ას-1022-1216-08 26 მარტი, 2009 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. სულხანიშვილი (თავმჯდომარე),

თ. თოდრია (მომხსენებელი), რ. ნადირიანი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – მ. ზ-შვილი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარეები – გ. და ნ. დ-ძეები, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ახალციხის სარეგისტრაციო სამსახური, ახალციხის მუნიციპალიტეტის გამგეობის ეკონომიკისა და ინფრასტრუქტურის განვითარების სამსახური (მოპასუხეები).

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 10 ივნისის გადაწყვეტილება

დავის საგანი _ უკანონო ხელშეშლის აღკვეთა, მიწის მართვის სამმართველოს წერილების ბათილად ცნობა, გენგეგმის გაუქმება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

მ. ზ-შვილმა სარჩელით მიმართა სასამართლოს გ. დ-ძის მიმართ და მოითხოვა საცხოვრებელ სახლთან მისასვლელი გზის დაკანონება.

მოსარჩელემ განმარტა, რომ ცხოვრობს ... ქ. ¹36-ში, რომელიც მისი მეუღლის სამკვიდრო ქონებაა. როგორც თვითონ, ასევე სახლში ადრე მცხოვრები პირები წლების მანძილზე სარგებლობდნენ ... ქუჩიდან მათ საცხოვრებელ სახლთან მისასვლელი გზით, რომელიც დისამიძეების სახლის წინაა. გზა გადიოდა მოპასუხეთა ბოსტანსა და საცხოვრებელ სახლს შორის. მოპასუხე გ. დ-ძემ 2000 წლის ივლისში გადაკეტა გზა, შეღობა იგი და აქცია მის ეზოს ნაწილად და არ ათავისუფლებს მას.

მოსარჩელემ ასევე, მიუთითა, რომ ახალციხის არქიტექტურის განყოფილების მიერ დავის გადაწყვეტამდე ნ. დ-ძის სახლზე შედგენილ იქნა გენგეგმა, რომლის შედგენას საფუძვლად დაედო მიწის მართვის სამმართველოს 2001 წლის 3 მაისისა და 2002 წლის 30 სექტემბრის მიწერილობა იმის შესახებ, რომ სადავო ნაკვეთებს შორის გზის არსებობა გეოდეზიური რუკით გამორიცხული იყო, რაც უკანონოა.

მ. ზ-შვილმა ახალციხის რაიონულ სასამართლოში აღძრა ასევე ადმინისტრაციული სარჩელი მოპასუხეების მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტის ახალციხის რაიონის მიწის მართვის სამმართველოს, რაიონის მთავარი არქიტექტორისა და გ. დ-ძის მიმართ და მოითხოვა ქ.ახალციხეში, ... ქ.¹67-ში მცხოვრები დ-ძის მიმართ საჯარო რეესტრში 600 კვ.მ მიწის საკუთრების ჩანაწერის, მიწის მართვის სამმართველოს მიერ გაცემული 2001 წლის 3 მაისის ¹04/96 და 2002 წლის 30 სექტემბრის ¹04/194 წერილებისა და მათ საფუძველზე ახალციხის არქიტექტურის განყოფილების მიერ შედგენილი გენგეგმის გაუქმება.

ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2001 წლის 16 ნოემბრის გადაწყვეტილებით მოსარჩელე მ.ზ-შვილს უარი ეთქვა სასარჩელო მოთხოვნაზე და არ დაუკანონდა მოპასუხის სახლის წინ მდებარე მიწის ნაკვეთი.

რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მ. ზ-შვილმა.

თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის 2002 წლის 14 ივნისის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, გაუქმდა ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2001 წლის 16 ნოემბრის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

საოლქო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა გ. დ-ძემ.

საქართველოს უზენესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2003 წლის 21 მარტის განჩინებით გ. დ-ძის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. მოცემულ საქმეზე უცვლელად დარჩა თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის 2002 წლის 14 ივნისის განჩინება.

ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2003 წლის 8 აგვისტოს განჩინება კერძო საჩივრით გაასაჩივრა მ. ზ-შვილმა, მოითხოვა მისი გაუქმება და სარჩელის ადმინისტრაციული წესით განხილვა.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004 წლის 13 მაისის განჩინებით კერძო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და გასაჩივრებული განჩინება დარჩა ძალაში.

2004 წლის 7 ოქტომბერს მ.ზ-შვილმა მიმართა ახალციხის რაიონულ სასამართლოს შუამდგომლობით სარჩელზე ნაწილობრივ უარის თქმის თაობაზე. მ.ზ-შვილმა მოითხოვა საჯარო რეესტრის ჩანაწერის გაუქმების მოთხოვნის ნაწილში საქმეზე წარმოების შეწყვეტა სარჩელზე უარის თქმის გამო.

ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 28 დეკემბრის გადაწყვეტილებით არ დაკმაყოფილდა მ.ზ-შვილის სარჩელი მოპასუხეების - გ. და ნ. დ-ძეების, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოსა და რაიონული არქიტექტურის მიმართ.

რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მ. ზ-შვილმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 10 ივნისის გადაწყვეტილებით მ. ზ-შვილის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, გაუქმდა ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, მ. ზ-შვილის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ მოსარჩელე მ.ზ-შვილი ცხოვრობს ქ.ახალციხეში, ... ქ. ¹36-ში და მისი სახლი განთავსებულია იმავე ქუჩის ¹67-ში მდებარე მოპასუხე ნ.დ-ძის სახლთმფლობელობის სამხრეთ-დასავლეთით. ნ.დ-ძის სახლთმფლობელობა შესგება ორი მიწის ნაკვეთისაგან, რომელთაგან ერთ-ერთში განთავსებულია საცხოვრებელი სახლი, ხოლო მეორე კი წარმოადგენს თავისუფალ მიწის ნაკვეთს (ბოსტანი). სააპელაციო პალატამ დადგენილად ცნო, რომ ნ.დ-ძის კუთვნილი ორივე ნაკვეთი საერთო ფართობით აღრიცხულია ერთ მისამართზე. ამჟამად მოპასუხეები მოსარჩელეს არ უშლიან ხელს, შეუზღუდავად ისარგებლოს საკუთარ სახლთან მისასვლელი სადავო ტერიტორიით.

პალატამ არ გაიზიარა მოსარჩელის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ ნ.დ-ძის მიწის ნაკვეთებს შორის საჯარო გზის არსებობის ფაქტი შეიძლებოდა დადგენილიყო გეოლოგიური ექსპერტიზით, რომელიც ვერ ჩატარდა ექსპერტის არარსებობის გამო. პალატამ მიიჩნია, რომ მოცემულ დავაში გეოლოგიური მონაცემები (სად არის გრუნტი და სად ნაყარი მიწა) არ შეიძლება საფუძვლად დაედოს სარჩელის დაკმაყოფილებას ან მის უარყოფას.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანა მ. ზ-შვილმა და მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

კასატორმა მიუთითა, რომ სააპელაციო სასამართლომ რეაგირების გარეშე დატოვა საქმეში არსებული ტექდოკუმენტაცია, გამგეობის 2000 წლის 18 ივლისის დადგენილება, მეზობლების საბინაო პასპორტები, სადაც პირდაპირაა მითითებული გზის არსებობა.

კასატორი მიუთითებს, რომ გამგეობის მიერ მიღებულ დადგენილებას აქვს უპირატესი იურიდიული ძალა ადგილობრივი სამსახურის მიერ გაცემულ გენგეგმასთან მიმართებაში, ვინაიდან, “ადგილობრივი თვითმმართველობისა და მმართველობის” შესახებ კანონის 31-ე მუხლის II პუნქტისა და “ნორმატიული აქტების შესახებ” საქართველოს კანონის მე-4 მუხლის III პუნქტის თანახმად, გამგეობის დადგენილება ნორმატიული ხასიათის დოკუმენტია. ადგილობრივი სამსახურის მიერ გამოცემული აქტი შესაბამისობაში უნდა მოდიოდეს გამგეობის მიერ გამოცემულ დადგენილებასთან.

კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო პალატის მიერ იგნორირებულია საკასაციო პალატის 2003 წლის 21 მარტის განჩინება, რომლითაც სასამართლოს დაევალა, დაედგინა ვის სარგებლობაში იმყოფებოდა სადავო მიწა და დადგენილიყო საზღვრები.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2008 წლის 22 დეკემბრის განჩინებით მ. ზ-შვილის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული დასაშვებობის შესამოწმებლად. მოწინააღმდეგე მხარეს განესაზღვრა 7 - დღიანი ვადა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის წინაპირობებთან დაკავშირებით მოსაზრებების წარმოსადგენად.

კასატორის მოწინააღმდეგე მხარე გულიკო დ-ძემ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხზე საკასაციო სასამართლოში წარმოადგინა მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ საკასაციო საჩივარი დაუშვებელია, რადგან იგი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

აკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ. ზ-შვილის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რამაც არსებითად იმოქმედა საქმის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით არსებობს.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, რომ დაუშვას მ. ზ-შვილის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მეოთხე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ მ. ზ-შვილს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 300 ლარის 70% - 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. მ. ზ-შვილის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. მ. ზ-შვილს დაუბრუნდეს გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - (300 ლარის) 70% _ 210 ლარი;

3. საკასაციო პალატის განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.