საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

№ბს-1091(2კ-24) 3 სექტემბერი, 2025 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

გენადი მაკარიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ქეთევან ცინცაძე, ბადრი შონია

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა, ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 18 ივლისის გადაწყვეტილებაზე (მოწინააღმდეგე მხარე - მ. ი-ე, მესამე პირი - შპს „ჯ...).

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. მ. ი-ემ სარჩელით მიმართა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს მოპასუხე სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს აჭარის რეგიონული ოფისის, სსიპ შემოსავლების სამსახურის და შპს „ჯ...ს“ მიმართ.

მოსარჩელემ მოითხოვა: ა) ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2022 წლის 28 მარტის №... გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა და საქმის წარმოების განახლება; ბ) ქონებაზე ყადაღის დადების შესახებ სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 02 აგვისტოს №081-432 ბრძანების ბათილად ცნობა და ამავე ბრძანების საფუძველზე სადავო უძრავ ქონებაზე მ. ი-ეის საკუთრების ნაწილში ნებისმიერი სახის შეზღუდვის გაუქმება და მოვალეთა რეესტრიდან ამორიცხვა;

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2022 წლის 5 მაისის განჩინებით მ. ი-ეის სარჩელი სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიმართ, ქონებაზე ყადაღის დადების შესახებ 2016 წლის 02 აგვისტოს №081-432 ბრძანებისა და ამავე ბრძანების საფუძველზე 2016 წლის 23 აგვისტოს გამოცემული აქტის ბათილად ცნობის შესახებ ნაწილში, ცალკე წარმოებად იქნა გამოყოფილი და განსჯადობის წესის დაცვით განსახილველად ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას გადაეგზავნა.

მოსარჩელემ ქუთაისის საქალაქო სასამართლოში წარადგინა დაზუსტებული სარჩელი და მოპასუხეებად მიუთითა სსიპ შემოსავლების სამსახური, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭო და შპს ,,ჯ...’’. მოსარჩელემ მოითხოვა: ა) სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 2 აგვისტოს №081-432 ბრძანებისა და ამავე ბრძანების საფუძველზე სადაო უძრავ ქონებაზე ნებისმიერი სახის შეზღუდვის (იპოთეკის, გირავნობის და ასე შემდეგ) გაუქმება (მათ შორის მოვალეთა რეესტრიდან ამორიცხვა) მ. ი-ეის საკუთრების ნაწილში; ბ) სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2022 წლის 31 მაისის №13602 ბრძანების (საჩივრის განუხილველად დატოვების შესახებ) ბათილად ცნობა. გ) საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 6.04.2023 წლის №19180/2/2023 გადაწყვეტილების (საჩივრის განუხილველად დატოვების შესახებ) ბათილად ცნობა.

2. ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2023 წლის 20 დეკემბრის გადაწყვეტილებით მ. ი-ეის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

3. ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 18 ივლისის გადაწყვეტილებით მ. ი-ეის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2023 წლის 20 დეკემბრის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; მ. ი-ეის დაზუსტებული სარჩელი დაკმაყოფილდა; მ. ი-ეის საკუთრების ნაწილში ბათილად იქნა ცნობილი, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 02.08.2016 წლის №081-432 ბრძანება და ამავე ბრძანების საფუძველზე, სადავო უძრავ ქონებაზე (მდებარე ბათუმი, ...ის ქუჩა №...-ში, №...-ში, სართული 10, საცხოვრებელი ფართი 49.9 კვ.მ და №...-ში, სართული ..., საცხოვრებელი ფართი 41.3 კვ.მ ბინებზე, ს/კ. ...) ნებისმიერი სახის შეზღუდვა (იპოთეკის, გირავნობის და ა.შ., მათ შორის მოვალეთა რეესტრიდან ამორიცხვა); ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2022 წლის 31 მაისს გამოცემული №13602 ბრძანება; ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 06.04.2023 წლის №19180/2/2023 გადაწყვეტილება; სსიპ შემოსავლების სამსახურს და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს აპელანტ მ. ი-ეის სასარგებლოდ, თანაბარწილად დაეკისრათ პირველი და მეორე ინსტანციის სასამართლოებში გადახდილი ბაჟის 350 (სამას ორმოცდაათი) ლარის ანაზღაურება.

4. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 18 ივლისის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ და სსიპ შემოსავლების სამსახურმა.

4.1. კასატორი - საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო განმარტავს, რომ ქუთაისის სააპელაციო სასამართლო გასცდა დავის საგანს და სადავო საკითხის არსებით განხილვაში შევიდა, მაშინ როდესაც ადმინისტრაციულ ორგანოებში ადმინისტრაციული დავა პროცედურულად საჩივრის განუხილველად დატოვებით დასრულდა. ადმინისტრაციულ ორგანოს არსებითად არ უმსჯელია საჯარო-სამართლებრივი შეზღუდვის გავრცელების მართლზომიერებაზე, შესაბამისად, აღნიშნული საკითხი უწყებრივად არ ექვემდებარებოდა სასამართლოს განხილვას და სასამართლოს მხოლოდ ადმინისტრაციული საჩივრის განუხილველად დატოვების მართლზომიერება უნდა შეეფასებინა.

კასატორი მიუთითებს საქმის ფაქტობრივ გარემოებებზე და აღნიშნავს, რომ დავების განხილვის საბჭოს 2023 წლის 4 ივნისის №19180/1/2023 გადაწყვეტილებით, საჩივარი მისი წარდგენისათვის განსაზღვრული ვადის გასვლის გამო დარჩა განუხილველი. ვინაიდან, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს გადაწყვეტილება, გასაჩივრების ვადის გასვლის გამო საჩივრის განუხილველად დატოვებას შეეხებოდა, ის იყო ერთადერთი ადმინისტრაციული აქტი, რომლის კანონიერებაზეც სასამართლოს უნდა ემსჯელა. თუ სასამართლო ჩათვლიდა, რომ ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოს საჩივრის განუხილველად დატოვების უფლება არ ჰქონდა, მაშინ ბათილად უნდა ეცნო საჩივრის განუხილველად დატოვების შესახებ გადაწყვეტილება და საბჭოსთვის საჩივრის არსებითად განხილვა დაევალებინა. საყურადღებოა, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურის 31.05.2022 წლის №13602 ბრძანებით, საჩივარი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 301-ე მუხლის „გ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე დარჩა განუხილველი, რაც მიუთითებს იმაზე, რომ სასამართლოს აღნიშნული ბრძანების ბათილად ცნობის შემთხვევაშიც უნდა მიეღო გადაწყვეტილება ადმინისტრაციული ორგანოსთვის საჩივრის განხილვის დავალების შესახებ. სააპელაციო სასამართლომ სადავო ადმინისტრაციული აქტები ისე სცნო ბათილად, რომ ადმინისტრაციულ ორგანოს არ დაავალა საჩივრის არსებითად განხილვა და მ. ი-ეის ქონებაზე საგადასახადო გირავნობა-იპოთეკის კანონიერებაზე იმსჯელა, რომელიც არსებითად არ განხილულა არც სსიპ შემოსავლების სამსახურში, არც ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოში და არც პირველი ინსტანციის სასამართლოში. სააპელაციო სასამართლოს არ დაუსაბუთებია თუ რა საფუძვლით იქნა მოსარჩელის საჩივრის განუხილველად დატოვება არამართლზომიერად მიჩნეული. ამასთან, სასამართლომ, ადმინისტრაციული საჩივრის წარდგენის ვადის დარღვევასთან დაკავშირებით ბუნდოვანი განმარტება გააკეთა, კერძოდ, გაურკვეველია სასამართლომ მიჩნია, რომ მოსარჩელეს ადმინისტრაციული საჩივრის წარდგენის ვადა არ ჰქონდა დარღვეული, თუ სახეზე იყო ვადის გაშვების საპატიო მიზეზი.

კასატორის განმარტებით, საგადასახადო კოდექსის 305-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, „შემოსავლების სამსახურის მიერ მომჩივანისთვის არსებული გადაწყვეტილების მიღების შემთხვევაში ამ მომჩივანს უფლება აქვს, გადაწყვეტილება მისი ჩაბარებიდან 20 დღის ვადაში გაასაჩივროს დავების განხილვის საბჭოში“. ამავე კოდექსის 44-ე მუხლის მე-6 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, „წერილობითი დოკუმენტი ფიზიკური პირისათვის ჩაბარებულად ითვლება, თუ დოკუმენტი ჩაჰბარდა ამ პირის უფლებამოსილ ან კანონიერ წარმომადგენელს“. ხსენებული მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, „პირისათვის ერთი და იმავე დოკუმენტის რამდენჯერმე ან რამდენიმე ფორმით წარდგენის შემთხვევაში მისი წარდგენის თარიღად ითვლება ამ დოკუმენტის პირველად ჩაბარების თარიღი“. ზემოხსენებული კოდექსის 301-ე მუხლის „ე“ ქვეპუნქტის თანახმად, „დავის განმხილველი ორგანო საჩივარს არ განიხილავს, თუ გასულია საჩივრის წარდგენის ვადა“. განსახილველ შემთხვევაში, სსიპ შემოსავლების სამსახურის სადავო ბრძანების გასაჩივრების ბოლო ვადა 23.06.2022 წელი იყო, საჩივარი კი, დავების განმხილველ საბჭოში ვადის დარღვევით 21.03.2023 წელს იქნა წარდგენილი.

დაუსაბუთებელია მოსარჩელის მითითება, რომ ვადის ათვლა ადმინისტრაციული აქტის უშუალოდ მისთვის - მ. ი-ეისათვის ჩაბარების თარიღიდან - 22.03.2023წ. უნდა დაწყებულიყო. სსიპ შემოსავლების სამსახურის 28.03.2023 წლის №27660-21-04 წერილით, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 31.05.2022 წლის №13602 ბრძანების გადასახადის გადამხდელის წარმომადგენელზე ჩაბარების ხელწერილთან ერთად წარმოდგენილია 01.02.2022 წლის მინდობილობა №..., რომლის მიხედვითაც, წარმომადგენელს - გ. ღ-ეს უფლება ჰქონდა წარმოედგინა მარწმუნებლის ინტერესები ფიზიკურ და იურიდიულ პირებთან ურთიერთობაში, ასევე სახელმწიფო და კერძო დაწესებულებებთან. აღნიშნული უფლებამოსილების განსახორციელებლად მინდობილი პირი უფლებამოსილია მიმნდობის სახელით შეასრულოს ყველა საჭირო მოქმედება და პროცედურა, რაც დადგენილია მოქმედი კანონმდებლობით, მათ შორის: ხელი მოაწეროს მიმნდობის ნაცვლად, ასევე, უფლებამოსილია შეასრულოს სხვა ნებისმიერი მოქმედება, რაც პირდაპირ არ არის მითითებული ამ მინდობილობით, მაგრამ აუცილებელია მიმნდობის უფლებების და კანონიერი ინტერესების დასაცავად. აღნიშნულიდან გამომდინარე, გასული იყო სსიპ შემოსავლების სამსახურის 31.05.2022 წლის №13602 ბრძანების გასაჩივრების კანონმდებლობით დადგენილი ვადა და არ არსებობს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2023 წლის 04 ივნისის №19180/1/2023 გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი.

4.2. კასატორის - სსიპ შემოსავლების სამსახურის განმარტებით, საჯარო რეესტრის მონაცემებით, სადავო უძრავი ქონება შპს „ჯ...ს“ საკუთრებას წარმოადგენს, რომელსაც საგადასახადო ვალდებულება გააჩნია. შესაბამისად, კომპანიის ქონებაზე ყადაღის დადებით, სწორად იქნა იძულებითი ღონისძიება გამოყენებული. მომავალ ქონებაზე წინარე ხელშეკრულებით განსაზღვრული ვალდებულების შეუსრულებლობით გამოწვეული შედეგი, ხელშეკრულების მხარეებს შორის უნდა განაწილდეს, რამაც არ უნდა შელახოს შემოსავლების სამსახურის ინტერესები.

კასატორი აღნიშნავს, რომ მ. ი-ეს, წინარე ხელშეკრულების გათვალისწინებით, უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლება უნდა მოეპოვებინა და ამით ნამდვილი მესაკუთრე სამომავლოდ უნდა გამხდარიყო. საგადასახადო ორგანოს მიერ ქონებაზე ყადაღის დადების შესახებ ბრძანების გამოცემის მომენტში კი, რეესტრის ამონაწერის მიხედვით, სადავო ქონება სწორედ შპს „ჯ...ს“ საკუთრების უფლების საგანს წარმოადგენდა. საგადასახადო ვალდებულების საჯარო რეესტრში რეგისტრაციის მომენტში, სადავო ქონება ჯერ კიდევ არ იყო მ. ი-ეის, როგორც მესაკუთრის სახელზე აღრიცხული. შესაბამისად, მ. ი-ე არ წარმოადგენდა სამოქალაქო კოდექსის 183-ე მუხლით გათვალისწინებულ მესაკუთრეს. სამოქალაქო კოდექსის 327-ე მუხლის გათვალისწინებით, მ. ი-ეზე საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული იქნა არა რაიმე უფლება სადავო უძრავი ქონების მიმართ, არამედ ვალდებულება ნასყიდობის ძირითადი ხელშეკრულების დადების შესახებ. აღნიშნული კი, ვალდებულებითი ურთიერთობაა, რომელსაც არ აქვს სანივთო უფლების დამახასიათებელი გარდამავალი ნიშანი.

კასატორის განმარტებით, მოსარჩელის მოთხოვნას წარმოადგენდა შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 2 აგვისტოს №081-432 ბრძანების, შემოსავლების სამსახურის 2022 წლის 31 მაისის №13602 ბრძანების და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 06.04.2023 წლის №19180/2/2023 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა. სააპელაციო პალატა კი, ისე გასცდა მოთხოვნის ფარგლებს, რომ არ უმსჯელია ზემოხსენებული №13602 ბრძანების და №19180/2/2023 გადაწყვეტილების კანონიერებაზე. აღნიშნულიდან გამომდინარე, უნდა გაუქმდეს გასაჩივრებული სააპელაციო პალატის გადაწყვეტილება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით მოსარჩელეს უარი უნდა ეთქვას სარჩელის დაკმაყოფილებაზე.

5. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 17 ოქტომბრის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საქმის მასალების შესწავლის და საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით, ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი ნაწილი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, №7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საქმეზე დადგენილია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: ა) 2012 წლის 13 მაისს, ერთი მხრივ, შპს „ჯ...სა’’ (ს/კ ..., შემდგომში ,,გამყიდველად’’ წოდებული, წარმოდგენილი მისი დირექტორის მ. შ-ეის სახით) და მეორეს მხრივ, მ. ი-ეს (დაბადებული ... პასპორტის №... ,,მყიდველად’’ წოდებული) შორის გაფორმდა წინარე ნასყიდობის ხელშეკრულება ფართის შესყიდვაზე (შემდგომში ნასყიდობის ხელშეკრულება), რომლის თანახმად, შპს ,,ჯ...მა" მოსარჩელე მ. ი-ეს მიჰყიდა ქ. ბათუმში, ...ის ქ. №...-ში მდებარე №11 (სართული ..., საცხოვრებელი ფართი 47,8 კვ.მ) და №... (სართული ..., საცხოვრებელი ფართი 42,50 კვ. მ) ბინები (ტ.1. ს.ფ. 18-22); ბ) დადგენილია, რომ მ. ი-ეის მიერ ნასყიდობის საფასური ორმხრივი ხელშეკრულების პირობებით გათვალისწინებულ დროზე ადრე 2013 წლის 05 მაისის მდგომარეობით დაიფარა, შედეგად წინასწარი ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულება ფართის ნასყიდობის შესახებ სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოში 2013 წლის 05 მარტს დამოწმდა და მ. ი-ე სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოში მომავალ მესაკუთრედ აღირიცხა. (განცხადების რეგისტრაციის ნომერი ..., თარიღი 05/03/2013, 16:37:28, გამყიდველი: შპს ,,ჯ...’’ (...), მყიდველი: მ. ი-ე P/N: ...; საგანი: ფართი 47.8 კვ.მ, ბინა №..., მე-... სართული; უფლების რეგისტრაცია: წინასწარი ხელშეკრულება ვალდებულებაზე ფართის ნასყიდობის შესახებ, დამოწმების თარიღი 05/03/2013, საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო.) (ტ.1. ს.ფ. 37-43, შპს ,,ჯ...ს’’ შესაგებელი ტ.2. ს.ფ. 162-173); გ) 2015 წელს შპს ,,ჯ...ს’’ მიერ განხორციელდა სამშენებლო პროექტის ცვლილება, დაზუსტდა გასხვისებული ბინების საცხოვრებელი ფართები და ასევე შეიცვალა ბინების ნუმერაცია. აღნიშნული ცვლილების შესახებ კომპანიის მიერ განცხადება წარდგენილ იქნა სარეგისტრაციო სამსახურში (ტ.1. ს.ფ. 28-36); დ) საგადასახადო დავალიანების გადახდევინების უზრუნველყოფის ღონისძიებების განხორციელების მიზნით, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 241-ე მუხლის საფუძველზე, ადმინისტრირების დეპარტამენტის მიერ შპს ,,ჯ...ს’’ (ს/ნ ...) მიმართ გამოცემულ იქნა ,,ქონებაზე ყადაღის დადების შესახებ’’ 2016 წლის 02 აგვისტოს №081-432 ბრძანება, რომლის საფუძველზეც, ყადაღა დაედო შპს ,,ჯ...ს’’ (ს/ნ ...) საკუთრებაში რიცხულ ქონებას (ტ.1. ს.ფ. 44, 76); ე) 2022 წლის 18 თებერვალს შპს ,,ჯ...სა’’ და მ. ი-ეის მინდობილ პირს - გ. ღ-ეს შორის დაიდო უძრავი ქონების კორექტირებული ნასყიდობის ხელშეკრულება. აღნიშნული ხელშეკრულებაში მითითებულია, რომ გამყიდველი გადასცემდა, ხოლო მყიდველი საკუთრებაში იღებდა ორ უძრავ ქონებას, საცხოვრებელ ბინას და მისი შესაბამის წილ მიწის ნაკვეთს, რომლის მონაცემებია: 1. ქალაქი ბათუმი, ...ის ქ. №..., ბინა №..., სართული №..., საცხოვრებელი ფართობი 49.9 კვ.მ; 2. ბინა №..., სართული №..., საცხოვრებელი ფართობი 41.3 კვ.მ, საერთო ჯამში საცხოვრებელი ფართი შეადგენს 91.2 კვ. მეტრს. უძრავი ქონების საკადასტრო კოდი №... (ნაკვეთის წინა ნომერი ... და ...), შენობა-ნაგებობები - მშენებარე ობიექტი. ამავე ხელშეკრულების 3.6. მუხლში მითითებულია, რომ ქონება იყო უფლებრივად და ნივთობრივად უნაკლო, ქონებაზე არ იყო რეგისტრირებული იპოთეკა ან მესამე პირების სხვა რაიმე უფლება (3.7 მუხლი) (ტ.1. ს.ფ. 53-55, 80-88); ვ) 2022 წლის 18 თებერვალს შპს ,,ჯ...სა’’ და მ. ი-ეის მინდობილ პირს - გ. ღ-ეს შორის გაფორმებული უძრავი ქონების კორექტირებული ნასყიდობის ხელშეკრულების 3.9. მუხლის თანახმად, ,,გამყიდველმა’’ დაადასტურა, რომ მხარეებს შორის (13.05.2012) წელს გაფორმებული წინასწარი ხელშეკრულების (ვალდებულებაზე ფართის ნასყიდობის შესახებ) საფუძველზე შპს ,,ჯ...მა’’ მ. ი-ეს ბინის საფასურის გადახდის შემდეგ, 2013 წლის 03 მაისს (ხელშეკრულების დამოწმების რეგისტრაციის №...) ფაქტობრივ საკუთრებაში გადასცა ორი საცხოვრებელი ფართი, მდებარე ქ. ბათუმი, ...ის ქ. №..., სართული მე-..., მიწის ნაკვეთის საკადასტრო კოდი ..., კერძოდ, ბინა №..., რომლის ფართობი ნასყიდობის წინარე ხელშეკრულების გაფორმების დროს შეადგენდა 42.5 კვ.მ-ს და ბინა №..., რომლის ფართობი ნასყიდობის წინარე ხელშეკრულების გაფორმების დროს შეადგენდა 47.8 კვ.მ-ს, საერთო ჯამში 90.3 კვ.მ. ამავე ნასყიდობის წინარე ხელშეკრულების (13.05.2012) 7.3 პუნქტის თანახმად, გადასაცემი ფართების დასაშვები ცდომილება მხარეების მიერ განისაზღვრა 1 კვ.მ-ის ოდენობით. სამშენებლო პროექტის ცვლილების შედეგად გამყიდველის მიერ დაზუსტდა გასხვისებული ბინების საცხოვრებელი ფართები და შეიცვალა ბინების ნუმერაცია. კერძოდ: ბინა №..., რომლის საცხოვრებელი ფართობი ნასყიდობის წინარე ხელშეკრულების გაფორმების დროს შეადგენდა 42.5 კვ.მ-ს საცხოვრებელი ფართის დაზუსტების შემდეგ გახდა 41.3 კვ.მ, ხოლო ბინას ნომერი ...-ის ნაცვლად მიენიჭა ნომერი ...-ი. ბინა №...-ს, რომლის ფართობი ნასყიდობის წინარე ხელშეკრულების გაფორმების დროს შეადგენდა 47.8 კვ.მ-ს, საცხოვრებელი ფართის დაზუსტების შემდეგ გახდა 49.9 კვ.მ, საერთო ჯამში ორივე ბინის საცხოვრებელმა ფართმა შეადგინა 91.2 კვ.მ, ხოლო ბინას ნომერი №...-ის ნაცვლად მიენიჭა №...-ი. ხელშეკრულების 4.1. მუხლში მითითებულია, რომ უძრავი ქონების (ორი ბინის) საერთო ღირებულება 42 500 (ორმოცდაორი ათას ხუთასი) აშშ დოლარის ეკვივალენტი ეროვნულ ვალუტაში, წინამდებარე ნასყიდობის ხელშეკრულების გაფორმების მომენტისთვის მყიდველის მიერ სრულადაა გადახდილი. ხელშეკრულების 4.2. მუხლში მითითებულია, რომ ნასყიდობის ხელშეკრულების საჯარო რეესტრში რეგისტრაციის შემდეგ მყიდველი საჯარო რეესტრის ახალ ამონაწერში მიეთითებოდა მესაკუთრედ (ტ.1. ს.ფ. 53-55); ზ) სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2022 წლის 7 აპრილის №59004 წერილის თანახმად, უძრავ ნივთებზე უფლებათა რეესტრის ელექტრონული წიგნის მონაცმებით, უძრავ ნივთზე მისამართით ქალაქი ბათუმი, ქუჩა ...ე, №.../ქალაქი ბათუმი, ქუჩა ...ე, №.../ქალაქი ბათუმი, ქუჩა ...ე, №... (საკადასტრო კოდი ...) 2013 წლის 22 მარტს რეგ. №... განხორციელდა რეგისტრაცია ტრანზაქციით წინასწარი ხელშეკრულება ვალდებულებაზე ფართის ნასყიდობის შესახებ. 2013 წლის 22 მარტის მდგომარეობით საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს საჯაროსამართლებრივი შეზღუდვისა და საგადასახადო გირავნობის/იპოთეკის უფლებათა რეესტრის ძალაში მყოფი მონაცემების ერთიანი ბანკის საფუძველზე უძრავ ნივთზე, საკადასტრო კოდით ..., საჯარო სამართლებრივი შეზღუდვა რეგისტრირებული არ ყოფილა (ტ.1. ს.ფ. 75); თ) სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს №... განცხადებით მიმართა მ. ი-ემ და გარიგების საფუძველზე მოითხოვა საკუთრების უფლების რეგისტრაცია უძრავ ნივთზე, მდებარე ქალაქი ბათუმი, ...ის ქ. №..., ბინა №..., სართული №..., ფართი 41.30 (ზონა: ბათუმი, სექტორი: სექტორი 28). სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2022 წლის 04 მარტის №... გადაწყვეტილებით სარეგისტრაციო წარმოების შეჩერდა იმ საფუძველზე მითითებით, რომ განცხადებით მოთხოვნილი უძრავი ქონების მესაკუთრე შპს ,,ჯ...’’, (ID ნომერი: ...) რეგისტრირებულია მოვალეთა რეესტრში. შესაბამისად, სარეგისტრაციო წარმოება შეჩერდა შპს ,,ჯ...ს’’ მოვალეთა რეესტრიდან ამორიცხვამდე (ტ.1. ს.ფ. 56); ი) სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს №... განცხადებით მიმართა მ. ი-ემ და გარიგების საფუძველზე მოითხოვა საკუთრების უფლების რეგისტრაცია უძრავ ნივთზე, მდებარე ქალაქი ბათუმი, ...ის ქ. №..., ბინა №... სართული №..., ფართი 49,90 (ზონა: ბათუმი, სექტორი: სექტორი ...). სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2022 წლის 04 მარტის №... გადაწყვეტილებით სარეგისტრაციო წარმოების შეჩერდა იმ საფუძველზე მითითებით, რომ განცხადებით მოთხოვნილი უძრავი ქონების მესაკუთრე შპს ,,ჯ...’’, (ID ნომერი: ...) რეგისტრირებულია მოვალეთა რეესტრში. შესაბამისად, სარეგისტრაციო წარმოება შეჩერდა შპს ,,ჯ...ს’’ მოვალეთა რეესტრიდან ამორიცხვამდე (ტ.1. ს.ფ. 57); კ) სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2022 წლის 28 მარტის №... გადაწყვეტილებით მ. ი-ეის წარმომადგენელს გ. ღ-ეს უარი ეთქვა №91776/17 (09.03.2022) ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე, რომლითაც იგი ითხოვდა სარეგისტრაციო სამსახურის №... და №... გადაწყვეტილებების ბათილად ცნობას (ტ.1. ს.ფ. 60-62); ლ) მ. ი-ეის წარმომადგენელმა - გ. ღ-ემ 2022 წლის 2 მაისს, საჩივრით მიმართა სსიპ შემოსავლების სამსახურს და მოითხოვა, ყადაღის დადების შესახებ ვალის მართვის დეპარტამენტის 2016 წლის 2 აგვისტოს №081-432 ბრძანებისა და აღნიშნული ბრძანების საფუძველზე 2016 წლის 23 აგვისტოს გამოცემული ქონებაზე ყადაღის დადების შესახებ აქტის ბათილობა. სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2022 წლის 31 მაისის №13602 ბრძანებით, საჩივარი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 301-ე მუხლის ,,გ’’ ქვეპუნქტის საფუძველზე დარჩა განუხილველი, იმ საფუძვლით, რომ მ. ი-ე არ წარმოადგენდა საჩივრის წარდგენაზე უფლებამოსილ პირს (ტ.1. ს.ფ. 77-79, 131-132); მ) სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2022 წლის 31 მაისის №13602 ბრძანება მ. ი-ეის წარმომადგენელმა 2023 წლის 21 მარტს (საფოსტო დაწესებულებაში საჩივარი წარდგენილია 20.03.2023 წელს), გასაჩივრდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოში (ტ.2. ს.ფ. 88-93). საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოს 2023 წლის 6 აპრილის №19180/2/2023 გადაწყვეტილებით საჩივარი დარჩა განუხილველი, საჩივრის წარდგენის ვადის გასვლის გამო (ტ.2. ს.ფ. 88-93, 2-4).

მოცემულ შემთხვევაში, საკასაციო მოთხოვნების და საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, საკასაციო პალატის შეფასების მთავარი საგანი მ. ი-ეის საკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებებზე საგადასახადო გირავნობა/იპოთეკის გავრცელების მართლზომიერების შეფასებით სადავო აქტების კანონიერების დადგენას შეეხება. კერძოდ, არსებობდა თუ არა სამართლებრივი საფუძვლები იმისათვის, რომ შპს ,,ჯ...ს“ საგადასახადო ვალდებულებების გამო, სადავო უძრავ ქონებებზე, საგადასახადო გირავნობა/იპოთეკის უფლება გავრცელებულიყო.

საკასაციო პალატა მიუთითებს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 238.1 მუხლის „ა“ ქვეპუნქტზე, რომლის თანახმად, საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს, საგადასახადო დავალიანების გადახდევინების უზრუნველსაყოფად განახორციელოს ღონისძიებები, მათ შორის საგადასახადო გირავნობა/იპოთეკა. ამავე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ამ თავით გათვალისწინებული ღონისძიებების განხორციელების წესი განისაზღვრება საქართველოს ფინანსთა მინისტრის ბრძანებით, კერძოდ „მიმდინარე კონტროლის პროცედურების ჩატარების, სასაქონლო-მატერიალურ ფასეულობათა ჩამოწერის, აღიარებული საგადასახადო დავალიანების დაფარვის, საგადასახადო დავალიანების გადახდევინების უზრუნველყოფის ღონისძიებების განხორციელების, სამართალდარღვევათა საქმისწარმოების წესის დამტკიცების თაობაზე“ საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2010 წლის 31 დეკემბრის №994 ბრძანების 39-ე მუხლის მიხედვით, საგადასახადო ორგანოებს კომპეტენციის ფარგლებში და საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი წესით უფლება აქვთ გადასახადის გადამხდელის ქონება დატვირთონ საგადასახადო გირავნობით/იპოთეკით. საგადასახადო გირავნობის/ იპოთეკის უფლების გამოყენება შესაძლებელია, მიუხედავად იმისა, აღიარებულია თუ არა საგადასახადო დავალიანება.

ზემოხსენებული კოდექსის 239-ე მუხლის პირველი და მეორე ნაწილების თანახმად, საგადასახადო გირავნობა/იპოთეკა არის სახელმწიფოს უფლება, საგადასახადო დავალიანების გადახდევინება უზრუნველყოს გადასახადის გადამხდელის, სხვა ვალდებული პირის ქონებიდან. საგადასახადო გირავნობის/იპოთეკის რეგისტრაციის უფლება წარმოიშობა საგადასახადო დავალიანების წარმოშობასთან ერთად და მარეგისტრირებელ ორგანოში რეგისტრაციის მომენტიდან და ვრცელდება საგადასახადო დავალიანების ფარგლებში, პირის საკუთრებაში არსებულ ან/და მის ბალანსზე რიცხულ ქონებაზე (გარდა ლიზინგით მიღებულისა), საგადასახადო დავალიანების წარმოქმნის შემდეგ შეძენილი ქონების ჩათვლით. საგადასახადო გირავნობის/იპოთეკის უფლების გამოყენება შესაძლებელია ამ კოდექსის 265-ე მუხლით გათვალისწინებულ შემთხვევაში.

საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ საგადასახადო დავალიანების გადახდევინების უზრუნველყოფის ღონისძიებები მიზნად ისახავს პირის მიერ საგადასახადო ვალდებულების სათანადოდ შესრულებას, აგრეთვე საგადასახადო ვალდებულების შეუსრულებლობის ან არაჯეროვანი შესრულების შემთხვევაში არასასურველი შედეგების თავიდან აცილებას ან შემცირებას. საგადასახადო კოდექსის თანახმად, საგადასახადო გირავნობის (იპოთეკის) უფლება ვრცელდება: 1. გადასახადის გადამხდელის საკუთრებაში არსებულ ქონებაზე; 2. გადასახადის გადამხდელის ბალანსზე რიცხულ ქონებაზე; 3. საგადასახადო დავალიანების წარმოქმნის შემდეგ გადასახადის გადამხდელის მიერ შეძენილ ქონებაზე. საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილია მხოლოდ ერთი გამონაკლისი შემთხვევა, კერძოდ, საგადასახადო გირავნობის (იპოთეკის) უფლება არ ვრცელდება გადასახადის გადამხდელის ბალანსზე რიცხულ ლიზინგით მიღებულ ქონებაზე. აღნიშნული ნორმის გათვალისწინებით, მოცემულ შემთხვევაში აუცილებელია დადგინდეს, თუ ვის მიმართ და ვის საკუთრებაში არსებულ ქონებაზე იქნა საგადასახადო გირავნობა/იპოთეკა გამოყენებული და რათა უზრუნველყოფის სუბიექტსა და სადავო ქონებას შორის პირდაპირი სამართლებრივი კავშირი არსებობდეს.

საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ საგადასახადო გირავნობის/იპოთეკის უფლების გამოყენება, ქონების მესაკუთრის მხრიდან საბიუჯეტო გადასახადის გადახდის ვალდებულებას უკავშირდება. პალატა აღნიშნავს, რომ საგადასახადო ორგანოს წინაშე დავალება წარმოეშვა არა მოსარჩელეს, არამეს შპს „ჯ...ს“ რომლისგანაც მოსარჩელემ უძრავი ქონება შეიძინა. საყურადღებო ფაქტია, რომ მ. ი-ე სადავო უძრავი ქონების სამომავლო მესაკუთრედ 05.03.2013 წელს დარეგისტრირდა, მაშინ როდესაც აღნიშნული ქონება ნივთობრივად და უფლებრივად უნაკლო იყო. შემოსავლების სამსახურის მიერ კი, სადავო უძრავ ქონებაზე, როგორც შპს „ჯ...ს“ საკუთრებაზე, ყადაღის დადების შესახებ № 081-432 ბრძანება 02.08.2016 წელს იქნა გამოცემული. შესაბამისად, მოპასუხეთა სასარგებლოდ საგადასახადო გირავნობა/იპოთეკის წარმოშობის დროს მ. ი-ეის სამომავლო საკუთრების უფლება სადავო ქონებაზე უკვე რეგისტრირებული იყო.

საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო პალატის შეფასებას, რომ მხარეთა შორის დადებული წინარე ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, მართალია, მოსარჩელე ხელშეკრულების საგანზე არ აღიჭურვებოდა საკუთრებასთან დაკავშირებული მესაკუთრის ექსკლუზიური უფლებებით, თუმცა, კანონით გათვალისწინებული ფორმის დაცვით დადებული ხელშეკრულება, მისი საგნის მკაცრად ინდივიდუალიზება და იდენტიფიცირება, ნამდვილად ანიჭებდა მოსარჩელეს ამ უძრავ ქონებაზე მართლზომიერი მფლობელის სტატუსს, მით უფრო იმ პირობებში, როცა მოსარჩელის საკუთრების უფლება მომავალ ქონებაზე საგადასახადო გირავნობის/უფლების წარმოშობამდე რეგისტრირებული იყო საჯარო რეესტრში.

პალატა მიუთითებს „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-19 მუხლის პირველ პუნქტზე, რომლის თანახმად, საჯარო-სამართლებრივი შეზღუდვის რეესტრი არის ნივთსა და არამატერიალურ ქონებრივ სიკეთეზე სასამართლო ან სხვა ადმინისტრაციული ორგანოების მიერ კანონით დადგენილი წესით დადებული ყადაღის, უფლების განკარგვის შეზღუდვისა და აკრძალვის, აგრეთვე რეგისტრაციის აკრძალვის წარმოშობის, მათში ცვლილების და მათი შეწყვეტის შესახებ მონაცემთა ერთობლიობა. ამავე კანონის მე-20 მუხლი კი, არეგულირებს საგადასახადო გირავნობა/იპოთეკის უფლების რეგისტრაციის საკითხებს.

საკასაციო პალატა მოუთითებს, რომ მხარეთა შორის დადებული წინარე ნასყიდობის ხელშეკრულებით და მისი საჯარო რეესტრში რეგისტრაციით, მოსარჩელე მიეთითა, როგორც მყიდველი. აღნიშნულმა გარიგებამ სამართლებრივი შედეგები წარმოშვა და მოსარჩელეს მართლზომიერი მფლობელის სტატუსი მიანიჭა. წინარე ნასყიდობის ხელშეკრულება დეტალურად ითვალისწინებდა თუ რომელი ქონება, რა მახასიათებლით და პირობით უნდა ყოფილიყო მოსარჩელისათვის გადაცემული. ამან განაპირობა ის, რომ მ. ი-ეის სახელზე არსებობდა ინდივიდუალურად იდენტიფიცირებული ქონება, რომლის გამოყოფა/გამიჯვნა შპს ,,ჯ...ს“ ქონებიდან შესაძლებელი იყო. გასათვალისწინებელია, რომ მ. ი-ეის მიერ შესრულებული იყო წინარე ნასყიდობის ხელშეკრულებით ნაკისრი თანხის გადახდის ვალდებულება, სამშენებლო პროექტის დასრულების შემდგომ კი, იმიტომ ვერ შეძლო ქონების საკუთრებად რეგისტრაცია, რომ განცხადებით მოთხოვნილი უძრავი ქონების მესაკუთრე შპს ,,ჯ...’’, მოვალეთა რეესტრში იყო რეგისტრირებული. აღნიშნულის გათვალისწინებით, უმართებულოა შპს „ჯ...ს” საგადასახადო დავალიანების წარმოშობის გამო მოსარჩელის სამომავლო საკუთრების უფლებით რეგისტრირებულ ქონებაზე საგადასახადო გირავნობა/იპოთეკის გავრცელება. ამას ემატება ისიც, რომ მოსარჩელის სამომავლო საკუთრების უფლება საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული იყო საგადასახადო გირავნობის/იპოთეკის უფლების წარმოშობამდე, რაც დამატებით ქმნიდა მოთხოვნის დაკმაყოფილების საფუძველს (იხ: სუს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 1 ნოემბრის განჩინება საქმეზე №232-232(კ-18)).

პალატას იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს განმარტებას, რომ სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემამდე, ადმინისტრაციულ ორგანოს უნდა გაეთვალისწინებინა, რომ მოსარჩელე მ. ი-ეს ქ. ბათუმში, ...ის ქ. №...-ში მდებარე საცხოვრებელ ბინებზე შეძენილი ჰქონა მომავალი მესაკუთრის უფლება, იმ მოცემულობით, როდესაც ამ უფლების ობიექტი, საცხოვრებელი ბინები არ იყო დატვირთული რაიმე შეზღუდვით, მათ შორის, არც საგადასახადო გირავნობა-იპოთეკით.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორთა მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრების დასაშვებად ცნობის საფუძველს. მოცემულ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა. ამდენად, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 18 ივლისის გადაწყვეტილება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე: გ. მაკარიძე

მოსამართლეები: ქ. ცინცაძე

ბ. შონია