საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

საქმე №ბს-485(2კ-25) 9 დეკემბერი, 2025 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

გოჩა აბუსერიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, ბიძინა სტურუა

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები (მოპასუხეები) - ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია, სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახური

პროცესუალური მოწინააღმდეგე (მოსარჩელე) - იბა „...“-ის წევრები გ.გ-ე და ა.ო-ე

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 2 ოქტომბრის განჩინება

კასატორების მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა და ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

იბა „...-მა“ 2020 წლის 10 სექტემბერს სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხეების - ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის მიმართ და სარჩელის დაზუსტების შემდეგ საბოლოოდ მოითხოვა სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2019 წლის 13 დეკემბრის №4791214 გადაწყვეტილების, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 2020 წლის 6 აგვისტოს №1000 ბრძანების ბათილად ცნობა და მოპასუხე სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურისათვის ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება მოსარჩელის 2019 წლის 21 ოქტომბრის №AR1714006 განცხადების დაკმაყოფილების თაობაზე.

სარჩელის მიხედვით, ქალაქ თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურის 2006 წლის №3040 ბრძანებით, ქ. თბილისში, ...ის ქ. №3-ში არსებულ მიწის ნაკვეთზე მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის მშენებლობის მიზნით დადგინდა ქალაქმშენებლობითი პირობები. დადგენილი ქალაქმშენებლობითი პირობების საფუძველზე ურბანული დაგეგმარების სამსახურის 2006 წლის 16 ოქტომბერს №20/888 ბრძანებით ქ. თბილისში, ...ის ქ. №3-ში არსებულ მიწის ნაკვეთზე შეთანხმდა მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის პირველი ბლოკის არქიტექტურული პროექტი, ხოლო აღნიშნული პროექტის საფუძველზე 2007 წლის 13 ივნისის №ნ/504 ბრძანების საფუძველზე გაიცა მშენებლობის ნებართვა და სანებართვო მოწმობა.

შეთანხმებული პირველი ბლოკის არქიტექტურულმა პროექტმა არაერთხელ განიცადა ცვლილება, და მანამ, სანამ, ამავე მიწის ნაკვეთზე გაიცემოდა სპეციალური ზონალური შეთანხმება 2011 წლის 18 ოქტომბრის №01/3136 ბრძანებით, ქ. თბილისში, ...ის ქ. №1-სა და №1ა-ს შორის, ...ის ქ. №3-ის მიმდებარედ, ...ის ქ. №7, ...ის ქ. №26, №... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებულ მიწის ნაკვეთზე შეთანხმდა მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის კორექტირებული არქიტექტურული პროექტი და გაიცა მშენებლობის ნებართვა. 2013 წლის 5 ივლისის №1378 განკარგულებით ქ. თბილისში, ...ის ქ. №3-ში არსებულ მიწის ნაკვეთზე მრავალბინიანი შენობისათვის განაშენიანების ინტენსივობის კოეფიციენტის (კ-2) გადამეტების მიზნით გაიცა სპეციალური ზონალური შეთანხმება და კ-2 კოეფიციენტი გახდა კ2-3.7.

არქიტექტურის სამსახურის 2013 წლის 24 დეკემბრის №1056913 ბრძანებით დაკმაყოფილდა კ.ა-ის 2013 წლის 24 ოქტომბრის №AR1172509 განცხადება და №... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებულ მიწის ნაკვეთზე შეთანხმდა მრავალბინიანი მიწის საცხოვრებელი სახლის (მე-2 ბლოკი) არქიტექტურული პროექტი და გაიცა მშენებლობის ნებართვა.

ქალაქ თბილისის მერის 2017 წლის 20 ივნისის №1-1447 ბრძანებით მიწის ნაკვეთზე ინტენსივობის კოეფიციენტის (კ-2) გადამეტების მიზნით გაიცა სპეციალური ზონალური შეთანხმება და ხსენებული მიწის ნაკვეთის განაშენიანების ინტენსივობის კოეფიციენტად (კ-2) განისაზღვრა 5.5-00.

არქიტექტურის სამსახურის 2019 წლის 28 მარტის №4436202 ბრძანებით დაკმაყოფილდა იბა „...ის-ის“ განცხადება და შეთანხმდა მრავალბინიანი სახლის (ბლოკი №2) კორექტირებული არქიტექტურული პროექტი და გაიცა მშენებლობის ნებართვა. ნებართვის ვადად განისაზღვრა 2019 წლის 28 მარტიდან 2020 წლის 28 მარტის ჩათვლით.

ყოველივე ზემოაღნიშნულის შემდეგ, არქიტექტურის სამსახურის 2019 წლის 13 დეკემბრის №4791214 გადაწყვეტილებით იბა „...-ს“ უარი ეთქვა განცხადების დაკმაყოფილებაზე, რომლითაც მოთხოვნილი იყო №... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებულ მიწის ნაკვეთზე მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის არქიტექტურული პროექტის შეთანხმება (მე-3 ბლოკი) და განემარტა, რომ ქალაქ თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურის 2006 წლის №3040 ბრძანება 8-13 დადგენილების შესაბამისად იყო ძალადაკარგული.

მოსარჩელის განმარტებით, არქიტექტურის სამსახურის სრულიად დაუსაბუთებელი და სამართლებრივ აზრს მოკლებული 2019 წლის 13 დეკემბრის №4791214 გადაწყვეტილება ადმინისტრაციული საჩივრით გაასაჩივრა მერიაში, თუმცა, ზემდგომის გადაწყვეტილებით ასევე სრულიად დაუსაბუთებლად უარი ეთქვა მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე, რის გამოც მიმართა სასამართლოს დარღვეული უფლების დასაცავად.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2023 წლის 14 თებერვლის გადაწყვეტილებით, იბა „...-ის“ წევრების: გ.გ-ისა და ა.ო-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2019 წლის 13 დეკემბრის №4791214 გადაწყვეტილება და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურს დაევალა კანონით დადგენილ ვადაში, გადაწყვეტილებაში მითითებული საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების სრულყოფილი გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ, ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა 2019 წლის 21 ოქტომბრის AR1714006 განცხადებასთან დაკავშირებით; ბათილად იქნა ცნობილი ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 2020 წლის 6 აგვისტოს №1000 ბრძანება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2023 წლის 14 თებერვლის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მოპასუხეებმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 2 ოქტომბრის განჩინებით ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2023 წლის 14 თებერვლის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასებები და მიუთითა, რომ 2006 წლის 16 ივნისის №3040 ბრძანებით, ქ. თბილისში, ...ის ქუჩის №3-ში იბა „...--ის“ საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის მშენებლობის მიზნით დადგინდა ქალაქთმშენებლობითი პირობები (ტომი 2, ს.ფ. 113-116). დოკუმენტის თანახმად, ქალაქთმშენებლობითი პირობები შეთანხმდა იბა „...ის“ საკუთრებაში არსებული 5302.0 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე. ქ. თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურის №20/888 16.10.2006 წლის ბრძანებით, შეთანხმდა ...ის რ-ნში, ...ის ქ. №3-ში ინდ. ბინათმშენებლობის ამხანაგობა „...“-ის საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის შენობის მშენებლობის არქიტექტურული პროექტი, რომლის ფარგლებშიც უნდა აშენებულიყო 31 600 კვ.მ სამშენებლო მოცულობის ფართი, მოშენების ფართი 891, 0 კვ.მ, საერთო ფართი - 8285,0 კვ.მ, მათ შორის ბინების ფართი - 4959,0 კვ.მ, მანსარდის ფართი 0 487,0 კვ.მ, სარდაფის ფართი - 1388,0 კვ.მ, საზაფხულო ფართი - 831, 0 კვ.მ, ტექნიკური სართულის ფართი - 617 კვ.მ.

დადგინდა, რომ მოცემულ საპროექტო ტერიტორიაზე მრავალგზის დაკორექტირდა შეთანხმებული პროექტი, შესაბამისად ნებართვის მაძიებელმა პირმა მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობების დამტკიცებიდან 2 წლის (და შემდგომი პერიოდის) განმავლობაში ნამდვილად გააგრძელა მშენებლობის ნებართვის მიღების მიზნით შესაბამისი ადმინისტრაციული წარმოება. სააპელაციო პალატამ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ 2006 წლის შემდგომ, საპროექტო ტერიტორიაზე მხარემ ცალ-ცალკე მიმართა ადმინისტრაციულ ორგანოს ჯერ პირველი და მე-2 და ბოლოს მე-3 ბლოკის სამშენებლო პროექტის შეთანხმების თაობაზე. აღსანიშნავია, რომ პირველი ორი ბლოკის შემთხვევაში, ქალაქთმშენებლობითი პირობების მოქმედების ვადა და მშენებლობის დასრულების ვადები ყოველ ჯერზე ხანგრძლივდებოდა, ხოლო მოსარჩელე შესაბამისი წარმოების შედეგად მოიპოვებდა ნებართვას მშენებლობის განხორციელების თაობაზე. საგულისხმოა, რომ ამავე გახანგრძლივებული ვადის ამოწურვამდე (ბოლო გახანგრძლივებული ვადა მშენებლობისათვის განსაზღვრული იყო 2020 წლის 18 სექტემბრის ჩათვლით), 2019 წლის 18 ნოემბერს მოსარჩელემ მიმართა ადმინისტრაციულ ორგანოს და ქ. თბილისში, ...ის ქუჩის №3-ში, №... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებულ მიწის ნაკვეთზე მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის (ბლოკი №3) არქიტექტურული პროექტის შეთანხმება მოითხოვა. პალატამ მიიჩნია, რომ განსახილველ შემთხვევაში 2006 წელს შეთანხმებული ქალაქთმშენებლობითი პირობები იბა „...-ის“ მიმართ კვლავ ძალაში იყო და არ არსებობდა ქალაქ თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურის 2006 წლის 16 ივნისის №3040 ბრძანების ნაწილობრივ ძალადაკარგულად მიჩნევის საფუძველი. პალატის შეფასებით, საგულისხმოა, რომ ამ შინაარსის ადმინისტრაციული აქტი ასევე არ მოიპოვებოდა საქმის წარმოების მასალებში.

სააპელაციო პალატამ დამატებით განმარტა, რომ მართალია, კანონისმიერი დათქმის თანახმად, ქალაქთმშენებლობითი პირობები ძალას კარგავს ორი წლის გასვლისას, თუმცა აღნიშნული ვადა ხანგრძლივდება მხარის მიერ სანებართვო დოკუმენტაციის მოპოვების მიზნით განსახორციელებელი მოქმედებების გაგრძელების შემდგომ, რაც მოცემულ შემთხვევაში სასამართლომ დადასტურებულად მიიჩნია. გარდა ამისა, სასამართლომ ყურადღება მიაქცია იმ გარემოებას, რომ 2006 წლის 16 ივნისის №3040 ბრძანება გაცემული იყო მთლიან საპროექტო ტერიტორიაზე და არ მომხდარა სანებართვო პროექტში სამშენებლო ობიექტებისათვის ცალ-ცალკე ქალაქთმშენებლობითი პირობების დადგენა. ამრიგად, სააპელაციო პალატა დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნას, რომლის მიხედვითაც აღნიშნული პირობები სამშენებლო გამოყენებისთვის დამტკიცდა მიწის მთლიან ნაკვეთზე მრავალფუნქციური საცხოვრებელი კომპლექსის განთავსების მიზნით და არა მხოლოდ განცალკევებულად, ერთი ბლოკისთვის. მრავალფუნქციური საცხოვრებელი კომპლექსისთვის სამშენებლო გამოყენების პირობების დამტკიცება თავისთავად გულისხმობდა არაერთი სამშენებლო ბლოკის განთავსების მოტივაციას ნებართვის მაძიებელი პირის მხრიდან. სახეზე იყო გარემოება, როდესაც მიწის ნაკვეთზე მრავალფუნქციური საცხოვრებელი კომპლექსის განთავსების მიზნით დადგენილი იყო ქალაქთმშენებლობითი პირობები (I სტადია), აღნიშნულის საფუძველზე ნებართვის მაძიებელს შეთანხმებული ჰქონდა პროექტი, გაცემული იყო მშენებლობის ნებართვა მრავალფუნქციური საცხოვრებელი კომპლექსის ნაწილზე (ორ ბლოკზე), თუმცა, მრავალფუნქციური საცხოვრებელი კომპლექსის სხვა ნაწილებთან მიმართებით, სადავო აქტით დაუსაბუთებლად იზღუდებოდა უფლება მიწის ნაკვეთის სამშენებლო განვითარებაზე. ამდენად, სააპელაციო პალატამ მართებულად მიიჩნია ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე მითითებით, გასაჩივრებული აქტის სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად ცნობა და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურისათვის, კანონით დადგენილ ვადაში, გადაწყვეტილებაში მითითებული საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების სრულყოფილი გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ, ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება 2019 წლის 21 ოქტომბრის №AR1714006 განცხადებასთან დაკავშირებით. სასამართლოს მსჯელობით, ადმინისტრაციულმა ორგანომ იმ არგუმენტზე მითითებით, რომ თავდაპირველად გაცემული აღმჭურველი აქტი იყო ძალადაკარგული, არ ჩაატარა სათანადო ადმინისტრაციული წარმოება - არ გამოიკვლია და არ მიმართა კანონით დადგენილ ყველა შესაძლებლობას, დაედგინა უფლების მიმნიჭებელი აქტის სამართლებრივი ძალის არსებობა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 2 ოქტომბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურმა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ. კასატორებმა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის უარყოფა მოითხოვეს.

კასატორების მითითებით, ქალაქ თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურის 2006 წლის 16 ივლისის №3040 ბრძანებით დადგინდა ქ. თბილისში, ...ის ქუჩის №3-ში არსებულ მიწის ნაკვეთზე მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის ქალაქთმშენებლობითი პირობები. ურბანული დაგეგმარების სამსახურის 2006 წლის 16 ოქტომბერს №20/888 ბრძანებით ქ. თბილისში, ...ის ქუჩის №3-ში არსებულ მიწის ნაკვეთზე შეთანხმდა მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის არქიტექტურული პროექტი; ურბანული დაგეგმარების სამსახურის 2007 წლის 13 ივნისს №ნ/504 ბრძანებით ქ. თბილისში, ...ის ქუჩის №3-ში არსებულ მიწის ნაკვეთზე გაიცა მშენებლობის ნებართვა და სანებართვო მოწმობა; არქიტექტურის სამსახურის 2008 წლის 4 ივლისის №01/865 ბრძანებით შეთანხმდა ქ.თბილისში, ...ის ქუჩის №3-ში არსებულ მიწის ნაკვეთზე მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის კორექტირებული არქიტექტურული პროექტი.

არქიტექტურის სამსახურის 2009 წლის 31 ივლისის №01/1030 ბრძანებით ქ. თბილისში, ...ის ქუჩის №1-სა და №1ა-ს შორის, ...ის ქუჩის №3-ის მიმდებარედ, ...ის ქუჩა №7, ...ის ქუჩა №26-ში არსებულ მიწის ნაკვეთზე შეთანხმდა მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის კორექტირებული არქიტექტურული პროექტი ფასადების შეთანხმების გარეშე, მათი შემდგომი გადამუშავებისა და კორექტირებული სახით წარმოდგენის პირობით. არქიტექტურის სამსახურის 2009 წლის 18 აგვისტოს №5/1178 ბრძანებით ამავე მისამართზე არსებულ მიწის ნაკვეთზე გაიცა მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის მშენებლობის ნებართვა და სანებართვო მოწმობა, ხოლო არქიტექტურის სამსახურის 2010 წლის 2 ივნისის №2343 ბრძანებით მიწის ნაკვეთზე შეთანხმდა მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის კორექტირებული არქიტექტურული პროექტი ფასადების ნაწილში და გაგრძელდა ამავე სამსახურის 2009 წლის 18 აგვისტოს №ნ/1178 ბრძანებით გაცემული მშენებლობის ნებართვის მოქმედების ვადა 2011 წლის 25 თებერვლამდე.

არქიტექტურის სამსახურის 2011 წლის 10 მარტის №844 ბრძანებით გაგრძელდა ამავე სამსახურის 2009 წლის 18 აგვისტოს №ნ/1178 ბრძანებით გაცემული მშენებლობის ნებართვის მოქმედების ვადა 2011 წლის 15 ივნისამდე. არქიტექტურის სამსახურის 2011 წლის 30 სექტემბრის №3950 ბრძანებით ცვლილება შევიდა ურბანული დაგეგმარების სამსახურის 2006 წლის 16 ივლისის №3040 ბრძანებაში, კერძოდ, ვინაიდან, შეიცვალა საპროექტო მიწის ნაკვეთის საკადასტრო საზღვრები, საჯარო რეესტრიდან ამონაწერი და საკადასტრო გეგმა შეიცვალა ახალი ამონაწერითა და საკადასტრო გეგმით (... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთი, საკადასტრო გეგმის რეგისტრაცია №..., მომზადების თარიღი: 2011 წლის 19 სექტემბერი). არქიტექტურის სამსახურის 2011 წლის 18 ოქტომბრის №01/3136 ბრძანებით ქ. თბილისში, ...ის ქუჩის №1-სა და №1ა-ს შორის, ...ის ქუჩა №3-ის მიმდებარედ, ...ის ქუჩა №7, ...ის ქუჩა №26, №... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებულ მიწის ნაკვეთზე შეთანხმდა მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის კორექტირებული არქიტექტურული პროექტი და გაიცა მშენებლობის ნებართვა.

კასატორებმა აღნიშნეს, რომ ქალაქ თბილისის მერის 2013 წლის 5 ივლისის №1378 განკარგულებით ქ. თბილისი, ...ის ქუჩის №3-ში არსებულ მიწის ნაკვეთზე მრავალბინიანი შენობისთვის განაშენიანების ინტენსივობის კოეფიციენტის (კ-2) გადამეტების მიზნით გაიცა სპეციალური ზონალური შეთანხმება და ხსენებული მიწის ნაკვეთის განაშენიანების ინტენსივობის კოეფიციენტად (კ-2) განისაზღვრა – 3.7. არქიტექტურის სამსახურის 2013 წლის 24 დეკემბრის №1056913 ბრძანებით დაკმაყოფილდა კ.ა-ის 2013 წლის 24 ოქტომბრის №R1172509 განცხადება და ქ. თბილისში, ...ის ქუჩის №3-ში, №... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებულ მიწის ნაკვეთზე შეთანხმდა მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის (მე-2 ბლოკი) არქიტექტურული პროექტი და გაიცა მშენებლობის ნებართვა. ხსენებული ბრძანებით მშენებლობის ვადა განისაზღვრა 2013 წლის 24 დეკემბრიდან 2015 წლის 24 დეკემბრის ჩათვლით. ქალაქ თბილისის მერის 2017 წლის 20 ივნისის №1-1447 ბრძანებით №... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებულ მიწის ნაკვეთზე განაშენიანების ინტენსივობის კოეფიციენტის (კ-2) გადამეტების მიზნით გაიცა სპეციალური ზონალური შეთანხმება და ხსენებული მიწის ნაკვეთის განაშენიანების ინტენსივობის კოეფიციენტად (კ-2) განისაზღვრა 5.5.

არქიტექტურის სამსახურის 2019 წლის 28 მარტის №4436202 ბრძანებით დაკმაყოფილდა იბა „...ის-ის“ თავმჯდომარის 2019 წლის 4 თებერვლის განცხადება და №... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებულ მიწის ნაკვეთზე შეთანხმდა მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის (ბლოკი №2) კორექტირებული არქიტექტურული პროექტი, ასევე გაიცა მშენებლობის ნებართვა. ხსენებული ბრძანებით მშენებლობის ვადად განისაზღვრა 2019 წლის 28 მარტიდან 2020 წლის 28 სექტემბრის ჩათვლით.

2019 წლის 18 ნოემბერს იბა „...-ის“ თავმჯდომარემ, გ.გ-ემ №AR1714006 განცხადებით მიმართა არქიტექტურის სამსახურს და მოითხოვა ქ. თბილისში, ...ის ქუჩის №26-ში, ... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებულ მიწის ნაკვეთზე მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის (ბლოკი №3) არქიტექტურული პროექტის შეთანხმება. არქიტექტურის სამსახურის 2019 წლის 13 დეკემბრის №4791214 გადაწყვეტილებით არ დაკმაყოფილდა იბა „...ის -ის“ თავმჯდომარის ზემოაღნიშნული განცხადება და უარი ეთქვა მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის არქიტექტურული პროექტის შეთანხმებაზე. ზემოაღნიშნული ბრძანებით განცხადების დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველი გახდა ის გარემოება, რომ ქალაქ თბილისის საკრებულოს 2001 წლის 1 აგვისტოს №8-13 გადაწყვეტილებით დამტკიცებული „ქ. თბილისის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესების“ 35-ე მუხლის მე-19 პუნქტის თანახმად, არქიტექტურული გეგმარებითი დავალების მოქმედების ვადა განსაზღვრული იყო ორი წლით, რის გამოც ურბანული დაგეგმარების სამსახურის მიერ 2006 წლის 16 ივლისის №3040 ბრძანებით ქ. თბილისი, ...ის ქუჩის №3-ში არსებულ მიწის ნაკვეთზე დადგენილი ქალაქთმშენებლობითი პირობები ჩაითვალა ძალადაკარგულად.

განსახილველ შემთხვევაში როგორც ფაქტობრივ გარემოებათა შორის აღინიშნა, საპროექტო მიწის ნაკვეთზე ქალაქთმშენებლობითი პირობები დადგენილი იქნა ურბანული დაგეგმარების სამსახურის 2006 წლის 16 ივლისის №3040 ბრძანებით, ხოლო იბა „...ის -ის“ თავმჯდომარემ გ.გ-ემ აღნიშნულ მიწის ნაკვეთზე მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის (მე-3 ბლოკის) არქიტექტურული პროექტის შეთანხმებისა და მშენებლობის ნებართვის გაცემის მიზნით №AR1714006 განცხადებით არქიტექტურის სამსახურს მიმართა 2019 წლის 18 ნოემბერს. ამდენად, ადმინისტრაციული ორგანოები მიიჩნევენ, რომ იმ პირობებში, როდესაც საპროექტო მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის არქიტექტურული პროექტის შეთანხმების მოთხოვნით განცხადება არქიტექტურის სამსახურში წარდგენილი იქნა ურბანული დაგეგმარების სამსახურის 2006 წლის 16 ივლისის №3040 ბრძანების მოქმედების კანონმდებლობით დადგენილი 2 წლიანი ვადის ამოწურვის შემდეგ, ხსენებულ საპროექტო ობიექტთან მიმართებით ცალსახად დგინდება ზემოაღნიშნული ქალაქთმშენებლობითი პირობების ძალადაკარგულობის ფაქტი. შესაბამისად, 2006 წლის 16 ივლისის №3040 ბრძანების მოქმედების კანონმდებლობით დადგენილი ვადის ამოწურვისა და შესაბამისად, საპროექტო მრავალბინიან საცხოვრებელ სახლთან (მე-3 ბლოკი) მიმართებით ხსენებული ქალაქთმშენებლობითი პირობების ძალადაკარგულობის პირობებში არსებობდა არქიტექტურის სამსახურის სადავო გადაწყვეტილების გამოცემისა და საპროექტო ობიექტის არქიტექტურული პროექტის შეთანხმებაზე უარის თქმის სამართლებრივი საფუძველი.

კასატორები არ იზიარებენ სასამართლოების მსჯელობას ნებართვის მაძიებლის მიერ მშენებლობის ნებართვის მიღების მიზნით ადმინისტრაციული წარმოების გაგრძელებასთან დაკავშირებით, იმდენად რამდენადაც, თავად სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებაა, რომ მოსარჩელის მიერ №.... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებულ მიწის ნაკვეთზე მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის მესამე ბლოკის არქიტექტურული პროექტი ცალკე იქნა წარდგენილი მშენებლობის ნებართვის მოპოვების მიზნით. შესაბამისად, კასატორები მიიჩნევენ, რომ 2006 წლის 16 ივნისის №3040 ბრძანება ნაწილობრივ ძალადაკარგულია.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2025 წლის 13 მაისის განჩინებით, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის, ხოლო 2025 წლის 5 ივნისის განჩინებით ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის საკასაციო საჩივრები, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი ნაწილი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, №7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით სააპელაციო პალატის მიერ გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ უძრავ ნივთზე, მდებარე: ქალაქი თბილისი, ...ის ქუჩა №3, საკადასტრო კოდით №..., საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოში რეგისტრირებულია იბა „...“-ის თანასაკუთრების უფლება.

ქალაქ თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურის 2006 წლის 16 ივნისის №3040 ბრძანებით, ქ. თბილისი, ...ის ქუჩა №-ში იბა „...“-ის საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის მშენებლობის მიზნით დადგინდა ქალაქთმშენებლობითი პირობები. ამავე გადაწყვეტილების მიხედვით, მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობები ძალაში იყო მისი გაცემის თარიღიდან 2 წლის განმავლობაში.

აღსანიშნავია, რომ ქალაქ თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურის 2006 წლის 16 ივნისის №3040 ბრძანება გამოცემული იქნა ქალაქ თბილისის საკრებულოს 2001 წლის 1 აგვისტოს №8-13 გადაწყვეტილებით დამტკიცებული „ქ. თბილისის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესების“ (შემდეგში - „წესები“) მოქმედების პირობებში. „წესების“ პირველი მუხლის 49-ე პუნქტის თანახმად, გეგმარებითი დავალება არის დაგეგმვაზე უფლებამოსილი საქართველოს აღმასრულებელი ხელისუფლების შესაბამისი უწყების და ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოს მიერ განსაზღვრული მოთხოვნების ერთობლიობა, რომელიც ადგენს დაგეგმვის ამოცანებს, პარამეტრებს, ტერიტორიულ ფარგლებს, აგრეთვე დაგეგმვის და მისი განხორციელების ეკოლოგიურ, ტექნიკურ, საორგანიზაციო და სხვა პირობებს, ხოლო ამავე გადაწყვეტილების 35-ე მუხლის მე-19 პუნქტის თანახმად, არქიტექტურულ-გეგმარებითი დავალების მოქმედების ვადა განსაზღვრულია ორი წლით.

კასატორთა მოსაზრებით, 2001 წლის 1 აგვისტოს №8-13 გადაწყვეტილების 35-ე მუხლის მე-19 პუნქტი განსაზღვრავს ვადას, რომლის ამოწურვის შემდეგ არქიტექტურულ-გეგმარებითი დავალება ძალადაკარგულად უნდა იქნეს მიჩნეული, გარდა ისეთი შემთხვევისა, როდესაც ხსენებული ვადის განმავლობაში მშენებლობის ნებართვის მაძიებელი გააგრძელებს მშენებლობის ნებართვის მიღების მიზნით ადმინისტრაციულ წარმოებას. ამასთან, იმ პირობებში, როდესაც ზემოაღნიშნული ნორმა არქიტექტურულ-გეგმარებითი დავალების ძალადაკარგულობის საკითხს უკავშირებს მხოლოდ მისი მოქმედების 2-წლიანი ვადის ამოწურვას, აღნიშნული ვადის გასვლის შემდგომ არქიტექტურულ-გეგმარებითი დავალება იურიდიულ ძალას ინარჩუნებს მხოლოდ იმ საპროექტო ობიექტის/ობიექტების მიმართ, რომელთა მიმართაც ამავე ვადაში ნებართვის მაძიებელმა გააგრძელა მშენებლობის ნებართვის მიღების მიზნით ადმინისტრაციული წარმოება.

საკასაციო პალატა მიუთითებს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2009 წლის 27 მარტის №4-13 დადგენილებაზე, რომლითაც დამტკიცდა „ქ. თბილისის ტერიტორიის გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესები“. აღსანიშნავია, რომ მითითებული დადგენილებით ძალადაკარგულად არის ცნობილი ქალაქ თბილისის საკრებულოს 2001 წლის 1 აგვისტოს №8-13 გადაწყვეტილებით დამტკიცებული „ქ. თბილისის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესები“.

ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2009 წლის 27 მარტის №4-13 დადგენილების 33-ე მუხლის მე-7 პუნქტის თანახმად, იმ ობიექტებზე, რომელთა მიმართაც წინამდებარე წესების ძალაში შესვლამდე დაწყებული იყო მშენებლობის ნებართვის გაცემის პროცედურა, ვრცელდებოდა განაცხადის შეტანის მომენტისათვის მოქმედი რეგულირება. აღსანიშნავია, რომ მითითებული დადგენილებით, არქიტექტურულ-გეგმარებითი დავალების მოქმედების ვადა განსაზღვრული არ ყოფილა.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიერ 2016 წლის 24 მაისის №14-39 დადგენილებით დამტკიცდა „ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესები“. ამ დადგენილებით ძალადაკარგულად ჩაითვალა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2009 წლის 27 მარტის №4-13 დადგენილება, ასევე მიეთითა, რომ იმ ობიექტებზე, რომლებზეც განაშენიანების რეგულირების წესების ძალაში შესვლამდე დაწყებულია მშენებლობის ნებართვის/წერილობითი დასტურის გაცემის მიზნით ადმინისტრაციული წარმოება ან/და გაცემულია მშენებლობის ნებართვა/წერილობითი დასტური, ან დამტკიცებულია განაშენიანების რეგულირების გეგმის გეგმარებითი დავალება, ვრცელდება განაცხადის შეტანის მომენტისათვის მოქმედი რეგულირება, გარდა იმ შემთხვევისა, როდესაც წინამდებარე წესები უფრო ხელსაყრელ პირობებს ითვალისწინებს და მის გამოყენებაზე მოთხოვნას აყენებს განმცხადებელი (მუხლი 40). ამ დადგენილებით, დამტკიცებული განაშენიანების რეგულირების გეგმის გეგმარებითი დავალების მოქმედების ვადა განისაზღვრა 3 წლით, ხოლო დამტკიცებული განაშენიანების რეგულირების გეგმის მოქმედების ვადა - 5 წლით.

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ მოსარჩლემ, როგორც ნებართვის მაძიებელმა პირმა მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობების დამტკიცებიდან 2 წლის განმავლობაში გააგრძელა მშენებლობის ნებართვის მიღების მიზნით შესაბამისი ადმინისტრაციული წარმოება - შეათანხმა პროექტი/კორექტირებული პროექტი, მიიღო მშენებლობის ნებართვა, შეიტანა მასში ცვლილებები და განახორციელა სამშენებლო სამუშაოები, თუმცა, ასევე უდავოა, რომ აღნიშნულს ადგილი ჰქონდა მხოლოდ მრავალსართულიანი საცხოვრებელი კომპლექსის ნაწილის (პირველი და მეორე ბლოკების) მიმართ, ამასთან ხაზგასასმელია ისიც, რომ ქალაქ თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურის 2006 წლის 16 ივნისის №3040 ბრძანებით ქალაქთმშენებლობითი პირობები დადგენილი იყო №... საკადასტრო კოდის მქონე სრულ მიწის ნაკვეთზე.

საკასაციო პალატა ეთანხმება სააპელაციო პალატის მსჯელობას, რომ არქიტექტურულ-გეგმარებითი დავალების მოქმედების ვადა მართალია წარმოადგენს დროში კანონისმიერად შეზღუდულ სანებართვო დოკუმენტაციას, თუმცა აღნიშნული ვადის განსაზღვრა არ წარმოადგენს აბსოლუტურ დათქმას, ვინაიდან მისი გაგრძელება ან გაგრძელებულად მიჩნევა დასაშვებია, როდესაც ხსენებული ვადის განმავლობაში უწყვეტად გაგრძელდება მშენებლობის ნებართვის მაძიებელის ინიციატივით, მშენებლობის ნებართვის მიღების მიზნით ადმინისტრაციული წარმოება. ამასთან, იმ პირობებში, როდესაც ზემოაღნიშნული ნორმა არქიტექტურულ-გეგმარებითი დავალების ძალადაკარგულობის საკითხს უკავშირებს მხოლოდ მისი მოქმედების 2-წლიანი ვადის ამოწურვას, აღნიშნული ვადის გასვლის შემდგომ არქიტექტურულ-გეგმარებითი დავალება იურიდიულ ძალას ინარჩუნებს მხოლოდ იმ საპროექტო ობიექტის/ობიექტების მიმართ, რომელთა მიმართაც ამავე ვადაში ნებართვის მაძიებელმა გააგრძელა მშენებლობის ნებართვის მიღების მიზნით ადმინისტრაციული წარმოება.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლოების მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორების მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრების დასაშვებად ცნობის საფუძველს და არ არსებობს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

საკასაციო პალატა მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან, სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის საკასაციო საჩივარზე 28.03.2025წ. №00386 საგადახდო მოთხოვნით გადახდილია სახელმწიფო ბაჟი 300 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, აღნიშნული თანხის 70 პროცენტი უნდა დაუბრუნდეს კასატორს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 2 ოქტომბრის განჩინება;

3. კასატორს - სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურს (ს/ნ205270053) დაუბრუნდეს 28.03.2025წ. №00386 საგადახდო მოთხოვნით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70% - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

მოსამართლეები: გ. აბუსერიძე

მ. ვაჩაძე

ბ. სტურუა