საქმე №ბს-1052(2კ-25)

საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

30 იანვარი, 2026 წელი ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემდეგი შემადგენლობა:

გიზო უბილავა (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ქეთევან ცინცაძე, გენადი მაკარიძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი (მოსარჩელე) - ნ. კ-ი

კასატორი (მოპასუხე) - საქართველოს გენერალური პროკურატურა

მესამე პირი - საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო

დავის საგანი - მატერიალური და მორალური ზიანის ანაზღაურება

სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 28.04.2025 წლის განჩინება

კასატორების მოთხოვნა - საქართველოს გენერალური პროკურატურა ითხოვს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმებას და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას, ხოლო ნ. კ-ი - სარჩელის სრულად დაკმაყოფილებას

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ნ. კ-იმა 11.08.2022 წელს სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხის საქართველოს გენერალური პროკურატურის მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა მოპასუხისთვის მორალური ზიანის ანაზღაურების სახით 50 000 ლარის და მატერიალური ზიანის სახით 146 500 ლარის დაკისრება, საიდანაც 7 230 ლარი (3000 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარში (დოლარის კურსი - 2.41)) წარმოადგენს ადვოკატის მომსახურების ხარჯს, 800 ლარი - ჩატარებული აუდიტის ხარჯს, 358 ლარი - ჩატარებული სამედიცინო მომსახურების ხარჯს, 40 350 ლარი - სასესხო ვალდებულებებს, 90 650 ლარი (35 000 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარში (დოლარის კურსი - 2.59)) - შეუსრულებელ ვალდებულებას, 7 112 ლარი კი - წითელი ბრტყელი ლიქენისგან გამოწვეული შეტევებისთვის ყოველდღიურ ხარჯს.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 25.06.2024 წლის განჩინებით საქმეში, სასკ-ის 16.1 მუხლის საფუძველზე, მესამე პირად ჩაბმულ იქნა საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 12.12.2024 წლის გადაწყვეტილებით ნ. კ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, მოპასუხეს საქართველოს გენერალურ პროკურატურას მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა მორალური ზიანის ანაზღაურება 9 000 (ცხრა ათასი) ლარის ოდენობით და მატერიალური ზიანის ანაზღაურება 1 000 (ათასი) ლარის ოდენობით, მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ ასევე დაეკისრა ადვოკატისთვის გაწეული ხარჯის ანაზღაურება 500 (ხუთასი) ლარის ოდენობით. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გასაჩივრდა ნ. კ-ისა და საქართველოს გენერალური პროკურატურის მიერ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 28.04.2025 წლის განჩინებით ნ. კ-ის და საქართველოს გენერალური პროკურატურის სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 12.12.2024 წლის გადაწყვეტილება. სააპელაციო პალატამ მიუთითა სზაკ-ის 207-ე, 208-ე, სკ-ის 413-ე, 1005.3 მუხლზე და აღნიშნა, რომ ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის დაკმაყოფილებისთვის საკმარისია სახეზე იყოს პირის მარეაბილიტირებელი გარემოება, მიუხედავად ზიანის მიმყენებლის ბრალისა. მორალური ზიანის ანაზღაურების საფუძვლების მიმართ უნდა გავრცელდეს იგივე მოთხოვნები. მოქმედი კანონმდებლობით არსებობს გამართლებული პირის უფლების დაცვის მექანიზმი და გამართლებულ პირს შეუძლია აღიდგინოს დარღვეული უფლებები. კერძოდ, გამართლებულ პირს აქვს შესაძლებლობა დარღვეული უფლება აღიდგინოს საქართველოს სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსით გათვალისწინებული რეაბილიტაციისა და სისხლის სამართლის პროცესის ორგანოების უკანონო და დაუსაბუთებელი მოქმედებების შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურების გზით.

სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ უკანონო ბრალდების/პატიმრობის ან მსჯავრდების საქმეებთან მიმართებით სასამართლოს მიერ არამატერიალური ზიანის თანხის ოდენობის განსაზღვრა ხორციელდება თითოეულ საქმეში ინდივიდუალურად, საქმის ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით. კერძოდ, მორალური ზიანის ოდენობის განსაზღვრისას მნიშვნელოვანია: დამდგარი ზიანის სიმძიმე, შელახული უფლების მნიშვნელობა, განცდების ინტენსივობა, საპატიმრო დაწესებულებაში პირის ყოფნის დრო და სხვა. სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ მოცემულ შემთხვევაში პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორად დაადგინა სისხლისსამართლებრივი დევნის მიმდინარეობის პერიოდი, კერძოდ ნ. კ-ის ბრალდება წარედგინა 21.05.2015 წელს, გამამართლებელი განაჩენი კი გამოტანილ იქნა 17.12.2018 წელს, რომელიც ძალაში შევიდა 09.12.2021 წელს. ამდენად, აღნიშნული პერიოდის გათვალისწინებით, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ მორალური ზიანის სახით მოპასუხისათვის 9 000 (ცხრა ათასი) ლარის დაკისრება მიყენებული არაქონებრივი ზიანის ანაზღაურების მიზნების პროპორციული იყო და ექცეოდა გონივრული და სამართლიანი ანაზღაურების კრიტერიუმებში.

სააპელაციო პალატამ ასევე გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს მითითება იმასთან დაკავშირებით, რომ ნ. კ-ის ნამდვილად შეექმნა ჯანმრთელობის პრობლემები და ჩაუტარდა შესაბამისი დიაგნოსტიკური კვლევები, თუმცა საქმეზე წარმოდგენილი მტკიცებულებებით არ დასტურდებოდა, რომ ჯანმრთელობის მდგომარეობის გაუარესება და სასესხო ვალდებულებების აღება, ასევე შეუსრულებელი ვალდებულება განაპირობა უკანონო სისხლისსამართლებრივმა დევნამ. სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, განსახილველ შემთხვევაში, უტყუარად არ დასტურდებოდა სისხლის სამართლის საქმეზე გაწეული აუცილებელი ხარჯი. სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ სათანადო მტკიცებულება არ იყო წარმოდგენილი არც ჩატარებული აუდიტის ხარჯის - 800 ლარის ასანაზღაურებლად, ვინაიდან აუდიტორულ დასკვნასთან დაკავშირებით საქმეში დაცული SMS შეტყობინება, სსკ-ის 102-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, ვერ ჩაითვლებოდა ზიანის ანაზღაურების დაკისრებისთვის საკმარის მტკიცებულებად.

რაც შეეხება ადვოკატის ხარჯებს, სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ საქმეში საადვოკატო მომსახურების შესახებ ხელშეკრულების არარსებობის პირობებშიც კი არ წარმოიშობოდა მატერიალური ზიანის ანაზღაურებაზე უარის თქმის საფუძველი, ვინაიდან კანონმდებლობა არ უზღუდავს მხარეებს საადვოკატო მომსახურების შესახებ ხელშეკრულება გააფორმონ როგორც ზეპირად, ისე წერილობითი ფორმით. სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ ნ. კ-ისათვის საადვოკატო მომსახურებისთვის გაწეული ხარჯის - 1000 ლარის ანაზღაურება იყო მიყენებული ქონებრივი ზიანის ანაზღაურების მიზნების პროპორციული და ექცეოდა გონივრული და სამართლიანი ანაზღაურების კრიტერიუმებში. პალატის მოსაზრებით, საქართველოს გენერალური პროკურატურისათვის ნ. კ-ის სასარგებლოდ წინამდებარე ადმინისტრაციულ დავაზე წარმომადგენლის მომსახურებისთვის გაწეული ხარჯის დაკისრება 500 (ხუთასი) ლარის ოდენობით იყო ასევე საფუძვლიანი და არ არსებობდა მისი გაუქმების ან თანხის ოდენობის გაზრდის საფუძველი.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 28.04.2025 წლის განჩინება საკასაციო წესით გასაჩივრდა საქართველოს გენერალური პროკურატურის და ნ. კ-ის მიერ.

კასატორმა - საქართველოს გენერალურმა პროკურატურამ სკ-ის 413-ე, 992-ე, 1005.3 მუხლებზე მითითებით აღნიშნა, რომ პირს ზიანი უნდა მიადგეს ქმედების განზრახი ან უხეში გაუფრთხილებლობის ბრალის ფორმით, ასევე მოხელის უკანონო ქმედება, რომელმაც პირისათვის ზიანი გამოიწვია, უნდა გამომდინარეობდეს მოხელის სამსახურეობრივი მდგომარეობიდან და იყოს ბრალეული, განზრახი ან გაუფრთხილებელი, უნდა არსებობდეს პირდაპირი და არა სავარაუდო მიზეზობრივი კავშირი ქმედებასა და დამდგარ შედეგს შორის. მოცემულ შემთხვევაში, საქართველოს გენერალური პროკურატურის მხრიდან ამგვარ ქმედებებს ადგილი არ ჰქონია. კონკრეტული საგამოძიებო მოქმედების ჩატარება ეფუძნებოდა კანონს და კანონის საფუძველზე მიღებულ საპროცესო დოკუმენტებს, რაც არ შეიძლება მიჩნეულ იქნეს განზრახი ან უხეში გაუფრთხილებელი ქმედებით ზიანის მიყენებად. სისხლის სამართლის საქმის წარმოებისას პროკურატურა წინასწარ ვერ განსაზღვრავს კონკრეტული საქმის შედეგს, ვინაიდან საბოლოო გადაწყვეტილების მიღება არის სასამართლოს კომპეტენცია. კონკრეტულ შემთხვევაში პროკურატურას წინასწარ ვერ ეცოდინებოდა, რომ საქმეში არსებული მტკიცებულებები სასამართლოსათვის საკმარისი არ აღმოჩნდებოდა გამამტყუნებელი განაჩენის გამოსატანად.

კასატორმა აღნიშნა, რომ ნ. კ-ის ბრალად ედებოდა საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 218-ე მუხლის მეორე ნაწილის „ბ“ და „გ“ ქვეპუნქტებით გათვალისწინებული დანაშაულის ჩადენა. მას აღკვეთის ღონისძიების სახით შეფარდებული ჰქონდა გირაო 3000 ლარის ოდენობით. მოსარჩელე პატიმრობაში არ ყოფილა. მოსარჩელე თბილისის საქალაქო სასამართლოს 17.12.2018 წლის განაჩენით გამართლდა წარდგენილ ბრალდებაში სრულად. კასატორმა მიუთითა, რომ საბოლოოდ პირის მიმართ სისხლისსამართლებრივი დევნის მარეაბილიტირებელი საფუძვლით დამთავრების შემთხვევაშიც არ არსებობდა პროკურატურის მიმართ ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის კანონიერი საფუძველი. ნ. კ-ის მიმართ გატარებულ ყველა ღონისძიებას გააჩნდა სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსით გათვალისწინებული საფუძვლები. ამდენად, მოცემულ შემთხვევაში, პროკურატურის მხრიდან სახეზე არ იყო მართლსაწინააღმდეგო ქმედებაც კი, რაც სკ-ს 992-ე და 1005-ე მუხლების მოთხოვნებიდან გამომდინარე, მიზეზობრივ კავშირში იქნებოდა დამდგარ შედეგთან. მოსარჩელის მიმართ გამამართლებელი განაჩენი გამოტანილი იქნა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ და მომდევნო ეტაპზე მისი თავისუფლების შეზღუდვას ან სხვა სასჯელის გამოყენებას ადგილი არ ჰქონია. კასატორის მოსაზრებით მორალური ზიანის საკითხის განხილვისას სასამართლოს მხედველობაში უნდა მიეღო ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს მიერ საქართველოსთან მიმართებით დადგენილი პრაქტიკა, ასევე საქართველოს საერთო სასამართლოების პრაქტიკა ანალოგიურ საქმეებზე. ამდენად, კასატორი თვლის, რომ პროკურატურისთვის მორალური ზიანის სახით 9 000 ლარის დაკისრება არაგონივრულია და არ გამომდინარეობს სამართლიანი ანაზღაურების კრიტერიუმებიდან.

კასატორმა აღნიშნა, რომ სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის 45-ე მუხლის მიხედვით, სავალდებულოა ბრალდებულს ჰყავდეს ადვოკატი, თუ გარკვეული კრიტერიუმებით იგი ექვემდებარება სავალდებულო დაცვას. ამავე კოდექსის 46-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტის თანახმად, დაცვის ხარჯებს სახელმწიფო გაიღებს თუ არსებობს სავალდებულო დაცვის შემთხვევა და საქმეში არ მონაწილეობს შეთანხმებით აყვანილი ადვოკატი. განსახილველ შემთხვევაში მოსარჩელე არ ექვემდებარებოდა სავალდებულო დაცვას, თუმცა მოსარჩელის მითითებით მან გამოიყენა კანონით მინიჭებული უფლება და აიყვანა ადვოკატები. კასატორი თვლის, რომ საკუთარი უფლების რეალიზება არ შეიძლება ჩაითვალოს პროკურატურის მხრიდან მისთვის ზიანის მიყენებად, შესაბამისად არ არსებობს ადვოკატის ხარჯების ანაზღაურების საფუძველი. ამასთან, აღსანიშნავია, რომ მოსარჩელეს არ წარმოუდგენია ადვოკატისათვის თანხის გადახდის დამადასტურებელი მტკიცებულებები. მხარის მიერ ადვოკატის მომსახურებისათვის გაღებული ხარჯის უპირობოდ სრულად ანაზღაურების სამართლებრივი საფუძველი კანონმდებლობით გათვალისწინებული არ არის, მნიშვნელოვანია სისხლის სამართლის საქმის წარმოების ხანგრძლივობა, სისხლის სამართლის საქმის წარმოებიდან დამდგარი მატერიალური და მორალური ზიანის ოდენობა, წარმომადგენლის მიერ გაწეული სამუშაო, რაც უნდა დასტურდებოდეს საქმის მასალებით. კასატორის მოსაზრებით, ადვოკატის ხარჯის ოდენობის შეფასებისას სასამართლოს უნდა გაეთვალისწინებინა, რომ ნ. კ-ი გამართლდა პირველი ინსტანციის სასამართლოში. სააპელაციო და უზენაეს სასამართლოებში არსებითი განხილვის გარეშე გადაწყდა პროკურორის საჩივრის დაკმაყოფილების საკითხი. ამდენად, კასატორი თვლის, რომ მოპასუხისათვის საადვოკატო მომსახურების ხარჯის 1 000 ლარის ოდენობით დაკისრება სცილდება შიდა ეროვნული და ევროპული სასამართლოს პრაქტიკით ადვოკატის მომსახურების ხარჯების ანაზღაურებასთან დაკავშირებით დადგენილ გონივრულობის და ადეკვატურობის კრიტერიუმებს.

კასატორმა - ნ. კ-იმა მიუთითა საქართველოს კონსტიტუციის მე-18 მუხლის მე-4 პუნქტზე, სზაკ-ის 208-ე მუხლზე, სკ-ის 413-ე, 1005-ე მუხლებზე და აღნიშნა, რომ მატერიალური ზიანის სახით ადვოკატის მომსახურების ხარჯის განსაზღვრა 1000 ლარის ოდენობით, არაგონივრულია. ადვოკატი თავად განსაზღვრავს მისთვის განკუთვნილ ჰონორარს საქმის სირთულის, გასაწევი შრომის და სხვა ფაქტორებიდან გამომდინარე. მოცემულ შემთხვევაში, ნ. კ-ის უფლებებს სამივე ინსტანციის სასამართლოში არაერთი ადვოკატი იცავდა, რომელთაც თავად განსაზღვრეს ჰონორარის ოდენობა. ადვოკატების მიერ გაწეული შრომა კი სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილების შედეგში აისახა. სასამართლომ საერთოდ არ აანაზღაურა ნ. კ-ის მიერ ჩატარებული აუდიტის ხარჯი, მაშინ როდესაც აუდიტის დასკვნა გახდა ის მთავარი მტკიცებულება, რაც საფუძვლად დაედო გამამართლებელ განაჩენს. რაც შეეხება სამედიცინო მომსახურების ხარჯს, სასესხო ვალდებულებებს, წითელი ბრტყელი ლიქენისგან გამოწვეული შეტევებისათვის ყოველდღიურ ხარჯს და შეუსრულებელ ვალდებულებებს, კასატორს უსაფუძვლოდ მიაჩნია სასამართლოს მიერ აღნიშნული მოთხოვნების დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძვლად მიზეზობრივი კავშირის არარსებობაზე მითითება. კასატორმა აღნიშნა, რომ ნ. კ-იმა დაკარგა სამსახური, მაშინ როდესაც მას ეს ყველაზე მეტად სჭირდებოდა, დარჩა სასესხო ვალდებულებები, რომელიც ყოველდღიურად იზრდებოდა, ჰქონდა დამატებითი სტრესი, რამაც დამატებით გამოიწვია დაავადება. კასატორის მოსაზრებით, ყოველივე ზემოაღნიშნული დაკავშირებულია უკანონო ბრალდებასთან, შესაბამისად, სასამართლომ არასწორად განსაზღვრა ნ. კ-ისთვის მიყენებული მატერიალური ზიანის ოდენობა. კასატორი თვლის, რომ მოპასუხისათვის მატერიალური ზიანის სახით 1000 ლარის დაკისრება მიყენებული ზიანის ანაზღაურების მიზნების არაპროპორციულია, არ ექცევა გონივრული და სამართლიანი ანაზღაურების კრიტერიუმებში.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული განჩინების გაცნობის, საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს გენერალური პროკურატურის და ნ. კ-ის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ შედეგობრივად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

განსახილველ შემთხვევაში სადავო საკითხს წარმოადგენს მოსარჩელის სასარგებლოდ მოპასუხისთვის მორალური და მატერიალური ზიანის ანაზღაურების დაკისრების წინაპირობების არსებობა, ასეთი წინაპირობების არსებობის დადასტურების შემთხვევაში კი - ასანაზღაურებელი თანხის ოდენობა.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ მოცემულ შემთხვევაში პროკურატურისთვის ზიანის ანაზღაურების დაკისრების სამართლებრივ საფუძველს ქმნის სკ-ის 1005.3 მუხლი, რომლის თანახმად ზიანი ანაზღაურდება ზიანის მიმყენებლის ბრალის მიუხედავად. სკ-ის 1005.3 მუხლის თავისებურება მდგომარეობს იმაში, რომ ზიანი ანაზღაურდება მიუხედავად ზიანის მიმყენებლის ბრალისა, ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის დაკმაყოფილების საკმარის საფუძველს ქმნის ქმედების უკანონობა და პირის მარეაბილიტირებელი გარემოების არსებობა. კანონმდებლობა არ შეიცავს მარეაბილიტირებელი გარემოების ჩამონათვალს, თუმცა უდავოა, რომ ასეთ გარემოებას განეკუთვნება გამამართლებელი განაჩენის არსებობა, რომელიც პირის არაბრალეულობასა და უდანაშაულობას ადასტურებს. საქმის მასალებში დაცული თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა საგამოძიებო, წინასასამართლო სხდომისა და არსებითი განხილვის კოლეგიის 17.12.2018 წლის განაჩენით ნ. კ-ი გამართლდა საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 218-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ბ“ და „გ“ ქვეპუნქტებით წარდგენილ ბრალდებაში. ამასთან, გაუქმდა ნ. კ-ის მიმართ აღკვეთის ღონისძიების სახით შეფარდებული გირაო და გამართლებულს განემარტა მიყენებული ზიანის ანაზღაურების უფლების მოთხოვნის თაობაზე.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ უკანონო ბრალდების შედეგად დამდგარ, ასანაზღაურებელ ზიანში მოიაზრება როგორც მატერიალური ასევე მორალური ზიანი, რადგან პირის თავისუფლების ხელყოფას და ხელშეუხებლობის დარღვევას, როგორც წესი თან სდევს პირის პატივისა და ღირსების, საქმიანი რეპუტაციის და კანონით დაცული სხვა უფლებების შელახვა. არაქონებრივი ზიანი ვლინდება პირის მორალურ განცდებში, რომელიც შესაძლოა დაკავშირებული იყოს აქტიური საზოგადოებრივი ცხოვრების წესის გაგრძელების შეუძლებლობასთან, პირის პატივის, ღირსებისა და საქმიანი რეპუტაციის შელახვასთან და სხვ., თუმცა ანაზღაურებას ექვემდებარება არა ყველა სახის მორალური ზიანი, არამედ მხოლოდ ის, რომლის ანაზღაურებაც მოქმედი კანონმდებლობით (სკ-ის 413 მუხ.) არის გათვალისწინებული (სუსგ 04.06.2015წ. საქმე №ბს-485-474(2კ-14)). განსახილველ შემთხვევაში მართლსაწინააღმდეგო შედეგის არსებობა (უკანონო ბრალდება) განაპირობებს ზიანის ანაზღაურების ვალდებულების წარმოშობას, რადგან აღკვეთის ღონისძიების შეფარდების მომენტში ფორმალურად მართლზომიერი საპროცესო მოქმედებები მარეაბილიტირებელი გარემოების დადგენისთანავე სკ-ის 1005.3 მუხლის მიზნებისთვის მიიჩნევიან უკანონოდ, რადგან ხსენებული ნორმა მიზნად ისახავს დაზარალებულის დაცვას, კერძოდ, გამართლებული პირისთვის სახელმწიფო ორგანოების მოქმედებების შედეგად მიყენებული ზიანის ასანაზღაურებლად კომპენსაციის მიცემას (სუსგ 04.06.2015წ. საქმე №ბს-485-474(2კ-14)).

დაუსაბუთებელია მორალური ზიანის ანაზღაურების დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძვლად კასატორის საქართველოს გენერალური პროკურატურის მიერ იმ გარემოებაზე მითითება, რომ პროკურატურის მიერ განხორციელებული საპროცესო მოქმედებები ეფუძნებოდა კანონს, რაც კასატორის მოსაზრებით გამორიცხავს პროკურატურის მიერ ზიანის ანაზღაურების საფუძვლების არსებობას. სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის 9.1 მუხლის მიხედვით, სისხლისსამართლებრივი დევნის დაწყებისთანავე სისხლის სამართლის პროცესი ხორციელდება მხარეთა თანასწორობისა და შეჯიბრებითობის საფუძველზე. პროკურატურა სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსით გათვალისწინებულ შემთხვევებში და დადგენილი წესით, სრული მოცულობით ატარებს დანაშაულის გამოძიებას (სსსკ-ის 32 მუხ.). გამომძიებელი ვალდებულია სისხლის სამართლის საქმის გამოძიებასთან დაკავშირებით შეასრულოს პროკურორის მითითება (სსსკ-ის 37.3), თავის მხრივ გამომძიებელი ვალდებულია გამოძიება აწარმოოს ყოველმხრივ, სრულად და ობიექტურად (სსსკ-ის 37.2 მუხ.). აღნიშნულის საპირისპიროდ, კოდექსის 25.2 მუხლის პირველი წინადადებით, სასამართლოს ეკრძალება ბრალდების დამადასტურებელ ან დაცვის ხელშემწყობ მტკიცებულებათა დამოუკიდებლად როგორც მოპოვება, ასევე გამოკვლევა. ამდენად, სისხლის სასამართლოწარმოებაში შეჯიბრებითობის პრინციპის მოქმედებიდან გამომდინარე სისხლის სამართლის საქმეზე ბრალდების მხარის მიერ გამოყენებული მტკიცებულების ნამდვილობაზე პასუხისმგებლობა ეკისრება ბრალდების მხარეს, მითუმეტეს იმის გათვალისწინებით, რომ მოპასუხე - პროკურატურა არ მიუთითებს იმ ეფექტიანი საპროცესო მექანიზმების არსებობაზე, რომელთა სასამართლოს მხრიდან გამოუყენებლობას მოსარჩელის უფლებების დარღვევის გამოწვევა შეეძლო. აღნიშნულის საპირისპიროდ, მხოლოდ პროკურატურის კომპეტენციას წარმოადგენდა დანაშაულის გამოძიება და სისხლისსამართლებრივი დევნის განხორციელება (სუსგ 20.07.2022წ. №ბს-628(2კ-20); 18.09.2024წ. №ბს-61(2კ-24)). შესაბამისად, ბრალდების მხარის მიერ გამამტყუნებელი განაჩენის გამოტანისთვის საკმარისი მტკიცებულებების წარდგენის შეუძლებლობა ვერ გახდება გამართლებული პირისთვის ზიანის ანაზღაურების გამომრიცხავი გარემოება. ამდენად, კასატორის საქართველოს გენერალური პროკურატურის მითითება იმ გარემოებაზე, რომ მის მიერ ზიანის ანაზღაურების საფუძვლების არსებობა გამოირიცხება, არ არის დასაბუთებული.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ სკ-ის 413-ე მუხლის მითითება მორალური ზიანის გონივრული და სამართლიანი ანაზღაურების თაობაზე გულისხმობს დაზარალებულის განცდების სიღრმისა და ინდივიდუალური თავისებურებების გათვალისწინებას. ამდენად, უსაფუძვლოა კასატორის მიერ ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოსა და საქართველოს საერთო სასამართლოების პრაქტიკაზე მითითება. მორალური ზიანის ოდენობის განსაზღვრის პროცესში, სასამართლო შესაბამის გადაწყვეტილებას იღებს კონკრეტული საქმის ინდივიდუალური გარემოებების გათვალისწინებით და აქვს ფართო მიხედულების ფარგლები, ხოლო სხვა ეროვნულ თუ საერთაშორისო გადაწყვეტილებებში ზიანის სახით ანაზღაურებული თანხის ოდენობა არ შეიძლება მიჩნეულ იქნეს კონკრეტულ სიტუაციაში ზიანის სახით დასაკისრებელი თანხის ზოგად სტანდარტად. მორალური ზიანის ანაზღაურების შემთხვევაში არ ხდება ხელყოფილი უფლების რესტიტუცია, რადგან მიყენებულ ზიანს ფულადი ეკვივალენტი არ გააჩნია. კომპენსაციის მიზანია მორალური ზიანით გამოწვეული ტკივილების, ნეგატიური განცდების შემსუბუქება, დადებითი ემოციების გამოწვევა, რომელიც ეხმარება დაზარალებულს სულიერი გაწონასწორების მიღწევაში, სოციალურ ურთიერთობებში ჩართვაში, რაც მორალური (არაქონებრივი) ზიანის ანაზღაურების სატისფაქციურ ფუნქციას შეადგენს (სუსგ 08.04.2009წ. №ბს-972-936(3კ-08)). განსახილველ შემთხვევაში, საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, არსებობს მოპასუხის მიერ იმ მორალური ზიანის ანაზღაურების სამართლებრივი საფუძველი, რომელიც გამოწვეულია მარეაბილიტირებელი გარემოებით - მოსარჩელის მიმართ საბოლოოდ გამამართლებელი განაჩენის მიღებით. რაც შეეხება მოპასუხისთვის მოსარჩელის სასარგებლოდ დაკისრებული მორალური ზიანის ოდენობას, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ საქმეში დაცული თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის, ბრალდებულის სასამართლოში პირველი წარდგენისა და აღკვეთის ღონისძიების გამოყენების თაობაზე 02.06.2015 წლის განჩინებით ნ. კ-ის მიმართ აღკვეთის ღონისძიების სახით გამოყენებულ იქნა გირაო 3000 (სამი ათასი) ლარის ოდენობით. აღსანიშნავია, რომ ნ. კ-ი პატიმრობაში არ იმყოფებოდა, თუმცა იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ ნ. კ-ის ბრალდება წარედგინა 21.05.2015 წელს, გამამართლებელი განაჩენი გამოტანილ იქნა 17.12.2018 წელს, ხოლო საქმეზე უზენაესი სასამართლოს განჩინება 09.12.2021 წლით თარიღდება, საკასაციო პალატა ეთანხმება ქვედა ინსტანციის სასამართლოს მოპასუხისათვის დაკისრებული მორალური ზიანის გონივრულობაზე. კასატორები ვერ ასაბუთებენ იმ გარემოებას, რომ მორალური ზიანის სახით მოპასუხისთვის მოსარჩელის სასარგებლოდ დაკისრებული თანხის ოდენობა დარღვეული უფლების არაპროპორციულია. წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები ამ მხრივ არ შეიცავს სათანადო დასაბუთებას. სსკ-ის 404-ე მუხლის პირველი ნაწილის პირველი წინადადების მიხედვით, საკასაციო სასამართლო ამოწმებს გადაწყვეტილებას საკასაციო საჩივრის ფარგლებში. საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მოტივების უარმყოფელ სამართლებრივად დასაბუთებულ არგუმენტაციას. მოცემულ შემთხვევაში საკასაციო საჩივრები არ შეიცავს სააპელაციო პალატის მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების თუ მათი სამართლებრივი შეფასების უსწორობის სათანადო დასაბუთებას, წარმოდგენილი არ არის დასაბუთებული და დასაშვები პრეტენზიები (შედავება), შესაბამისად არ არსებობს მორალური ზიანის დაკისრების ნაწილში გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების საფუძველი.

საკასაციო სასამართლო მატერიალური ზიანის ანაზღაურებასთან დაკავშირებით მიუთითებს სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმად, ზიანის მიმყენებელი ვალდებულია აღადგინოს ის მდგომარეობა, რომელიც იარსებებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება. აღნიშნული ნორმა შესაძლებელს ხდის დაზარალებული პირის უფლებების აღდგენას პირვანდელ მდგომარეობაში. პალატა მიუთითებს, რომ დელიქტური პასუხისმგებლობის აუცილებელ წინაპირობას წარმოადგენს ზიანის მიყენების ფაქტი და მიზეზობრივი კავშირის არსებობა ქმედებასა და დამდგარ შედეგს შორის. მიზეზობრივი კავშირი მიზეზსა და შედეგს შორის აუცილებელი კავშირია, რაც გულისხმობს ორი მოვლენის არა უბრალო მუდმივ თანმიმდევრობას, არამედ შედეგის თანმიმდევრობას თავისი მიზეზის მიმართ. მიზეზობრიობის მთავარ მომენტს წარმოადგენს არსებითი კავშირი, სადაც დამოკიდებულება მიზეზსა და შედეგს შორის აქტიურ ხასიათს ატარებს. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 412-ე მუხლის მიხედვით, ანაზღაურდება მხოლოდ ის ზიანი, რომელიც ზიანის გამომწვევი მოქმედების უშუალო შედეგს წარმოადგენს. პირი მხოლოდ მაშინ აგებს პასუხს მიყენებული ზიანისთვის, როცა მისი ქმედება ადეკვატურ კავშირშია დამდგარ შედეგთან.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ სისხლის სასამართლოწარმოების ფარგლებში, შეთანხმებით დაცვის შემთხვევაში, გამართლებულის მიერ ადვოკატისთვის გაწეული ხარჯის ანაზღაურება შესაძლოა მოთხოვნილ იქნას ადმინისტრაციული სასამართლოწარმოების წესით (სუსგ 07.02.2019წ. №ბს-432-429(2კ-17)). საკასაციო პალატა არ იზიარებს კასატორის განმარტებას იმის თაობაზე, რომ მოსარჩელის მიერ სისხლის სამართლის საქმის წარმოების ეტაპზე განხორციელებული მოქმედება - ადვოკატის აყვანა (ბრალდებულის) უფლებაა და ამ უფლებით სარგებლობა არ შეიძლება გაგებულ იქნეს როგორც დევნის განმახორციელებელი ორგანოს - პროკურატურის მიერ მიყენებულ ზიანად. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადვოკატის მონაწილეობა სისხლის სამართლის საქმის მიმდინარეობაში ბრალდებულის ინტერესებისა და უფლებების მაქსიმალურ დაცვას უზრუნველყოფს. ბრალდებულს, როგორც სისხლის სამართლის პროცესის ცენტრალურ ფიგურას, უნდა გააჩნდეს შესაძლებლობა ჯეროვნად და ეფექტიანად დაიცვას თავი წარდგენილი ბრალდებისაგან. დაცვა არის სისხლისსამართლებრივი დევნის საწინააღმდეგო ფუნქცია, სწორედ ადვოკატის მონაწილეობა სისხლის სამართლის პროცესში უზრუნველყოფს შეჯიბრებითობის პრინციპის სრულ რეალიზებას და ბრალდებულის ინტერესების არსებით დაცვას (იხ სუსგ 17.03.2025 წლის ბს-1288(კ-24)). მართალია, მოცემულ შემთხვევაში, საქმეში წარმოდგენილი არ არის სისხლის სამართლის საქმეზე ადვოკატის ხარჯის გაწევის დამადასტურებელი მტკიცებულებები (გადახდის ქვითრები), თუმცა საქმეში დაცული თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის 02.06.2015 წლის განჩინებით, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა საგამოძიებო, წინასასამართლო სხდომისა და არსებითი განხილვის კოლეგიის 17.12.2018 წლის განაჩენით, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 15.04.2021 განაჩენითა და ორდერებით დასტურდება, რომ ნ. კ-ი ნამდვილად სარგებლობდა საადვოკატო მომსახურებით. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ იურიდიული მომსახურების ხარჯების გაწევის დამადასტურებელი დოკუმენტაციის წარუდგენლობა იმთავითვე არ გამორიცხავს საქმის განხილვასთან დაკავშირებით გაწეული მომსახურების ღირებულების ანაზღაურების შესაძლებლობას უკეთუ აშკარაა, რომ პირის უფლების დაცვის მიზნით წარმომადგენლობითი მომსახურება გაწეულია (სუსგ №ბს-809-805(3კ-17), 17.01.2019წ; №ბს-432-429(2კ-17), 07.02.2019წ.). საადვოკატო მომსახურების ხარჯი ანაზღაურებას გონივრულობის ფარგლებში ექვემდებარება. სასამართლო ადვოკატის მომსახურების ღირებულების განსაზღვრისას მხედველობაში იღებს საქმის სირთულეს, უფლების დარღვევის აღსაკვეთად წარმომადგენლობითი ფუნქციის განხორციელების ინტენსივობას, ხანგრძლივობას, ინსტანციურობას და სხვ.. განსახილველ შემთხვევაში, საქმეზე დადგენილი გარემოებების გათვალისწინებით, კასატორები ვერ ასაბუთებენ სისხლის სამართლის საქმეზე გაწეული მომსახურების გამო ზიანის ანაზღაურების სახით მოპასუხეზე დაკისრებული თანხის ოდენობის არაგონივრულობას და გაწეულ მომსახურებასთან შეუსაბამობას.

მოსარჩელის მოთხოვნას წარმოადგენს ასევე აუდიტის ხარჯის, ჩატარებული სამედიცინო მომსახურების ხარჯის, სასესხო ვალდებულებების, შეუსრულებელი ვალდებულების და წითელი ბრტყელი ლიქენისგან გამოწვეული შეტევებისთვის ყოველდღიური ხარჯის ანაზღაურება. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ მტკიცებულებებს სასამართლოს წარუდგენენ მხარეები (სსკ-ის 103.1 მუხ.), სწორედ მხარემ უნდა დაამტკიცოს ის გარემოებანი, რომლებზედაც ამყარებს იგი თავის მოთხოვნებს (სსკ-ის 102.1 მუხ.), ამასთანავე, საქმის გარემოებები, რომლებიც კანონის თანახმად უნდა დადასტურდეს გარკვეული სახის მტკიცებულებებით, არ შეიძლება დადასტურდეს სხვა სახის მტკიცებულებებით (სსკ-ის 102.3 მუხ.). მოცემულ შემთხვევაში მოსარჩელე უთითებს, რომ გირაოს თანხის გადასახდელად მეგობრისგან ისესხა თანხა, რომელთანაც წერილობითი ხელშეკრულება არ გაუფორმებია, ხოლო აღებული სესხის დასაბრუნებლად შემდგომში მოუწია მიკროსაფინანსო ორგანიზაციებისათვის მიმართვა და ახალი სასესხო ვალდებულებების აღება. განსახილველ შემთხვევაში ნ. კ-ი ვერ ადასტურებს გირაოს თანხის გადახდის მიზნით სესხის ხელშეკრულების დადებას და მით უფრო მიკროსაფინანსო ორგანიზაციებისგან 2017, 2018, 2019 და 2020 წლებში აღებული არაერთი სესხის მიზნობრიობას. ამასთან, ნ. კ-ი უთითებს, რომ სისხლისსამართლებრივი დევნის შედეგად მან დაკარგა საცხოვრებელი ბინა, რის გამოც შეუსრულებელი ვალდებულების სახით ითხოვს ბინის რეალიზაციის თანხას. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქმეში დაცულია 2010 და 2013 წლებში დადებული სესხის და იპოთეკის ხელშეკრულებები, რომელთა თანახმად დასტურდება, რომ ნ. კ-იმა აღებული სესხის უზრუნველსაყოფად იპოთეკით დატვირთა საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონება. აღსანიშნავია, რომ ნ. კ-ი ბრალდებულად იქნა ცნობილი 21.05.2015 წელს. ამასთანავე, თავად მოსარჩელე მიუთითებს იმ გარემოებაზე, რომ სესხის აღება განაპირობა დამსაქმებელი კომპანიის, შპს „ს...ს“ ფინანსურმა პრობლემებმა. ამდენად, საქმის მასალებით არ დასტურდება, რომ სასესხო ვალდებულების აღება, რომელსაც შედეგად მოჰყვა იპოთეკის საგნის რეალიზაცია, განაპირობა სისხლისსამართლებრივმა დევნამ. სისხლისსამართლებრივ დევნასთან მიზეზობრივი კავშირი არ დგინდება არც სამედიცინო მომსახურების ხარჯის ანაზღაურების კუთხითაც. საქმის მასალებით დასტურდება, რომ ნ. კ-ის ნამდვილად შეექმნა ჯანმრთელობის პრობლემები და ჩაუტარდა შესაბამისი დიაგნოსტიკური კვლევები, თუმცა არ დასტურდება, რომ მოსარჩელის მიმართ მიმდინარე სისხლისსამართლებრივი დევნა იყო ჯანმრთელობის მდგომარეობის გაუარესების უშუალო და პირდაპირი საფუძველი. ამასთან აღსანიშნავია, რომ კვლევები ჩატარებულია 2012 და 2014 წლებში, მაშინ როდესაც ნ. კ-ის მიმართ სისხლისსამართლებრივი დევნა დაიწყო 2015 წელს. რაც შეეხება წითელ ბრტყელ ლიქენს, მართალია, ნ. კ-ის აღნიშნული დაავადება გამოუვლინდა 2021 წელს, თუმცა არც ამ შემთხვევაში დასტურდება მიზეზობრივი კავშირის არსებობა სისხლისსამართლებრივ დევნასთან. მატერიალური ზიანის სახით მოთხოვნილია აგრეთვე აუდიტის ხარჯის ანაზღაურება, რასთან დაკავშირებითაც საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ხარჯის გაწევის დასადასტურებლად საქმეში წარმოდგენილია მხოლოდ SMS შეტყობინება, საიდანაც არ დგინდება თუ ვის შორის განხორციელდა მიმოწერა, არ ფიქსირდება მიმოწერის დრო, ამასთან, შეტყობინებაში აღნიშნულია, რომ ჩატარებული აუდიტის ხარჯი შეადგენდა 2500 ლარს, ხოლო მხარე ითხოვს 800 ლარის ანაზღაურებას. საქმეში არ არის დაცული შესაბამისი მომსახურების ხელშეკრულების დადების და ღირებულების გადახდის დამადასტურებელი რაიმე მტკიცებულება. ამდენად, წარმოდგენილი SMS შეტყობინება ვერ ჩაითვლება ზიანის ანაზღაურების დაკისრებისთვის საკმარის მტკიცებულებად სკ-ის 102.3 მუხლის გათვალისწინებით.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორების მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრების დასაშვებად ცნობის საფუძველს. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს - წარმატების პერსპექტივა. ამდენად, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამო საქართველოს გენერალური პროკურატურის და ნ. კ-ის საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. საქართველოს გენერალური პროკურატურის და ნ. კ-ის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 28.04.2025 წლის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე გიზო უბილავა

მოსამართლეები: ქეთევან ცინცაძე

გენადი მაკარიძე