საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

№ბს-235(2კ-24) 24 სექტემბერი, 2025 წელი ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემდეგი შემადგენლობა:

გენადი მაკარიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ქეთევან ცინცაძე, ბადრი შონია

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი (მოპასუხე) - საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო

კასატორი (მოპასუხე) - სსიპ შემოსავლების სამსახური

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) - ი. ჩ-ე

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 7 მარტის გადაწყვეტილება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. ი. ჩ-ემ სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიმართ.

მოსარჩელემ მოითხოვა: ა) ბათილად იქნეს ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 22.09.2017 წლის №14312/2/17 გადაწყვეტილება; ბ) ბათილად იქნეს ცნობილი სსიპ შემოსავლების სამსახურის 29.12.2016 წლის №38839 ბრძანება; გ) ბათილად იქნეს ცნობილი სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 02.11.2015 წლის საგადასახადო შემოწმების აქტი; დ) ბათილად იქნეს ცნობილი სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 03.11.2015 წლის ბრძანება №41260; ე) ბათილად იქნეს ცნობილი სსიპ შემოსავლების სამსახურის 04.11.2015 წლის საგადასახადო მოთხოვნა №....

2. თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 24 ივნისის გადაწყვეტილებით ი. ჩ-ეის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ი. ჩ-ემ.

3. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 22 იანვრის განჩინებით ი. ჩ-ეის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 24 ივნისის გადაწყვეტილება.

აღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ი. ჩ-ემ.

4. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2022 წლის 27 ივლისის განჩინებით ი. ჩ-ეის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ. გაუქმდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 22 იანვრის განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

5. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 7 მარტის გადაწყვეტილებით ი. ჩ-ეის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა. გაუქმდა მოცემულ საქმეზე თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 24 ივნისის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება. ი. ჩ-ეის სარჩელი დაკმაყოფილდა: ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2017 წლის 22 სექტემბრის №14312/2/17 გადაწყვეტილება; ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 29 დეკემბრის №38839 ბრძანება; ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2015 წლის 2 ნოემბრის საგადასახადო შემოწმების აქტი; ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2015 წლის 3 ნოემბრის №41260 ბრძანება; ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2015 წლის 4 ნოემბრის №... საგადასახადო მოთხოვნა.

6. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 7 მარტის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გასაჩივრდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიერ.

6.1 კასატორი - სსიპ შემოსავლების სამსახური აღნიშნავს, რომ აუდიტის დეპარტამენტის 2015 წლის 2 სექტემბრის, 2 ოქტომბრის და 2 ნოემბრის ბრძანებების საფუძველზე ჩატარდა ფ/პ ი. ჩ-ეის კამერალური საგადასახადო შემოწმება, შპს „კ...გან“ სასამართლო გადაწყვეტილების საფუძველზე მიღებული თანხის ერთობლივ შემოსავალში ასახვასთან დაკავშირებით.

2015 წლის 2 ნოემბერს შედგენილ იქნა საგადასახადო შემოწმების აქტი, რომლის საფუძველზეც გამოცემული იქნა 2015 წლის 3 ნოემბრის №41260 ბრძანება და 4 ნოემბრის №... საგადასახადო მოთხოვნა, რომლის საფუძველზეც, ი. ჩ-ეს დაეკისრა ძირითადი გადასახადი - 245 172 ლარი, ჯარიმა - 122 586 ლარი, საურავი - 28 977,62 ლარი. შემოწმების აქტში მითითებულია, რომ შპს „კ...ამ“ 2009 წლის 21 იანვარს გააფორმა სესხის ხელშეკრულება ი. ჩ-ესთან. სესხის ხელშეკრულების თანახმად, შპს „კ...ამ“ მიიღო სესხი ი. ჩ-ეისაგან. 2009 წელს კომპანიას შეეცვალა პარტნიორები (დამფუძნებლები) და 2014 წლამდე თავისი ვალდებულება ი. ჩ-ეის მიმართ არ განუხორციელებია. აღნიშნულთან დაკავშირებით, მიმდინარეობდა სასამართლო დავა, რის შედეგადაც 2014 წელს შპს „კ...ას“ ი. ჩ-ეის სასარგებლოდ დაეკისრა 1 695 192 აშშ დოლარის გადახდა, მათ შორის: ძირი თანხა - 897 363,90 აშშ დოლარი, სესხის ერთი თვის სარგებელი - 89 811 აშშ დოლარი და პირგასამტეხლო - 708 017 აშშ დოლარი. კომპანიამ სასამართლოს მიერ დაკისრებული ვალდებულება შეასრულა და ი. ჩ-ეს აღნიშნული თანხა გადაურიცხა იმავე წელს, ხოლო ი. ჩ-ემ აღნიშნული შემოსავალი (პირგასამტეხლო) არ დაადეკლარირა. ზემოაღნიშნულის საფუძველზე, ვინაიდან, ი. ჩ-ეის მიერ არ განხორციელდა მიღებული თანხების ერთობლივ შემოსავალში ჩართვა, მას დაეკისრა ჯარიმა 122 856 ლარის ოდენობით, საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლის საფუძველზე.

ი. ჩ-ე არ დაეთანხმა საგადასახადო შემოწმების შედეგებს და საჩივრით მიმართა ჯერ შემოსავლების სამსახურს, ხოლო შემდეგ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოს. შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 29 დეკემბრის №38839 ბრძანებით და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2017 წლის 22 სექტემბრის №14312/2/17 გადაწყვეტილებით საჩივრები არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ გადაწყვეტილებაში სრულყოფილად და გარკვევით არ დაასაბუთა მის მიერ მიღებული გადაწყვეტილება. სააპელაციო სასამართლოს არ გაუკეთებია განმარტება, ი. ჩ-ეის მიერ მიღებული პირგასამტეხლო რატომ მიიჩნევა პროცენტად და რატომ არ ექვემდებარება ერთობლივ შემოსავალში ასახვას. დავის საგანს არ წარმოადგენს ის ფაქტი, რომ შპს „კ...ას“ სასამართლო გადაწყვეტილების საფუძველზე დაეკისრა ი. ჩ-ეისთვის, სესხის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, ძირი თანხის, პროცენტის და პირგასამტეხლოს გადახდა. დავის მიმდინარეობის არც ერთ ეტაპზე, ი. ჩ-ეის მიერ არ წარმოდგენილა სასამართლო გადაწყვეტილების განსხვავებული განმარტება, სადაც მხარისთვის დაკისრებული პირგასამტეხლო არსებული განმარტებისგან განსხვავებულად იქნებოდა მოხსენიებული. გარდა ამისა, თბილისის სააპელაციო სასამართლომ (2021 წლის 22 იანვრის №3ბ/1553-20 განჩინება) სწორად მიიჩნია, რომ შემოსავლების სამსახური არ წარმოადგენს იმ ორგანოს, რომელსაც შეუძლია განმარტოს სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი და ამავე გადაწყვეტილებით დაკისრებული პირგასამტეხლო მიიჩნიოს პროცენტად.

ცალსახაა, რომ პირგასამტეხლოს თანხები ექვემდებარება რეზიდენტი პირის ერთობლივ შემოსავალში ჩართვას და შემდგომ დაბეგვრას. შესაბამისად, ი. ჩ-ე ვალდებული იყო თავად განეხორციელებინა მიღებულ პირგასამტეხლოსთან დაკავშირებით საგადასახადო ანგარიშსწორება. იმ პირობებში, როდესაც არსებობს სასამართლოს გადაწყვეტილება, რომელშიც ერთმნიშვნელოვნად არის მითითებული, რომ კომპანიას ი. ჩ-ეის სასარგებლოდ დაეკისრა პირგასამტეხლოს გადახდა, პრაქტიკულად შეუძლებელი იყო შემმოწმებლის მხრიდან უგულებელყოფილიყო აღნიშნული და ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ თვითნებურად მომხდარიყო პირგასამტეხლოს განსხვავებულად შეფასება.

6.2 კასატორი - საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო აღნიშნავს, რომ სადავო დარიცხვა განხორციელებულია აუდიტის დეპარტამენტის 2.11.2015 წლის თემატური შემოწმების აქტით - შპს „კ...გან“ სასამართლო გადაწყვეტილების საფუძველზე მიღებული თანხის ერთობლივ შემოსავალში ასახვასთან დაკავშირებით. შემოწმების აქტში მითითებულია, რომ საწარმოს 2009 წლის 21 იანვარს გაფორმებული სასესხო ხელშეკრულების თანახმად, მიღებული აქვს სესხი ფ/პ ი. ჩ-ეისაგან. 2009 წელს საწარმოს შეეცვალა პარტნიორები (დამფუძნებლები). 2014 წლამდე საწარმოს თავისი ვალდებულება ი. ჩ-ეის მიმართ არ განუხორციელებია. აღნიშნულთან დაკავშირებით მიმდინარეობდა სასამართლო დავა, რის შედეგადაც 2014 წელს შპს „კ...ას“ მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 1695192 აშშ დოლარის გადახდა, მ/შ ძირი თანხა 897 363,90 აშშ დოლარი, სესხის ერთი თვის სარგებელი 89 811 აშშ დოლარი და პირგასამტეხლო 708 017 აშშ დოლარი. საწარმომ სასამართლოს მიერ დაკისრებული ვალდებულება შეასრულა და ი. ჩ-ეს აღნიშნული თანხა გადაურიცხა იმავე წელს, ხოლო ი. ჩ-ემ აღნიშნული შემოსავალი (პირგასამტეხლო) არ დაადეკლარირა. ზემოაღნიშნულის საფუძველზე, ვინაიდან ი. ჩ-ეის მიერ არ განხორციელდა მიღებული თანხების ერთობლივ შემოსავალში ჩართვა, გადამხდელს დაეკისრა გადასახადის ძირითადი თანხა 245 172 ლარი და ჯარიმა სსკ-ის 275-ე მუხლის საფუძველზე 122 856 ლარის ოდენობით. აღნიშნული დარიცხვა გადამხდელმა გაასაჩივრა შემოსავლების სამსახურში, რომლის 29.12.2016 წლის №38839 ბრძანებით საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. შემოსავლების სამსახურის ბრძანება გასაჩივრდა ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოში, რომლის 22.09.2017წ. გადაწყვეტილებით საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

ვინაიდან სააპელაციო სასამართლომ სრულად დააკმაყოფილა სააპელაციო საჩივარი და ახალი გადაწყვეტილებით ი. ჩ-ეის სარჩელიც დააკმაყოფილა, სასამართლოს უნდა ემსჯელა (რაც უზენაესი სასამართლოს მიერაც იყო დავალებული) და შეეფასებინა, ი. ჩ-ეისთვის შპს „კ...ას“ მიერ გადახდილი თანხები მიიჩნევა პროცენტად თუ სხვა მომსახურების კომპენსაციად, კერძოდ, სესხის ძირი თანხისა და მასზე დარიცხული პროცენტის ხელშეკრულებით განსაზღვრულ ვადაში დაუბრუნებლობის შედეგად მიყენებულ ზიანად, თუმცა სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ამ ნაწილშიც დაუსაბუთებელია, ვინაიდან არავითარ შეფასებას არ შეიცავს და ბუნდოვანი დარჩა საკითხი, თუ რა კვალიფიკაცია მისცა სასამართლომ შპს „კ...ას“ მიერ მოსარჩელისთვის გადახდილ თანხებს.

განსახილველ საქმეზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ მიღებული განჩინება ადასტურებს საგადასახადო ორგანოს პოზიციის მართებულობას და სასესხო ხელშეკრულების შეწყვეტის შემდგომ თანხის გადახდას მიიჩნევს არა პროცენტის, არამედ პირგასამტეხლოს სახით გადახდილ თანხად, რომელსაც უკავშირებს შესაბამის სამართლებრივ შედეგებს. აღნიშნულიდან გამომდინარე, ფინანსთა სამინისტროს მიაჩნია, რომ სასამართლომ არასწორად გამოიყენა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ დადგენილი პრაქტიკა, რომელიც ცალსახად ამბობს, რომ ხელშეკრულების ვადის ამოწურვის შემდგომ გადასახდელი თანხის საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 134-ე მუხლის შესაბამისად გადასახადის წყაროსთან დაბეგვრა ეწინააღმდეგება საქართველოს საგადასახადო კოდექსის დებულებებს.

ი. ჩ-ეის მიერ მიღებული თანხიდან სახელმწიფო ბიუჯეტში არ არის გადახდილი კუთვნილი გადასახადები. სასამართლო გადაწყვეტილების შინაარსის მიხედვით, აღნიშნული თანხა არ ექვემდებარებოდა ი. ჩ-ეის ერთობლივ შემოსავალში ჩართვას და დაბეგვრას, შესაბამისად, ეს თანხა წყაროსთან უნდა დაბეგრილიყო და სახელმწიფო ბიუჯეტში გადახდილიყო გადასახადები, რომელიც არ გადახდილა. შესაბამისად, სასამართლოს მიერ დასაბეგრი ოპერაციის კვალიფიკაციის შეცვლით საგადასახადო ორგანოს ერთმევა შესაძლებლობა, მოახდინოს კუთვნილი გადასახადის ბიუჯეტის სასარგებლოდ ამოღება.

7. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 6 მარტის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივარი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 13 მაისის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩივარი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2025 წლის 18 სექტემბრის განჩინებით, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნა დასაშვებად და მათი განხილვა განისაზღვრა მხარეთა დასწრების გარეშე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, გაუქმდეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის დადგენილი, ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში გამოიყენება საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის დებულებანი.

საკასაციო პალატა მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 243-ე მუხლის მე-3 ნაწილზე, რომლის შესაბამისად, თუ გადაწყვეტილება გამოაქვს კოლეგიურ სასამართლოს, გადაწყვეტილებას აყალიბებს ამ სასამართლოს თავმჯდომარე ან ერთ-ერთი მოსამართლე, ხოლო ხელს აწერს ყველა მოსამართლე, რომლებიც მის დადგენაში მონაწილეობდნენ, მათ შორის, განსხვავებული აზრის მქონე მოსამართლე. გადაწყვეტილებაში შეტანილ შესწორებას მოსამართლეთა ხელმოწერების წინ უნდა გაუკეთდეს შენიშვნა.

საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, კი სასამართლო განჩინებას, რომელიც მიღებულია ერთპიროვნულად მოსამართლის მიერ, ხელს აწერს ეს მოსამართლე, ხოლო თუ იგი მიღებულია კოლეგიური სასამართლოს მიერ, – ყველა მოსამართლე.

ზემოაღნიშნული მუხლების ანალიზის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ კანონის იმპერატიულ მოთხოვნას წარმოადგენს სასამართლოს განჩინების/გადაწყვეტილების მისი გამომტანი მოსამართლის/მოსამართლეების მიერ ხელმოწერა. ასეთი ვალდებულების დარღვევა კი სასამართლოს გადაწყვეტილების გაუქმების აბსოლუტურ საფუძველს ქმნის. მოსამართლე ხელმოწერით ადასტურებს დოკუმენტში მითითებული გარემოებებისა და სასამართლოს აქტით გათვალისწინებული მოწესრიგების ნამდვილობას, მატებს მას ლეგიტიმაციას, აძლევს საბოლოო სახეს და ამცირებს სასამართლოს აქტის გაყალბების რისკებს. მხოლოდ სათანადო წესით დამოწმებული დოკუმენტი იწვევს იურიდიულ შედეგებს. სწორედ ამიტომ, სასამართლო გადაწყვეტილება საპროცესო დოკუმენტად ჩაითვლება მხოლოდ მის დადგენაში მონაწილე ყველა მოსამართლის მიერ ხელმოწერის შემდეგ, ასეთი ხელმოწერის არარსებობას უკავშირდება იგივე პროცესუალური შედეგი, რაც საქმეში სასამართლო გადაწყვეტილების არარსებობას, ანუ ითვლება, რომ საქმეზე გადაწყვეტილება არ არის დადგენილი (საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2006 წლის 22 მაისის განჩინება საქმეზე №ბს-53-52(კ-06)).

მოცემულ შემთხვევაში დგინდება, რომ ი. ჩ-ეის სააპელაციო საჩივარი თბილისის სააპელაციო სასამართლოში განიხილებოდა კოლეგიურად - სამი მოსამართლის შემადგენლობით, თუმცა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 7 მარტის დასაბუთებული გადაწყვეტილება ხელმოწერილია მხოლოდ 2 მოსამართლის მიერ. აღნიშნულ გადაწყვეტილებაზე არ არის მოსამართლე ირინა ზარქუას ხელმოწერა, რის გამოც საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ მითითებული გადაწყვეტილება არ შეიძლება ჩაითვალოს იურიდიული ძალის მქონე დოკუმენტად.

საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის „ვ“ ქვეპუნქტის თანახმად, გადაწყვეტილება ყოველთვის ჩაითვლება კანონის დარღვევით მიღებულად, თუ გადაწყვეტილებას ხელს არ აწერენ ის მოსამართლეები, რომლებიც გადაწყვეტილებაში არიან აღნიშნულნი.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის ,,ვ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე სახეზეა სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების აბსოლუტური საფუძველი, რომლის არსებობის დროსაც, ამავე კოდექსის 412-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო აუქმებს გადაწყვეტილებას და საქმეს ხელახლა განსახილველად აბრუნებს სააპელაციო სასამართლოში. ამრიგად, საკასაციო საჩივრები უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, გაუქმდეს სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით და

დაადგინა:

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 7 მარტის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;

3. სასამართლო ხარჯები განაწილდეს საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებისას;

4. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე: გ. მაკარიძე

მოსამართლეები: ქ. ცინცაძე

ბ. შონია