საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

საქმე №ბს-120(კ-25) 28 ოქტომბერი, 2025 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბიძინა სტურუა (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, გოჩა აბუსერიძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები - ნ. ო-ი, ქ. მ-ი, მ. ქ-ი (ი. ლ-ეის (მოსარჩელე) უფლებამონაცვლეები)

მოწინააღმდეგე მხარეები - ბმა „ა...“, სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტო, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობა, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის სსიპ ქონების მართვის სააგენტო, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულო, სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო

მესამე პირი - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია

თავდაპირველი მოსარჩელეები - დ. გ-ა, თ. მ-ი, ლ. გ-ი, ნ. ჭ-ა

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა, ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 30 მაისის განჩინება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2017 წლის 30 აგვისტოს ი. ლ-ემ, ლ. გ-იმა და დ. გ-ამ სარჩელით მიმართეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას. მოსარჩელეებმა, საქალაქო სასამართლოში საქმის წარმოებისას, მოპასუხეთა წრისა და სასარჩელო მოთხოვნის მოგვიანებით დაზუსტების შემდეგ მოითხოვეს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს 2017 წლის 6 ივლისის №ბ61.01171875 ბრძანებისა და 2017 წლის 5 სექტემბრის №... გადაწყვეტილების, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების საკითხთა საბჭოს 2017 წლის 27 ივლისის №... გადაწყვეტილების, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობის 2017 წლის 9 აგვისტოს №29.13.586 განკარგულების, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2017 წლის 7 ნოემბრის №432 განკარგულების, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2017 წლის 7 ივლისის №... და 2018 წლის 24 აპრილის №... გადაწყვეტილებების, სსიპ ქონების მართვის სააგენტოსა და ბმა „ა...ს“ შორის 2017 წლის 10 ნოემბერს გაფორმებული ხელშეკრულების (უძრავი ქონების პირდაპირი განკარგვის ფორმით პრივატიზების შესახებ) ბათილად ცნობა, ასევე, სსიპ ქონების მართვის სააგენტოსათვის ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება, ასევე, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების საკითხთა საბჭოსათვის ახალი გადაწყვეტილების გამოცემის დავალება, რომლითაც დაკმაყოფილდება მოთხოვნა ... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებულ მიწის ნაკვეთზე ფუნქციური ზონის ცვლილების, კერძოდ, სატრანსპორტო ზონა 1-ის მინიჭების თაობაზე.

სარჩელის მიხედვით, მარეგისტრირებელმა ორგანომ 1027 კვ.მ მიწის ნაკვეთი (გზის მონაკვეთი) ისე დაარეგისტრირა სახელმწიფოს სახელზე, რომ ის სერვიტუტით არ დატვირთა, რაც სრულ წინააღმდეგობაშია კანონმდებლობასთან. აღნიშნული რეგისტრაციის განხორციელებით, მუნიციპალურ გზათა ქსელი, მოსარჩელეთა საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთები და მათ მიერ მოწყობილი გზა (რათა მისასვლელი ჰქონოდათ უძრავ ქონებასთან) ერთმანეთის მიმართ ისე განლაგდა, რომ მიწის ნაკვეთებს მუნიციპალურ გზასთან დამოუკიდებელი კავშირი/მისასვლელი აღარ გააჩნია. მოსარჩელეთა განმარტებით, საგზაო ინფრასტრუქტურის მოწყობაზე თვითონ მუნიციპალიტეტია პასუხისმგებელი. მოსარჩელეებმა ასევე სარჩელის უზრუნველყოფის სახით მოითხოვეს მოპასუხე სსიპ ქონების მართვის სააგენტოსათვის ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების (საკადასტრო კოდი: ...) განკარგვის (გასხვისება და სარგებლობის უფლებით გაცემა) აკრძალვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 31 აგვისტოს განჩინებით ი. ლ-ეის, ლ. გ-ის და დ. გ-ას განცხადება სარჩელის უზრუნველყოფის თაობაზე დაკმაყოფილდა და მოპასუხე სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს აეკრძალა მის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების (ს/კ ...) განკარგვა (გასხვისება და სარგებლობის უფლებით გადაცემა) მოცემულ საქმეზე გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლამდე ან სასარჩელო წარმოების სხვაგვარად დასრულებამდე. აღნიშნულ გაჩინებაზე სსიპ ქონების მართვის სააგენტომ წარადგინა საჩივარი. საქალაქო სასამართლოს 2017 წლის 29 სექტემბრის განჩინებით სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს საჩივარი თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 31 აგვისტოს განჩინების გაუქმების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა და საქმის მასალებთან ერთად გადაიგზავნა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატაში.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 27 ოქტომბრის განჩინებით სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 31 აგვისტოს განჩინება და სარჩელის უზრუნველყოფის გამოყენების თაობაზე მოსარჩელეების შუამდგომლობა არ დაკმაყოფილდა.

2017 წლის 9 ნოემბერს ი. ლ-ემ, ლ. გ-იმა და დ. გ-ამ სარჩელის უზრუნველყოფის გამოყენების თაობაზე შუამდგომლობით კვლავ მიმართეს საქალაქო სასამართლოს და მოითხოვეს სსიპ ქონების მართვის სააგენტოსათვის ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების (ს/კ ...) განკარგვის (გასხვისება და სარგებლობის უფლებით გადაცემა) აკრძალვა, ასევე, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობის 2017 წლის 9 აგვისტოს №29.13.586 გასაჩივრებული განკარგულების მოქმედების შეჩერება.

საქალაქო სასამართლოს 2017 წლის 10 ნოემბრის განჩინებით ი. ლ-ეის, ლ. გ-ის და დ. გ-ას წარმომადგენლის გ. კ-იის შუამდგომლობა სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენების თაობაზე დარჩა განუხილველი. საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სარჩელის უზრუნველყოფის შესახებ 2017 წლის 9 ნოემბრის განცხადება შინაარსობრივად იგივე იყო, რაც 2017 წლის 30 აგვისტოს წარდგენილ სარჩელში მითითებული შუამდგომლობა, რომლის საფუძვლიანობა/დასაბუთებულობაზე სასამართლომ უკვე იმსჯელა.

2018 წლის 23 მაისს მოსარჩელეებმა დააზუსტეს მოსარჩელეთა წრე და მოსარჩელეებად განისაზღვრნენ: ი. ლ-ე, ლ. გ-ი, დ. გ-ა და ნ. ჭ-ა. ამავე სარჩელით მოთხოვნილ იქნა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2018 წლის 24 აპრილის №... გადაწყვეტილების მოქმედების შეჩერება.

საქალაქო სასამართლოს 2018 წლის 28 მაისის განჩინებით ი. ლ-ეის, ლ. გ-ის, დ. გ-ას და ნ. ჭ-ას შუამდგომლობა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2018 წლის 24 აპრილის №... გადაწყვეტილების მოქმედების შეჩერების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 13 ნოემბრის განჩინებით ერთ წარმოებად გაერთიანდა №3/5960-17 ადმინისტრაციული საქმე (მოსარჩელეები - ი. ლ-ე, ლ. გ-ი, დ. გ-ა, ნ. ჭ-ა; მოპასუხეები - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ურბანული განვითარების საქალაქო სამსახური, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის სსიპ ქონების მართვის სააგენტო, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებული, ბმა „ა...“, ქალაქ თბილისის მთავრობა, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო; დავის საგანი - ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა) და №3/5958-17 ადმინისტრაციული საქმე (მოსარჩელეები - დ. გ-ა, თ. მ-ი; მოპასუხეები - საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქონების მართვის სააგენტო; დავის საგანი - ინდივიდუალურ-ადმინისტრაციულ სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა) და გაერთიანებულ ადმინისტრაციული საქმეებს მიენიჭა საქმის ნომერი 3/5960-17.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 29 მარტის გადაწყვეტილებით ი. ლ-ეის, ლ. გ-ის, დ. გ-ას ნ. ჭ-ასა და თ. მ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. საქმეში არსებული მასალების ურთიერთშეჯერების საფუძველზე საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ გასაჩივრებულ ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტებში ასახული კონკრეტული ურთიერთობის მოწესრიგება შეესაბამება მათი გამოცემის სამართლებრივ საფუძვლებს და წინააღმდეგობაში არ მოდის მოცემული ურთიერთობის მარეგულირებულ სამართლებრივ ნორმებთან, სადავო აქტები მიღებულია საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოებების გამოკვლევის საფუძველზე და დაცულია ადმინისტრაციული აქტის მომზადებისა და გამოცემისთვის კანონმდებლობით დადგენილი წესი.

2019 წლის 4 აპრილს ბმა „ა...ს“ წარმომადგენელმა განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს და მოითხოვა დამატებითი გადაწყვეტილების გამოტანა ხარჯების გადახდის საკითხის გადაწყვეტის მიზნით. საქალაქო სასამართლოს 2019 წლის 10 აპრილის განჩინებით ბმა „ა...ს“ შუამდგომლობა დამატებითი გადაწყვეტილების გამოტანისა და გაწეული ხარჯების გადახდის დაკისრების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლოს 2019 წლის 29 მარტის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ი. ლ-ემ, ხოლო ამავე სასამართლოს 2019 წლის 10 აპრილის განჩინება კერძო საჩივრით გაასაჩივრა ბმა „ა...მა“.

საქმის სააპელაციო ინსტანციაში განხილვისას, კერძოდ, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 25 თებერვლის საოქმო განჩინებით ი. ლ-ეის უფლებამონაცვლეებად ცნობილ იქნენ ნ. ო-ი, ქ. მ-ი და მ. ქ-ი.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 30 მაისის განჩინებით ნ. ო-ის, ქ. მ-ისა და მ. ქ-ის (ი. ლ-ეის უფლებამონაცვლეები) სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 29 მარტის გადაწყვეტილება. თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 29 მარტის გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების შესახებ სააპელაციო სასამართლოს 2023 წლის 30 მაისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ნ. ო-იმა, ქ. მ-იმა და მ. ქ-იმა.

კასატორთა განმარტებით, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების საკითხთა საბჭოს გადაწყვეტილება არ გამომდინარეობს არც მოქმედი კანონმდებლობიდან და არც იმავე საბჭოს მიერ აღნიშნულ ტერიტორიაზე შეთანხმებული ქალაქთმშენებლობითი დოკუმენტებიდან. იმ ტერიტორიაზე, სადაც მოთხოვნილი იყო ფუნქციური ზონის ცვლილება სატრანსპორტო ზონა 1-ად, „ჩარჩო გეგმით“ უკვე შეთანხმებულია 12 მეტრიანი სიგანის გზის მოწყობა. ამავე „ჩარჩო გეგმის“ გათვალისწინებით მიმდინარეობს განაშენიანების რეგულირების გეგმის შეთანხმება, სადაც იგივე ტერიტორია საავტომობილო გზის სახით არის დატანილი. კასატორები აღნიშნავენ, რომ მუნიციპალიტეტის საკუთრებად რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთი არის ყოველგვარი შეზღუდვის გარეშე დარეგისტრირებული, რაც, მისი გასხვისების შემთხვევაში, შესაძლებელს გახდის ახალი მესაკუთრის მხრიდან იმ ერთადერთი მისასვლელი გზის გადაკეტვას, რომლითაც ...ის ქუჩასა და მოსარჩელეების საკუთრებაში არსებულ უძრავ ნივთებს შორის კავშირი ხდება. შესაბამისად, კასატორებს მიაჩნიათ, რომ სააპელაციო სასამართლოს განჩინება უსაფუძვლო და დაუსაბუთებელია.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2025 წლის 10 თებერვლის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად დასაშვებობის შესამოწმებლად, წარმოებაში იქნა მიღებული ნ. ო-ის, ქ. მ-ისა და მ. ქ-ის საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ნ. ო-ის, ქ. მ-ისა და მ. ქ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 404-ე მუხლის 1-ელი ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო ამოწმებს გადაწყვეტილებას საკასაციო საჩივრის ფარგლებში. სსკ-ის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). მოცემულ შემთხვევაში, დავას იწვევს არა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივ გარემოებათა წრე, არამედ მათი სამართლებრივი შეფასება. საკასაციო პალატა საქმეში არსებული მასალებისა და კასატორის მიერ დაფიქსირებული საკვანძო ფაქტობრივ-სამართლებრივი პრეტენზიებისა და არგუმენტაციის გათვალისწინებით, შეაფასებს კასატორის მხოლოდ იმ პრეტენზიების საფუძვლიანობას, რომელთაც უშუალოდ ეფუძნება საკასაციო მოთხოვნების წარმატების ბედი (იხ. ევროპული სასამართლოს 09.12.1994წ. გადაწყვეტილება საქმეზე Case of Hiro Balani v. Spain, App. No. 18064/91, §28; იხ. აგრეთვე. ევროპული სასამართლოს 24.05.2005წ. გადაწყვეტილება საქმეზე Buzescu v. Romania, App. No. 61302/00, §67.).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებული სამართლებრივი შეფასებების მნიშვნელოვან ნაწილს და მიიჩნევს, რომ ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა არსებითად სწორად გადაწყვიტეს მოცემული დავა.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქმეზე დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებზე, კერძოდ, დადგენილია, რომ სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2017 წლის 13 ივლისის ზონალური საბჭოს №... გადაწყვეტილებით, ფიზიკურ პირებს უარი ეთქვათ ქ. თბილისში, სოფელ ...ში მდებარე მიწის ნაკვეთზე (ს/კ ...) და მიმდებარედ არსებული საცხოვრებელი ზონა 1-ისა და სარეკრეაციო ზონა 3-ის სატრანსპორტო ზონა 1-ით ცვლილების მოთხოვნაზე, ხოლო ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების საკითხთა საბჭოს 2017 წლის 27 ივლისის №30 სხდომაზე განხილულ იქნა ზ. ბ-ეის განცხადება ქალაქ თბილისში, ...ში, ...ში მდებარე ს/კ ... მიწის ნაკვეთზე და მიმდებარედ ფუნქციური ზონის ცვლილების საკითხი და კომისიის/საბჭოს გადაწყვეტილებით აღნიშნულ საკითხს მიეცა უარყოფითი შეფასება.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2014 წლის 22 დეკემბრის №19-78 დადგენილებით დამტკიცებულ „ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკუთრებაში არსებული ქონების სარგებლობის უფლების გადაცემის წესზე“, რომელიც განსაზღვრავს ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკუთრებაში არსებული ქონების სარგებლობის უფლებით გადაცემის წესსა და პირობებს. აღნიშნული „წესის“ პირველი მუხლის მე-2 და მე-3 პუნქტების მიხედვით, ქონების სარგებლობაში გადაცემა შესაძლებელია განსაზღვრული ვადით, სასყიდლით ან უსასყიდლოდ, აუქციონის ფორმით ან პირდაპირი განკარგვის წესით. ქონების სარგებლობის უფლებით გადაცემა ხორციელდება საქართველოს კონსტიტუციის, საქართველოს ორგანული კანონის „ადგილობრივი თვითმმართველობის კოდექსის“, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსისა და ამ წესის შესაბამისად.

სასამართლო განმარტავს, რომ ადგილობრივი თვითმმართველობის განხორციელების სამართლებრივ საფუძვლებს, ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოების უფლებამოსილებებს, მათი შექმნისა და საქმიანობის წესებს, მათ ფინანსებსა და ქონებას, ურთიერთობებს მოქალაქეებთან, სახელმწიფო ხელისუფლების ორგანოებთან და საჯარო და კერძო სამართლის იურიდიულ პირებთან, აგრეთვე ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოების საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობისა და პირდაპირი სახელმწიფო მმართველობის განხორციელების წესებს განსაზღვრავს საქართველოს ადგილობრივი თვითმმართველობის კოდექსი. დასახელებული კოდექსის 109-ე მუხლის თანახმად, მუნიციპალიტეტი ქონებაზე საკუთრების უფლების განხორციელებისას დამოუკიდებელია. მუნიციპალიტეტის ორგანოები ქონებრივი უფლებების განხორციელებისას ვალდებული არიან, დაიცვან მუნიციპალიტეტის, როგორც მესაკუთრის, კანონიერი ინტერესები. ამავე კოდექსის 116-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, თბილისის ქონების პრივატიზებისას, მართვის ან სარგებლობის უფლებით გადაცემისას ან სხვაგვარად განკარგვისას, აგრეთვე შესაბამის სახელშეკრულებო ვალდებულებათა შესრულების მონიტორინგისას მთავრობას შეუძლია იმოქმედოს თავისი წარმომადგენლის (რწმუნებულის) მეშვეობით ან ამ მიზნით თბილისის მიერ დაფუძნებული საჯარო სამართლის იურიდიული პირის მეშვეობით.

პალატა ასევე მიუთითებს, რომ „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონი განსაზღვრავს საჯარო რეესტრის წარმოების ორგანიზაციულ-სამართლებრივ საფუძვლებს, საჯარო რეესტრის მწარმოებელი ორგანოს - საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს მმართველობის სფეროში მოქმედი საჯარო სამართლის იურიდიული პირის - საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს (შემდგომ - სააგენტო) უფლება-მოვალეობებს. ამავე კანონის მე-4 მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, საჯარო რეესტრი არის უძრავ ნივთებზე უფლებათა, საჯარო-სამართლებრივი შეზღუდვის, საგადასახადო გირავნობის/იპოთეკის, მოძრავ ნივთებსა და არამატერიალურ ქონებრივ სიკეთეზე უფლებათა, მეწარმეთა და არასამეწარმეო (არაკომერციული) იურიდიული პირების და სამისამართო რეესტრების ერთობლიობა. დასახელებული კანონის მე-8 მუხლის თანახმად, სარეგისტრაციო წარმოების დაწყების საფუძველია განცხადება ან უფლებამოსილი ორგანოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება. განცხადებას უნდა ერთოდეს ინსტრუქციით განსაზღვრული სარეგისტრაციო დოკუმენტაცია და ინფორმაცია. მარეგისტრირებელი ორგანო უფლებამოსილია კონკრეტულ შემთხვევაში დამატებით მოითხოვოს სარეგისტრაციო წარმოებასთან დაკავშირებული ნებისმიერი დოკუმენტის ან ინფორმაციის წარმოდგენა, რომელიც აუცილებელია განცხადებით მოთხოვნილ საკითხზე გადაწყვეტილების მისაღებად. ხსენებული კანონი ასევე განსაზღვრავს სარეგისტრაციო დოკუმენტის დეფინიციას, კერძოდ, დასახელებული კანონის მე-2 მუხლის „კ“ ქვეპუნქტის თანახმად, სარეგისტრაციო დოკუმენტი არის სამართლებრივი აქტი, რომელიც უშუალოდ წარმოშობს ამ კანონით განსაზღვრული რეგისტრაციის მოთხოვნის უფლებას. ამავე მუხლის „ლ“ ქვეპუნქტის მიხედვით კი, სარეგისტრაციო დოკუმენტაცია არის რეგისტრაციის მიზნით მარეგისტრირებელ ორგანოში წარსადგენი სარეგისტრაციო და სხვა დოკუმენტები.

განსახილველ შემთხვევაში, დადგენილია, რომ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს №ბ61.01171875 ბრძანებით, საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 22.12.14წ. №19-73 დადგენილებით დამტკიცებული ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს წესდების (დებულების) მე-2 მუხლის მე-2 პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტის, ასევე მე-5 მუხლის პირველი პუნქტის „ვ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად ეთხოვა ქ.თბილისში, სოფელ ...ში არსებული 1027 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე ქ.თბილისის თვითმმართველი ერთეულის საკუთრების უფლების დარეგისტრირება. რეგისტრაციის შესახებ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2017 წლის 7 ივლისის №... გადაწყვეტილების შესაბამისად, გაიცა ამონაწერი, რომლის თანახმად, ქ.თბილისში, სოფელ ...ში მდებარე 1027.00 კვ.მ მიწის ნაკვეთი (ს/კ ...) დარეგისტრირდა სსიპ თვითმმართველი ქალაქის ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის საკუთრებად. უფლების დამადასტურებელ დოკუმენტად მითითებულია სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს 2017 წლის 6 ივლისის №ბ61.01171875 ბრძანება.

საკასაციო სასამართლო მნიშვნელოვნად მიიჩნევს, მიუთითოს სადავო პერიოდში მოქმედ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2014 წლის 22 დეკემბრის №19-73 დადგენილებით დამტკიცებულ „ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საჯარო სამართლის იურიდიული პირის - ქონების მართვის სააგენტოს წესდებაზე (დებულება)“, რომლის პირველი მუხლის პირველი პუნქტის მიხედვით, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საჯარო სამართლის იურიდიული პირი – ქონების მართვის სააგენტო არის სახელმწიფო ხელისუფლებისა და ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოებისგან განცალკევებული ორგანიზაცია, რომელიც მთავრობის კონტროლით დამოუკიდებლად ახორციელებს საქმიანობას ქონების პრივატიზაციისა და სარგებლობის უფლებით გადაცემის პროცესის უზრუნველყოფის მიზნით. აღნიშნული დებულების მე-2 მუხლის პირველი პუნქტის მიხედვით, სააგენტოს საქმიანობის მიზნებია: ა) მის კომპეტენციას მიკუთვნებულ საკითხებთან დაკავშირებით ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიულ საზღვრებში ერთიანი საჯარო ხელისუფლების განხორციელება; ბ) საკუთარ კომპეტენციას მიკუთვნებულ საკითხებზე დაინტერესებულ პირთათვის ეფექტური, მოქნილი და სრულყოფილი მომსახურების შეთავაზება. ამავე მუხლის მე- 2 პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტის მიხედვით კი, სააგენტოს ერთ-ერთ ფუნქციას წარმოადგენს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის უძრავი ქონების აღრიცხვა-რეგისტრაციის უზრუნველყოფა. აღნიშნული დებულების მე-5 მუხლის „ვ“ ქვეპუნქტის თანახმად, სააგენტოს უფროსი კანონმდებლობის შესაბამისად გამოსცემს ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტებს - ბრძანებებს.

საკასაციო სასამართლო, ზემოაღნიშნულ ნორმათა შინაარსის, ასევე საქმის მასალების ფაქტობრივი გარემოებების სამართლებრივი შეფასების გათვალისწინებით, იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას მასზედ, რომ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოსათვის კანონმდებლობით მინიჭებული უფლებამოსილების ფარგლებში სააგენტომ გადაწყვიტა რეგისტრაციის მოთხოვნით მიემართა მარეგისტრირებელი ორგანოსათვის, ხოლო საჯარო რეესტრის ეროვნულმა სააგენტომ, თავის მხრივ, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს 2017 წლის 6 ივლისის №ბ61.01171875 ბრძანების საფუძველზე, კანონმდებლობის შესაბამისად, სადავო მიწის ნაკვეთის მესაკუთრედ კანონიერად დაარეგისტრირა ქ. თბილისის თვითმმართველი ერთეული. დაინტერესებული პირის - სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს მიერ რეგისტრაციისას წარდგენილი დოკუმენტაცია სრულად აკმაყოფილებდა კანონით გათვალისწინებულ მოთხოვნებს და სარეგისტრაციო წარმოებაზე უარის თქმის არავითარი სამართლებრივი საფუძველი არ არსებობდა. შესაბამისად, არ არსებობს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოსა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს მიერ მიღებული სადავო აქტების ბათილად ცნობის სამართლებრივი საფუძველი, რამეთუ ისინი მიღებულია მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად მათი გამცემი ადმინისტრაციული ორგანოების კომპეტენციის ფარგლებში. მოცემულ შემთხვევაში კი, მოსარჩელე მხარის მიერ არ იქნა მითითებული კონკრეტულ გარემოებაზე, რაც სადავო აქტების ბათილად ცნობის საფუძველი შეიძლებოდა გამხდარიყო.

საკასაციო პალატა კვლავ მიუთითებს საქართველოს ორგანული კანონის „ადგილობრივი თვითმმართველობის კოდექსზე“, რომლის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტის თანახმად, მუნიციპალიტეტის საკუთარ უფლებამოსილებას წარმოადგენს მუნიციპალიტეტის საკუთრებაში არსებული ქონების მართვა და განკარგვა ამ კანონითა და საქართველოს სხვა საკანონმდებლო და კანონქვემდებარე ნორმატიული აქტებით დადგენილი წესით. ორგანული კანონის 106-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, მუნიციპალიტეტის ქონება არის საქართველოს კანონმდებლობის შესაბამისად მუნიციპალიტეტის საკუთრებაში არსებული ყველა ნივთი და არამატერიალური ქონებრივი სიკეთე, ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტის თანახმად კი, მუნიციპალიტეტის ქონებას განეკუთვნება მუნიციპალიტეტის მიერ საქართველოს კანონმდებლობის შესაბამისად შექმნილი, შეძენილი ან რეგისტრირებული ქონება.

„ადგილობრივი თვითმმართველობის კოდექსის“ 118¹ მუხლის თანახმად, თბილისის ქონების პირდაპირი განკარგვის ან კონკურენტული შერჩევის საფუძველზე პირდაპირი განკარგვის ფორმით პრივატიზების შესახებ გადაწყვეტილებას იღებს მთავრობა თბილისის საკრებულოს თანხმობით, ამ კანონით და თბილისის საკრებულოს მიერ დადგენილი წესით (1-ელი ნაწ.). თბილისის უძრავი ქონების, აქციებისა და წილების პირდაპირი განკარგვის ან/და კონკურენტული შერჩევის საფუძველზე პირდაპირი განკარგვის ფორმით პრივატიზების შესახებ გადაწყვეტილებას იღებს და ხელშეკრულების პირობებს განსაზღვრავს მთავრობა თბილისის საკრებულოს თანხმობით. თბილისის უძრავი ქონების, აქციებისა და წილების პირდაპირი განკარგვის ან/და კონკურენტული შერჩევის საფუძველზე პირდაპირი განკარგვის ფორმით პრივატიზება ხდება მთავრობის მიერ განსაზღვრული წარმომადგენლის (რწმუნებულის) მეშვეობით ან ამ მიზნით თბილისის მიერ დაფუძნებული საჯარო სამართლის იურიდიული პირის მეშვეობით, რომელიც თბილისის საკრებულოს მიერ თანხმობის გაცემიდან 3 თვის ვადაში, მთავრობის სახელით დებს ხელშეკრულებას (მე-3 ნაწ.). თბილისის მოძრავი ქონების პირდაპირი განკარგვის ან/და კონკურენტული შერჩევის საფუძველზე პირდაპირი განკარგვის ფორმით პრივატიზების შესახებ გადაწყვეტილებას იღებს და ხელშეკრულების პირობებს განსაზღვრავს მთავრობა თბილისის საკრებულოს თანხმობით. თბილისის საკრებულოს თანხმობის საფუძველზე მთავრობის სახელით ხელშეკრულებას დებს მთავრობის მიერ განსაზღვრული წარმომადგენელი (რწმუნებული) ან ამ მიზნით თბილისის მიერ დაფუძნებული საჯარო სამართლის იურიდიული პირი (მე-4 ნაწ.). ამასთან, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2015 წლის 12 აგვისტოს №21-85 დადგენილებით დამტკიცებული „ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკუთრებაში არსებული ქონების პირდაპირი განკარგვის ფორმით პრივატიზების წესის“ პირველი მუხლის მე-3 პუნქტის თანახმად, ქონების პირდაპირი განკარგვის ფორმით პრივატიზებისა ან/და კონკურენტული შერჩევის საფუძველზე პირდაპირი განკარგვის ფორმით პრივატიზების შესახებ გადაწყვეტილებას იღებს, ხელშეკრულების/პრივატიზების პირობებსა და საპრივატიზებო ფასს განსაზღვრავს ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობა, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს თანხმობით, ხოლო საკითხს ამზადებს ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საჯარო სამართლის იურიდიული პირი - ქონების მართვის სააგენტო. ამავე „წესის“ მე-3 მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, ქონების პრივატიზება შეიძლება განხორციელდეს პირდაპირი განკარგვის ფორმით ან კონკურენტული შერჩევის საფუძველზე პირდაპირი განკარგვის ფორმით, საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი წესით, ხოლო მე-3 მუხლის მე-8 პუნქტის თანახმად, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიერ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის ქონების პირდაპირი განკარგვის ფორმით ან კონკურენტული შერჩევის საფუძველზე პირდაპირი განკარგვის ფორმით პრივატიზების შესახებ ხელშეკრულების გაფორმებაზე თანხმობის გაცემის შემდეგ, სააგენტო, 3 თვის ვადაში, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობის სახელით, ქონების კონკურენტული შერჩევის საფუძველზე გამოვლენილ პრეტენდენტთან აფორმებს ხელშეკრულებას.

განსახილველ შემთხვევაში ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს 2017 წლის 5 სექტემბრის №... გადაწყვეტილებით დასტურდება, რომ სააგენტომ მიზანშეწონილად არ მიიჩნია საერთო სარგებლობის გზებისა და მისასვლელების სერვიტუტით დატვირთვა, თუმცა მიზანშეწონილად მიიჩნია სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის მიერ რეკომენდაციის გაცემა კონკრეტულ ტრაექტორიაზე და შესაბამისი სივრცისათვის სატრანსპორტო ზონის სტატუსის მინიჭება. ასევე დადგენილია, რომ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის არქიტექტურის სამსახურმა, ქალაქთგეგმარებითი თვალსაზრისით, შესაძლებლად მიიჩნია დადებითი ქალაქთგეგმარებითი დასკვნის გაცემა ქ. თბილისში, სოფელ ...ში არსებული მიწის ნაკვეთის (ს/კ ...) მიმდებარე ტერიტორიის აუქციონის წესით შესყიდვასთან დაკავშირებით. 2017 წლის 9 აგვისტოს №29.13.586 განკარგულებით ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობამ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს შესათანხმებლად წარუდგინა ქ. თბილისში, სოფელ ...ში არსებული 1027 კვ.მ მიწის ნაკვეთის (ს/კ ...) პირდაპირი განკარგვის ფორმით პრივატიზებით ამხანაგობა „ა...სათვის“ საკუთრებაში გადაცემის საკითხი და აღნიშნულ ამხანაგობასთან გასაფორმებელი შესაბამისი ხელშეკრულების პროექტი, ხოლო ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2017 წლის 7 ნოემბრის №432 განკარგულებით დასტურდება, რომ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობას მიეცა თანხმობა ქ. თბილისში, სოფელ ...ში არსებული 1027 კვ.მ მიწის ნაკვეთის (ს/კ ...) პირდაპირი განკარგვის ფორმით პრივატიზების საკითხისა და დაინტერესებულ პირთან - ამხანაგობა „ა...თან“ გასაფორმებელი შესაბამისი ხელშეკრულების პროექტის ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოსათვის შესათანხმებლად წარდგენის თაობაზე. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობის 2017 წლის 9 აგვისტოს №29.13.586 განკარგულებით გათვალისწინებული უძრავი ქონების სოფელ ...ში არსებული 1027 კვ.მ მიწის ნაკვეთის (ს/კ ...) პირდაპირი განკარგვის ფორმით პრივატიზებაზე. დადგენილია, რომ 2017 წლის 10 ნოემბერს ბმა „ა...სა“ და სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს შორის გაფორმდა უძრავი ქონების პირდაპირი განკარგვის ფორმით პრივატიზების ხელშეკრულება.

ქვედა ინსტანციის სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობის 2017 წლის 9 აგვისტოს №29.13.586 განკარგულებისა და ქ. თბილისის საკრებულოს 2017 წლის 7 ნოემბრის N432 განკარგულების საფუძველზე, 2018 წლის 18 იანვარს სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს მიერ შპს „ა...ს“ სახელზე გაიცა №... საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობა - ქ. თბილისში, სოფ. ...ში მდებარე 1027 კვ.მ მიწის ფართობზე. 2018 წლის 24 აპრილს ბმა „ა...ს“ წარმომადგენელმა განცხადებით მიმართა საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს და მოითხოვა პირდაპირი მიყიდვის ფორმით, სიმბოლურ ფასად, პრივატიზების საფუძველზე ზემოაღნიშნულ უძრავ ქონებაზე საკუთრების უფლების რეგისტრაცია. 2018 წლის 24 აპრილს საჯარო რეესტრის ეროვნულმა სააგენტომ მიიღო №... გადაწყვეტილება რეგისტრაციის შესახებ და გაიცა ამონაწერი, რომლის თანახმად, ქ. თბილისში, სოფელ ...ში არსებული 1027 კვ.მ მიწის ნაკვეთი (ს/კ ...) დარეგისტრირდა შპს „ა...ს“ საკუთრებად.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, ირკვევა, რომ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობამ ყველა სამართლებრივი ნორმის დაცვით მიიღო და ქ. თბილისის საკრებულოს შესათანხმებლად წარუდგინა პირდაპირი განკარგვის ფორმით პრივატიზებით მიწის ნაკვეთის საკუთრებაში გადაცემის საკითხი. ასევე, 2017 წლის 10 ნოემბერს კანონმდებლობის სრული დაცვით გაფორმდა ბმა „ა...სა“ და სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს შორის უძრავი ქონების პირდაპირი განკარგვის ფორმით პრივატიზების ხელშეკრულება. ამდენად, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ მართებულია ქვედა ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობა სადავო აქტების ბათილად ცნობის ფაქტობრივ-სამართლებრივი საფუძვლების არარსებობასთან დაკავშირებით.

საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მიხედვით, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზეც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს. ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-17 მუხლის 1-ელი ნაწილის მიხედვით, მოსარჩელე ვალდებულია დაასაბუთოს თავისი სარჩელი, წარადგინოს შესაბამისი მტკიცებულებები. მითითებული დებულება ადგენს მხარეთა საპროცესო მოვალეობებს ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში, რაც უზრუნველყოფს მხარეთა შეჯიბრებითობის პრინციპის სრულყოფილ რეალიზაციას. განსახილველ შემთხვევაში, მოსარჩელე მხარის მიერ ვერ იქნა წარმოდგენილი რაიმე მტკიცებულება, რომლითაც დადასტურდებოდა, რომ სადავო ადმინისტრაციული აქტების გამოცემისას ადგილი ჰქონდა კანონით დადგენილი ისეთი პროცედურული ნორმების არსებით დარღვევას, რომლის არარსებობის შემთხვევაში მოცემულ საკითხზე მიღებული იქნებოდა სხვაგვარი გადაწყვეტილება.

რაც შეეხება კასატორთა პრეტენზიას, რომ სადავო აქტების საფუძველზე მათ შეეზღუდათ საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონებით სარგებლობის შესაძლებლობა, საკასაციო პალატა ყურადღებას გაამახვილებს საქმის მასალებში დაცულ სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2018 წლის 12 თებერვლის №000903118 დასკვნაზე, რომლის თანახმად, ქ. თბილისში, ...ში, სოფელ ...ში მდებარე ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... და ... საკადასტრო კოდებით რეგისტრირებულ მიწის ნაკვეთებს ფაქტობრივი მდგომარეობით არ გააჩნიათ დამოუკიდებელი კავშირი საჯარო გზასთან (...ის გზასთან); აღნიშნულ მიწის ნაკვეთებთან მოხვედრა ავტომობილით შესაძლებელია მხოლოდ სხვა რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთების გავლით. ... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთის ძირითად ნაწილზე ფაქტობრივად მოწყობილია საჯარო საავტომობილო გზა, ხოლო დანარჩენ ნაწილზე, რომელზეც დღეის მდგომარეობით არ არის მოწყობილი საავტომობილო გზა, მისი კონფიგურაციისა და ადგილმდებარეობის გათვალისწინებით განკუთვნილია მისასვლელი გზებისათვის და კომუნიკაციებისათვის; ექსპერტიზის დასკვნა 5 სხვადასხვა ვერსიას ასახელებს ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... და ... საკადასტრო კოდებით რეგისტრირებულ მიწის ნაკვეთებთან მისასვლელი საავტომობილო გზების მოწყობისა იმგვარად, რომ მოსაწყობმა გზამ მხოლოდ ... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთი და დაურეგისტრირებელი სივრცე გაიაროს, რათა დაუკავშირდეს ...ის გზას. ამდენად, კასატორების საკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებამდე მისასვლელი გზის მოწყობა ასევე შესაძლებელია ... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული უძრავი ქონების გამოყენების გარეშეც, ხოლო ექსპერტიზის დასკვნის გამაბათილებელი მტკიცებულება მხარეებს ქვედა ინსტანციის სასამართლოში არ წარუდგენიათ.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან ნ. ო-ის, ქ. მ-ისა და მ. ქ-ის საკასაციო საჩივარზე გ. კ-ის 15.12.2023წ. №1 საგადასახადო დავალებით გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი 300 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, გ. კ-ის (პ/ნ ...) უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70 პროცენტი - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით,

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ნ. ო-ის, ქ. მ-ისა და მ. ქ-ის (ი. ლ-ეის უფლებამონაცვლეები) საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 30 მაისის განჩინება;

3. გ. კ-ის (პ/ნ ...) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 15.12.2023წ. №1 საგადასახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70% - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

მოსამართლეები: ბ. სტურუა

მ. ვაჩაძე

გ. აბუსერიძე