საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

Nბს-820(2კ-24) 10 ივნისი, 2025 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თამარ ოქროპირიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე, გიორგი გოგიაშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობისა (მოპასუხე) და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს (მესამე პირი) საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 23 აპრილის განჩინებაზე (მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) - დ. ჭ-ე).

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2022 წლის 21 ნოემბერს დ. ჭ-ემ სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხე ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობის მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობის 2022 წლის 26 ოქტომბრის №22.1633.1786 განკარგულების პირველი პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტის ბათილად ცნობა; ასევე, მოპასუხისთვის ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება, ქ. თბილისში, ...ს ქუჩა №...-ის მიმდებარედ არსებული, ... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მქონე მიწის ნაკვეთის, სატრანსპორტო ზონა 1-ის რეკრეაციული ზონა 2-ით ცვლილების თაობაზე, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს დადგენილების პროექტის მოწონების შესახებ.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2023 წლის 4 აპრილის განჩინებით, საქმეში საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე, მესამე პირად ჩაბმულ იქნა სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2023 წლის 6 ივნისის გადაწყვეტილებით, დ. ჭ-ეის სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობის 2022 წლის 26 ოქტომბრის №22.1633.1786 განკარგულების პირველი პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტი; მოპასუხე ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობას დაევალა ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა, ქ. თბილისში, ...ს ქუჩა №...-ის მიმდებარედ არსებული, ... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მქონე მიწის ნაკვეთის, სატრანსპორტო ზონა 1-ის რეკრეაციული ზონა 2-ით ცვლილების თაობაზე, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს დადგენილების პროექტის მოწონების შესახებ. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობამ და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტომ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 23 აპრილის განჩინებით, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობისა და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2023 წლის 6 ივნისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქმის ფაქტობრივ გარემოებებზე, ადგილობრივი თვითმმართველობის კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 პუნქტის ,,ე’’ ქვეპუნქტზე, 73-ე მუხლის მე-2 პუნქტის ,,თ“ ქვეპუნქტზე, 75-ე მუხლის ,,ე.ბ“ ქვეპუნქტზე, დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის ტექსტური ნაწილის პირველი მუხლის პირველ პუნქტზე, მე-2 მუხლის პირველ პუნქტზე, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2016 წლის 24 მაისის №14-39 დადგენილებით დამტკიცებული ,,ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესების“ მე-9, მე-15 მუხლებზე და აღნიშნა, რომ სივრცის დაგეგმარების გეგმების, გენერალური გეგმებისა და განაშენიანების გეგმების/განაშენიანების დეტალური გეგმების შემუშავება და დამტკიცება საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი წესით, მუნიციპალიტეტის საკუთარ უფლებამოსილებას განეკუთვნება. თავის მხრივ, სივრცითი მოწყობისა და ქალაქთმშენებლობის სფეროში საჯარო ინტერესებს განეკუთვნება ქვეყნის დასახლებებისა და დასახლებათშორისი ტერიტორიების მდგრადი და უსაფრთხო განვითარების პირობების უზრუნველყოფა, საინჟინრო და სატრანსპორტო ინფრასტრუქტურის ფუნქციონირება, ბუნებრივი რესურსების, კულტურული და ბუნებრივი მემკვიდრეობის, სარეკრეაციო ტერიტორიების შენარჩუნება და განვითარება. სააპელაციო სასამართლომ ასევე აღნიშნა, რომ საკუთრების უფლების შეზღუდვის საზომი პროპორციულობის პრინციპია, რომლის თანახმად რეგულირება უნდა წარმოადგენდეს ღირებული, ლეგიტიმური მიზნის მიღწევის გამოსადეგ და აუცილებელ საშუალებას, უფლების შეზღუდვის ინტენსივობა მისაღწევი საჯარო მიზნის პროპორციული, მისი თანაზომიერი უნდა იყოს, დაუშვებელია ლეგიტიმური მიზნის მიღწევა უფლების მომეტებული შეზღუდვის ხარჯზე, შეზღუდვა უნდა იყოს კანონით პირდაპირ გათვალისწინებული, უნდა ემსახურებოდეს ლეგიტიმურ მიზანს - აუცილებელ საზოგადოებრივ საჭიროებას და უნდა იყოს პროპორციული.

სააპელაციო პალატამ ყურადღება გაამახვილა საქმის მასალებში წარმოდგენილ, შპს „ნ...ს“ არქიტექტორის, ურბანისტის განმარტებით ბარათზე, ფოტოებზე, გეგმა-ნახაზებზე, ორთოფოტოებზე, ასევე, იმ გარემოებებზე, რომ №... საკადასტრო ერთეულის საერთო ფართი შეადგენს 20 კვ.მ-ს და მასზე ვრცელდება 2 სახის ფუნქციური ზონა. ამასთან, აღნიშნა, რომ სადავო ტერიტორიის მომიჯნავედ, ქალაქ თბილისის მერიის სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2013 წლის 29 დეკემბრის №AR1187505 ბრძანებით ლეგალიზებულად ჩაითვალა ქალაქ თბილისში, ...ს ქუჩა N... კორპუსის მიმდებარედ უნებართვოდ აშენებული შენობა-ნაგებობა. შემდგომში კი ქალაქ თბილისის მერიის სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2017 წლის 20 აპრილის №..., 2017 წლის 10 მაისის №... და 2018 წლის 28 მაისის №... გადაწყვეტილებებით დადგინდა აღნიშნულ ქონებაზე (ს/კ ...) არსებული შენობის ფასადზე კარის ღიობის მოწყობის შესაძლებლობა, I კლასის სარეკონსტრუქციო სამუშაოების განხორციელების და სავაჭრო პავილიონის რეკონსტრუქციის (გაბარიტების ზომის შეუცვლელად) შესაძლებლობა. მითითებული გარემოებების საფუძველზე, სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლო დასკვნა იმის თაობაზე, რომ სადავო მიწის ნაკვეთის (ს/კ ...) ნაწილზე, რომელიც მოქცეულია სატრანსპორტო ზონა-1-ის ფუნქციურ არეალში, არ ფიქსირდება სატრანსპორტო ინფრასტრუქტურის ელემენტები. ამასთან, სააპელაციო პალატის განმარტებით, დგინდება, რომ მოსარჩელის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონება (ს/კ ...) მდებარეობს ზემოაღნიშნული უძრავი ქონების (ს/კ ...) გასწვრივ, რომელზეც უნებართვოდ აშენებული შენობა-ნაგებობა ლეგალიზებულად ჩაითვალა და დადგინდა შესაბამისი სამუშაოების განხორციელების შესაძლებლობა. ამდენად, საქმის გარემოებების სამართლებრივი ანალიზის საფუძველზე სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელესთან მიმართებით შეზღუდვა არ იყო დასაბუთებული, ადმინისტრაციულ ორგანოს არ მიუთითებია თანაზომიერ და პროპორციულ საჯარო ინტერესზე, რომლითაც გამართლებული იქნებოდა მოსარჩელის საკუთრების უფლების შეზღუდვა, მით უმეტეს იმ პირობებში, როდესაც წარმოდგენილი მასალებით დადასტურებულია მომიჯნავე მიწის ნაკვეთთან მიმართებით მიწის ნაკვეთის ამგვარი განვითარება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 23 აპრილის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობამ და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტომ.

კასატორი - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობა მიუთითებს საქმის ფაქტობრივ გარემოებებზე, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2016 წლის 24 მაისის №14-39 დადგენილებით დამტკიცებული ,,ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესების“ მე-9, მე-15 მუხლებზე, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2014 წლის 30 დეკემბრის N20-105 და 2019 წლის 15 მარტის N39-18 დადგენილებებით დამტკიცებულ დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალურ გეგმებზე და აღნიშნავს, რომ სასამართლომ მართალია მიუთითა სადავო მიწის ნაკვეთის მიმდებარედ, უნებართვოდ აშენებული შენობა-ნაგებობის ლეგალიზების ფაქტზე და ამ კუთხით თანასწორობის პრინციპის დარღვევაზე, თუმცა კასატორის მოსაზრებით, სასამართლოს არ გამოუკვლევია თუ როდის და რა გარემოებების გათვალისწინებით იქნა მიღებული შესაბამისი გადაწყვეტილებები, ამ პირობებში კი, შეუძლებელია იდენტური გარემოებების დადგენა, რაც რიგ შემთხვევებში გამორიცხავს განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღებას. გარდა ამისა, კასატორის განმარტებით, იმ შემთხვევაში თუკი მოსარჩელე მხარეს აქვს მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ განვითარების ინტერესი, ამ მხრივ, სასამართლოს არ უმსჯელია ფუნქციური ზონის ცვლილების შემთხვევაში, მიწის ნაკვეთის ფართობის (20 კვ.მ) და მდებარეობის (საზოგადოებრივი სივრცე) გათვალისწინებით, ექვემდებარებოდა თუ არა იგი სამშენებლოდ განვითარებას. ამასთან, საქმის მასალებში წარმოდგენილ, შპს „ნ...ს“ არქიტექტორის, ურბანისტის განმარტებასთან დაკავშირებით, კასატორმა აღნიშნა, რომ მითითებული განმარტება ემყარება მხოლოდ მიწის ნაკვეთის მიმდებარე ტერიტორიის აღწერას და წინააღმდეგობაში მოდის ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2016 წლის 24 მაისის №14-39 დადგენილებით დამტკიცებული ,,ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესების“ მე-15 მუხლის მე-5 პუნქტის ,,პ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებულ სატრანსპორტო ზონის (ტზ-1) განმარტებასთან და სატრანსპორტო ქვეზონის მახასიათებლებთან.

კასატორი - სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტო მიუთითებს საქმის ფაქტობრივ გარემოებებზე, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2016 წლის 24 მაისის №14-39 დადგენილებით დამტკიცებული ,,ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესების“ მე-9, მე-15 მუხლებზე, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2014 წლის 30 დეკემბრის N20-105 და 2019 წლის 15 მარტის N39-18 დადგენილებებით დამტკიცებულ დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალურ გეგმებზე და აღნიშნავს, რომ სადავო მიწის ნაკვეთი წარმოადგენს ქუჩის მომიჯნავედ გამწვანებულ ზოლს და სრულად ექცევა სატრანსპორტო ზონა 1 (ტზ-1)-ის საკანონმდებლო შინაარსის ქვეშ. შესაბამისად, გაუკვეველია სასამართლოს მითითება იმასთან დაკავშირებით, რომ სადავო მიწის ნაკვეთზე არ ფიქსირდება სატრანსპორტო ინფრასტრუქტურის ელემენტები, ვინაიდან აღნიშნულ ვალდებულებას არ აწესებს კანონი. ამასთან, კასატორის განმარტებით, გაურკვეველია რომელ კანონმდებლობას დაეყრდნო შპს „ნ...ს“ არქიტექტორი, ურბანისტი, როდესაც მიიჩნია, რომ სადავო მიწის ნაკვეთს არ გააჩნდა სატრანსპორტო ზონა 1-ის შესაბამისი რაიმე ელემენტი. კასატორი აღნიშნავს, რომ სადავო მიწის ნაკვეთზე ზონის ცვლილება გამოიწვევს სატრანსპორტო ზონის რღვევას, რაც ასევე დასაბუთებულია სადავო აქტში და გახდება პრეცედენტი სხვა ამავე ზონის მქონე მიწის ნაკვეთების მესაკუთრეებისთვის, სურვილის შემთხვევაში, მოითხოვონ სატრანსპორტო ზონის ცვლილება. ამასთან, მიმდებარე მიწის ნაკვეთზე შენობა-ნაგებობის ლეგალიზებასა და მასზე სამუშაოების განხორციელებასთან დაკავშირებით, კასატორმა მიუთითა, რომ აღნიშნული არ წარმოადგენს თანასწორობის პრინციპის დარღვევას, ვინაიდან განსახილველი დავის ფარგლებში ფასდება ზონის ცვლილების საკითხი, რაც სრულიად განსხვავებული ფაქტობრივი მოცემულობაა და არც საქმის გარემოებებია იდენტური ან თუნდაც მსგავსი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 1 აგვისტოს განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობის საკასაციო საჩივარი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 10 ოქტომბრის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საქმის მასალების შესწავლისა და საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობისა და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არცერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით, ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, N7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მიერ 2018 წლის 11 მაისს მომზადებული ამონაწერის თანახმად, უძრავი ნივთის, მდებარე: ქ. თბილისი, ...ს ქუჩა №...-ის მიმდებარედ (ს/კ ...), დაზუსტებული ფართობი: 20 კვ.მ, მესაკუთრედ 2018 წლის 4 მაისის უძრავი ნივთის ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, რეგისტრირებულია დ. ჭ-ე.

ასევე დადგენილია, რომ 2022 წლის 23 სექტემბერს დ. ჭ-ემ განცხადებით მიმართა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობას და მოითხოვა ქ. თბილისში, ...ს ქუჩა №...-ის მიმდებარედ არსებული მიწის ნაკვეთის (ს/კ ...) ნაწილზე სატრანსპორტო ზონა 1-ის (ტზ-1) სარეკრეაციო ზონა 2-ით (რზ-2) ცვლილება.

ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობის 2022 წლის 26 ოქტომბრის №22.1633.1786 განკარგულებით (პირველი პუნქტის ,,ა“ ქვეპუნქტი), უარი ეთქვა „დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის დამტკიცების შესახებ“ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2019 წლის 15 მარტის №39-18 დადგენილებაში ცვლილების შეტანის თაობაზე“ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს დადგენილების პროექტის მოწონებას, კერძოდ, ქ. თბილისში, ...ს ქუჩა №...-ის მიმდებარედ არსებული მიწის ნაკვეთის (ს/კ ...) ნაწილზე სატრანსპორტო ზონა 1-ის (ტზ-1) სარეკრეაციო ზონა 2-ით (რზ-2) ცვლილებას. განკარგულებაში მითითებულია, რომ №... საკადასტრო ერთეულზე, „დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის დამტკიცების შესახებ“ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2014 წლის 30 დეკემბრის №20-105 დადგენილების მიხედვით, ვრცელდებოდა სატრანსპორტო ზონა 1 (ტზ-1) და სარეკრეაციო ზონა 1 (რზ-1). ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2019 წლის 15 მარტის №39-18 დადგენილებით დამტკიცებული მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის გრაფიკული ნაწილის - რუკის მიხედვით, აღნიშნულ ტერიტორიაზე ვრცელდება სატრანსპორტო ზონა 1 (ტზ-1) და სარეკრეაციო ზონა 2 (რზ-2). განკარგულებაში ასევე განმარტებულია, რომ მოთხოვნილი სახით ფუნქციური ზონის ცვლილებას გააჩნია ფრაგმენტული ხასიათი და გამოიწვევს სატრანსპორტო ზონა 1-ის (ტზ-1) ერთიანი სახის რღვევას. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს 2022 წლის 28 სექტემბრის №01222712645 წერილის მიხედვით, განსახილველ მონაკვეთზე სატრანსპორტო ზონა 1 (ტზ-1) ვრცელდება ტერიტორიაზე, რომელიც ფაქტობრივად წარმოადგენს ქუჩის მომიჯნავე გამწვანებულ ზოლს. ამავე განკარგულებაში მიეთითა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2016 წლის 24 მაისის №14-39 დადგენილების მე-15 მუხლის მე-5 პუნქტის ,,პ“ ქვეპუნქტზე და აღინიშნა, რომ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის გარემოს დაცვის საქალაქო სამსახურის 2022 წლის 30 სექტემბრის №0122273394 წერილის მიხედვით, წარმოდგენილ ტერიტორიაზე მოთხოვნილი ფუნქციური ზონის, კერძოდ, სატრანსპორტო ზონა 1-ის (ტზ-1) სარეკრეაციო ზონა 2-ით (რზ-2) ცვლილება მიზანშეწონილად არ არის მიჩნეული. აღნიშნულიდან გამომდინარე, განკარგულებით განიმარტა, რომ ქ. თბილისში, ...ს ქუჩა №...-ის მიმდებარედ არსებული მიწის ნაკვეთის (ს/კ ...) ნაწილზე სატრანსპორტო ზონა 1-ის (ტზ-1) სარეკრეაციო ზონა 2-ით (რზ-2) ცვლილება არ იყო მისაღები.

საქმის მასალებში წარმოდგენილია შპს „ნ...ს“ არქიტექტორის, ურბანისტის განმარტებითი ბარათი, რომელშიც სადავო საკითხთან დაკავშირებით აღნიშნულია, რომ მიწის ნაკვეთის იმ ნაწილს, რომელიც მოქცეულია სატრანსპორტო ზონა-1-ის ფუნქციურ არეალში, აუცილებელია შეეცვალოს ფუნქციური ზონა და გადავიდეს სარეკრეაციო ზონა 2-ის ფუნქციურ ზონაში, ვინაიდან რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთის სრულ არეალზე არანაირი სატრანსპორტო ინფრასტრუქტურის ელემენტები არ ფიქსირდება, ტერიტორია სრულად მოიცავს გრუნტიან არეალს, იგი არ მოიცავს გზის, ტროტუარის ან სატრანსპორტო ზონა 1-ის შესაბამის რაიმე ელემენტს. გარდა აღნიშნულისა, ტერიტორია ესაზღვრება სარეკრეაციო 2-ის ფუნქციურ ზონას, რაც ასევე ამყარებს იმ არგუმენტს, რომ მიწის ნაკვეთზე უნდა ვრცელდებოდეს სარეკრეაციო ზონა 2-ის ფუნქციური ზონა.

განსახილველ შემთხვევაში დავის საგანს წარმოადგენს ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობის 2022 წლის 26 ოქტომბრის №22.1633.1786 განკარგულების პირველი პუნქტის ,,ა“ ქვეპუნქტის კანონიერება, რომლითაც უარი ეთქვა „დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის დამტკიცების შესახებ“ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2019 წლის 15 მარტის №39-18 დადგენილებაში ცვლილების შეტანის თაობაზე“ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს დადგენილების პროექტის მოწონებას, კერძოდ, დ. ჭ-ეის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის (ქ. თბილისი, ...ს ქუჩა №...-ის მიმდებარედ, ს/კ ...) ნაწილზე სატრანსპორტო ზონა 1-ის (ტზ-1) სარეკრეაციო ზონა 2-ით (რზ-2) ცვლილებას. ამდენად, მოცემულ შემთხვევაში მხარეთა შორის არსებითად სადავო საკითხს წარმოადგენს არსებობდა თუ არა მითითებულ უძრავ ნივთზე ზონის ცვლილების საფუძველი.

საკასაციო პალატა მიუთითებს ადგილობრივი თვითმმართველოს კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 პუნქტის ,,ე“ ქვეპუნქტზე, რომლის თანახმად, მუნიციპალიტეტის საკუთარი უფლებამოსილებებია მუნიციპალიტეტის სივრცის დაგეგმარების გეგმების, გენერალური გეგმებისა და განაშენიანების გეგმების/განაშენიანების დეტალური გეგმების შემუშავება და დამტკიცება საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი წესით. ამავე კოდექსის 75-ე მუხლის ,,ე“ პუნქტის ,,ე.ბ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, მუნიციპალიტეტის მთავრობა აღმასრულებელი საქმიანობის სფეროში შეიმუშავებს მუნიციპალიტეტის სივრცის დაგეგმარებისა და ქალაქთმშენებლობითი გეგმების კონცეფციებსა და პროექტებს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ მუნიციპალიტეტის საკუთარი, ექსკლუზიური ფუნქციის განხორციელებისას, დისკრეციული უფლებამოსილება შეზღუდულია კანონმდებლობის მოთხოვნებით, რომელიც გულისხმობს ქალაქთმშენებლობითი გეგმების შესაბამისობას ადამიანის ძირითად უფლებებთან, დაგეგმვის ძირითად პრინციპებთან. ქალაქების განვითარების სფეროს სირთულე ბუნებრივად განაპირობებს გეგმარებითი პოლიტიკის რეალიზაციისას კომპეტენტური ორგანოს თავისუფალი მიხედულების ფართო სპექტრს, რაც არ გამორიცხავს სასამართლო კონტროლის შესაძლებლობას პირის საკუთრების შეუფერხებელი სარგებლობის უფლებასთან შესაბამისი საშუალებით ინტერესთა თანაფარდობაზე (Sporrong and Lonnrot v. Shveden, 23.09.1982, §69).

საკასაციო პალატა ასევე საგულისხმოდ მიიჩნევს ყურადღება გაამახვილოს საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს მიერ ჩამოყალიბებულ მსჯელობაზე, რომლის თანახმად, უფლებრივი ზონირების თაობაზე გადაწყვეტილების მიღებისას დაგეგმვის და დაგეგმვის შენარჩუნების საჭიროების დასაბუთების პროცესში კანონმდებლობა მნიშვნელოვნად მიიჩნევს საჯარო და კერძო ინტერესების შეწონასწორებას და დაბალანსებას. უფლების შეზღუდვის ინტენსივობა მისაღწევი საჯარო მიზნის პროპორციული, მისი თანაზომიერი უნდა იყოს; თანაზომიერების პრინციპი გულისხმობს, რომ უფლების მზღუდავი საკანონმდებლო რეგულირება უნდა წარმოადგენდეს ღირებული საჯარო (ლეგიტიმური) მიზნის მიღწევის გამოსადეგ და აუცილებელ საშუალებას, ასეთს განეკუთვნება ქალაქგანაშენიანება; ამავე დროს უფლების შეზღუდვის ინტენსივობა მისაღწევი საჯარო მიზნის პროპორციული, მისი თანაზომიერი უნდა იყოს; დაუშვებელია ლეგიტიმური მიზნის მიღწევა განხორციელდეს ადამიანის უფლების მომეტებული შეზღუდვის ხარჯზე (საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 26.06.2012წ. №3/1/512 გადაწყვეტილება საქმეზე „დანიის მოქალაქე ჰ. ქრონქვისტი საქართველოს პარლამენტის წინააღმდეგ“; 14.11.2019წ. №2/5/879 გადაწყვეტილება საქმეზე „ზ. სვანიძე საქართველოს პარლამენტის წინააღმდეგ“).

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საქართველოს სივრცის დაგეგმარების, არქიტექტურული და სამშენებლო საქმიანობის კოდექსის მე-9 მუხლი პირდაპირ განამტკიცებს ინტერესთა შეჯერების პრინციპს. შესაბამისად, უფლებრივი ზონირების თაობაზე გადაწყვეტილების მიღებისას დაგეგმვის ან დაგეგმვის შენარჩუნების საჭიროების დასაბუთების პროცესში, დიდ როლს ასრულებს ყველა მნიშვნელოვანი საჯარო და კერძო ინტერესების შეწონასწორება და დაბალანსება.

საკასაციო პალატა მიუთითებს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2016 წლის 24 მაისის №14-39 დადგენილებით დამტკიცებული ,,ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესების” მე-15 მუხლის პირველ პუნქტზე, რომლის თანახმად, უფლებრივი ზონირების განხორციელების მიზნით დედაქალაქის ტერიტორია იყოფა მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის გადაწყვეტების შესაბამის ზოგად ფუნქციურ ზონებად და განაშენიანების რეგულირების გეგმების გადაწყვეტების შესაბამის კონკრეტულ ფუნქციურ ზონებად (ქვეზონებად). აღნიშნული მუხლის მე-2 პუნქტის ,,გ“ და ,,ვ“ ქვეპუნქტების მიხედვით, თბილისის ტერიტორიაზე გამოიყოფა შემდეგი ზოგადი ფუნქციური ზონები: გ) სარეკრეაციო ზონა (რზ), რომელიც მოიცავს თბილისის განაშენიანებული ტერიტორიების საზღვრებში არსებულ/დაგეგმილ გამწვანებულ ან/და გასართობ-დასასვენებელ ტერიტორიებს; ვ) სატრანსპორტო ზონა (ტზ), რომელიც მოიცავს თბილისის განაშენიანებული ტერიტორიების საზღვრებში ან/და საზღვრებს გარეთ არსებულ/დაგეგმილ გზებს/ქუჩებს, მიმდებარე ტერიტორიებს ან/და სატრანსპორტო ინფრასტრუქტურისთვის განკუთვნილ ტერიტორიებს. ამავე მუხლის მე-5 პუნქტის „დ“ და ,,პ“ (სადავო სამართალურთიერთობის დროს მოქმედი რედაქცია) ქვეპუნქტების შესაბამისად კი, დ) სარეკრეაციო ზონა 2 (რზ-2) არის სარეკრეაციო ქვეზონა,რომელიც მოიცავს თბილისის განაშენიანებული ტერიტორიების საზღვრებში არსებულ/დაგეგმილ გამწვანებულ ტერიტორიებს: პარკს, ღია სათამაშო მოედნებს და მსგავსი ტიპის სხვა ტერიტორიებს; პ) სატრანსპორტო ზონა 1 (ტზ-1) არის სატრანსპორტო ქვეზონა, რომელიც მოიცავს თბილისის განაშენიანებული ტერიტორიების საზღვრებში ან/და საზღვრებს გარეთ არსებულ/დაგეგმილ ტრანსპორტის/ქვეითის გადაადგილებისთვის განკუთვნილი გზებს/ქუჩებს, მოედნებს, გზატკეცილებს, ხიდებს, გზაგამტარებს, სარკინიგზო ხაზებს (გასხვისების ზოლის ჩათვლით), მეტროპოლიტენის მიწისზედა ხაზებს, ტრამვაის ხაზებს, ტროტუარებს, ტროტუარის მიმდებარე გაზონს, ზღუდარებს, ქუჩის მომიჯნავე გამწვანებულ ზოლებს, უსაფრთხოების კუნძულებს, გამწვანებულ გზაგამყოფებს, მიწისქვეშა ნაგებობებს/შენობა-ნაგებობებს (მათ შორის მიწისქვეშა ავტოსადგომებს), ასევე თბილისის განაშენიანებული ტერიტორიების საზღვრებში ან/და საზღვრებს გარეთ, სახელმწიფო ან ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის უძრავ ქონებაზე „საგზაო მოძრაობის შესახებ“ საქართველოს კანონის საფუძველზე განსაზღვრულ პარკირების ადგილებს.

მოცემულ შემთხვევაში საქმის მასალებით დადგენილია და მხარეთა შორის სადავოს არ წარმოადგენს ის გარემოება, რომ დ. ჭ-ეის საკუთრებაში არსებულ უძრავ ნივთზე, ს/კ ..., „დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის დამტკიცების შესახებ“ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2014 წლის 30 დეკემბრის №20-105 დადგენილების მიხედვით, ვრცელდებოდა სატრანსპორტო ზონა 1 (ტზ-1) და სარეკრეაციო ზონა 1 (რზ-1), ხოლო ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2019 წლის 15 მარტის №39-18 დადგენილებით დამტკიცებული მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის გრაფიკული ნაწილის - რუკის მიხედვით, აღნიშნულ ტერიტორიაზე ვრცელდება სატრანსპორტო ზონა 1 (ტზ-1) და სარეკრეაციო ზონა 2 (რზ-2).

საკასაციო სასამართლო ყურადღებას გაამახვილებს საქმის მასალებში წარმოდგენილ ფოტოებზე, გეგმა-ნახაზებზე და ორთოფოტოებზე, რომლითაც ცალსახად დგინდება, რომ დ. ჭ-ეის საკუთრებაში არსებული 20 კვ.მ. მიწის ნაკვეთი, ს/კ ..., ერთიან სივრცეშია მოქცეული და მართალია მასზე ვრცელდება ორი სხვადასხვა ფუნქციური ზონა (სატრანსპორტო ზონა 1 (ტზ-1) და სარეკრეაციო ზონა 2 (რზ-2)), თუმცა მოცემული მიწის ნაკვეთის სხვადასხვა ზონაში მოქცეული არეალები, ფაქტობრივი მოცემულობით, ვიზუალური და ფუნქციური თვალსაზრისით, არსებითად არ განსხვავდება ერთმანეთისაგან. მეტიც, საქმეში წარმოდგენილი შპს „ნ...ს“ არქიტექტორის, ურბანისტის განმარტებითი ბარათის თანახმად, სადავო ტერიტორია სრულად მოიცავს გრუნტიან არეალს. აღსანიშნავია, რომ მითითებულ ტერიტორიაზე არ არის გამწვანება, რაც ასევე დასტურდება საქმეში წარმოდგენილი ფოტოსურათებით. ფოტოსურათების მიხედვით, ერთიან სივრცეში მოქცეულ მიწის ნაკვეთზე ფიქსირდება ორი ხე, რომლებიც ნაკვეთის უკიდურეს ჩრდილოეთ წერტილშია და გეგმა-ნახაზების მიხედვით, ექცევა სარეკრეაციო ზონა 2-ის (რზ-2) ფარგლებში. აღნიშნული გარემოებებიდან გამომდინარე, სადავო ტერიტორია ვერ იქნება მიჩნეული ქუჩის მომიჯნავე გამწვანებულ ზოლად. შესაბამისად, მართალია ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2016 წლის 24 მაისის №14-39 დადგენილებით დამტკიცებული ,,ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესების” მე-15 მუხლის მე-5 პუნქტის ,,პ“ ქვეპუნქტის თანახმად, სატრანსპორტო ზონა 1 (ტზ-1) არ მოიცავს მხოლოდ სატრანსპორტო ინფრასტრუქტურას (გზებს/ქუჩებს, მოედნებს, გზატკეცილებს, ხიდებს, გზაგამტარებს, სარკინიგზო ხაზებს (გასხვისების ზოლის ჩათვლით), მეტროპოლიტენის მიწისზედა ხაზებს, ტრამვაის ხაზებს, ტროტუარებს), თუმცა მოცემულ შემთხვევაში ზემოაღნიშნული ფაქტობრივი გარემოების გათვალისწინებით, აღნიშნული ვერ გახდება მოსარჩელის კერძო საკუთრებაში მყოფი, 20 კვ.მ მიწის ნაკვეთისთვის სხვადასხვა ფუნქციური ზონის მინიჭებისა და ამ კუთხით, მისი საკუთრების უფლების (მიწის ნაკვეთის გამოყენება, განვითარება, მათ შორის, ურბანულ-არქიტექტურული თვალსაზრისით) შეზღუდვის საფუძველი. მითითებული უფლების შეზღუდვის თანაზომიერებასა და პროპორციულობას არც ის გარემოება ადასტურებს, რომ განსახილველ შემთხვევაში, ზონის ცვლილება გამოიწვევს სატრანსპორტო ზონის რღვევას. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ დედაქალაქის ტერიტორიის ფუნქციურ ზონებად დაყოფა მაქსიმალურად უნდა შეესაბამებოდეს კონკრეტულ ტერიტორიაზე არსებულ ფაქტობრივ მოცემულობას, ინდივიდუალურ გარემოებებს და არ უნდა იწვევდეს უძრავი ნივთის მესაკუთრეთა უფლებების არათანაზომიერ შეზღუდვას.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ საკუთრების უფლების შეზღუდვის საზომი პროპორციულობის პრინციპია, რომლის თანახმად რეგულირება უნდა წარმოადგენდეს ღირებული, ლეგიტიმური მიზნის მიღწევის გამოსადეგ და აუცილებელ საშუალებას, ამასთანავე, უფლების შეზღუდვის ინტენსივობა მისაღწევი საჯარო მიზნის პროპორციული, მისი თანაზომიერი უნდა იყოს, დაუშვებელია ლეგიტიმური მიზნის მიღწევა უფლების მომეტებული შეზღუდვის ხარჯზე, შეზღუდვა უნდა იყოს კანონით პირდაპირ გათვალისწინებული, უნდა ემსახურებოდეს ლეგიტიმურ მიზანს - აუცილებელ საზოგადოებრივ საჭიროებას და უნდა იყოს პროპორციული. ლეგიტიმური მიზნის არსებობა თავისთავად არ ნიშნავს, რომ უფლებაში ჩარევა გამართლებულია. საჯარო და კერძო ინტერესების ბალანსის დაცვის შემოწმების ერთ-ერთი ეტაპია აუცილებლობა. მმართველობითი ღონისძიება აუცილებელია მაშინ, როდესაც არ არსებობს მიზნის მიღწევის სხვა ისეთი საშუალება, რომელიც უფრო ნაკლებ ზიანს მიაყენებს კერძო ინტერესს. საჯარო და კერძო ინტერესების შეწონასწორებისა და ბალანსის უზრუნველყოფის ვალდებულება ემსახურება საქართველოს კონსტიტუციის მე-19 მუხლით გარანტირებული საკუთრების უფლების დაცვას. საქართველოს კონსტიტუცია ერთმანეთისგან დამოუკიდებლად განიხილავს საკუთრების უფლების შეზღუდვის და საკუთრების უფლების ჩამორთმევის საკითხს, ამასთან, აწესებს, რომ შეზღუდვა არ უნდა იყოს ისეთი ხარისხის, რომ გამოიწვიოს საკუთრების უფლების არსის დარღვევა, შეზღუდვა საკუთრების უფლებას არ უნდა უკარგავდეს არსს და ეჭვქვეშ არ უნდა აყენებდეს საკუთრების უფლების შინაარსს. მიწის ნაკვეთის ფუნქციური ზონირება წარმოადგენს საკუთრების უფლების შინაარსისა და მესაკუთრის უფლებამოსილების დადგენის ერთ-ერთ სამართლებრივ საშუალებას (სუსგ 26.01.2021წ. საქმე №ბს-1112(კ-18)).

ამდენად, მითითებული ფაქტობრივი და სამართლებრივი გარემოებების საფუძველზე, საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მითითებას იმის თაობაზე, რომ მოცემულ შემთხვევაში მოსარჩელესთან მიმართებით შეზღუდვა არ არის დასაბუთებული, ადმინისტრაციულ ორგანოს არ მიუთითებია თანაზომიერ და პროპორციულ საჯარო ინტერესზე, რომლითაც გამართლებული იქნებოდა მოსარჩელის საკუთრების უფლების შეზღუდვა. შესაბამისად, არსებობდა წარმოდგენილი სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველი.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორების მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრების დასაშვებად ცნობის საფუძველს, მოცემულ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს - წარმატების პერსპექტივა. ამდენად, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობისა და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის შესაბამისად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. ამდენად, საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად მიჩნევის პირობებში, სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს (ს/კ 205393689) უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივართან დაკავშირებით 2024 წლის 21 აგვისტოს N11695 საგადახდო მოთხოვნით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70% - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის N200122900, სახაზინო კოდი N300773150.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობისა და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 23 აპრილის განჩინება;

3. სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს (ს/კ 205393689) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივართან დაკავშირებით 2024 წლის 21 აგვისტოს N11695 საგადახდო მოთხოვნით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70% - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის N200122900, სახაზინო კოდი N300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე: თამარ ოქროპირიძე

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

გიორგი გოგიაშვილი