იმ პირობებში, როდესაც უძრავი ქონება გასულია მისი ნამდვილი მესაკუთრის საკუთრების ფარგლებიდან. გამომდინარე იქიდან, რომ შემძენის კეთილსინდისიერება ძირეულად უკავშირდება საჯარო რეესტრის ჩანაწერის სისრულისა და უტყუარობის პრეზუმფციას, კეთილსინდისიერება სამოქალაქო-სამართლებრივი გაგებით, პირს იცავს მხოლოდ საკუთრების უფლებადაკარგულ ნამდვილ მესაკუთრესთან მიმართებით მხოლოდ მაშინ, როდესაც საჯარო რეესტრში სადავო უძრავ ქონებაზე აღარ არსებობს ნამდვილი მესაკუთრის უფლების თაობაზე ჩანაწერი.

საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ სამოქალაქო ბრუნვის სტაბილურობის ხელშესაწყობად კანონმდებელმა უპირატესობა მიანიჭა კეთილსინდისიერი მესაკუთრის სტატუსს და შეძენილი უძრავი ქონების ამ პირის საკუთრებაში შენარჩუნებას. სხვა სიტყვებით, საკანონმდებლო მოწესრიგებამ ცხადყო, რომ იმისათვის, რათა არ დაირღვეს სამოქალაქო ბრუნვა და მიღწეულ იქნეს მისი ეფექტურობა, უმჯობესია, კეთილსინდისიერმა შემძენმა ისარგებლოს უპირატესობით, კერძოდ, შენარჩუნდეს status quo, ანუ ნამდვილმა მესაკუთრემ „დაკარგოს“, ხოლო კეთილსინდისიერმა შემძენმა შეინარჩუნოს კეთილსინდისიერი გზებით შეძენილ ქონებაზე საკუთრების უფლება. უფრო კონკრეტულად, იმისათვის რათა უზრუნველყოფილ იქნეს სამოქალაქო ბრუნვის სტაბილურობა და ეფექტური ფუნქციონირება, უძრავი ქონების ნამდვილი მესაკუთრის საკუთრებაში დაბრუნებასთან მიმართებით უმჯობესია ქონება დარჩეს კეთილსინდისიერი შემძენის საკუთრებაში. შესაბამისად, ასეთ დროს, სამოქალაქო ბრუნვის სტაბილურობის უზრუნველსაყოფად, კეთილსინდისიერების ფაქტი გადასწონის შემძენის საკუთრების უფლებას უძრავი ქონების იმ ნამდვილ მესაკუთრესთან მიმართებით, რომელსაც დაკარგული აქვს საკუთრება სადავო უძრავ ქონებაზე.

საკასაციო პალატას არაერთგზის აღუნიშნავს, რომ სხვაგვარი ვითარებაა მაშინ, როდესაც უძრავი ქონების ნამდვილ მესაკუთრეს არ დაუკარგავს საკუთრება სადავო ნივთზე. შესაბამისად, მის მიმართ კვლავ არსებობს საჯარო რეესტრის ჩანაწერი, რომელიც ადასტურებს, რომ სადავო უძრავი ქონება არ გასულა მისი საკუთრების ფარგლებიდან და მასზე კვლავ ვრცელდება ნამდვილი მესაკუთრის უფლება. ამავდროულად, მასთან ერთად იმავე უძრავ ქონებაზე საჯარო რეესტრში თანაარსებობს იმ პირის უფლება, რომელმაც კანონიერი გზებით შეიძინა საკუთრება ამავე უძრავ ქონებაზე. მართალია, შემძენი ასეთ დროს არის კეთილსინდისიერი, ზოგადად, უძრავი ქონების შეძენის ფაქტის მიმართ, თუმცა მხოლოდ აღნიშნული არ კმარა სადავო უძრავ ქონებაზე სამოქალაქო-სამართლებრივი გაგებით კეთილსინდისიერი შემძენის ინსტიტუტისათვის განმტკიცებული გარანტიების წარმოშობისათვის, რამდენადაც უძრავ ნივთს არ დაუტოვებია ნამდვილი მესაკუთრის საკუთრების ფარგლები. როგორც არაერთგზის აღინიშნა, კეთილსინდისიერი შემძენისათვის უპირატესობის მინიჭების უმთავრესი მიზანი სამოქალაქო ბრუნვის სტაბილურობის უზრუნველყოფაა, რომლის მისაღწევადაც კანონმდებელმა უძრავი ქონების კეთილსინდისიერი შემძენის საკუთრებაში დარჩენა მისი ნამდვილი მესაკუთრის საკუთრებაში დაბრუნებაზე უპირატესად ჩათვალა. შესაბამისად, თუკი უძრავ ქონებას არ დაუტოვებია ნამდვილი მესაკუთრის საკუთრების ფარგლები, დაუსაბუთებელია ყოველგვარი მსჯელობა კეთილსინდისიერი შემძენის ინტერესის პრიორიტეტულობაზე. კეთილსინდისიერება შემძენს ნამდვილ მესაკუთრეზე უპირატეს სამართლებრივ მდგომარეობას უქმნის მხოლოდ იმიტომ, რომ უძრავ ქონებას დატოვებული აქვს ნამდვილი მესაკუთრის საკუთრების ფარგლები და იგი ითხოვს ამ ქონების მის საკუთრებაში დაბრუნებას. შესაბამისად, დღის წესრიგში დგება იმ საკითხის შეფასება, თუ რომელია პრიორიტეტული - ქონების ნამდვილი მესაკუთრის საკუთრებაში დაბრუნება თუ კეთილსინდისიერი შემძენის საკუთრების უფლების შენარჩუნება. ამდენად, სამოქალაქო ბრუნვის სტაბილურობის უზრუნველყოფის პრიორიტეტულობაც სწორედ ასეთი დილემის გადაჭრის პროცესში იჩენს თავს, როგორც კეთილსინდისიერების ფაქტის მიმართ უპირატესობის მიმნიჭებელი ერთ-ერთი უმთავრესი ფაქტორი.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ სხვაგვარი განმარტების პირობებში, კეთილსინდისიერი შემძენის ინტერესების დაცვას შეეწირებოდა ნამდვილი მესაკუთრის უფლება იმგვარად, რომ მის სახელზე საჯარო რეესტრში კვლავ იარსებებდა რეგისტრირებული საკუთრების უფლება. დაუშვებელია, შემძენის კეთილსინდისიერების ნამდვილი მესაკუთრის რეგისტრირებულ საკუთრებაზე უპირატესად მიჩნევა. კეთილსინდისიერების ფაქტი შემძენის ინტერესებს უპირატესად აქცევს მხოლოდ მაშინ, როდესაც ნამდვილ მესაკუთრეს დაკარგული აქვს საკუთრების უფლება სადავო უძრავ ნივთზე. იმ შემთხვევაში კი, როდესაც საჯარო რეესტრში ერთმანეთის პარალელურად თანაარსებობს როგორც ნამდვილი მესაკუთრის, ასევე, ქონების შემდგომი შემძენის საკუთრების უფლება, პრობლემურია არა შემძენის საკუთრების უფლების წარმოშობის საფუძველი, არამედ უშუალოდ კონკრეტული უფლებადამდგენი დოკუმენტის საფუძველზე განხორციელებული რეგისტრაცია. შესაბამისად, კეთილსინდისიერი შემძენის დაცვის შესაძლებლობა გამოირიცხება თავად განხორციელებული რეგისტრაციის უკანონობიდან გამომდინარე. ნამდვილი მესაკუთრის საკუთრების უფლების საჯარო რეესტრში არსებობის ფონზე, საჯარო რეესტრის რეგისტრაცია ამავე ქონების სხვა პირის საკუთრებაში მოქცევის შესახებ ბათილია, რამდენადაც სწორედ მარეგისტრირებელი ორგანოა სარეგისტრაციო ჩანაწერების ხელშეუხებლობის გარანტი და სწორედ მის ვალდებულებას წარმოადგენს მესაკუთრის უფლებების დაცვის უზრუნველყოფა, მათ შორის, ამ ქონების სხვა მესაკუთრის თანასაკუთრებაში პარალელურად მოქცევის პრევენციის კუთხით.

აღსანიშნავია, რომ ანალოგიურ საკითხთან დაკავშირებით, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2022 წლის 24 ნოემბრის #ბს-137(კ-22) გადაწყვეტილებაში, საკასაციო პალატამ ხაზგასმით აღნიშნა, რომ „დავის ამგვარი გადაწყვეტა არ ეწინააღმდეგება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მყარად დადგენილ პრაქტიკას, რომლის თანახმად, წინა რეგისტრაციის უკანონობა თავისთავად არ იწვევს შემდგომი რეგისტრაციების ბათილობას, შესაბამისი სამართლებრივი საფუძვლების კანონიერების გადასინჯვის გარეშე. განსახილველ შემთხვევაში, დავას იწვევს არა შ. და ფ. კ-ების უფლებადამდგენი დოკუმენტები, არამედ მარეგისტრირებელი ორგანოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილებები; სადავო ნაწილში 2016 წლის 2 ივნისის #... გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა გამომდინარეობს მის წინ განხორციელებული რეგისტრაციის უკანონობის საფუძვლებიდან.“

ზემოაღნიშნული მსჯელობის მოცემულ საქმესთან მისადაგების მიზნით, საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ მართალია, არსებული მდგომარეობით, გასაჩივრებული სააღრიცხვო ბარათები სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად არის ცნობილი, თუმცა ნიშანდობლივია, რომ მესამე პირთა სახელზე მარეგისტრირებელ ორგანოში დაცული იყო უფლებადამდგენი სხვა დოკუმენტაცია, რომელიც ადასტურებდა 0.2 ჰა მიწის ნაკვეთის გარკვეულ ფართობზე (სავარაუდოდ 0.02 ჰა; 0.02 ჰა) მათ საკუთრების უფლებას. სწორედ აღნიშნული იქცა საჯარო რეესტრის მხრიდან მომავალში მათი ი. დ-ის თანამესაკუთრედ აღრიცხვის საფუძვლად. ამდენად, საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ სადავო უძრავ ქონებაზე როგორც ვ. ბ-იის, ასევე, შემდგომში ი. დ-ის საკუთრების უფლების რეგისტრაციისას საჯარო რეესტრში, ფაქტობრივად, არსებობდა ჩანაწერი ამავე უძრავი ქონების გარკვეულ ნაწილზე (სავარაუდოდ 0.02 ჰა; 0.02 ჰა) მესამე პირთა საკუთრების უფლების შესახებ. შესაბამისად, საჯარო რეესტრი ვალდებული იყო, ჯერ კიდევ ვ. ბ-იის საკუთრების უფლების რეგისტრაციის პროცესში გამოეკვლია უძრავ ნივთზე რეგისტრირებულ მესაკუთრეთა არსებობის ფაქტი და შესაძლოა არა სრულად, თუმცა საკომლო ჩანაწერების მიხედვით მის გარკვეულ ნაწილზე აღერიცხა მესამე პირთა საკუთრების უფლებაც.

მიუხედავად ზემოაღნიშნული მსჯელობისა, საკასაციო პალატა თვლის, რომ სააპელაციო პალატის განმარტებათა ნაწილობრივი გაუზიარებლობა არ ქმნის წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრების დასაშვებად ცნობის საფუძველს. ნიშანდობლივია, რომ არსებული მდგომარეობით, ძალაშია რეგისტრაციის შესახებ სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მიერ 2021 წლის 13 სექტემბრის #... გადაწყვეტილება, რომლითაც ს.კ. ... უძრავ ქონებაზე (მისამართი: დმანისი, ...ს ქ. #11, დაზუსტებული ფართობი - 2009 კვ.მ, შენობა-ნაგებობის საერთო ფართი - 145 კვ.მ) მესაკუთრეებს წარმოადგენენ ე. ბ-ა; ი. დ-ი (85.38 კვ.მ); თანამესაკუთრეები (ვა. ბ-იის და ს. კ-ის წილი).

შესაბამისად, ზემოაღნიშნული აქტის საფუძველზე, დღევანდელი მდგომარეობით უძრავ ქონებაზე ვრცელდება როგორც ი. დ-ის, ასევე, მესამე პირთა საკუთრების უფლება. ი. დ-ი კი წარმოდგენილი სარჩელის ფარგლებში სადავოდ არ ხდის რეგისტრაციის შესახებ მარეგისტრირებელი ორგანოს ზემოხსენებული გადაწყვეტილების კანონიერებას. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა თვლის, რომ სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულმა სააგენტომ სასამართლოს გადაწყვეტილების აღსრულების პროცესში, ი. დ-ის კეთილსინდისიერი შემძენის სტატუსის შეფასებისას, მხედველობაში უნდა მიიღოს წინამდებარე განჩინებაში განვითარებული მსჯელობა და მასზე დაყრდნობით ზუსტად განსაზღვროს მიწის ნაკვეთის ის მოცულობა, რომლის შეძენის მიმართაც მოსარჩელე უდავოდ კეთილსინდისიერად შეიძლება ჩაითვალოს.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე, რომლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს (ს/კ 202238621) საკასაციო საჩივარზე 09.12.2024წ. #65175 საგადახდო მოთხოვნით გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი - 300 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს (ს/კ 202238621) უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის #200122900, სახაზინო კოდი #300773150.

ასევე, ვინაიდან მ. ი-ის (პ/ნ ...) ო. კ-ის საკასაციო საჩივარზე 13.05.2025წ. #6650 საგადასახადო დავალებით გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი - 300 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, მ. ი-ის (პ/ნ ...) უნდა დაუბრუნდეს ო. კ-ის საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის #200122900, სახაზინო კოდი #300773150.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოსა და ო. კ-ის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 13 აგვისტოს განჩინება;

3. სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს (ს/კ 202238621) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 09.12.2024წ. #65175 საგადახდო მოთხოვნით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70 პროცენტი - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის #200122900, სახაზინო კოდი #300773150;

4. მ. ი-ის (პ/ნ ...) დაუბრუნდეს ო. კ-ის საკასაციო საჩივარზე 13.05.2025წ. #6650 საგადასახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70 პროცენტი - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის #200122900, სახაზინო კოდი #300773150;

5. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: გ. აბუსერიძე

ბ. სტურუა