საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

საქმე №ბს-433(კ-25) 11 დეკემბერი, 2025 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბიძინა სტურუა (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, გოჩა აბუსერიძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი (მოსარჩელე) - მ.ჯ-ა

მოწინააღმდეგე მხარეები (მოპასუხეები) - საქართველოს გენერალური პროკურატურა; სსიპ აღსრულების ეროვნული ბიურო

მესამე პირი - საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო

დავის საგანი - მატერიალური ზიანის ანაზღაურება

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2025 წლის 4 თებერვლის განჩინება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2018 წლის 28 ივნისს მ.ჯ-ამ სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას და მოპასუხეთა წრისა და სასარჩელო მოთხოვნის დაზუსტების შემდეგ მოითხოვა მ.ჯ-ას სასარგებლოდ მოპასუხეების - საქართველოს გენერალური პროკურატურისა და სსიპ აღსრულების ეროვნული ბიუროსათვის 614000 ლარის სოლიდარულად დაკისრება.

მოსარჩელის განმარტებით, მის მიმართ განხორციელდა დანაშაულებრივი ქმედება, რომელიც არაერთი ეპიზოდისგან შედგებოდა, კერძოდ, თაღლითობის გამო წარსულში ნასამართლევმა ნ.ვ-ემ, ფიქტიური საქმიანი იმიჯის შესაქმნელად, დაარეგისტრირა შპს „...“ და დაიწყო მოქალაქეების თანხების მოტყუებით მითვისება. ნ.ვ-ემ დააზარალა არაერთი მოქალაქე. მიუხედავად ამისა, მოსარჩელის მიმართ დაზარალებულად ცნობის შესახებ დადგენილებაში განზრახ იქნა დაფარული ის ფაქტი, რომ ნ.ვ-ის მხრიდან დაზარალდა არა მხოლოდ თანხის ნაწილში, არამედ ქონებრივად, რაც ასახულია სისხლის სამართლის საქმეზე მიღებულ განაჩენში. მოპასუხეებმა განზრახ ყურადღების მიღმა დატოვეს ის ფაქტი, რომ ნ.ვ-ე მარტო არ მოქმედებდა და მის თანამზრახველს წარმოადგენდა ნ.შ-ი, რომელმაც მოგვიანებით, ფაქტობრივად, წაართვა უძრავი ქონება. მოპასუხეებმა არ შეწყვიტეს აუქციონზე უძრავი ნივთის რეალიზაცია, რომელიც, თავისი არსით, წარმოადგენდა დანაშაულებრივი გზით მოპოვებულ ქონებას. მისი ბინის უზრუნველყოფით სარგებელი მიიღო ნ.ვ-ემ. პროკურორმა მოსარჩელე დაიყოლია საპროცესო გარიგებაზე ხელის მოწერით და ნ.ვ-ე ორ წელიწადში, ხანდაზმული ასაკისა და ავადმყოფობის მიზეზით გაათავისუფლეს სასჯელის მოხდისაგან. პროკურორმა ბოროტად გამოიყენა თავისი სამსახურებრივი უფლებამოსილება და ნ.ვ-ეს მხოლოდ ორ ფაქტზე წარუდგინა ბრალდება.

მოსარჩელის მითითებით, გამოძიება ვალდებული იყო სრულყოფილად შეესწავლა გარემოებანი და გაეთვალისწინებინა მოსარჩელის, როგორც დაზარალებულის ლეგიტიმური ინტერესები. პროკურორს უნდა ემსჯელა ნ.ვ-ესთან ერთად მევახშე ნ.შ-ის ბრალეულობაზე და აღსრულების ბიუროსთვის შუამდგომლობით უნდა მიემართა მოსარჩელის უძრავი ქონების აუქციონზე გატანის აკრძალვით. მოსარჩელის მოსაზრებით, მოპასუხეების მიერ მართლსაწინააღმდეგო ქმედების ჩადენისა და აღნიშნული ქმედების შედეგად მასზე მატერიალური და მორალური ზიანის მიყენების ფაქტი დადასტურებულია, რის გამოც ითხოვს სარჩელის დაკმაყოფილებას.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 5 თებერვლის განჩინებით №3/4041-18 ადმინისტრაციული საქმის განხილვა შეჩერდა სსკ-ის 279-ე მუხლის საფუძველზე, სხვა საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლამდე, ხოლო თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2020 წლის 29 დეკემბრის განჩინებით განახლდა №3/4041-18 ადმინისტრაციული საქმის წარმოება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2023 წლის 28 ნოემბრის გადაწყვეტილებით მ.ჯ-ას სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. საქალაქო სასამართლოს აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მ.ჯ-ამ, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2025 წლის 4 თებერვლის განჩინებით მ.ჯ-ას სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2023 წლის 28 ნოემბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნები მოცემული საქმის ფაქტობრივ და სამართლებრივ საკითხებთან დაკავშირებით. პალატამ გასაჩივრებულ განჩინებაში აღნიშნა, რომ ზიანის ანაზღაურების ერთ-ერთ სავალდებულო წინაპირობას წარმოადგენს ზიანის მიმყენებელი სუბიექტის მართლსაწინააღმდეგო ქმედება. მოცემულ შემთხვევაში კი, საქმეში არ მოიპოვება არცერთი მტკიცებულება, რომელიც დაადასტურებდა მოპასუხეთა მართლსაწინააღმდეგო ბრალეულ ქმედებას. შესაბამისად, არ დასტურდება მოპასუხეების ქმედების მართლწინააღმდეგობა, უკანონო ქმედება და მიზეზობრივი კავშირი მართლსაწინააღმდეგო ქმედებასა და დამდგარ ზიანს შორის.

სააპელაციო სასამართლოს ზემოაღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მ.ჯ-ამ. კასატორი არ იზიარებს ქვედა ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობას და მიუთითებს, რომ სააპელაციო სასამართლომ სრულყოფილად არ გამოიკვლია და სამართლებრივად არ შეაფასა კასატორის კუთვნილი ქონების აუქციონზე გატანისა და აუქციონის ჩატარებისას გამოვლენილი ფაქტები. ჩნდება აუქციონის კანონდარღვევით ჩატარების განცდა, რადგან მოსარჩელემ აუქციონის ჩატარების მასალები სსიპ აღსრულების ეროვნულ ბიუროში ვერ მიიღო. სასამართლოს ასევე შეფასების მიღმა დარჩა აღსრულების ეროვნული ბიუროს თავმჯდომარის ბრძანებით კერძო აღმასრულებელ ფ.უ-ასთვის სააღსრულებო საქმიანობის ლიცენზიის გაუქმების ფაქტი. კასატორი აღნიშნავს, რომ მისთვის მიყენებული ქონებრივი ზიანი გამოწვეულია ნ.ვ-ისა და მისი მხარდამჭერი პირების დანაშაულებრივი ქმედებების, ასევე, სახელმწიფო სტრუქტურების თანამშრომელთა მხრიდან მათზე დაკისრებული მოვალეობების არაჯეროვნად შესრულების გამო, რითაც კასატორისათვის დაირღვა საქართველოს კონსტიტუციით გარანტირებული საკუთრების უფლება.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2025 წლის 13 ივნისის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად დასაშვებობის შესამოწმებლად, წარმოებაში იქნა მიღებული მ.ჯ-ას საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ.ჯ-ას საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი ნაწილი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, №7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ მოცემულ საქმეში მთავარ სადავო საკითხს წარმოადგენს მოსარჩელის სასარგებლოდ მოპასუხეთათვის დანაშაულით მიყენებული მატერიალური და მორალური ზიანის ანაზღაურების დაკისრება.

საკასაციო პრეტენზიების გათვალისწინებით, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ სახელმწიფოს (მისი მოსამსახურის) მიერ მიყენებული ზიანის ანაზღაურების უფლება რეგლამენტირებულია საქართველოს კონსტიტუციით და იგი ადამიანის ერთ-ერთ ძირითად უფლებას წარმოადგენს. ამდენად, კონსტიტუციის მე-18 მუხლის მე-4 პუნქტის თანახმად, ყველასათვის გარანტირებულია სახელმწიფო, ავტონომიური რესპუბლიკის ან ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოსაგან ან მოსამსახურისაგან უკანონოდ მიყენებული ზიანის სასამართლო წესით სრული ანაზღაურება, შესაბამისად სახელმწიფო, ავტონომიური რესპუბლიკის და ადგილობრივი თვითმმართველობის სახსრებიდან. სახელმწიფოს პასუხისმგებლობა მისი ორგანოების მიერ მიყენებული ზიანისათვის დადგენილია საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის XIV თავის დებულებებით. ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 207-ე მუხლით განსაზღვრულ იქნა კერძო სამართალში დადგენილი პასუხისმგებლობის ფორმებისა და პრინციპების გავრცელება სახელმწიფოს პასუხისმგებლობის შემთხვევებზეც, რაც გამოიხატა პასუხისმგებლობის სახეების დადგენით სამოქალაქო კოდექსზე მითითებით, იმ გამონაკლისის გარდა, რაც თავად ამ კოდექსით არის გათვალისწინებული. ამასთან, ზაკ-ის 208-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სახელმწიფო ადმინისტრაციული ორგანოს, აგრეთვე მისი თანამდებობის პირის ან ამ ორგანოს სხვა სახელმწიფო მოსამსახურის ან საჯარო მოსამსახურის (გარდა ამ მუხლის მე-2 ნაწილით განსაზღვრული საჯარო მოსამსახურისა) მიერ თავისი სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულებისას მიყენებული ზიანისათვის პასუხისმგებელია სახელმწიფო. საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ სახელმწიფო მოსამსახურის ან საჯარო მოსამსახურის მხრიდან განზრახ ან უხეში გაუფრთხილებლობით თავისი სამსახურებრივი მოვალეობის დარღვევის შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურების ვალდებულება გათვალისწინებულია საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1005-ე მუხლის პირველი ნაწილით, რომლის თანახმად, თუ სახელმწიფო მოსამსახურე ან საჯარო მოსამსახურე განზრახ ან უხეში გაუფრთხილებლობით არღვევს თავის სამსახურებრივ მოვალეობას სხვა პირის მიმართ, სახელმწიფო (მუნიციპალიტეტი) ან ის ორგანო, რომელშიც აღნიშნული მოსამსახურე მუშაობს, ვალდებულია აანაზღაუროს მიყენებული ზიანი. განზრახვის ან უხეში გაუფრთხილებლობის დროს სახელმწიფო მოსამსახურე ან საჯარო მოსამსახურე სახელმწიფოსთან (მუნიციპალიტეტთან) ერთად, სოლიდარულად აგებს პასუხს. ამავე კოდექსის 992-ე მუხლის თანახმად კი, პირი, რომელიც სხვა პირს მართლსაწინააღმდეგო, განზრახი ან გაუფრთხილებელი მოქმედებით მიაყენებს ზიანს, ვალდებულია აუნაზღაუროს მას ეს ზიანი.

საკასაციო სასამართლო საგულისხმოდ მიიჩნევს, ყურადღება გაამახვილოს საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს მიერ ჩამოყალიბებულ მსჯელობაზე, რომლის თანახმად, „კონსტიტუციის 42-ე მუხლის მე-9 პუნქტის (ამჟამად კონსტიტუციის 18.4 მუხლი) უპირველეს მიზანს წარმოადგენს დაზარალებული პირის ინტერესების დაცვა მიყენებული ზარალის ანაზღაურების გზით. სახელმწიფო რესურსის მასშტაბის, მოცულობის და ბუნების გათვალისწინებით, სახელმწიფოს მხრიდან არამართლზომიერ ქმედებათა განხორციელება ხშირ შემთხვევებში გაცილებით მეტი საფრთხის შემცველია კერძო სუბიექტების მხრიდან განხორციელებულ ანალოგიური სახის ქმედებასთან შედარებით. ამიტომ მიყენებული ზარალის ანაზღაურების ვალდებულების დაწესება ხელს უწყობს სახელმწიფოს, ავტონომიური რესპუბლიკების და თვითმმართველობის ორგანოთა და თანამდებობის პირთა თვითნებობის და ძალაუფლების უკანონოდ გამოყენების პრევენციას. საქართველოს კონსტიტუციის 42-ე მუხლის მე-9 პუნქტი ზარალის ანაზღაურების უფლებას რამდენიმე წინაპირობის არსებობას უკავშირებს: 1. უნდა არსებობდეს სახელმწიფოს, ავტონომიური რესპუბლიკებისა და ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოთა სახელით მოქმედი პირის ქმედებით პირისათვის ზარალის მიყენების ფაქტი; 2. ხსენებულ პირთა ქმედების უკანონო ხასიათი დადგენილი უნდა იყოს სათანადო წესით; 3. პირისათვის მიყენებული ზარალი გამოწვეული უნდა იყოს საქართველოს კონსტიტუციის 42-ე მუხლის მე-9 პუნქტში მითითებული სუბიექტების უკანონო ქმედებით და უნდა არსებობდეს მიზეზობრივი კავშირი უკანონო ქმედებასა და დამდგარ ზარალს შორის“ (2015 წლის 31 ივლისის გადაწყვეტილება საქმეზე №2/3/630 „საქართველოს მოქალაქე თინა ბეჟიტაშვილი საქართველოს პარლამენტის წინააღმდეგ“). აღსანიშნავია, რომ ზიანის ანაზღაურების მიზნებისათვის ზემოთ მოცემული პირობები კუმულაციური სახით უნდა იქნეს წარმოდგენილი და მათგან თუნდაც ერთ-ერთის არარსებობა ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნაზე უარის თქმის საფუძველია, ანუ, იმისათვის, რომ წარმოიშვას ზიანის ანაზღაურების წინაპირობა, სახეზე უნდა იყოს პირის მართლსაწინააღმდეგო მოქმედება (უმოქმედობა), წარმოშობილი ზიანი და მართლსაწინააღმდეგო ქმედებასა და დამდგარ ზიანს შორის პირდაპირი მიზეზობრივი კავშირი.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქმეზე დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებზე, კერძოდ, დადგენილია, რომ ნ.ვ-ე მოტყუებით დაეუფლა მ.ჯ-ას ფულად თანხას 55 ლარისა და 75000 აშშ დოლარის ოდენობით, რის გამოც საქართველოს მთავარი პროკურატურის 2011 წლის 12 მარტის დადგენილებით მ.ჯ-ა დაზარალებულად იქნა ცნობილი. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 19 ივლისის №1/2397-11 განაჩენით, საქართველოს მთავარი პროკურატურის დეპარტამენტის პროკურორის კ.ს-ის შუამდგომლობა დაკმაყოფილდა. დამტკიცდა კ.ს-ესა და ბრალდებულ ნ.ვ-ეს შორის 2011 წლის 18 ივლისს დადებული საპროცესო შეთანხმება. ნ.ვ-ე ცნობილ იქნა დამნაშავედ საქართველოს სსკ-ის 180-ე მუხლის მე-3 ნაწილის „ბ“ და „გ“ ქვეპუნქტებით (მ.ჯ-ას ეპიზოდი) და სასჯელის სახედ და ზომად განესაზღვრა საქართველოს სსკ-ის 55-ე მუხლის გამოყენებით თავისუფლების აღკვეთა 1 (ერთი) წლის ვადით. მასვე, საქართველოს სსკ-ის 41-42-ე მუხლების შესაბამისად, დამატებითი სასჯელის სახით დაეკისრა ჯარიმა 2 000 ლარის ოდენობით, სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ. ამასთან, საქართველოს სსკ-ის 59-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, დანიშნული სასჯელები შეიკრიბა მთლიანად და დანაშაულთა ერთობლიობით, ნ.ვ-ეს სასჯელის სახედ და ზომად განესაზღვრა თავისუფლების აღკვეთა 7 წლისა და 3 დღის ვადით. მასვე, საქართველოს სსკ-ის 41-42 მუხლების შესაბამისად, დამატებითი სასჯელის სახით დაეკისრა ჯარიმა 2000 ლარის ოდენობით, სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ. მასვე მთლიანად დაემატა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 20 ნოემბრის განაჩენით დანიშნული სასჯელი, ნ.ვ-ის მიმართ დანიშნული სასჯელის მოუხდელი ნაწილი, თავისუფლების აღკვეთა 2 წლის, 11 თვისა და 27 დღის ვადით და საბოლოოდ, სსკ-ის 59-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, განაჩენთა ერთობლიობით ნ.ვ-ეს სასჯელის სახედ და ზომად განესაზღვრა თავისუფლების აღკვეთა 10 წლის ვადით, ასევე, საქართველოს სსკ-ის 41-42-ე მუხლების შესაბამისად, დამატებითი სასჯელის სახით სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ დაეკისრა ჯარიმა 2000 ლარის ოდენობით. მსჯავრდებულ ნ.ვ-ეს სასჯელის მოხდის ვადის ათვლა დაეწყო დაკავების მომენტიდან 2011 წლის 18 მარტიდან.

საქმეზე დადგენილია, რომ 2011 წლის 4 ოქტომბერს მ.ჯ-ამ სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას, რომლითაც მოითხოვა ნ.ვ-ისათვის მის სასარგებლოდ 75000 აშშ დოლარის დაკისრება, მ.ჯ-ასა და ნ.ვ-ეს შორის 2011 წლის 23 თებერვალს დადებული ვალის აღიარების ხელშეკრულებიდან გამომდინარე. აღნიშნული ხელშეკრულებით ნ.ვ-ემ აღიარა ვალი 75000 აშშ დოლარის ოდენობით. ამავე სარჩელით მ.ჯ-ამ მოითხოვა ნ.ვ-ისათვის მის სასარგებლოდ ზიანის სახით 30375 აშშ დოლარის დაკისრება, რომელიც გამომდინარეობდა მოპასუხის დანაშაულებრივი (მართლსაწინააღმდეგო) ქმედების შედეგად მიყენებული მატერიალური ზიანიდან.

საქმეში ასევე წარმოდგენილია თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 2 თებერვლის გადაწყვეტილება (№2/11094-11), რომლითაც დასტურდება, რომ მ.ჯ-ას სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ და ვალის აღიარების ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, ნ.ვ-ეს მ.ჯ-ას სასარგებლოდ დაეკისრა 75000 აშშ დოლარის, ასევე, მიყენებული ზიანის სახით 29775 აშშ დოლარის გადახდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება შესულია კანონიერ ძალაში. ამდენად, ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილებით მ.ჯ-ასთვის ზიანის მიმყენებელ პირს დაეკისრა მატერიალური ზიანის ანაზღაურება.

საქართველოს სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის 92-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, პირს უფლება აქვს, სამოქალაქო/ადმინისტრაციული სამართალწარმოების წესით მოითხოვოს და მიიღოს უკანონოდ ჩატარებული საპროცესო მოქმედებისა და უკანონო გადაწყვეტილების შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურება.

საკასაციო სასამართლო მნიშვნელოვნად მიიჩნევს, მიუთითოს სადავო პერიოდში მოქმედი „პროკურატურის შესახებ“ საქართველოს კანონზე, რომლის მე-14 მუხლის თანახმად, პროკურატურა სისხლის სამართლის საპროცესო კანონმდებლობით დადგენილი წესით და დადგენილ ფარგლებში ახორციელებს სისხლისსამართლებრივ დევნას; პროკურატურა სისხლისსამართლებრივი დევნის უზრუნველსაყოფად ახორციელებს საპროცესო ხელმძღვანელობას წინასწარი გამოძიების სტადიაზე, ხოლო მე-15 მუხლის მიხედვით, პროკურატურა დანაშაულისა და სხვა მართლსაწინააღმდეგო ქმედებათა საქმეებზე, სისხლის სამართლის საპროცესო კანონმდებლობით გათვალისწინებულ შემთხვევებში და დადგენილი წესით, სრული მოცულობით ატარებს წინასწარ გამოძიებას და შეუძლია განახორციელოს ოპერატიულ-სამძებრო საქმიანობა.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს ქვედა ინსტანციის სასამართლოთა მსჯელობას მასზედ, რომ საქმეზე წარმოდგენილი მტკიცებულებებით არ დასტურდება საპროცესო შეთანხმებაზე დაზარალებულის ძალდატანებით დათანხმების ფაქტი, არამედ, საქმის მასალებიდან ირკვევა, რომ მოსარჩელე მხარემ, როგორც დაზარალებულმა, თანხმობა განაცხადა საპროცესო შეთანხმებაზე. მოპასუხე საქართველოს მთავარი პროკურატურის უკანონო ქმედება ასევე არ იკვეთება 2011 წლის 9 ივნისის №13/17697 წერილში, რომლითაც მ.ჯ-ას განემარტა, რომ სადავო პერიოდში მოქმედი სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის მიხედვით, ვინაიდან იგი არ წარმოადგენდა სისხლის სამართლის პროცესის მხარეს და ამავდროულად, ნ.ვ-ის ბრალდების №092110276 საქმე არსებითად იხილებოდა თბილისის საქალაქო სასამართლოში, ბრალდების მხარე მოკლებული იყო შესაძლებლობას განეხილა მ.ჯ-ას შუამდგომლობა. ამდენად, საკასაციო პალატა ამ შემთხვევაშიც მიიჩნევს, რომ აღნიშნული წერილით არ იკვეთება პროკურატურის მხრიდან უკანონო ან მართლსაწინააღმდეგო ქმედება.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, მართალია, მ.ჯ-ა სისხლის სამართლის საქმეში დაზარალებულად არის ცნობილი, მაგრამ ადმინისტრაციული ორგანოებისთვის ზიანის ანაზღაურების დაკისრებისთვის ამავე ადმინისტრაციულ ორგანოთა მოსამსახურეების ქმედების უკანონობა უნდა დასტურდებოდეს. საკასაციო პალატა იზიარებს ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მსჯელობას, რომ საგამოძიებო ორგანოების მხრიდან განხორციელდა მთელი რიგი საპროცესო ღონისძიებები და მოსარჩელემ ვერ დაადასტურა მოპასუხეთა ქმედებას/უმოქმედობასა და მისთვის მიყენებულ ზიანს შორის მიზეზშედეგობრივი კავშირის არსებობის ფაქტი. „სისხლის სამართლის საქმეზე საპროცესო მოქმედებათა განხორციელებისას პროკურატურის ორგანოთა და თანამდებობის პირთა გადაწყვეტილებების და მათ მიერ განხორციელებული საპროცესო მოქმედებების კანონიერების კონტროლი ხორციელდება სისხლის სამართლის საპროცესო კანონმდებლობით დადგენილი წესით. მათი გასაჩივრება ხდება აგრეთვე კანონით განსაზღვრული შესაბამისი წესით. ადმინისტრაციული სამართალწარმოების ფარგლებში ადმინისტრაციული სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, გადასინჯოს სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსით გათვალისწინებული პროკურატურის ორგანოთა მიერ მიღებული გადაწყვეტილებების ან საპროცესო მოქმედებების კანონიერება. ზიანის ანაზღაურების საკითხის გადაწყვეტა სასამართლოს შეუძლია, თუკი კანონით გათვალისწინებული წესით დადგენილია საპროცესო მოქმედების ან გადაწყვეტილების უკანონობა.“ (სუსგ №ბს-288(კ-19); 16.04.2020წ.).

მატერიალური ზიანის ანაზღაურებას მოსარჩელე როგორც გენერალური პროკურატურის, ისე აღსრულების ეროვნული ბიუროსაგან ითხოვს და მიუთითებს, რომ აღსრულების ეროვნული ბიუროს კერძო აღმასრულებელ ფ.უ-ასთვის კარგად იყო ცნობილი, რომ იგი პროკურატურის მიერ დაზარალებულად იყო ცნობილი და აუქციონზე გასატანი ქონება მოპოვებული იყო დანაშაულებრივი გზით, რაზეც მიმდინარეობდა სისხლის სამართლის საქმის განხილვა. მოსარჩელის მოსაზრებით, აღმასრულებელს არ ჰქონდა სადავო ქონების გასხვისების უფლება. კერძო აღმასრულებელმა ფ.უ-ამ კი ნოტარიუს რ.ჩ-ის მიერ კანონდარღვევით გაცემული სააღსრულებო ფურცლის საფუძველზე, ელექტრონული აუქციონის გარეშე გამოსცა №... და №... განკარგულებები და ნაჩქარევი წესით მოსარჩელის ერთადერთი საცხოვრებელი სახლი ფ.გ-ეს გადაუფორმა.

საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ „სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ“ საქართველოს კანონი აწესრიგებს საერთო სასამართლოების, ადმინისტრაციული ორგანოების (თანამდებობის პირების), არბიტრაჟის, რესტიტუციისა და კომპენსაციის კომისიისა და მისი კომიტეტის, ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს და სისხლის სამართლის საერთაშორისო სასამართლოს მიერ მიღებული აქტების და ამ კანონით გათვალისწინებული აღსასრულებელი გადაწყვეტილებების აღსრულების წესსა და პირობებს (მუხ. 1).

საკასაციო სასამართლო მხარის ყურადღებას გაამახვილებს „სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის „ა“ ქვეპუნქტზე, რომლის თანახმად, ამ კანონით დადგენილი წესით აღსრულებას ექვემდებარება სამოქალაქო და ადმინისტრაციულ საქმეებზე კანონიერ ძალაში შესული სასამართლო გადაწყვეტილება, განჩინება და დადგენილება, გარდა ბავშვის გადაცემასთან ან/და შვილთან მეორე მშობლის ან ოჯახის სხვა წევრის ურთიერთობის უფლების განხორციელებასთან დაკავშირებულ საქმეზე მიღებული გადაწყვეტილებისა.

საქმეზე დადგენილია, რომ 2011 წლის 23 თებერვალს მ.ჯ-ასა და ნ.შ-ს შორის დაიდო სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, მ.ჯ-ამ ნ.შ-ისაგან ისესხა 75000 (სამოცდათხუთმეტი ათასი) აშშ დოლარი სამი თვის ვადით. სესხის უზრუნველყოფის მიზნით, იპოთეკით დაიტვირთა მ.ჯ-ას კუთვნილი უძრავი ქონება, მდებარე: ქ. თბილისი, ..., ე.წ. „...“, ... №..., დაზუსტებული ფართობი: 1087.00 კვ.მ, ნაკვეთის წინა ნომერი: ..., შენობა-ნაგებობის ჩამონათვალი: შენობა-ნაგებობა საერთო ფართობით 334 კვ.მ (სარდაფი ფართობით: 178 კვ.მ). 2011 წლის 23 თებერვლის სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულების შეუსრულებლობის გამო, 2011 წლის 7 ივნისს ნოტარიუსის მიერ გაიცა სააღსრულებო ფურცელი მოსარჩელე მ.ჯ-ას საკუთრებაში არსებული და იპოთეკით დატვირთული უძრავი ქონების რეალიზაციის თაობაზე. სააღსრულებო ფურცლის თანახმად, აღსასრულებელი ვალდებულების მოცულობამ 2011 წლის 7 ივნისის მდგომარეობით შეადგინა (ძირითადი თანხის, პროცენტის, პირგასამტეხლოს გათვალისწინებით) 85955 (ოთხმოცდახუთი ათას ცხრაას ორმოცდათხუთმეტი) აშშ დოლარი, ამასთან, ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე, აღსრულებამდე პირგასამტეხლოს სახით განისაზღვრა ძირითადი თანხის 0,3%.

დადგენილია, რომ 2011 წლის 13 ივნისს კერძო აღმასრულებელ ფ.უ-ასა და ნ.შ-ს შორის დაიდო სააღსრულებო მომსახურების ხელშეკრულება, რომლის საგანს წარმოადგენდა ნოტარიუს მიერ 2011 წლის 7 ივნისს გაცემული №... სააღსრულებო ფურცლის აღსრულება.

სააღსრულებო ფურცლის აღსრულების მიზნით თბილისის სააღსრულებო ბიუროს კერძო აღმასრულებლის მიერ გამოცემული წინადადება გადაწყვეტილების შესრულების შესახებ მ.ჯ-ას 2011 წლის 14 ივნისს ჩაბარდა პირადად, რის შემდგომაც 2011 წლის 3 აგვისტოს კერძო აღმასრულებელმა ფ.უ-ამ განცხადებით მიმართა სსიპ აღსრულების ეროვნულ ბიუროს და მის წარმოებაში არსებულ №... სააღსრულებო საქმესთან დაკავშირებით (კრედიტორი: ნ.შ-ი, მოვალე: მ.ჯ-ა) მოითხოვა მოვალის კუთვნილი უძრავი ქონების, მდებარე: ქ. თბილისი, ..., ე.წ. „...“, ... №..., დაზუსტებული ფართობი: 1087.00 კვ.მ ნაკვეთის წინა ნომერი: ..., შენობა-ნაგებობა საერთო ფართით 334 კვ.მ (სარდაფი ფართობით: 178 კვ.მ). მიწის (უძრავი ქონების) საკადასტრო კოდი ..., იძულებითი რეალიზაციისთვის სააუქციონო მომსახურების გაწევა. ელექტრონული აუქციონების ვებ.გვერდზე 2011 წლის 17 აგვისტოს გამოცხადდა ... (ლოტი №..., განაცხადის №..., საქმის №...) ელექტრონული აუქციონი უძრავი ქონების (ს/კ...) რეალიზაციის მიზნით, რომელიც დასრულდა 2011 წლის 25 აგვისტოს. საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს აღსრულების ეროვნული ბიუროს 2011 წლის 30 აგვისტოს №... და №... განკარგულებების საფუძველზე ქვედა ინსტანციის სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოვალის - მ.ჯ-ას საკუთრებაში რიცხული უძრავი ქონების (ს/კ...) შემძენი გახდა ფ.გ-ე, რომელმაც ნივთი შეიძინა 142 600 ლარად და თანხა გადაიხადა სრულად. აღსრულება კი განხორციელდა ნ.შ-ის სასარგებლოდ. ამასთან, №... განკარგულებაში აღნიშნულია, რომ რეალიზებული ნივთის ახალი მესაკუთრე იკავებს ძველი მესაკუთრის ადგილს და ხდება ნივთთან დაკავშირებული სამართლებრივი ურთიერთობის მონაწილე, ხოლო ნივთის ახალ მესაკუთრეზე გადასვლის მომენტიდან, ძველი მესაკუთრე კარგავს ყოველგვარ უფლებას ამ ნივთზე.

დადგენილია, რომ 2016 წლის 12 იანვარს მ.ჯ-ამ სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სსიპ აღსრულების ეროვნული ბიუროს 2011 წლის 30 აგვისტოს №... და №... განკარგულებებისა და საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სსიპ აღსრულების ეროვნული ბიუროს 2015 წლის 16 დეკემბრის №5452 ბრძანების ბათილად ცნობისა და 2011 წლის 17 აგვისტოს ჩატარებული აუქციონის შედეგების გაუქმების მოთხოვნით. თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 11 აგვისტოს გადაწყვეტილებით (საქმე №3/181-16) დადგენილია, რომ მ.ჯ-ას სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 5 დეკემბრის განჩინებით მ.ჯ-ას სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 11 აგვისტოს გადაწყვეტილება. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2020 წლის 2 ივლისის განჩინებით კი, მ.ჯ-ას საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და უცვლელად დარჩა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2018 წლის 5 დეკემბრის განჩინება.

ამდენად, თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 11 აგვისტოს (საქმე №3/181-16) კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით დადგინდა, რომ საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სსიპ აღსრულების ეროვნული ბიუროს 2011 წლის 30 აგვისტოს №... და №... განკარგულებები და საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სსიპ აღსრულების ეროვნული ბიუროს 2015 წლის 16 დეკემბრის №5452 ბრძანება კანონიერია და არ არსებობს 2011 წლის 17 აგვისტოს ჩატარებული აუქციონის შედეგების გაუქმების საფუძველი.

საკასაციო პალატა აქვე მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს. ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-17 მუხლის 1-ელი ნაწილის მიხედვით, მოსარჩელე ვალდებულია დაასაბუთოს თავისი სარჩელი, წარადგინოს შესაბამისი მტკიცებულებები. მითითებული დებულება ადგენს მხარეთა საპროცესო მოვალეობებს ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში, რაც უზრუნველყოფს მხარეთა შეჯიბრებითობის პრინციპის სრულყოფილ რეალიზაციას.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას, რომ ზიანის ანაზღაურების ერთ-ერთ სავალდებულო პირობას ზიანის მიმყენებლის მართლსაწინააღმდეგო ქმედება წარმოადგენს, ე.ი. კანონის მოთხოვნათა დარღვევა, რაც სათანადო წესით უნდა იქნეს დადასტურებული. პალატა განმარტავს, რომ კანონიერ ძალაში შესული სასამართლო გადაწყვეტილების (განაჩენის) აღსრულება, იმავე გადაწყვეტილების (განაჩენის) საფუძველზე გაცემული სააღსრულებო ფურცლის საფუძველზე, სსიპ აღსრულების ეროვნული ბიუროს კანონით გათვალისწინებულ ვალდებულებას წარმოადგენს. ამდენად, განსახილველ შემთხვევაში, საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების, საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებისა და სააღსრულებო წარმოების მასალებზე დაყრდნობით საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მართებულია ქვედა ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობა მასზედ, რომ მოსარჩელემ ვერ დაადასტურა სსიპ აღსრულების ეროვნული ბიუროს მხრიდან მართლსაწინააღმდეგო ქმედებით ზიანის მისთვის მიყენების ფაქტი. აღნიშნული გარემოება კი გამორიცხავს ზიანის ანაზღაურების თაობაზე სარჩელის დაკმაყოფილებას.

საკასაციო სასამართლო დამატებით აღნიშნავს, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 26 მარტის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით ასევე დასტურდება, რომ ნ.შ-ის, ნ.ვ-ის, ფ.გ-ისა და თ.ი-ის მიმართ 2011 წლის 23 თებერვლის სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულების ბათილად ცნობისა და პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენისა და საკუთრების უფლების აღიარების გზით უძრავი ქონების უკან დაბრუნება-რესტიტუციის თაობაზე მ.ჯ-ას სარჩელს უარი ეთქვა დაკმაყოფილებაზე. ანუ, ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილებით სასამართლომ ძალაში დატოვა მხარეთა შორის დადებული 2011 წლის 23 თებერვლის სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულება, ხოლო აღნიშნული სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ზიანის თანხა კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით დაკისრებული აქვს ნ.ვ-ეს.

როგორც უკვე აღინიშნა, ზიანის ანაზღაურების ვალდებულება დგება, თუ სახეზეა ზიანი, რომელიც მიყენებულია მართლსაწინააღმდეგო ქმედებით, მართლსაწინააღმდეგო ქმედებასა და დამდგარ ზიანს შორის კი არსებობს მიზეზობრივი კავშირი და ზიანის მიმყენებელს მიუძღვის ბრალი. ამგვარად, საკასაციო პალატა ასევე იზიარებს ქვედა ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობას მასზედ, რომ განსახილველ შემთხვევაში მოპასუხეთა ქმედების უკანონობა არ არის დადასტურებული. ამასთან, საქმეში არ მოიპოვება არცერთი მტკიცებულება, რომელიც დაადასტურებდა მოპასუხეთა მართლსაწინააღმდეგო და ბრალეული ქმედების ჩადენას.

საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა. ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

განსახილველ შემთხვევაში, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ დავის საგნიდან გამომდინარე, „სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის პირველი პუნქტის „ვ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე, მხარეები გათავისუფლებულნი არიან სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან. შესაბამისად, ვინაიდან მ.ჯ-ას საკასაციო საჩივარზე 04.06.2025წ. №... საგადასახადო დავალებით გადახდილია სახელმწიფო ბაჟი 300 ლარის ოდენობით, მ.ჯ-ას (პ/ნ...) უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 300 ლარი სრულად, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით,

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. მ.ჯ-ას საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2025 წლის 4 თებერვლის განჩინება;

3. მ.ჯ-ას (პ/ნ...) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 04.06.2025წ. №... საგადასახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი - 300 ლარი სრულად, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

მოსამართლეები: ბ. სტურუა

მ. ვაჩაძე

გ. აბუსერიძე