საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

საქმე #ბს-334(კ-25) 19 ივნისი, 2025 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემდეგი შემადგენლობით:

მაია ვაჩაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: გოჩა აბუსერიძე, ბიძინა სტურუა

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი (მესამე პირი, ასკ 16.2) – სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტო

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) – კ. პ-ე

მოპასუხეები – სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო, სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ქონების რეგისტრაციის დეპარტამენტი

მესამე პირები (ასკ 16.1) – 1. შპს „გ...“; 2. ა, კ-ე

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 3 დეკემბრის განჩინება

დავის საგანი – ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა, ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2023 წლის 13 ნოემბერს კ. პ-ემ სარჩელით მიმართა გორის რაიონულ სასამართლოს, მოპასუხეების - სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოსა და სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ქონების რეგისტრაციის დეპარტამენტის მიმართ.

მოსარჩელის განმარტებით, კ. პ-ეს გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ...ში, სისტემური რეგისტრაციის გეოგრაფიულ არეალში, თვითნებურად აქვს დაკავებული სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების 12 500 კვ.მ მიწა.

2023 წლის 16 ივნისს მან განცხადებით მიმართა სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს და აღნიშნულ მიწაზე საკუთრების უფლების რეგისტრაცია მოითხოვა.

ადმინისტრაციული წარმოების ფარგლებში საჯარო რეესტრის მიერ მოხდა სარეგისტრაციოდ წარდგენილი მიწის ნაკვეთის დათვალიერება და 2023 წლის 7 აგვისტოს შედგა #... ოქმი, რომლის თანახმად, სარეგისტრაციო მიწის ნაკვეთი 12 459 კვ.მ სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწაა, რომელზეც გაშენებულია ერთწლიანი კულტურა (მზესუმზირა). მითითებული მიწის კ. პ-ეის მიერ 2007 წლის 20 სექტემბრამდე ფლობის ფაქტს ადასტურებს იმავე სარეგისტრაციო ბლოკში მდებარე არანაკლებ ორი მიწის ნაკვეთის მესაკუთრე/მფლობელი.

მოსარჩელის მითითებით, მიუხედავად ამისა, საჯარო რეესტრმა მას უარი განუცხადა რეგისტრაციაზე იმ საფუძვლით, რომ თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარება დაუშვებელია, თუ სარეგისტრაციო ბლოკში, სადაც მოთხოვნილია უძრავ ნივთზე უფლების რეგისტრაცია, მიწის ნაკვეთები არ განკერძოებულა. ამასთან, სარეგისტრაციო უძრავი ნივთი წარმოადგენს საიჯარო მიწის ნაკვეთს.

მოსარჩელე უკანონოდ მიიჩნევს მარეგისტრირებელი ორგანოს გადაწყვეტილებას.

ამდენად, მოსარჩელემ (1) რეგისტრაციაზე უარის თქმის შესახებ სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ქონების რეგისტრაციის დეპარტამენტის 2023 წლის 22 სექტემბრის #... გადაწყვეტილებისა და (2) ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2023 წლის 7 ნოემბრის #... გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა, ასევე, (3) მოპასუხისათვის გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ...ში მდებარე, #... პირობითი საკადასტრო კოდით მონიშნული 12 459 კვ.მ სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთის კ. პ-ეის სახელზე საკუთრების უფლებით რეგისტრაციის დავალება მოითხოვა.

გორის რაიონული სასამართლოს 2024 წლის 23 იანვრის განჩინებით სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს შუამდგომლობა დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირად ჩაბმულ იქნენ სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტო; საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის პირველი ნაწილის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირებად ჩაბმულ იქნენ შპს „გ...“ და ა, კ-ე.

გორის რაიონული სასამართლოს 2024 წლის 25 აპრილის გადაწყვეტილებით კ. პ-ეს სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი რეგისტრაციაზე უარის თქმის შესახებ სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ქონების რეგისტრაციის დეპარტამენტის 2023 წლის 22 სექტემბრის #... გადაწყვეტილება; ბათილად იქნა ცნობილი ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2023 წლის 7 ნოემბრის #... გადაწყვეტილება; სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ქონების რეგისტრაციის დეპარტამენტს გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ...ში მდებარე 12 459 კვ.მ სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთის კ. პ-ეის სახელზე საკუთრების უფლებით რეგისტრაციის შესახებ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის კანონმდებლობის სხვა მოთხოვნათა დაცვით გამოცემა დაევალა; სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ქონების რეგისტრაციის დეპარტამენტს კ. პ-ეის სასარგებლოდ საადვოკატო მომსახურებისათვის გაწეული ხარჯის 1 000 (ათასი) ლარის ოდენობით ანაზღაურება დაეკისრა.

გორის რაიონული სასამართლოს 2024 წლის 25 აპრილის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულმა სააგენტომ და სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ქონების რეგისტრაციის დეპარტამენტმა, ასევე, სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნულმა სააგენტომ, რომლებმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 3 დეკემბრის განჩინებით სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოსა და სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ქონების რეგისტრაციის დეპარტამენტის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა გორის რაიონული სასამართლოს 2024 წლის 25 აპრილის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო პალატამ მიუთითა „სახელმწიფო პროექტის ფარგლებში მიწის ნაკვეთებზე უფლებათა სისტემური და სპორადული რეგისტრაციის სპეციალური წესისა და საკადასტრო მონაცემების სრულყოფის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-4 მუხლის მე-6 პუნქტზე, საქართველოს იუსტიციის მინისტრის 2019 წლის 31 დეკემბრის #487 ბრძანებით დამტკიცებული „საჯარო რეესტრის შესახებ ინსტრუქციის“ 37⁵ მუხლის პირველი, მე-4 და მე-5 პუნქტებზე, „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის მე-2 პუნქტზე, „საჯარო რეესტრის შესახებ ინსტრუქციის“ 37⁸ მუხლის პირველი პუნქტის „დ“ ქვეპუნქტსა და მე-6 პუნქტზე, ასევე, ნორმატიული აქტების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-7 მუხლის მე-7 პუნქტზე და განმარტა, რომ ის გარემოება, რომ კ. პ-ეის მიერ მოთხოვნილი მიწის ნაკვეთი არ გაცემულა მიწის რეფორმის პერიოდში და არ მდებარეობს სარეფორმო არეალში, არ ქმნის ამ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარებაზე უარის თქმის „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ საქართველოს კანონით განსაზღვრულ საფუძველს, რამდენადაც ამგვარი აკრძალვა ამ კანონით გათვალისწინებული არ არის.

ამასთან, სააპელაციო პალატის მითითებით, მიუხედავად იმისა, რომ კ. პ-ეის მიერ სადავო ტერიტორიის 2007 წლის 20 სექტემბრამდე დაუფლებისა და დღემდე ფლობის ფაქტი დასტურდებოდა სააგენტოში წარდგენილი დოკუმენტებით, მოსარჩელეს უარი ეთქვა ამ ქონების ფლობის ფაქტის დადასტურებაზე იმ საფუძვლით, რომ ეს ქონება იჯარით იყო გადაცემული. კერძოდ, მოპასუხე და მესამე პირი ადმინისტრაციული ორგანოების მითითებით, სადავო მიწის ნაკვეთი 2015-2018 წლებში იჯარით იყო გადაცემული შპს „გ...ზე“, რაც გამორიცხავდა პირის მიერ 2007 წლის 20 სექტემბრამდე მიწის თვითნებურად დაკავებისა და დღემდე უწყვეტად ფლობის ფაქტს.

სააპელაციო პალატამ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ შპს „გ...მა“ შესაგებლით კ. პ-ეის სარჩელი მთლიანად ცნო, მიუთითა, რომ მართალია, აღნიშნულ მიწის ნაკვეთზე 2015 წელს მოხდა საიჯარო ხელშეკრულების გაფორმება კომპანიასთან, თუმცა შპს „გ...ს“ ეს მიწა ფაქტობრივად არ გადასცემია, რამდენადაც იგი უკვე იყო დაკავებული/დამუშავებული და სხვა პირის მფლობელობაში იმყოფებოდა. კომპანიას არასდროს უსარგებლია ამ საიჯარო უფლებით.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 155-ე და 156-ე მუხლებზე და მიიჩნია, რომ განსახილველ შემთხვევაში, მიუხედავად იჯარის ხელშეკრულების გაფორმებისა და საიჯარო ქირის ნაწილის გადახდისა, საქმეში არ იყო წარმოდგენილი რაიმე მტკიცებულება, რომლითაც დადასტურდებოდა, რომ შპს „გ...“ ფაქტობრივად დაეუფლა ამ ქონებას. მხოლოდ მხარის ახსნა-განმარტებით კი ქონების ფლობის ფაქტი ვერ დადასტურდებოდა. ამასთან, სააპელაციო პალატამ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ შპს „გ...ს“ მიერ მითითებული გარემოების გამომრიცხველი რაიმე მტკიცებულება სასამართლოში წარმოდგენილი არ ყოფილა. აღნიშნულის საწინააღმდეგოდ კი, საქმეში დაცული იყო ადგილზე დათვალიერების ოქმი და მოწმეთა განმარტებები, რომლითაც დასტურდებოდა, რომ სადავო უძრავ ქონებას მოსარჩელე უწყვეტად ფლობდა როგორც კანონის ამოქმედებამდე, ასევე, მის შემდეგ.

შესაბამისად, სააპელაციო პალატის შეფასებით, სახელმწიფოსა და სხვა პირს შორის მხოლოდ იჯარის ხელშეკრულების გაფორმება, ასევე, შპს „გ...ს“ მიერ საიჯარო ქირის ნაწილის გადახდა, ვერ გამორიცხავდა კ. პ-ეის მიერ მიწის უწყვეტად ფლობის ფაქტს. ამასთან, იმ შემთხვევაში, თუკი სადავო მიწა თვითნებურად დაკავებამდე (2007 წლის 20 სექტემბრამდე) იქნებოდა იჯარით გაცემული, ეს გარემოება ისედაც გამორიცხავდა მიწის თვითნებურ დაკავებასა და, შესაბამისად, საკუთრების უფლების აღიარების შესაძლებლობას.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 3 დეკემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნულმა სააგენტომ, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო პალატამ ყურადღება არ მიაქცია იმ გარემოებას, რომ სარეგისტრაციო ბლოკში, რომელშიც მოთხოვნილია თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების რეგისტრაცია, სახელმწიფოს მიერ ნაკვეთები არ განკერძოებულა. ამასთან, სარეგისტრაციოდ მოთხოვნილ მიწის ნაკვეთსა და ს.კ. ... საკადასტრო კოდით სახელმწიფოს საკუთრებად რეგისტრირებულ მიწის ნაკვეთს შორის დადგინდა ინსტრუქციით განსაზღვრული ზედდება. ასევე, ს.კ. ... სახელმწიფო საკუთრებად რეგისტრირებულ უძრავ ქონებაზე 2015 წლის 23 მარტს შპს „გ...თან“ გაფორმებული იჯარის ხელშეკრულების საფუძველზე, ფიქსირდებოდა იჯარა, რაც, კასატორის შეფასებით, გამორიცხავს დაინტერესებული პირის მიერ მოთხოვნილი მიწის ნაკვეთის 2007 წლის 20 სექტემბრამდე თვითნებურად დაკავებისა და ამ დრომდე მისი უწყვეტად ფლობის ფაქტს.

კასატორის განმარტებით, სადავოდ ქცეულ გადაწყვეტილებაში აღნიშნულია, რომ შპს „გ...მა“ სარჩელი ცნო და მიუთითა, რომ მართალია, აღნიშნულ მიწის ნაკვეთზე 2015 წელს მასთან გაფორმდა იჯარის ხელშეკრულება, თუმცა ქონება მას ფაქტობრივად არ გადასცემია, რადგან მიწა უკვე დაკავებული/დამუშავებული იყო სხვა პირის მიერ. ასევე, იგი უთითებს, რომ მას არც საიჯარო ქირა გადაუხდია, რის გამოც ხელშეკრულება 2018 წელს შეწყდა. კასატორის შეფასებით, სააპელაციო პალატას მხედველობიდან გამორჩა მიწის ნაკვეთთან დაკავშირებული სამართლებრივი მდგომარეობა, რომ სახელმწიფოს, როგორც ქონების მესაკუთრეს, აღნიშნული ქონება განკარგული ჰქონდა, საიდანაც იგი იღებდა შემოსავალს. სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს 2018 წლის 17 მაისის #1/7-164 ბრძანებით, იჯარის ხელშეკრულება შეწყდა ცალმხრივად და შპს „გ...ს“ დაეკისრა შეწყვეტამდე არსებული საიჯარო ქირის და პირგასამტეხლოს გადახდა, მის მიერ უკვე გადახდილი თანხების გათვალისწინებით.

შესაბამისად, კასატორი მიიჩნევს, რომ მოქმედი კანონმდებლობით შეუძლებელია ისეთ ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარება, რომელიც არ განკერძოებულა სახელმწიფოს მიერ და რომლის განკარგვითაც სახელმწიფო იღებს შემოსავალს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2025 წლის 7 აპრილის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება, ასევე, არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

განსახილველ შემთხვევაში, დავის საგანს წარმოადგენს (1) რეგისტრაციაზე უარის თქმის შესახებ სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ქონების რეგისტრაციის დეპარტამენტის 2023 წლის 22 სექტემბრის #... გადაწყვეტილებისა და (2) ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2023 წლის 7 ნოემბრის #... გადაწყვეტილების კანონიერება, ასევე, (3) მოპასუხისათვის გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ...ში მდებარე, #... პირობითი საკადასტრო კოდით მონიშნული 12 459 კვ.მ სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთის კ. პ-ეის სახელზე საკუთრების უფლებით რეგისტრაციის დავალება.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ქონების რეგისტრაციის დეპარტამენტის 2023 წლის 22 სექტემბრის #... გადაწყვეტილებით კ. პ-ეს საკუთრების უფლების რეგისტრაციაზე უარი ეთქვა იმ მოტივით, რომ თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარება დაუშვებელია, თუ სარეგისტრაციო ბლოკში, სადაც მოთხოვნილია უძრავ ნივთზე უფლების რეგისტრაცია, მიწის ნაკვეთები არ განკერძოებულა. გარდა ამისა, სიტუაციის ამსახველი ნახაზის მიხედვით დადგინდა სარეგისტრაციოდ წარდგენილი უძრავი ნივთის საკადასტრო მონაცემების ზედდება ... საკადასტრო კოდით სახელმწიფოს საკუთრებაში რეგისტრირებული უძრავი ნივთის საკადასტრო მონაცემებთან. აღნიშნულ უძრავ ნივთზე რეგისტრირებული იყო იჯარის უფლება შპს „გ...ს“ სასარგებლოდ. შესაბამისად, სარეგისტრაციო უძრავი ნივთი წარმოადგენდა საიჯარო მიწის ნაკვეთს, რაც თვითნებურად დაკავებულ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარებით რეგისტრაციის დამაბრკოლებელი გარემოება იყო.

საკასაციო პალატა მიზანშეწონილად მიიჩნევს, ყურადღება გაამახვილოს იმ გარემოებაზე, რომ სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს საკასაციო საჩივარში სააპელაციო პალატის გასაჩივრებული განჩინების უკანონობის მტკიცება სრულად ეფუძნება ზემოაღნიშნულ ორ გარემოებაზე მითითებას. კერძოდ, კასატორი თვლის, რომ კ. პ-ეისათვის საკუთრების უფლების აღიარებაზე უარის თქმის საფუძველს ქმნიდა ის, რომ იმ სარეგისტრაციო ბლოკში, სადაც მოთხოვნილი იყო უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლების რეგისტრაცია, მიწის ნაკვეთები არ განკერძოებულა. ამავდროულად, საკუთრების უფლების აღიარებაზე უარის თქმის საფუძველი არსებობდა იმ გარემოების გათვალისწინებითაც, რომ ს.კ. ... სახელმწიფო საკუთრებად რეგისტრირებულ უძრავ ქონებაზე 2015 წლის 23 მარტს შპს „გ...თან“ გაფორმებული იყო იჯარის ხელშეკრულება, რაც, კასატორის შეფასებით, გამორიცხავდა დაინტერესებული პირის მიერ მოთხოვნილი მიწის ნაკვეთის 2007 წლის 20 სექტემბრამდე თვითნებურად დაკავებისა და ამ დრომდე მისი უწყვეტად ფლობის ფაქტს.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს „სახელმწიფო პროექტის ფარგლებში მიწის ნაკვეთებზე უფლებათა სისტემური და სპორადული რეგისტრაციის სპეციალური წესისა და საკადასტრო მონაცემების სრულყოფის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-4 მუხლის მე-6 პუნქტზე, რომლის თანახმად, სისტემური რეგისტრაციის გეოგრაფიულ არეალში მდებარე თვითნებურად დაკავებულ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარებას უზრუნველყოფს სააგენტო. საკუთრების უფლების აღიარების წესი განისაზღვრება მინისტრის ბრძანებით დამტკიცებული „საჯარო რეესტრის შესახებ“ ინსტრუქციით.

საქართველოს იუსტიციის მინისტრის 2019 წლის 31 დეკემბრის #487 ბრძანებით დამტკიცებულi „საჯარო რეესტრის შესახებ“ ინსტრუქციის 37⁵ მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, სისტემური რეგისტრაციის გეოგრაფიულ არეალში სააგენტო ვალდებულია დაადგინოს, არსებობს თუ არა მიწის ნაკვეთზე ან მის ნაწილზე საკუთრების უფლების ან მართლზომიერი მფლობელობის (სარგებლობის) დამადასტურებელი დოკუმენტი. თუ საკადასტრო აღწერის შედეგებისა და სარეგისტრაციო დოკუმენტაციის შეჯერებით დადგინდა, რომ სარეგისტრაციო ობიექტზე უფლების დამდგენი დოკუმენტი არ არსებობს, სააგენტო განიხილავს თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების საკითხს.

ამავე მუხლის მე-4 პუნქტის მიხედვით, სისტემური რეგისტრაციის გეოგრაფიულ არეალში სააგენტო თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლებას აღიარებს, თუ მიწის ნაკვეთი აკმაყოფილებს „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის „გ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებულ პირობებს. სააგენტო უფლებამოსილია საკუთრების უფლება აღიაროს, ასევე, თვითნებურად დაკავებულ სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების სათიბი, სახნავი (მრავალწლიანი ნარგავებით დაკავებული, საბაღე, საბოსტნე) ან საკარმიდამო კატეგორიის მიწის ნაკვეთებზე, იმ შემთხვევაშიც, თუ მათზე განთავსებული არ არის შენობა-ნაგებობა ან ისინი არ წარმოადგენენ დაინტერესებული პირის საკუთრებაში ან მართლზომიერ მფლობელობაში არსებული მიწის ნაკვეთის მომიჯნავე მიწის ნაკვეთებს. ამ შემთხვევაში, ერთ ფიზიკურ პირზე ან კომლზე (კომლის წევრებზე) აღიარებული მიწის ნაკვეთების ჯამური ფართობი არ უნდა აღემატებოდეს ბარში 1.25 ჰა-ს, ხოლო „მაღალმთიანი რეგიონების განვითარების შესახებ“ საქართველოს კანონის შესაბამისად განსაზღვრულ მაღალმთიან დასახლებებში – 5 ჰა-ს. ამავე მუხლის მე-5 პუნქტი კი ადგენს, რომ თვითნებურად დაკავებულ მიწის ნაკვეთზე, სისტემური რეგისტრაციის გეოგრაფიულ არეალში საკუთრების უფლების აღიარება ხდება უძრავ ნივთებზე უფლებათა რეესტრში მიწის ნაკვეთის მფლობელის (მოსარგებლის) საკუთრების უფლების რეგისტრაციით.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ „მიწის ნაკვეთებზე უფლებათა სისტემური და სპორადული რეგისტრაციის წესისა და საკადასტრო მონაცემების სრულყოფის შესახებ“ საქართველოს კანონის მიზნებისათვის, სისტემური რეგისტრაციის გეოგრაფიული არეალების განსაზღვრის თაობაზე საქართველოს იუსტიციის მინისტრის 2021 წლის 31 დეკემბერი #798 ბრძანების პირველი პუნქტის „მ“ ქვეპუნქტის მიხედვით, გორის მუნიციპალიტეტი ექცევა სისტემური რეგისტრაციის გეოგრაფიულ არეალში.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის მე-2 პუნქტზე, რომლითაც განსაზღვრულია თვითნებურად დაკავებული სახელმწიფო საკუთრების სასოფლო ან არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების დაუშვებლობის შემთხვევები. ამ ჩამონათვალში არ არის გათვალისწინებული აკრძალვა, რომ თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარება დაუშვებელია, თუ მიწის ნაკვეთი არ გაცემულა მიწის რეფორმის პერიოდში და არ მდებარეობს სარეფორმო არეალში, ასევე, თუ სახელმწიფო ქონების განკარგვის უფლებამოსილების მქონე ორგანოს თანხმობა მიღებული არ იქნა.

კანონის მითითებული მუხლით განსაზღვრული აკრძალვები სრულად არის ასახული „საჯარო რეესტრის შესახებ“ ინსტრუქციის 37⁸ მუხლში, სადაც პირველი პუნქტის „დ“ ქვეპუნქტით დამატებით განისაზღვრა თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების დაუშვებლობის ერთ-ერთი საფუძველი: თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარება დაუშვებელია, თუ სააგენტოში დაცული ან მუნიციპალიტეტის მიერ წერილობითი ფორმით სააგენტოსთვის მიწოდებული ინფორმაციით/დოკუმენტაციით დგინდება, რომ იმ სარეგისტრაციო ბლოკში, სადაც მოთხოვნილია უძრავ ნივთზე უფლების რეგისტრაცია, მიწის ნაკვეთები არ განკერძოებულა (მაგალითად: სარეგისტრაციო ბლოკში მდებარე მიწის ნაკვეთები წარმოადგენს სახელმწიფოს მიერ იჯარით გაცემულ ნაკვეთებს; მიწის რეფორმის კომისიის მიერ ამ ტერიტორიაზე ფიზიკურ პირებზე არ განაწილებულა მიწის ნაკვეთები და სხვ.).

ამავე საფუძველთანაა დაკავშირებული ინსტრუქციის 37⁸ მუხლის მე-6 პუნქტით განსაზღვრული რეგულაცია, რომლის მიხედვითაც, თუ სარეგისტრაციო მიწის ნაკვეთი მდებარეობს ისეთ სარეგისტრაციო ბლოკში, რომელშიც მართლზომიერი მფლობელობის (სარგებლობის) ან საკუთრების უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტის საფუძველზე რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთი არ მდებარეობს, თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარება შესაძლებელია სახელმწიფო ქონების განკარგვის უფლებამოსილების მქონე ორგანოს თანხმობით.

„ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ საქართველოს კანონით ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირებისათვის განსაზღვრულია საკუთრების უფლება თვითნებურად დაკავებულ მიწის ნაკვეთებზე. ამ კანონითვე განისაზღვრა ის შემთხვევები, როდესაც დაუშვებელია თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარება, და, ბუნებრივია, ამგვარი სხვა სახის შეზღუდვებიც უნდა განისაზღვროს კანონით.

„ნორმატიული აქტების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-7 მუხლის მე-7 პუნქტით განსაზღვრული იერარქიული მიდგომის დანაწესიდან გამომდინარე, კანონს აქვს უპირატესი იურიდიული ძალა კანონქვემდებარე ნორმატიულ აქტთან მიმართებაში.

საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ ანალოგიურ საკითხთან დაკავშირებით საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 23 აპრილის #ბს-1025(კ-23) განჩინებაში, „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის მე-2 პუნქტისა და „საჯარო რეესტრის შესახებ ინსტრუქციის“ 37⁸ მუხლის პირველი პუნქტის „დ“ ქვეპუნქტის ურთიერთმიმართების შეფასებისას, საკასაციო პალატამ განმარტა, რომ „ზემოხსენებული კანონი არეგულირებს თვითნებურად დაკავებულ სახელმწიფო საკუთრების მიწაზე ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების საკუთრების უფლების აღიარების მატერიალურ საფუძვლებს, ხოლო „საჯარო რეესტრის შესახებ ინსტრუქცია“ განსაზღვრავს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მიერ საჯარო რეესტრის წარმოებისა და ინფორმაციის გაცემის, სისტემური და სპორადული რეგისტრაციისა და სარეგისტრაციო წარმოებისას სანოტარო მედიაციის წესებსა და პირობებს, წარმოებაში მონაწილე მხარეებს, მათ უფლებებსა და მოვალეობებს. პალატა მიუთითებს „ნორმატიული აქტების შესახებ“ საქართველოს კანონზე და განმარტავს, რომ კანონის მე-7 მუხლის მე-7 პუნქტით განსაზღვრული იერარქიული მიდგომის დანაწესიდან გამომდინარე, კანონს აქვს უპირატესი იურიდიული ძალა კანონქვემდებარე ნორმატიულ აქტთან მიმართებაში. ამგვარი მოცემულობის არსებობის პირობებში კი, განსახილველ სადავო საკითხთან მიმართებაში თუნდაც დადასტურდეს, რომ ვ. თ-ის მიერ მოთხოვნილი მიწის ნაკვეთი არ არის გაცემული მიწის რეფორმის პერიოდში და არ მდებარეობს სარეფორმო არეალში, აღნიშნული არ ქმნის ამ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარებაზე უარის თქმის „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ საქართველოს კანონით განსაზღვრულ საფუძველს, რამდენადაც ამგვარი აკრძალვა დასახელებული კანონით დაწესებული არ არის.“

ამდენად, საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს შეფასებას, რომ ის ფაქტი, რომ კ. პ-ეის მიერ მოთხოვნილი მიწის ნაკვეთი არ გაცემულა მიწის რეფორმის პერიოდში და არ მდებარეობს სარეფორმო არეალში, არ ქმნის ამ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარებაზე უარის თქმის „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ საქართველოს კანონით განსაზღვრულ საფუძველს, რამდენადაც ამგვარი აკრძალვა ამ კანონით გათვალისწინებული არ არის.

რაც შეეხება კასატორის არგუმენტს იმის შესახებ, რომ სარეგისტრაციო მიწის ნაკვეთი წარმოადგენდა საიჯარო ქონებას, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქმის მასალებით დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებზე, კერძოდ, კ. პ-ეის განცხადებაზე დაწყებული ადმინისტრაციული წარმოების ფარგლებში საჯარო რეესტრის მიერ განხორციელდა სარეგისტრაციოდ წარდგენილი მიწის ნაკვეთის ადგილზე დათვალიერება და 2023 წლის 7 აგვისტოს შედგა #... ოქმი, რომლის თანახმად, სარეგისტრაციო მიწის ნაკვეთი 12 459 კვ.მ სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწაა და მასზე გაშენებულია ერთწლიანი კულტურა (მზესუმზირა), რომლის კ. პ-ეის მიერ 2007 წლის 20 სექტემბრამდე ფლობის ფაქტსაც ადასტურებს იმავე სარეგისტრაციო ბლოკში მდებარე არანაკლებ ორი მიწის ნაკვეთის მესაკუთრე/მფლობელი.

საქმის მასალებით, ასევე, დადგენილია, რომ ამავე მიწის თავის სახელზე რეგისტრაციას ითხოვდა ა, კ-ე, თუმცა საჯარო რეესტრის სამსახურის მიმართვის საფუძველზე, ა, კ-ემ 2023 წლის 1 სექტემბერს განცხადებით (თანხმობა) მიმართა სააგენტოს, სადაც მიუთითა, რომ იგი ადასტურებს კ. პ-ეის მიერ მოთხოვნილი ნაკვეთის ამ უკანასკნელისადმი კუთვნილების ფაქტს და ამ მიწაზე მას რაიმე პრეტენზია არ გააჩნია.

ამასთან, 2023 წლის 9 აგვისტოს ბ. მ-ემ, 30 აგვისტოს ი. ხ-იმა და ს. ქ-ემ სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოში დაადასტურეს კ. პ-ეის მიერ სარეგისტრაციოდ წარდგენილი მიწის ნაკვეთის 2007 წლის 20 სექტემბრამდე დაკავებისა და დღემდე ფლობის ფაქტი.

ამდენად, საკასაციო პალატა ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას, რომ კ. პ-ეის მიერ სადავო ტერიტორიის 2007 წლის 20 სექტემბრამდე დაუფლებისა და დღემდე ფლობის ფაქტი დასტურდება სააგენტოში წარდგენილი დოკუმენტებით, თუმცა მოსარჩელეს უარი ეთქვა ამ ქონების ფლობის ფაქტის დადასტურებაზე იმ საფუძვლით, რომ ეს ქონება იჯარით იყო გადაცემული. კერძოდ, მოპასუხე და მესამე პირი ადმინისტრაციული ორგანოების მითითებით, სადავო მიწის ნაკვეთი 2015-2018 წლებში იჯარით იყო გადაცემული შპს „გ...ზე“, რაც გამორიცხავდა პირის მიერ 2007 წლის 20 სექტემბრამდე მიწის თვითნებურად დაკავებისა და დღემდე უწყვეტად ფლობის ფაქტს.

ნიშანდობლივია, რომ შპს „გ...მა“ შესაგებლით კ. პ-ეის სარჩელი მთლიანად ცნო, მიუთითა, რომ მართალია, აღნიშნულ მიწის ნაკვეთზე 2015 წელს მოხდა საიჯარო ხელშეკრულების გაფორმება კომპანიასთან, თუმცა შპს „გ...ს“ ეს მიწა ფაქტობრივად არ გადასცემია, რამდენადაც იგი უკვე იყო დაკავებული/დამუშავებული და სხვა პირის მფლობელობაში იმყოფებოდა. კომპანიას არასდროს უსარგებლია ამ საიჯარო უფლებით.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 155-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, მფლობელობა წარმოიშობა ნივთზე ფაქტობრივი ბატონობის ნებითი მოპოვებით. მფლობელად არ ითვლება ის პირი, რომელიც, თუმცა ახორციელებს ფაქტობრივ ბატონობას ნივთზე, მაგრამ სხვა პირის სასარგებლოდ, და რომელსაც ნივთის ფლობის უფლებამოსილება მიღებული აქვს ამ პირისაგან. მფლობელად მიიჩნევა მხოლოდ უფლებამოსილების მიმნიჭებელი პირი. თუ პირი ნივთს ფლობს იმ სამართლებრივი ურთიერთობის საფუძველზე, რომელიც განსაზღვრული ვადით ანიჭებს მას ნივთის ფლობის უფლებას ან ავალდებულებს მას ფლობდეს ნივთს, მაშინ ეს პირი ითვლება პირდაპირ მფლობელად, ხოლო უფლების მიმნიჭებელი ან ვალდებულების დამკისრებელი მიიჩნევა არაპირდაპირ მფლობელად. თუ ერთ ნივთს რამდენიმე პირი ერთობლივად ფლობს, ისინი ითვლებიან თანამფლობელებად. თუ ერთი ნივთის ნაწილებს რამდენიმე პირი ფლობს, ისინი ითვლებიან ცალკეული ნაწილების მფლობელებად.

ამავე კოდექსის 156-ე მუხლის მიხედვით, მფლობელობა ითვლება შეწყვეტილად, თუ მფლობელი სამუდამოდ თმობს ნივთს ან სხვა გზით კარგავს ნივთზე ფაქტობრივ ბატონობას.

ამდენად, საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მითითებას, რომ განსახილველ შემთხვევაში, მიუხედავად იჯარის ხელშეკრულების გაფორმებისა და საიჯარო ქირის ნაწილის გადახდისა, საქმეში არ არის წარმოდგენილი რაიმე მტკიცებულება, რომლითაც დადასტურდებოდა, რომ შპს „გ...“ ფაქტობრივად დაეუფლა ამ ქონებას. საკასაციო პალატა მართებულად თვლის სააპელაციო სასამართლოს შეფასებას, რომ მხოლოდ მხარის ახსნა-განმარტებით არ შეიძლება დადასტურდეს ქონების ფლობის ფაქტი. ამასთან, საგულისხმოა ისიც, რომ შპს „გ...ს“ მიერ მითითებული გარემოების გამომრიცხველი რაიმე მტკიცებულება სასამართლოში წარმოდგენილი არ არის. აღნიშნულის საწინააღმდეგოდ კი, საქმეში დაცულია ადგილზე დათვალიერების ოქმი და მოწმეთა განმარტებები, რომლებიც ადასტურებენ, რომ სადავო უძრავ ქონებას მოსარჩელე უწყვეტად ფლობდა როგორც კანონის ამოქმედებამდე, ასევე, მის შემდეგ.

ამავდროულად, საკასაციო სასამართლო ეთანხმება სააპელაციო პალატის განმარტებას, რომ რაიმე სახის მტკიცებულება, რომელიც მიანიშნებდა იმ გარემოებაზე, რომ კ. პ-ეისათვის ცნობილი იყო იჯარის ხელშეკრულების შესახებ, და მით უფრო, დაადასტურებდა მისი მხრიდან მიწის მფლობელობის შეწყვეტის ფაქტს, თუნდაც იჯარის ხელშეკრულების მოქმედების პერიოდში - 2015-2018 წლებში, არ წარმოდგენილა. ასეთ ვითარებაში, სახელმწიფოსა და სხვა პირს შორის მხოლოდ იჯარის ხელშეკრულების გაფორმება, ასევე, შპს „გ...ს“ მიერ საიჯარო ქირის ნაწილის გადახდა, ვერ გამორიცხავს კ. პ-ეის მიერ მიწის უწყვეტად ფლობის ფაქტს. ამასთან, იმ შემთხვევაში, თუკი სადავო მიწა თვითნებურად დაკავებამდე (2007 წლის 20 სექტემბრამდე) იქნებოდა იჯარით გაცემული, ეს გარემოება ისედაც გამორიცხავდა მიწის თვითნებურ დაკავებასა და, შესაბამისად, საკუთრების უფლების აღიარების შესაძლებლობას.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 3 დეკემბრის განჩინება;

3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: გ. აბუსერიძე

ბ. სტურუა