საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

საქმე №ბს-139(2კ-25) 18 დეკემბერი, 2025 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მაია ვაჩაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: გოჩა აბუსერიძე, ბიძინა სტურუა

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები (მოპასუხეები) – ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახური

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) – ა. ბ-ე

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება–თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 9 ოქტომბრის გადაწყვეტილება

დავის საგანი–ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა, ახალი აქტის გამოცემის დავალება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2019 წლის 22 ოქტომბერს ა. ბ-ემ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურისა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მიმართ.

მოსარჩელის განმარტებით, მან მიმართა არქიტექტურის სამსახურს და ქ. თბილისში, ... N...-ში, ბინა N...-ზე (ს/კ ...) დაწყებული მიშენების დასრულების და შემდგომში ლეგალიზების უფლება მოითხოვა. არქიტექტურის სამსახურის 29.12.2017წ. N3751708 ბრძანებით ა. ბ-ეს უარი ეთქვა ზემოაღნიშნული მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე იმ საფუძვლით, რომ მშენებლობა იყო უნებართვო, ხოლო უნებართვო მშენებლობის დასრულებისთვის ვადის განსაზღვრის შემთხვევაში არსებულს ახალი ფართობი მიემატებოდა, რაც წინააღმდეგობაში იქნებოდა საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 24 ნოემბრის N660 ბრძანებით დამტკიცებული “პროექტის შემთანხმებელი და მშენებლობის ნებართვის გამცემი ორგანოს მიერ უნებართვოდ ან/და პროექტის დარღვევით აშენებული ობიექტების ან მათი ნაწილების ლეგალიზების შესახებ გადაწყვეტილების მიღების წესის” პირველი მუხლის მე-2¹ პუნქტთან, რომლის თანახმად, ამ წესის მოქმედება ვრცელდება ასევე მრავალბინიან სახლებზე უნებართვოდ ან/და პროექტის დარღვევით 2007 წლის 1 იანვრამდე დაწყებული და დაუმთავრებელი მიშენება - დაშენების მიმართ, რომელთა დასრულება არ გულისხმობს მიშენების გაზრდას ან/და სართულის დამატებას. არქიტექტურის სამსახურის ზემოაღნიშნული ბრძანება ა. ბ-ემ გაასაჩივრა ადმინისტრაციული საჩივრით, რომელიც არ დაკმაყოფილდა.

ამდენად, მოსარჩელემ მოითხოვა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2017 წლის 29 დეკემბრის №3751708 ბრძანებისა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 2018 წლის 13 ივლისის №326 ბრძანების ბათილად ცნობა. მოსარჩელის მოთხოვნას ასევე წარმოადგენდა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურისთვის ქ. თბილისში, ...ში, ...ის N...-ში მდებარე მრავალბინიან საცხოვრებელ სახლში, ა. ბ-ეის პირად საკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებაზე (საკადასტრო კოდით: ...) საცხოვრებელ ბინა 25-ზე განთავსებული მიშენების დასრულების ვადის განსაზღვრისა და ლეგალიზაციის შესახებ ახალი ადმინისტრაციული აქტის გამოცემის დავალება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2021 წლის 12 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ა. ბ-ეის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ქ. თბილისში, ... N...-ზე არსებული უძრავი ქონება, საკადასტრო კოდით: ..., საკუთრება: ფართი ბინა N25, 82.78 კვ.მ., საკუთრება: ნახევარსარდაფი 9.85 კვ.მ. - 2019 წლის 17 ივლისიდან საკუთრების უფლებით აღრიცხულია ა. ბ-ეის სახელზე. ქალაქ თბილისის მერიის სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2017 წლის 29 დეკემბრის N3751708 ბრძანებით არ დაკმაყოფილდა ა. ბ-ეის განცხადება და მას უარი ეთქვა ქ. თბილისში, ...ში, ... N...-ში მდებარე მრავალბინიან საცხოვრებელ სახლში განთავსებულ, მის პირად საკუთრებაში არსებულ N... უძრავ ქონებაზე (ბინა N25) მშენებლობისთვის ვადის განსაზღვრაზე. ზემოაღნიშნული ბრძანება ა. ბ-ემ ადმინისტრაციული საჩივრით გაასაჩივრა, რომელიც ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 2018 წლის 13 ივლისის N326 ბრძანებით არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლომ მიუთითა ,,პროექტის შემთანხმებელი და მშენებლობის ნებართვის გამცემი ორგანოს მიერ უნებართვოდ ან/და პროექტის დარღვევით აშენებული ობიექტების ან მათი ნაწილების ლეგალიზების შესახებ გადაწყვეტილების მიღების წესის დამტკიცების თაობაზე“ საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 24 ნოემბრის N660 ბრძანებულებაზე, რომელიც განსაზღვრავს უნებართვოდ ან/და პროექტის დარღვევით აშენებული ობიექტების ან მათი ნაწილების (შემდეგში – ობიექტები ან მათი ნაწილები) ლეგალიზების შესახებ გადაწყვეტილების მიღების წესს. მითითებული წესის პირველი მუხლის მე-2¹ პუნქტის თანახმად ამ წესის მოქმედება ვრცელდება აგრეთვე მრავალბინიან სახლებზე უნებართვოდ ან/და პროექტის დარღვევით 2007 წლის 1 იანვრამდე დაწყებული და დაუმთავრებელი იმ მიშენება-დაშენებების მიმართ, რომელთა დასრულება არ გულისხმობს მიშენების გაზრდას ან/და სართულის (სართულების) დამატებას.

საქალაქო სასამართლომ ასევე მიუთითა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2016 წლის 24 მაისის №14-39 დადგენილებით დამტკიცებული "ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესების" მე-4 მუხლის “ნ” ქვეპუნქტზე. საქალაქო სასამართლომ აღნიშნა, რომ არქიტექტურის სამსახურის სადავო ბრძანების გამოცემის საფუძველი გახდა ის გარემოება, რომ საპროექტო ტერიტორიაზე არ არსებობს მიშენება და განმცხადებლის მიერ წარდგენილი პროექტის მიხედვით დაგეგმილი მშენებლობით შეიქმნებოდა ახალი ფართი. ამასთან, ადმინისტრაციულმა ორგანომ მიუთითა, რომ ა. ბ-ეის მიერ მოთხოვნილ ტერიტორიაზე განთავსებულია მხოლოდ რკინის კონსტრუქციები, რომელთა განთავსება საქართველოს პრეზიდენტის 24.11.2007წ. N660 ბრძანებულების მიზნებისთვის ვერ იქნება განხილული მიშენების დაწყებად და არსებული შენობის ჰორიზონტალური მიმართულებით მოცულობით - გეგმარებით განვითარებად. ასევე, გაურკვეველია და ცალსახად არ დგინდება არსებული რკინის კონსტრუქციები განთავსებული იყო თუ არა 2007 წლის 1 იანვრამდე. საქალაქო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოთხოვნილ ტერიტორიაზე არსებული აივნის ბოძები და მეზობლის იატაკი, რომელიც პირველი სართულისთვის სახურავს წარმოადგენს, არ შეიძლება აღქმულ იქნეს დაწყებულ და დაუსრულებელ მიშენებად. აღნიშნული კონსტრუქციები წარმოადგენს საყრდენს ზედა სართულისთვის და ფართის გაზრდა 2007 წლამდე არ ფიქსირდება. სასამართლოს მითითებით ა. ბ-ეს მართებულად ეთქვა უარი მშენებლობის განხორციელების დადასტურებაზე შემდგომში ლეგალიზებით.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2021 წლის 12 ნოემბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო საჩივრით გაასაჩივრა ა. ბ-ემ, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 9 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ა. ბ-ეის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2021 წლის 12 ნოემბრის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; ა. ბ-ეის სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2017 წლის 29 დეკემბრის №3751708 ბრძანება და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 2018 წლის 13 ივლისის №326 ბრძანება. ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურს დაევალა, ქ. თბილისში, ...ში, ...ის N...-ში მრავალბინიან საცხოვრებელ სახლში, ა. ბ-ეის პირად საკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებაზე (საკადასტრო კოდით: ...) საცხოვრებელ ბინა 25-ზე განთავსებული მიშენების დასრულების ვადის განსაზღვრისა და ლეგალიზაციის შესახებ ახალი ადმინისტრაციული აქტის გამოცემა.

სააპელაციო პალატამ მიუთითა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2016 წლის 24 მაისის №14-39 დადგენილებით დამტკიცებულ ,,ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესებზე’’, რომლის მე-4 მუხლის პირველი პუნქტის ,,ნ’’ ქვეპუნქტის თანახმად, მიშენება არის - შენობა-ნაგებობის ისეთი რეკონსტრუქცია, რომლის დროსაც საანგარიშო ზედაპირის მხრიდან მთლიანად ან მათ ნაწილზე (მათშორის, მიწისქვეშა და არასრული სართულის დონეზე), ჰორიზონტალური მიმართულებით ხდება მისი მოცულობით-გეგმარებითი განვითარება (ახალი სამყოფ(ებ)ის, სათავს(ებ)ის, სადგომ(ებ)ის და სხვ. დამატება).

სააპელაციო პალატამ საქმეში დაცული უძრავი ნივთის მდგომარეობის ამსახველ ფოტოსურათებზე დაყრდნობით დადგენილად მიიჩნია, რომ მოთხოვნილ ტერიტორიაზე განთავსებულია რკინის კონსტრუქცია, რომელიც მთლიან კორპუსზე განხორციელებული მიშენებების საყრდენია. ყველა სართულზე მოშენებები თითქმის დასრულებულია, გარდა პირველი სართულისა. საპროექტო გეგმის მიხედვით ირკვევა, რომ შექმნილია მიშენების კარკასი, ხოლო მოსარჩელის მოთხოვნას წარმოადგენს აღნიშნული კარკასის კონტურის ფარგლებში იმგვარი სამშენებლო სამუშაოების წარმოება, რომელიც არ გამოიწვევს არსებული კარკასის კონსტრუქციული გაბარიტების გაზრდას. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ მთლიან შენობაზე განხორციელებული მიშენება არის შენობის ერთიანი განვითარება, რასაც გააჩნია საერთო მზიდი კონსტუქცია - საყრდენი კოლონები. მრავალბინიანი შენობის მესაკუთრეთა მიერ აღნიშნული პროცესის წარმოება კი (სამეზობლოს საერთო განზრახვა და შეთანხმება, ფინანსური თანამონაწილეობა, მშენებლის მოძიება და შერჩევა) თავისთავად მოიაზრებს სამშენებლო პროცესის დაწყებას და მასში ყველას ჩართულობას.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, ადმინისტრაციულმა ორგანომ ვერ დაძლია მასზე დაკისრებული მტკიცების ტვირთი საპროექტო ტერიტორიაზე დაწყებული მიშენების არარსებობის თაობაზე. ამასთან, პალატამ აღნიშნა, რომ ადმინისტრაციული ორგანოს კვლევის საგანი არ ყოფილა არსებული კონსტრუქციები ტერიტორიაზე განთავსდა თუ არა 2007 წლის 1 იანვრამდე.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელის მეზობელს, რომელთანაც ა. ბ-ეს საერთო აქვს მიშენების საყრდენი კონსტრუქცია, სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურისგან მიშენებასთან მიმართებით უფლება მიეცა დაესრულებინა დაწყებული სამშენებლო სამუშაოები. ამდენად, სხვა ადმინისტრაციული წარმოების ფარგლებში დადგინდა, რომ საყრდენი კონსტრუქცია, რომელზეც მოსარჩელე აპელირებს და მიიჩნევს მიშენების პროცესის დაწყებად, ნაწარმოებია 2007 წლის 1 იანვრამდე.

სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ სადავო წარმოების ფარგლებში მოსარჩელის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებები, ადმინისტრაციულ ორგანოს აძლევდა საკითხზე თანხმობის გაცემის შესაძლებლობას, თუმცა არქიტექტურის სამსახური ფორმალურად მიუდგა განცხადების განხილვას.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 9 ოქტომბრის გადაწყვეტილება საკასაციო საჩივრით გაასაჩივრეს ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურმა, რომლებმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

კასატორი - ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 24 ნოემბრის N660 ბრძანებულების პირველი მუხლის 2¹ პუნქტზე, ასევე მე-4 მუხლზე მითითებით განმარტავს, რომ უნებართვოდ დაწყებული მიშენების დასრულებისთვის, უპირველეს ყოვლისა, უნდა არსებობდეს 2007 წლის 1 იანვრამდე დაწყებული მშენებლობა, რომელიც განცხადების განხილვის დროისათვის დასრულებული არ არის. ამასთან, დასრულება შესაძლებელია განხორციელდეს მხოლოდ არსებულ გაბარიტებში, ფართის გაზრდის გარეშე. კასატორი ასევე მიუთითებს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2016 წლის 24 მაისის N14-39 დადგენილებით დამტკიცებული წესების მე-4 მუხლის “ნ” ქვეპუნქტზე, რომლითაც განმარტებულია მიშენების ცნება, კერძოდ ეს არის შენობა-ნაგებობის ისეთი რეკონსტრუქცია, რომლის დროსაც საანგარიშო ზედაპირის მხრიდან მთლიანად ან მის ნაწილზე (მათ შორის მიწისქვეშა და არასრული სართულის დონეზე) ჰორიზონტალური მიმართულებით ხდება მისი მოცულობით-გეგმარებითი განვითარება (ახალი სამყოფების, სათავსების, სადგომების და სხვა დამატება). სააპელაციო სასამართლომ უგულებელყვო ის გარემოება, რომ აღნიშნულ ობიექტზე მშენებლობა 2007 წლამდე დაწყებული არ იყო, უფრომეტიც, სხვა მეზობლების მიერ განხორციელებული სამუშაოები ჩათვალა ა. ბ-ეის მიერ განხორციელებულ ქმედებად. კასატორი აღნიშნავს, რომ სადავო ტერიტორიაზე დღევანდელი მოცემულობით არ არსებობს მიშენება, ხოლო მოსარჩელის მიერ წარდგენილი პროექტით მოხდება ახალი ფართის შექმნა, რაც ცალსახად სცდება ლეგალიზების მიზნებს.

კასატორი - ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახური მიუთითებს საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 24 ნოემბრის N660 ბრძანებულებით დამტკიცებულ წესზე, რომელიც ითვალისწინებს მრავალბინიან საცხოვრებელ სახლზე 2007 წლამდე უნებართვოდ ან/და პროექტის დარღვევით დაწყებული მიშენების/დაშენების დასრულების შესაძლებლობას, იმ პირობის დაცვით, რომ არ მოხდეს ფართის მატება ან ახალი სართულის დამატება. მითითებული საკანონმდებლო აქტის მიხედვით, უნდა არსებობდეს 2007 წლის 1 იანვრამდე დაწყებული მიშენება, რომლის მშენებლობა განცხადების განხილვის დროისთვის არ არის დასრულებული. ამასთან, დასრულება შეიძლება განხორციელდეს მხოლოდ არსებულ გაბარიტებში, ფართის მატების გარეშე. საქმეში წარმოდგენილი ფოტოსურათებით დასტურდება, რომ ა. ბ-ეს საკუთარ ფართში დაწყებული არ აქვს სამშენებლო სამუშაოები და მის საკუთრებაში არსებული პირველი სართულის ფართი ცარიელი სივრცეა, ხოლო მის მიერ პროექტის შესაბამისად მომავალში განსახორციელებელი სამუშაოებით მოხდება არარსებული ფართობის შექმნა. ამდენად, მოსარჩელის მოთხოვნის დაკმაყოფილება არათავსებადია საქართველოს პრეზიდენტის 24.11.2007წ. N660 ბრძანებულების პირველი მუხლის 2¹ პუნქტის ძირითად მოთხოვნებთან. სააპელაციო სასამართლომ ა. ბ-ეის მიერ უნებართვო მშენებლობის წარმოება 2007 წლის 1 იანვრამდე დადასტურებულად მიიჩნია მხოლოდ იმ გარემოებაზე დაყრდნობით, რომ მთლიან კორპუსზე ნაწარმოები იყო უნებართვო მშენებლობები. მოსარჩელესთან მიმართებაში სააპელაციო სასამართლომ არასწორად მიიჩნია, რომ დარღვეული იყო თანასწორობის პრინციპი, იმ გარემოებაზე მითითებით, რომ სადავო მისამართზე არსებულ კორპუსში, მოსარჩელის მეზობლად მცხოვრებ პირებს ნება დაერთოთ დაესრულებინათ დაშენებული მიშენება შემდგომი ლეგალიზაციის მიზნით. კასატორი აღნიშნავს, რომ სხვა პირებთან დაკავშირებით განსხვავებული ფაქტობრივი გარემოებები არსებობდა, კერძოდ, დასტურდებოდა სამშენებლო სამუშაოების დაწყების ფაქტი, რაც მოსარჩელის შემთხვევაში, სახეზე არ არის.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2025 წლის 17 თებერვლის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ არქიტექტურის სამსახურის საკასაციო საჩივრები.

მოცემული საქმე, განმხილველი მოსამართლის საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიაში გადასვლის გამო, 2025 წლის 22 ოქტომბერს განსახილველად, კანონით დადგენილი წესით, განაწილდა მოსამართლე მაია ვაჩაძეზე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

განსახილველ შემთხვევაში, დავის საგანს წარმოადგენს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2017 წლის 29 დეკემბრის №3751708 და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 2018 წლის 13 ივლისის №326 ბრძანებების კანონიერება, ასევე ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურისთვის ქ. თბილისში, ...ში, ... N...-ში მდებარე მრავალბინიან საცხოვრებელ სახლში, მოსარჩელის საკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებაზე (ს/კ ...), კერძოდ N25 ბინაზე განთავსებული მიშენების დასრულების ვადის განსაზღვრისა და ლეგალიზაციის შესახებ, ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება.

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ 2019 წლის 17 ივლისიდან ა. ბ-ეის საკუთრებაშია ქ. თბილისში, ...ი N...-ზე არსებული უძრავი ქონება, საკადასტრო კოდით: ..., საკუთრება: ფართი ბინა N..., 82.78 კვ.მ., საკუთრება: ნახევარსარდაფი 9.85 კვ.მ.

ქალაქ თბილისის მერიის სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2017 წლის 29 დეკემბრის N3751708 ბრძანებით არ დაკმაყოფილდა ა. ბ-ეის მოთხოვნა მის საკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებაზე (ს/კ ...) მშენებლობისთვის ვადის განსაზღვრის თაობაზე. მითითებული ბრძანების გამოცემას საფუძვლად დაედო ის გარემოება, რომ საპროექტო ტერიტორიაზე არ არსებობდა მიშენება და განმცხადებლის მიერ წარდგენილი პროექტის მიხედვით განსახორციელებელი მშენებლობით შეიქმნებოდა ახალი ფართი. ადმინისტრაციულმა ორგანომ ასევე მიუთითა, რომ ა. ბ-ეის მიერ მოთხოვნილ ტერიტორიაზე არსებობდა მხოლოდ რკინის კონსტრუქციები, რომელთა განთავსება საქართველოს პრეზიდენტის 24.1.2007წ. N660 ბრძანებულების მიზნებისთვის ვერ იქნებოდა განხილული მიშენების დაწყებად და არსებული შენობის ჰორიზონტალური მიმართულებით მოცულობით - გეგმარებით განვითარებად. ამასთან, ცალსახად არ დგინდებოდა არსებული რკინის კონსტრუქციების 2007 წლის 1 იანვრამდე განთავსების ფაქტი. ქალაქ თბილისის მერიის სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2017 წლის 29 დეკემბრის N3751708 ბრძანების ბათილად ცნობა ა. ბ-ემ მოითხოვა ადმინისტრაციული საჩივრით, რომელიც ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 2018 წლის 13 ივლისის N326 ბრძანებით არ დაკმაყოფილდა.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს "პროექტის შემთანხმებელი და მშენებლობის ნებართვის გამცემი ორგანოს მიერ უნებართვოდ ან/და პროექტის დარღვევით აშენებული ობიექტების ან მათი ნაწილების ლეგალიზების შესახებ გადაწყვეტილების მიღების წესის დამტკიცების თაობაზე“ საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 24 ნოემბრის №660 ბრძანებულებაზე, რომელიც განსაზღვრავს უნებართვოდ ან/და პროექტის დარღვევით აშენებული ობიექტების ან მათი ნაწილების (შემდეგში – ობიექტები ან მათი ნაწილები) ლეგალიზების შესახებ გადაწყვეტილების მიღების წესს. აღნიშნული კანონის პირველი მუხლის თანახმად, ეს წესი განსაზღვრავს უნებართვოდ ან/და პროექტის დარღვევით აშენებული ობიექტების ან მათი ნაწილების (შემდეგში – ობიექტები ან მათი ნაწილები) ლეგალიზების შესახებ გადაწყვეტილების მიღების წესს. წესის მოქმედება ვრცელდება 2007 წლის 1 იანვრამდე უნებართვოდ ან/და პროექტის დარღვევით აშენებული ობიექტებისა ან მათი ნაწილების მიმართ; ამ წესის მოქმედება ვრცელდება აგრეთვე მრავალბინიან სახლებზე უნებართვოდ ან/და პროექტის დარღვევით 2007 წლის 1 იანვრამდე დაწყებული და დაუმთავრებელი იმ მიშენება-დაშენებების მიმართ, რომელთა დასრულება არ გულისხმობს მიშენების გაზრდას ან/და სართულის (სართულების) დამატებას. ობიექტების ან მათი ნაწილების ლეგალიზების შესახებ გადაწყვეტილებით ხდება ობიექტების ან მათი ნაწილების დაკანონება. ლეგალიზება იმავდროულად ნიშნავს ობიექტის ან მისი ნაწილის ექსპლუატაციაში მიღებას. ზემოაღნიშნული ბრძანებულების მე-6 მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, შესაბამისი ორგანო იღებს გადაწყვეტილებას ობიექტის ან მისი ნაწილის ლეგალიზების შესახებ იმ შემთხვევაში, თუ იგი არ ეწინააღმდეგება კანონმდებლობის მოთხოვნებს, შესაბამისად, უნებართვოდ ან/და პროექტის დარღვევით აშენებული ობიექტების სამართლებრივი ბედი დამოკიდებულია იმ იმპერატიულ საკანონმდებლო ჩანაწერზე, რომელიც გულისხმობს უნებართვო ან/და პროექტის დარღვევით მშენებლობის დაწყებასა 2007 წლის 1 იანვრამდე.

ამავე წესის მე-5 მუხლით კი გათვალისწინებულია დაუსრულებელი ობიექტის ლეგალიზების თავისებურებანი. კერძოდ, აღნიშნული მუხლის თანახმად, ამ წესის პირველი მუხლის 2¹ და 2² პუნქტებით გათვალისწინებულ შემთხვევებში, განმცხადებელმა დამატებით უნდა წარმოადგინოს არქიტექტურული პროექტი, რომლის შესაბამისადაც უნდა მოხდეს ობიექტის მშენებლობის დასრულება. ამ წესის პირველი მუხლის 2¹ პუნქტით გათვალისწინებულ შემთხვევაში, მშენებლობის დასასრულებლად წარმოდგენილი პროექტი არ უნდა ითვალისწინებდეს მიშენების გაზრდას ან/და დამატებითი სართულის (მანსარდის) დაშენებას. ამავე მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, ამ ბრძანებულებით დადგენილი წესით სათანადო დოკუმენტაციის წარდგენიდან 30 დღეში შესაბამისი ორგანო განმცხადებელს განუსაზღვრავს ვადას (არა უმეტეს 1 წლისა) დაუსრულებელი ობიექტის წარმოდგენილ პროექტთან შესაბამისობაში მოყვანის მიზნით, რის შესახებაც გამოსცემს ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტს.

ზემოაღნიშნულ საკანონმდებლო ნორმათა ანალიზის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ კანონმდებლობა ითვალისწინებს დაუსრულებელი მშენებლობის ლეგალიზებას უფლებამოსილი ორგანოს მიერ მშენებლობის დასრულებაზე თანხმობის გაცემის გზით თუ კუმულაციურად სახეზეა შემდეგი წინაპირობები: 1. მრავალბინიან სახლებზე უნებართვოდ ან/და პროექტის დარღვევით დაწყებული და დაუმთავრებელი მიშენება-დაშენება დაწყებულია 2007 წლის 1 იანვრამდე; 2. მშენებლობის (მიშენება-დაშენების) დასასრულებლად განმცხადებლის მიერ წარდგენილი პროექტი არ ითვალისწინებს მიშენების გაზრდას ან/და დამატებითი სართულის (მანსარდის) დაშენებას.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ მოსარჩელესთან მიმართებით გამოცემული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტებში მითითებულია, რომ მოთხოვნილი პროექტით მოხდება ფართის დამატება/გაზრდა და არ დგინდება 2007 წლის 1 იანვრამდე მიშენების არსებობის ფაქტი.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2016 წლის 24 მაისის №14-39 დადგენილებით დამტკიცებულ ,,ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესებზე’’, რომლის მე-4 მუხლის პირველი პუნქტის ,,ნ’’ ქვეპუნქტის თანახმად, მიშენება არის - შენობა-ნაგებობის ისეთი რეკონსტრუქცია, რომლის დროსაც საანგარიშო ზედაპირის მხრიდან მთლიანად ან მათ ნაწილზე (მათ შორის, მიწისქვეშა და არასრული სართულის დონეზე), ჰორიზონტალური მიმართულებით ხდება მისი მოცულობით-გეგმარებითი განვითარება (ახალი სამყოფ(ებ)ის, სათავს(ებ)ის, სადგომ(ებ)ის და სხვ. დამატება).

საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს საქმეში დაცულ ფოტოსურათებზე, რომელზეც ასახულია ადგილზე არსებული რეალური მდგომარეობა. მითითებული მტკიცებულებიდან ირკვევა, რომ ა. ბ-ეის მიერ მოთხოვნილ ტერიტორია არის მრავალბინიანი კორპუსის პირველ სართულზე და განთავსებულია რკინის კონსტრუქცია, რომელიც კორპუსზე განხორციელებული მიშენებების ძირითადი საყრდენია. პირველი სართულის გარდა, ყველა სართულზე მოშენებებს თითქმის დასრულებული იერსახე აქვს. საპროექტო გეგმის მიხედვით ირკვევა, რომ შექმნილია მიშენების მხოლოდ კარკასი. მოსარჩელის მოთხოვნას წარმოადგენს, აღნიშნული კარკასის კონტურის ფარგლებში იმ სახის სამშენებლო სამუშაოების წარმოება, რომელიც არ გამოიწვევს არსებული კარკასის კონსტრუქციული გაბარიტების გაზრდას. საქმეზე დადგენილია, რომ მთლიან შენობაზე განხორციელებული მიშენება არის შენობის ერთიანი განვითარება, რასაც გააჩნია საერთო მზიდი კონსტუქცია - საყრდენი კოლონები. მრავალბინიანი შენობის მესაკუთრეთა მიერ აღნიშნული პროცესის წარმოება კი (სამეზობლოს საერთო განზრახვა და შეთანხმება, ფინანსური თანამონაწილეობა, მშენებლის მოძიება და შერჩევა) თავისთავად მოიაზრებს სამშენებლო პროცესის დაწყებას და მასში ყველას ჩართულობას.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას მასზედ, რომ ა. ბ-ეის მიერ მოთხოვნილ ტერიტორიაზე იატაკის და გარე კედლების არაარსებობა ვერ მიიჩნევა მშენებლობის დაწყების ფაქტის გამომრიცხველ გარემოებად, რამეთუ ცალსახად დგინდება, რომ მოთხოვნილ უძრავ ნივთზე ამოყვანილია რკინის კონსტრუქცია (ბოძები). რაც შეეხება მოსარჩელის მიერ უნებართვო მშენებლობის 2007 წლის 1 იანვრამდე დაწყების ფაქტის დადასტურებას, ამ კუთხით ყურადღება უნდა გამახვილდეს საქმეში დაცულ სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2018 წლის 31 დეკემბრის N4323554 ბრძანებაზე, რომლითაც განმცხადებელს, მოსარჩელის მეზობელს, რომელთანაც ა. ბ-ეს საერთო საყრდენი გააჩნია ქ. თბილისში, ... N...-ში ბინა N66-ზე უნებართვოდ დაწყებული მიშენების მშენებლობის დასრულების ნება დაერთო. ამდენად, სხვა ადმინისტრაციული წარმოების ფარგლებში დადგინდა, რომ საყრდენი კონსტრუქცია, რომელზეც მოსარჩელე აპელირებს და მიშენების პროცესის დაწყებად განიხილავს ნაწარმოებია 2007 წლის 1 იანვრამდე. აღნიშნული ფაქტობრივი მოცემულობა განსახილველ საქმესთან მიმართებაში რელევანტურია, ვინაიდან შესაძლებელს ხდის დადგინდეს სადავო მიშენების სამშენებლო სამუშაოების დაწყების პერიოდი. ამდენად, უსაფუძვლოა კასატორთა მოსაზრება მასზედ, რომ განსხვავებული მოცემულობა არსებობდა მოსარჩელის მეზობლად მცხოვრები პირის შემთხვევაში. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ მოსარჩელის საკუთრებაში არსებული უძრავი ნივთის წინ მდებარე რკინის კონსტრუქცია წარმოადგენს საყრდენს ზემდგომ სართულებზე არსებული მიშენებებისთვის, შესაბამისად, თუ მიიჩნევა, რომ იმავე კორპუსში მდებარე ზემო სართულებზე არსებული უნებართვო მშენებლობები დაწყებულია 1.01.2007წ-მდე, ლოგიკურია, რომ მოსარჩელის მიერ მითითებული კონსტრუქციაც არსებობდა ზემოაღნიშნულ პერიოდამდე.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 96-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულია ადმინისტრაციული წარმოებისას გამოიკვლიოს საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოება და გადაწყვეტილება მიიღოს ამ გარემოებათა შეფასებისა და ურთიერთშეჯერების საფუძველზე. ამავე ნორმის მე-2 ნაწილის თანახმად, დაუშვებელია ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემას საფუძვლად დაედოს ისეთი გარემოება ან ფაქტი, რომელიც კანონით დადგენილი წესით არ არის გამოკვლეული ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ. საკასაციო სასამართლოს მითითებით, საქმის გარემოებების სრულ და ყოველმხრივ გამოკვლევას ავალდებულებს ადმინისტრაციულ ორგანოს ამავე კოდექსის 53-ე მუხლის მე-5 ნაწილიც, რომლის თანახმად, ადმინისტრაციული ორგანო უფლებამოსილი არ არის თავისი გადაწყვეტილება დააფუძნოს იმ გარემოებებზე, ფაქტებზე, მტკიცებულებებზე ან არგუმენტებზე, რომლებიც არ იქნა გამოკვლეული და შესწავლილი ადმინისტრაციული წარმოების დროს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახური თავისი ნორმატიულად განსაზღვრული მიზნებისა და ფუნქციების შესასრულებლად მოქმედებს დისკრეციული უფლებამოსილების ფარგლებში და გადაწყვეტილების მიღებისას გარდა კანონიერებისა ითვალისწინებს აგრეთვე მიზანშეწონილობის ასპექტებსაც, თუმცა საკასაციო პალატა ხაზგასმით აღნიშნავს, რომ დისკრეციული უფლებამოსილების ფარგლებში გადაწყვეტილების მიღება არ გამორიცხავს საქმის გარემოებათა ყოველმხრივ გამოკვლევისა და მიღებული გადაწყვეტილების სათანადოდ დასაბუთების ვალდებულებას.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის „ლ“ ქვეპუნქტის თანახმად, დისკრეციული უფლებამოსილება არის უფლებამოსილება, რომელიც ადმინისტრაციულ ორგანოს ან თანამდებობის პირს ანიჭებს თავისუფლებას საჯარო და კერძო ინტერესების დაცვის საფუძველზე კანონმდებლობის შესაბამისი რამდენიმე გადაწყვეტილებიდან შეარჩიოს ყველაზე მისაღები გადაწყვეტილება. ამავე კოდექსის მე-6 მუხლის თანახმად, თუ ადმინისტრაციულ ორგანოს რომელიმე საკითხის გადასაწყვეტად მინიჭებული აქვს დისკრეციული უფლებამოსილება, იგი ვალდებულია ეს უფლებამოსილება განახორციელოს კანონით დადგენილ ფარგლებში. ამდენად, ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულია განახორციელოს დისკრეციული უფლებამოსილება მხოლოდ იმ მიზნით, რომლის მისაღწევადაც მინიჭებული აქვს ეს უფლებამოსილება, ხოლო მე-7 მუხლის თანახმად, დისკრეციული უფლებამოსილების განხორციელებისას არ შეიძლება გამოიცეს ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, თუ პირის კანონით დაცული უფლებებისა და ინტერესებისათვის მიყენებული ზიანი არსებითად აღემატება იმ სიკეთეს, რომლის მისაღებადაც იგი გამოიცა.

შესაბამისად, როდესაც ინტერესების დაპირისპირება აუცდენელია, წარმოიშობა მათი ჰარმონიზაციის, სამართლიანი დაბალანსების აუცილებლობა. აქვე საყურადღებოა ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსით დადგენილი თანასწორობის პრინციპი, რომლის თანახმად, ყველა თანასწორია კანონისა და ადმინისტრაციული ორგანოს წინაშე. დაუშვებელია ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი ურთიერთობის მონაწილე რომელიმე მხარის კანონიერი უფლებისა და თავისუფლების, კანონიერი ინტერესის შეზღუდვა ან მათი განხორციელებისათვის ხელის შეშლა, აგრეთვე მათთვის კანონმდებლობით გაუთვალისწინებელი რაიმე უპირატესობის მინიჭება ან რომელიმე მხარის მიმართ რაიმე დისკრიმინაციული ზომების მიღება. საქმის გარემოებათა იდენტურობის შემთხვევებში დაუშვებელია სხვადასხვა პირის მიმართ განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება, გარდა კანონით გათვალისწინებული საფუძვლის არსებობისას (მე-4 მუხლი).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს ქვედა ინსტანციის სასამართლოს დასკვნას მასზედ, რომ მოსარჩელის მიერ ადმინისტრაციულ ორგანოში წარდგენილი არქიტექტურული პროექტი გულისხმობდა არა დამატებითი სართულის დაშენებას ან კონსტრუქციული გაბარიტის გაზრდას, არამედ მის საკუთრებაში არსებული ფართის წინ, ვერტიკალურად უკვე არსებული კარკასის შევსებას, რომლის ჭერსაც მეორე სართულზე არსებული დასრულებული მიშენების იატაკი შეადგენს. ამდენად, მართებულია სააპელაციო სასამართლოს დასკვნა მასზედ, რომ მოსარჩელის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებები ქმნიდა მისი მოთხოვნის დაკმაყოფილების საფუძველს, თუმცა ადმინისტრაციული ორგანო ფორმალურად მიუდგა განსახილველ საკითხს და საჯარო და კერძო ინტერესთა პროპორციულობის შეფასებით არ მიიღო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება. საგულისხმოა, რომ მოსარჩელის მეზობლად მცხოვრებ იმავე კორპუსის მაცხოვრებლებს მიეცათ უნებართვო მშენებლობების დასრულების შესაძლებლობა, ხოლო მოსარჩელის მიმართ მიღებულ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები არ შეიცავს დამაჯერებელ და თანმიმდევრულ დასაბუთებას თუ რა განსხვავებულ ფაქტობრივი მოცემულობა იყო სახეზე განსახილველ შემთხვევაში.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველოს უზენაეს სასამართლოში 2025 წლის 3 ივლისს ა. ბ-ემ წარმოადგინა შესაგებელი, რომლითაც იშუამდგომლა მის უფლებამონაცვლედ გ. ბ-ეის დადგენის თაობაზე იმ საფუძვლით, რომ მის საკუთრებაში არსებული ბინს (ს/კ ...) ჩუქების ხელშეკრულებით გადასცა ზემოაღნიშნულ პირს. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ მოცემულ შემთხვევაში, მოსარჩელის მიერ აღძრულია საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22-ე და 23-ე მუხლებით გათვალისწინებული სარჩელი. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 9 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურს დაევალა, ადმინისტრაციული აქტის გამოცემა, ქ. თბილისში, ...ში, ...ის N...-ში მრავალბინიან საცხოვრებელ სახლში, ა. ბ-ეის პირად საკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებაზე (საკადასტრო კოდით: ...) საცხოვრებელ ბინა ...-ზე განთავსებული მიშენების დასრულების ვადის განსაზღვრისა და ლეგალიზაციის შესახებ. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ აქტის გამოცემისას ადმინისტრაციული ორგანო უფლებამოსილია, განმცხადებლის შუამდგომლობით, აქტი გამოსცეს მის უფლებამონაცვლეზე.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურს საკასაციო საჩივარზე 4.02.2025წ. N00131 საგადახდო მოთხოვნით გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი 300 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურს (ს/ნ 205270053) უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის N200122900, სახაზინო კოდი N300773150.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლი მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ა. ბ-ეის შუამდგომლობა უფლებამონაცვლედ გ. ბ-ეის დადგენის თაობაზე არ დაკმაყოფილდეს;

2. ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

3. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 9 ოქტომბრის გადაწყვეტილება;

4. ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურს (ს/ნ 205270053) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 4.02.2025წ. N00131 საგადახდო მოთხოვნით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70 პროცენტი - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის N200122900, სახაზინო კოდი N300773150;

5. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: გ. აბუსერიძე

ბ. სტურუა