საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

საქმე №ბს-768(კ-25) 4 თებერვალი, 2026 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბიძინა სტურუა (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, გოჩა აბუსერიძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი (მოსარჩელე) - შპს „...ი“

მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხე) - საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2025 წლის 21 იანვრის განჩინება

დავის საგანი - ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა, ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

შპს „...მა“ 2017 წლის 26 აპრილს სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მიმართ. მოსარჩელის მიერ 2018 წლის 06 სექტემბერს საქმის ზეპირი მოსმენით განხილვისას სასარჩელო მოთხოვნების დაზუსტებისა და თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის მიერ სასარჩელო მოთხოვნების ნაწილში საქმის წარმოების შეწყვეტის შესახებ 2019 წლის 7 მაისის საოქმო განჩინების შედეგად მოსარჩელემ საბოლოოდ მოითხოვა №14173/2/17 საჩივარზე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2017 წლის 31 მარტის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა.

მოსარჩელე არ იზიარებს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2017 წლის 31 მარტის გადაწყვეტილებაში მოყვანილ მითითებებს იმის თაობაზე, რომ დარღვეულია სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 16 სექტემბრის №26531 ბრძანების გასაჩივრების ვადა, რომელიც წარმოშობს საგადასახადო კოდექსის 301-ე მუხლის „ე“ ქვეპუნქტით განსაზღვრულ სამართლებრივ შედეგებს, იმ დასაბუთებაზე დაყრდნობით, რომ მოსარჩელე აღნიშნულ ბრძანებას გაეცნო 2016 წლის 17 სექტემბერს, ელექტრონულად, www.rs.ge-ის ვებპორტალის მეშვეობით. მოსარჩელე მიუთითებს, რომ გადასახადის გადამხდელის მიერ შესაძლებელია მართლაც ჰქონოდა ადგილი აღნიშნულ პორტალზე სადავო ბრძანების გახსნას, თუმცა, არა მისი შინაარსის გაცნობას, რამეთუ იმედოვნებდა, რომ აღნიშნული ბრძანება წარმოადგენდა გადასახადის გადამხდელის სხვა საჩივარზე მიღებულ გადაწყვეტილებას.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 09 ივლისის გადაწყვეტილებით შპს „...ის“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2025 წლის 21 იანვრის განჩინებით შპს „...ის“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 9 ივლისის გადაწყვეტილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2025 წლის 21 იანვრის საქმის ზეპირი მოსმენით განხილვის სხდომაზე მოსარჩელემ საბოლოოდ დააზუსტა სასარჩელო მოთხოვნათა წრე და მოითხოვა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2017 წლის 31 მარტის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა, აგრეთვე, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსათვის აუდიტის დეპარტამენტის 23.02.2016წ. №001-87 საგადასახადო მოთხოვნის, 23.02.2016წ. №4502 ბრძანების, 12.08.2016წ. №001-255 საგადასახადო მოთხოვნის, 12.08.2016წ. №23265 ბრძანების, 09.12.2014წ. №001-162 საგადასახადო მოთხოვნის, 04.12.2014წ. №50313 ბრძანების, შემოსავლების სამსახურის 10.12.2014წ. №001-24239 შეტყობინების, ასევე შემოსავლების სამსახურის 16.09.2016წ. №26531 ბრძანების გასაჩივრების ნაწილში, შპს „...ის“ N14173/2/17 ადმინისტრაციული საჩივრის არსებითად განხილვის დავალება, დანარჩენ ნაწილში კი, ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილება.

სააპელაციო პალატამ საქმის მასალებსა და მოქმედ კანონმდებლობაზე დაყრდნობით გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს ფაქტობრივ-სამართლებრივი შეფასებები და აღნიშნა, რომ შპს „...ი“ ისევე როგორც პირველი ინსტანციის სასამართლოში ასევე სააპელაციო ინსტანციაში აპელირებდა იმ გარემოებაზე, რომ გადასახადის გადამხდელის მიერ შესაძლოა მოხდა www.rs.ge-ის პორტალზე სადავო ბრძანების გახსნა, თუმცა არ გასცნობია ბრძანების შინაარს, რადგან აღნიშნული ბრძანება წარმოადგენდა გადამხდელის სხვა საჩივარზე მიღებულ გადაწყვეტილებას. მოცემულ შემთხვევაში, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ გადასახადის გადამხდელმა, კერძოდ შპს „...მა“ პორტალზე შესვლით განახორციელა საგადასახადო ორგანოს მიერ მისთვის ელექტრონული ფორმით გაგზავნილი დოკუმენტის გახსნა, რის თაობაზეც საგადასახადო ორგანოს ინფორმაცია მიეწოდა სამსახურის ვებ-გვერდიდან. ამასთან, 16.09.2016წ. №26531 ბრძანების შინაარსი იძლეოდა შესაძლებლობას, გადამხდელს იდენტიფიცირება მოეხდინა, კონკრეტულად მის რომელ საჩივარზე იქნა მიღებული გადაწყვეტილება დავების განმხილველი ორგანოს მიერ. ამდენად, აღნიშნული გარემოება ადასტურებს, რომ გადამხდელს საგადასახადო ორგანოს მიერ ელექტრონული ფორმით გაგზავნილი სსიპ შემოსავლების სამსახურის 16.09.2016წ. №26531 ბრძანება ჩაბარდა კანონით დადგენილი წესით, რასაც გადასახადის გადამხდელი 17.09.2016წ. გაეცნო ელექტრონულად, დამატებით კი, 16.02.2015წ. №4139, 27.05.2016წ. №14847, 16.09.2016წ. №26531 ბრძანებების გასაჩივრება არ განხორციელებულა საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილ ვადაში. სააპელაციო პალატამ ხაზგასმით აღნიშნა, რომ მხარის მიერ სადავო ბრძანების შინაარსის აღქმის განუხორციელებლობა არ წარმოადგენს საპატიო მიზეზს, რომელიც შესაძლებელია გასაჩივრების ვადის აღდგენას დაედოს საფუძვლად. წინააღმდეგ შემთხვევაში, გადასახადის გადამხდელს ყოველთვის ექნება მსგავს მიზეზზე მითითების შესაძლებლობა, რაც, თავის მხრივ, საბოლოო ჯამში აზრს დაუკარგავს ელექტრონული პორტალის მეშვეობით შეტყობინების ჩაბარების იდეას.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2025 წლის 21 იანვრის განჩინება განჩინება საკასაციო წესით გასაჩივრდა შპს „...ის“ მიერ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

კასატორმა მიუთითა საქმის მასალებზე და აღნიშნა, რომ იგი იმყოფებოდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსგან პასუხის მიღების მოლოდინში, თუმცა მოგვიანებით გამოირკვა, რომ სამინისტრომ 01.09.2016წ. N116135-03 სამსახურებრივი ბარათით კომპეტენციის შესაბამისად, საჩივარი გადაუგზავნა შემოსავლების სამსახურის დავების დეპარტამენტს. აღნიშნული შეტყობინება, ჩაბარდა გადასახადის გადამხდელის ხანშიშესულ დედას, რომელსაც გადაავიწყდა გადასახადის გადამხდელის ინფორმირება მიღებულ შეტყობინებასთან დაკავშირებით. აღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორმა სსიპ შემოსავლების სამსახურის 16.09.2016წ. N26531 ბრძანება შინაარსობრივად არ დაუკავშირა 25.08.2016წ. წარდგენილ საჩივარს. კასატორის განმარტებით, უსაფუძვლოა აქტის გასაჩივრების ვადის გასვლაზე მითითება, რამეთუ სახეზეა საპატიო გარემოება, რომელმაც კასატორი შეცდომაში შეიყვანა, რის გამოც კასატორს მიაჩნია, რომ უნდა მიეცეს სადავო აქტის გასაჩივრების შესაძლებლობა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2025 წლის 19 სექტემბრის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად დასაშვებობის შესამოწმებლად, წარმოებაში იქნა მიღებული შპს „...ის“ საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული განჩინების გაცნობის, საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „...ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 404-ე მუხლის 1-ელი ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო ამოწმებს გადაწყვეტილებას საკასაციო საჩივრის ფარგლებში. საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ საკასაციო საჩივრის ფარგლებში საკასაციო საჩივრის შემოწმება, საპროცესო-სამართლებრივი შინაარსით, უკავშირდება საკასაციო საჩივრის საფუძვლების ჩამოყალიბებასთან დაკავშირებულ პროცესუალურ ვალდებულებას. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). შესაბამისად, კასატორი ვალდებულია უშუალოდ მიუთითოს, დააფიქსიროს ან სულ მცირე შინაარსობრივი თვალსაზრისით მაინც, განაცხადოს იმ მატერიალურ ან/და საპროცესო-სამართლებრივ დარღვევებთან დაკავშირებით, რომლებმაც არსებითი ზეგავლენა იქონიეს საქმის განხილვის საბოლოო შედეგზე (ევროსასამართლოს დიდი პალატის 2023 წლის 01 ივნისის გადაწყვეტილება საქმეზე Fu Quan, S.R.O. V. the Czech Republic, App. No. 24827/14, §§145,172.). საკასაციო პალატა შენიშნავს, რომ ევროკონვენციის მე-6 მუხლის 1-ელი პუნქტი არ უწესებს უზენაეს სასამართლოს დეტალური დასაბუთების ვალდებულებას, როდესაც იგი იყენებს კონკრეტულ სამართლებრივ დებულებას საჩივრის დაუშვებლად ცნობისათვის, იმ საფუძვლით, რომ იგი არ აკმაყოფილებს ასეთი საჩივრის დასაშვებად ცნობისათვის კანონით განსაზღვრულ წინაპირობებს ან მას წარმატების პერსპექტივა არ გააჩნია (იხ. ევროსასამართლოს დიდი პალატის 2009 წლის 20 მარტის გადაწყვეტილება საქმეზე Gorou v. Greece (No. 2), App. No. 12686/03, §41; იხ. აგრეთვე., ევროსასამართლოს 2009 წლის 13 იანვრის გადაწყვეტილება საქმეზე Kukkonen v. Finland (No. 2), App. No. 47628/06, §24). აღნიშნული ეფუძნება იმ დაშვებას, რომ სადავო საკითხებთან მიმართებით არსებობს ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოს დეტალური გადაწყვეტილება ან/და ჩატარდა საქმის ზეპირი მოსმენით განხილვის სხდომა (იხ. ევროპული სასამართლოს 2023 წლის 7 თებერვლის გადაწყვეტილება საქმეზე Paun Jovanović v. Serbia, App. No. 41394/15, §109.). აღნიშნულის საფუძველზე, საკასაციო პალატა ხაზგასმით აღნიშნავს, რომ კასატორის მიერ არ არის წამოყენებული კვალიფიციური საკასაციო პრეტენზია სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილად ცნობილ ფაქტობრივ გარემოებებთან დაკავშირებით.

უპირველესად, საკასაციო პალატა მიუთითებს სააპელაციო პალატის მიერ მართებულად დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებზე. კერძოდ, შპს „...ს“ დავალიანება დაერიცხა სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის საგადასახადო შემოწმების 05.12.2014წ. აქტის საფუძველზე, რის თაობაზეც გამოიცა 09.12.2014წ. №50928 ბრძანება და №001-162 საგადასახადო მოთხოვნა. აღნიშნული აქტები გასაჩივრდა სსიპ შემოსავლების სამსახურში, რომლის 16.02.2015წ. №4139 ბრძანებით საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ. ამ ბრძანების აღსრულების მიზნით სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტმა შეადგინა 12.02.2016წ. დასკვნა, გამოსცა 23.02.2016წ. №4502 ბრძანება და №001-87 საგადასახადო მოთხოვნა. კორექტირების შედეგები გასაჩივრდა სსიპ შემოსავლების სამსახურში, რომლის 27.05.2016წ. №14847 ბრძანებით საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ (რაც მოსარჩელეს ჩაბარდა 30.05.2016წ.). ამ ბრძანების აღსრულების მიზნით შედგა სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 13.07.2016წ. დასკვნა, გამოიცა 12.08.2016წ. №23265 ბრძანება და №001-255 საგადასახადო მოთხოვნა, რომლითაც გადამხდელს თანხები არ შემცირებია. სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 12.08.2016წ. №001-255 საგადასახადო მოთხოვნის, საგადასახადო შემოწმების 27.10.2014წ. აქტის პროექტის, „აუდიტის დეპარტამენტის 21.05.2014წ. №26564 ბრძანებით დანიშნული გასვლითი საგადასახადო შემოწმების განახლების და ცვლილების შესახებ“ აუდიტის დეპარტამენტის 4.12.2014წ. №50313 ბრძანების, „შპს „...ის“ ქონებაზე საგადასახადო გირავნობა იპოთეკის უფლების წარმოშობის შესახებ“ შემოსავლების სამსახურის 10.12.2014წ. №001-24239 შეტყობინების ბათილად ცნობის მოთხოვნით წარდგენილი 25.08.2016წ. საჩივარი განიხილა შემოსავლების სამსახურმა, რომლის 16.09.2016წ. №26531 ბრძანებით, აუდიტის დეპარტამენტის 12.08.2016წ. №001-255 საგადასახადო მოთხოვნის გასაჩივრების ნაწილში საჩივარი დარჩა განუხილველი, საგადასახადო კოდექსის 301-ე მუხლის „თ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, ხოლო სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 04.12.2014წ. №50313 ბრძანების და სსიპ შემოსავლების სამსახურის 10.12.2014წ. №001-24239 შეტყობინების ნაწილში დარჩა განუხილველი, საგადასახადო კოდექსის 301-ე მუხლის „ე“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, გასაჩივრების ვადის გაშვების გამო (აღნიშნულ ბრძანებას მომჩივანი გაეცნო rs.ge-ზე 17.09.2016წ.). სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 04.12.2014წ. №50313 ბრძანება, 09.12.2014წ. №001-162 საგადასახადო მოთხოვნა, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 10.12.2014წ. №001-24239 შეტყობინება, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 23.02.2016წ. №4502 ბრძანება და №001-87 საგადასახადო მოთხოვნა, 12.08.2016წ. №23265 ბრძანება და №001-255 საგადასახადო მოთხოვნა, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 16.09.2016წ. №26531 ბრძანება გადამხდელმა გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოში, რომლის 31.03.2017წ. გადაწყვეტილებით საჩივარი დარჩა განუხილველი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 301-ე მუხლის „ე“ ქვეპუნქტის საფუძველზე.

ზემოაღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებების მხედველობაში მიღების ფონზე, საკასაციო პალატა ხაზგასმით აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივარში მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის იურიდიულ საფუძვლებს. ელექტრონული ფორმით გაგზავნილი დოკუმენტის ჩაბარებულად მიჩნევის წესებთან დაკავშირებული სამართლებრივი თავისებურებების ტექნიკურ-იურიდიული სტანდარტები დადგენილია საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკით (სუსგ №ბს-770-762(კ-15), 06.10.2016წ.). საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 44-ე მუხლის 1-ელი ნაწილი ადგენს გადასახადის გადამხდელთან, დოკუმენტის პირადად გაგზავნისა და წერილობითი ფორმით წარდგენის ალტერნატივების გარდა, ამგვარი დოკუმენტის ელექტრონული ფორმით წარდგენის შესაძლებლობას. ამავე მუხლის მე-9 ნაწილის 1-ელი წინადადების მიხედვით, პირისათვის ელექტრონული ფორმით გაგზავნილი დოკუმენტი ჩაბარებულად ითვლება ადრესატის მიერ მისი გაცნობისთანავე, ხოლო ამავე მუხლის მე-16 ნაწილის მნიშვნელობის მიხედვით, ელექტრონული მიმოწერის წესი განისაზღვრება უშუალოდ საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2010 წლის 31 დეკემბრის №996 ბრძანებით დამტკიცებული „გადასახადების ადმინისტრირების შესახებ“ ინსტრუქციის მე-11 და მე-12 მუხლებით. „ინსტრუქციის“ მე-11 მუხლის 1-ელი პუნქტი ადგენს კომუნიკაციის ელ. ფორმით, ონლაინ რეჟიმში, სსიპ სამსახურის ოფიციალური ვებგვერდის www.rs.ge გამოყენებით შესაძლებლობას. „ინსტრუქციის“ მე-12 მუხლის მე-3 პუნქტით კი, იმპერატიულად განისაზღვრა პირისათვის ელექტრონული ფორმით გაგზავნილი ნებისმიერი დოკუმენტის ადრესატის მიერ მისი სამსახურის ვებგვერდზე გაცნობისთანავე ჩაბარებულად მიჩნევა, რომლის შესახებაც საგადასახადო ორგანოს ინფორმაცია მიეწოდება სამსახურის ვებ-გვერდიდან. სამსახურის ვებ-გვერდზე გაცნობა გულისხმობს შესაბამისი ტექსტური ან/და გრაფიკული ბმულის გახსნას, რის შედეგადაც ვებ-გვერდის პროგრამული პროცესები უზრუნველყოფს გადასახადის გადამხდელის ელექტრონულ სისტემის იმ ფანჯარაზე წვდომას, რაზედაც განთავსებულია ასეთი დოკუმენტი. საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ კომუნიკაციის ასეთი მოდელი საგადასახადო სისტემის გაციფრულების ერთ-ერთი მიმართულებაა, რომლის მიზანსაც წარმოადგენს კომუნიკაციური პროცესების გამარტივება/გაჯანსაღება, ორგანიზაციული და ადამიანური რესურსების ხარჯვითეფექტიანობის დაბალანსება, ხოლო, საბოლოო ჯამში კი, გასაჩივრების უფლების განმტკიცება. ამასთან, საგადასახადო ურთიერთობებში კანონზომიერია მოცემულობა მასზედ, რომ შესაბამის ელექტრონულ პორტალზე წვდომა მხოლოდ გადასახადის გადამხდელს ან/და მის შესაბამის ნდობით აღჭურვილ, უფლებამოსილ პირს გააჩნია, ამდენად, ბმულზე წვდომის რეალიზება უთანაბრდება საგადასახადო დოკუმენტის (აქტის) შინაარსის ცოდნის კონსტრუქციულ პრეზუმირებას. საქმეში დაცული მასალებით უტყუარად დგინდება და არც კასატორი უარყოფს იმას, რომ პორტალზე შესვლით განხორციელდა ელექტრონულად გაგზავნილი დოკუმენტის გახსნა, რომლის შესახებაც საგადასახადო ორგანოს ინფორმაცია მიეწოდა სამსახურის ვებ-გვერდიდან. საკასაციო პალატა ხაზგასმით აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივარში მითითებული მოტივაცია არ ესადაგება საგადასახადო ურთიერთობებისათვის ტიპური, გამოცდილი და გონიერი მეწარმისათვის დამახასიათებელ გულმოდგინების სტანდარტს და წარმოადგენს აღნიშნული სტანდარტისაგან გადახვევას. სააპელაციო პალატამ მართებულად შენიშნა, რომ სხვაგვარი სახის შეფასება, მოსარჩელის მოსაზრებების გაზიარება, შექმნიდა ამგვარი ელექტრონული სისტემის ბოროტად გამოყენების რისკებს. ამდენად, საკასაციო პალატა ეთანხმება სააპელაციო პალატას, რომ სადავო 16.02.2015წ. №4139, 27.05.2016წ. №14847, 16.09.2016წ. №26531 ბრძანებები კასატორის მიერ არ გასაჩივრებულა კანონმდებლობით დადგენილ ვადაში (სსკ-ის 296.1 მუხ., 297.1 მუხ., 299 მუხ., 301 მუხ. „ე“ ქვ.პ., 305 მუხ.).

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, ამ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს წარმატების პერსპექტივა. ამდენად, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის სასკ-ის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც შპს „...ის“ საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. ვინაიდან, ქ. მ-ის (პ/ნ ...) მიერ შპს „...ის“ (ს/ნ ...) საკასაციო საჩივარზე 15.09.2025წ. №29318621723 საგადახდო დავალებით გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი - 300 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, ქ. მ-ეს (პ/ნ ...) უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით,

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „...ის“ საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2025 წლის 21 იანვრის განჩინება;

3. ქ. მ-ეს (პ/ნ ...) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 15.09.2025წ. №29318621723 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

მოსამართლეები: ბ. სტურუა

მ. ვაჩაძე

გ. აბუსერიძე