საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

საქმე №ბს-898(კ-25) 30 ოქტომბერი, 2025 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემდეგი შემადგენლობა:

გოჩა აბუსერიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, ბიძინა სტურუა

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი (მოპასუხე) - სსიპ შემოსავლების სამსახური

პროცესუალური მოწინააღმდეგე (მოსარჩელე) - შპს „ლ...“

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 29 ოქტომბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

შპს „ლ...მა“ 2018 წლის 22 ოქტომბერს სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხის - სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიმართ, რომლითაც მოითხოვა სსიპ შემოსავლების სამსახურის საგადასახადო მონიტორინგის დეპარტამენტის 2018 წლის 9 აგვისტოს №... საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმისა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2018 წლის 2 ოქტომბრის №27718 ბრძანების ბათილად ცნობა.

სარჩელის მიხედვით, 2018 წლის 09 აგვისტოს შედგენილი საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმით დაკისრებული ჯარიმის საფუძველი გახდა მომხმარებელთან ნაღდი ანგარიშსწორებისას საკონტროლო-სალარო აპარატის გამოუყენებლობა, რასაც ფაქტობრივად ადგილი არ ჰქონია, რადგან საკონტროლო-სალარო აპარატთან პროგრამულად მიერთებული გამშვები ავტომატიზებული აპარატი („შლაგბაუმი“) არ გაიხსნება და არ გაატარებს მომხმარებელს, თუ გადახდის ოპერაცია არ აღირიცხება საკონტროლო-სალარო აპარატში. ანუ, „შლაგბაუმი“ იხსნება მხოლოდ მას შემდეგ, რაც მოხდება თანხის საკონტროლო-სალარო აპარატში აღრიცხვა, რომელიც მხოლოდ ამის შემდეგ პროგრამულად აძლევს ბრძანებას „შლაგბაუმს“ გაიხსნას. ყველა ოპერაცია პროგრამულად ავტომატიზებულია და მასში ადამიანის ჩარევა გამორიცხულია.

მოსარჩელის განმარტებით, კონკრეტულ შემთხვევაში, მხოლოდ ტექნიკური ხარვეზის გამო სალაროს აპარატმა აღრიცხულ ოპერაციაზე ვერ ამობეჭდა სალაროს ჩეკი, რაც გახდა დაჯარიმების საფუძველი. შესაბამისად საკონტროლო-სალარო აპარატის გამოუყენებლობას ადგილი არ ჰქონია და კომპანიის დაჯარიმება ამ მოტივით ყოვლად უსაფუძვლოა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 19 სექტემბრის გადაწყვეტილებით შპს „ლ...ს“ სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; სადავო საკითხი გადაუწყვეტლად, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის შესაბამისად, ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ შემოსავლების სამსახურის საგადასახადო მონიტორინგის დეპარტამენტის 2018 წლის 9 აგვისტოს №... საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმი და სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2018 წლის 2 ოქტომბრის №27718 ბრძანება. მოპასუხე სსიპ შემოსავლების სამსახურს დაევალა, საქმის ხელახლა გამოკვლევის შედეგად ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა.

საქალაქო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საგადასახადო ორგანოს არ გამოუკვლევია, საკონტროლო-სალარო აპარატს რა სახის დაზიანება ჰქონდა, რამაც ხელი შეუშალა საკონტროლო-სალარო აპარატს ჩეკის ამობეჭდვაში მაშინ, როდესაც საკონტროლო-სალარო აპარატი ჩეკის ბეჭდვას ადამიანის ჩაურევლად შესაბამისი მექანიზმის მეშვეობით ახორციელებდა ავტომატურად. ამასთან, სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა შპს „პ...ს“ 2018 წლის 19 სექტემბრის წერილზე, სადაც აღწერილია, კონკრეტულად როგორ ხდება საკონტროლო-სალარო აპარატის მუშაობა. კერძოდ, წერილში აღნიშნულია, რომ აპარატის კონსტრუქცია საშუალებას არ იძლევა, რომ მოხდეს საკონტროლო ლენტის ჩახვევის დროს შესაბამისი შეცდომის კოდის გენერირება. აპარატს აქვს საშუალება, გააკეთოს დეტალური ანგარიში ნებისმიერი დროის მომენტისათვის, ამ ანგარიშის გამოყენებით შესაძლებელია გადამოწმდეს ავარიული სიტუაციის დროს (ლენტის ჩახვევის შემთხვევაში) მოხდა თუ არა ქვითრის ფორმირება. სასამართლომ მიიჩნია, რომ არც საგადასახადო ორგანოს და არც დავების განმხილველ ორგანოებს არ გამოუყენებიათ კანონით მათთვის მინიჭებული ყველა შესაძლებლობა, რათა სრულყოფილად დაედგინათ და შეესწავლათ საქმისთვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოება.

საქალაქო სასამართლოს მითითებით, საგადასახადო ორგანომ უნდა გამოიკვლიოს, საკონტროლო-სალარო აპარატის ჩეკის არ ამობეჭდვა, დაკავშირებული ხომ არ იყო აპარატის ტექნიკურ გაუმართაობასთან, ასევე, შეფასება უნდა მისცეს იმ გარემოებას, იძლევა თუ არა ე.წ. შლაგბაუმი ფუნქციონირების შესაძლებლობას, თუ არ მოხდა მომხმარებლის მიერ თანხის გადახდა და აღნიშნული ფაქტის საკონტროლო-სალარო აპარატის მეშვეობით აღრიცხვა. საგადასახადო ორგანო ვალდებულია შეამოწმოს სალარო საკონტროლო აპარატის “...” ელექტრონული ჟურნალი, რომელშიც ფიქსირდება ყველა გაყიდვის ოპერაცია. აღნიშნული გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ არის უფლებამოსილი საგადასახადო ორგანო, მიიღოს გადაწყვეტილება, არსებობს თუ არა შპს „ლ...სათვის“ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 281-ე მუხლის მე3 ნაწილით გათვალისწინებული საგადასახადო პასუხისმგებლობის დაკისრების საფუძველი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 19 სექტემბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა სსიპ შემოსავლების სამსახურმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 29 ოქტომბრის განჩინებით სსიპ შემოსავლების სამსახურის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 19 სექტემბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო პალატამ სრულად გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს დასკვნა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოების სრულყოფილად დადგენისა და შესწავლის აუცილებლობის თაობაზე, და აღნიშნა, რომ მხოლოდ აპარატის ტექნიკურ გაუმართაობასთან დაკავშირებული გარემოებების დადგენის შემდეგ იყო უფლებამოსილი საგადასახადო ორგანო, მიიღოს გადაწყვეტილება, არსებობს თუ არა შპს „ლ...სათვის“ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 281-ე მუხლის მე- 3 ნაწილით გათვალისწინებული საგადასახადო პასუხისმგებლობის დაკისრების საფუძველი.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 29 ოქტომბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა სსიპ შემოსავლების სამსახურმა.

საკასაციო საჩივრის ავტორი მიუთითებს საქმის ფაქტობრივ გარემოებებზე და აღნიშნავს, რომ ადმინისტრაციული წარმოების მასალებით დადასტურებულია შპს „ლ...ს“ ეკონომიკური საქმიანობის ფაქტობრივად განხორციელების ადგილზე (ქ. თბილისი, ისანი-სამგორი, ... ...) საგადასახადო სამართალდარღვევის ჩადენის ფაქტი. კერძოდ, 2018 წლის 09 აგვისტოს განხორციელდა საკონტროლო სალარო აპარატის გამოყენების დაცვის კონტროლის პროცედურა, რა დროსაც მომხმარებლის მიერ შეძენილ იქნა 3 ლარის ღირებულების მომსახურება (ავტოსადგომის მომსახურება). ნაღდი ანგარიშსწორებისას გადასახადის გადამხდელის მიერ შესაბამისი მონაცემები არ აღრიცხულა საკონტროლო-სალარო აპარატის გამოყენებით და არ იქნა ამობეჭდილი საკონტროლო-სალარო აპარატის ჩეკი. აღნიშნული სამართალდარღვევის ფაქტზე შედგა №... საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმი, რომლითაც სამართალდამრღვევს მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 281-ე მუხლის მესამე ნაწილით, განესაზღვრა ფულადი ჯარიმა.

სსიპ შემოსავლების სამსახური არ ეთანხმება სასამართლოს შეფასებას საკონტროლო-სალარო აპარატის მუშაობის ტექნიკური გამართულობის შემოწმების აუცილებლობაზე და აღნიშნავს, რომ კანონმდებლობა პირს, რომელიც იყენებს საკონტროლო-სალარო აპარატებს, ავალდებულებს მისი ექსპლუატაციის წესების დაცვას. ასევე, სსა-ის ექსპლუატაცია არის მისი დადგმის, ტექნიკური მომსახურების, გამოყენების და ფუნქციონირებასთან დაკავშირებული სხვა სამუშაოების ერთიანი პროცესი, რომლის განხორციელების უზრუნველყოფას ახდენს გადასახადის გადამხდელი. საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2010 წლის 31 დეკემბრის №994 ბრძანების მე-20 მუხლის მე-6 პუნქტის „ე“ ქვეპუნქტის მიხედვით, გადასახადის გადამხდელი, რომელიც იყენებს საკონტროლო-სალარო აპარატებს, ვალდებულია უზრუნველყოს მისი ტექნიკურად გამართულ მდგომარეობაში ექსპლუატაცია. აღნიშნული ჩანაწერიდან ნათლად ჩანს, რომ კანონმდებელი პირდაპირ ავალდებულებს გადასახადის გადამხდელს სსა-ების გამოყენებისას მათ ტექნიკურად გამართვას და შესაბამისად გამოყენებას. გადაწყვეტილებაში მითითებული არის სასამართლოს პოზიცია, რომლის მიხედვითაც შესაძლოა სახეზე იყოს გარკვეული ხარვეზი, რის საფუძველზეც არ განხორციელდა ჩეკის ამობეჭდვა. სასამართლოს მითითებით, აღნიშნული ხარვეზის შესწავლა ევალებოდა შემოსავლების სამსახურს. სსიპ შემოსავლების სამსახური არ ეთანხმება სასამართლოს ამ პოზიციას და ზემოთ ხსენებულ კანონმდებლობაზე (საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2010 წლის 31 დეკემბრის №994 ბრძანების მე-20 მუხლის მე-6 პუნქტის „ე“ ქვეპუნქტი) მითითებით მიიჩნევს, რომ ტექნიკური ხარვეზის არსებობა ზუსტად გადასახადის გადამხდელის პასუხისმგებლობაზე მიუთითებს და არა იმაზე, რომ თითქოს შემოსავლების სამსახურის მიერ სათანადოდ არ იქნა გამოკვლეული ესა თუ ის ფაქტობრივი გარემოება.

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოსაზრებით, მნიშვნელოვანია ის გარემოებაც, რომ აღნიშნული სამართალდარღვევა (2018 წლის 09 აგვისტოს №... საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმი) არ ყოფილა პირველი შპს „ლ...ს“ (ს/ნ ...) მიმართ. გადასახადის გადამხდელის მიმართ სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიერ იმავე წელს, ზემოთ ხსენებულ სამართალდარღვევამდე შედგენილ იქნა ორი სამართალდარღვევის ოქმი იმავე სამართლებრივი საფუძვლით (სსკ-ის 281-ე მუხლის მესამე ნაწილი), კერძოდ, 2018 წლის 19 მარტის ... და 16 აპრილის ... საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმები. აღნიშნული მიუთითებს იმაზე, რომ გადასახადის გადამხდელის მიერ ცნობილი იყო საკონტროლო-სალარო აპარატების გამოყენებისას ხარვეზის შესახებ (ასეთის არსებობის შემთხვევაში), თუმცა არ განუხორციელებია რაიმე სახის ღონისძიებები, რაც გამოიწვევდა მოცემული პრობლემის აღმოფხვრას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2025 წლის 4 აგვისტოს განჩინებით სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივარი, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებასა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით სააპელაციო სასამართლოს მიერ გამოთქმულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

განსახილველ შემთხვევაში სადავოა სსიპ შემოსავლების სამსახურის საგადასახადო მონიტორინგის დეპარტამენტის 2018 წლის 9 აგვისტოს №... საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმი, რომელიც შედგენილ იქნა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 281-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული სამართალდარღვევის ჩადენის ფაქტზე და შპს „ლ...“ დაჯარიმდა 200 ლარით. სამართალდარღვევის ოქმის მიხედვით, საგადასახადო მონიტორინგის დეპარტამენტის 2018 წლის 31 ივლისის №20262 ბრძანების საფუძველზე განხორციელდა საკონტროლო-სალარო აპარატის გამოყენების წესების დაცვის კონტროლი. მომხმარებლის მიერ შეძენილ იქნა მომსახურება („ავტოსადგომის მომსახურება“ 3-ლარი), რა დროსაც გამოვლინდა, რომ დაირღვა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მოთხოვნები (მომხმარებელთან ნაღდი ფულით ანგარიშსწორებისას საკონტროლო-სალარო აპარატის გამოუყენებლობა).

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმის კანონიერების შემოწმებისას, უპირველეს ყოვლისა, უნდა დადგინდეს, რამდენად ჰქონდა ადგილი სამართალდარღვევის ჩადენას, რაც კონკრეტული მტკიცებულებებით უნდა დასტურდებოდეს.

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საგადასახადო სამართალდარღვევად ითვლება პირის მართლსაწინააღმდეგო ქმედება (მოქმედება ან უმოქმედობა), რომლისთვისაც ამ კოდექსით გათვალისწინებულია პასუხისმგებლობა. საგადასახადო სამართალდარღვევისათვის პირს პასუხისმგებლობა შეიძლება დაეკისროს მხოლოდ ამ კოდექსით დადგენილი საფუძვლითა და წესით. ამავე კოდექსის 281-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, მომხმარებელთან ნაღდი ფულით ანგარიშსწორებისას საკონტროლო-სალარო აპარატის გამოუყენებლობა იწვევს გადასახადის გადამხდელის დაჯარიმებას 200 ლარის ოდენობით.

მოცემულ შემთხვევაში, მართებულია ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მოსაზრება, რომ უტყუარად არ დასტურდება სადავო სამართალდარღვევის ოქმით დადგენილი გადაცდომის ჩადენა. აღსანიშნავია, რომ შპს „ლ...“ 2018 წლის 6 სექტემბრის საჩივარში მიუთითებდა, რომ ყველა ოპერაცია პროგრამულად ავტომატიზებულია და მასში ადამიანის ჩარევა გამორიცხულია. შპს „ლ...მა“ ასევე წარმოადგინა შპს „პ...ს“ 2018 წლის 19 სექტემბრის წერილი, სადაც აღწერილია შპს „ლ...ს“ ე.წ. შლაგბაუმების მუშაობის სისტემა. მიუხედავად ამისა, საგადასახადო ორგანოს არ უმსჯელია შპს „ლ...ს“ ზემოაღნიშნულ არგუმენტაციაზე, არ დაუდგენია, ახორციელებდა თუ არა გადასახადის გადამხდელი ავტომატიზებული/მექანიკური მოწყობილობების მეშვეობით საქმიანობას მაშინ, როდესაც აუდიო-ვიდეო ჩანაწერებშიც აღბეჭდილია, რომ თეთრი ფერის მიკროავტობუსის მძღოლმა ავტომობილიდან თანხა ჩადო აპარატში, რის საფუძველზეც გაიხსნა ე.წ. შლაგბაუმი და დატოვა ტერიტორია. ამრიგად, ცალსახად დგინდება, რომ შესწავლას და სათანადო შეფასებას საჭიროებდა საკონტროლო-სალარო აპარატის მუშაობისას ტექნიკური ხარვეზის არსებობის ფაქტი, რაც მოცემულ შემთხვევაში ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ გამოკვლეული არ არის. მართალია, საგადასახადო ორგანოს თანამშრომელს უფლება აქვს არა მხოლოდ ფსევდომომხმარებლის როლში გამოვიდეს, არამედ სპეციალური ტექნიკური საშუალებების გამოყენებით ან მის გარეშე მოახდინოს მოლარის მიერ სხვა მომხმარებლისათვის საკონტროლო-სალარო აპარატის გამოუყენებლობის ან ამობეჭდილი ქვითრის (ჩეკის) წარუდგენლობის ფაქტის გამოვლენა (საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 31.12.2010წ. N994 ბრძანებით დამტკიცებული „მიმდინარე კონტროლის პროცედურების ჩატარების, სასაქონლო-მატერიალურ ფასეულობათა ჩამოწერის, აღიარებული საგადასახადო დავალიანების დაფარვის, საგადასახადო დავალიანების გადახდევინების უზრუნველყოფის ღონისძიებების განხორციელების, სამართალდარღვევათა საქმის წარმოების წესის“ 22.6 მუხ.), თუმცა აღნიშნულ შემთხვევაში, ვინაიდან სალარო აპარატის ტექნიკური გამართულობა სადავოა, ადმინისტრაციული ორგანოს მხრიდან ცალსახად უნდა გამოირიცხოს ასეთი ფაქტის არსებობა, რათა სამართალდარღვევის დადგენის მიზნით უტყუარად დადასტურდეს, რომ საქონლის მიმღებმა პირმა რეალურად იყიდა საქონელი, გადაიხადა შესაბამისი ღირებულება და ამის მიუხედავად არ იქნა გამოყენებული საკონტროლო-სალარო აპარატი. საკასაციო პალატის მოსაზრებით, მითითებული გარემოებები ადასტურებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის გამოყენების საჭიროებას.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 29 ოქტომბრის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

მოსამართლეები: გ. აბუსერიძე

მ. ვაჩაძე

ბ. სტურუა