ას-1151-1296-08 25 ივნისი, 2009 წ.

ქ. თბილისი

სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. სულხანიშვილი (თავმჯდომარე)

თ. თოდრია (მომხსენებელი), რ. ნადირიანი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ კ. კ-ძე (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარეები _ ვ. ბ-ძე, მ. ვ-ძე (მოპასუხეები)

დავის საგანი – ბინაზე საკუთრების უფლების აღიარება

გასაჩივრებული სასამართლო განჩინება _ ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 15 ოქტომბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

კ. კ-ძემ სარჩელით მიმართა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს ვ. ბ-ძისა და მ. ვ-ძის მიმართ, რომლითაც „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ კანონის“ საფუძველზე ბინაზე მისი საკუთრების უფლების აღიარება მოითხოვა.

მოსარჩელემ განმარტა, რომ კ. კ-ძის ოჯახი 1925 წლიდან დღემდე ცხოვრობს ქ.ბათუმში, ... ქ. ¹39/9-ში. აღნიშნული ბინა კ-ძის ბაბუამ 1925 წელს შეიძინა მ. კ-ოღლისაგან, მას შემდეგ იხდის კომუნალურ გადასახადებს; კ.კ-ძეს მიღებული ჰქონდა ორი ოთახი, დანარჩენ ნაწილში კი ცხოვრობდა თავად მ.კ-ოღლი, რომლის გარდაცვალების შემდეგ ქონება მემკვიდრეობით გადავიდა მეუღლე – ნ. კ-ოღლის სახელზე, რომელმაც 1963 წელს ქონება აჩუქა თავის შვილს - ე. ვ-ძეს; 1994 წელს ე. ვ-ძის დამ ყ. ვ-ძემ მამისეული ქონებიდან მიიღო წილი; 1997 წელს ყ. ვ-ძის ქონების მემკვიდრე ვ. ბ-ძემ სარჩელით მიმართა სასამართლოს კ. კ-ძის მიმართ და მისი საცხოვრებელი ბინიდან გამოსახლება მოითხოვა.

მოსარჩელემ მიუთითა, რომ აჭარის ა/რ უმაღლესი სასამართლოს 2000 წლის 27 დეკემბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. მითითებული გადაწყვეტილებით დადგინდა, რომ კ.კ-ძემ სახლს მიაშენა, მის მიერ დაკავებული სახლის ნაწილს 2-ჯერ ჩაუტარდა კაპიტალური რემონტი. ვინაიდან ამჟამად იგი ცხოვრობს ამავე სახლში, ამიტომ არის “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ” საქართველოს კანონით გათვალისწინებული კანონიერი მოსარგებლე.

მოსარჩელის მითითებით, ვინაიდან მოპასუხე ყ. ვ-ძის დავა გადაწყდა ზემოაღნიშნულ კანონით, ნ. კ-ოღლის ერთ-ერთი მემკვიდრის მიმართ დავა სხვა სამართლებრივი საფუძვლით ვერ გადაწყდება.

მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ კ.კ-ძე ნ. კ-ოღლის უხდიდა 10 მანეთს ყოველ თვეში, მაგრამ არა ქირის სახით, არამედ იმ დროისათვის ეს წარმოადგენდა კანონით განსაზღვრულ გადასახადს. შემდგომში, კ.კ-ძის მიერ გადახდილი თანხები ირიცხებოდა სახელმწიფო ბიუჯეტში, როგორც გადასახადი. სასამართლო გადაწყვეტილებით აღნიშნული თანხები არ იქნა ჩათვლილი ქირავნობის ხელშეკრულების დამადასტურებელ მტკიცებულებად.

მოსარჩელე მიუთითებს, რომ სადავო სახლის ღირებულება შეადგენს 60 000 აშშ დოლარს და, “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ” საქართველოს კანონის თანახმად, მოპასუხე მხარისაგან მოითხოვა 45 000 აშშ დოლარის გადახდა, რაზედაც უარი მიიღო.

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2008 წლის 21 მარტის გადაწყვეტილებით კ. კ-ძის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა კ. კ-ძემ.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 15 ოქტომბრის განჩინებით კ. კ-ძის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2008 წლის 21 მარტის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ 1994 წლის აჭარის ა/რ უმაღლესი სასამართლოს გადაწყვეტილებით დადგენილია, რომ სადავო სახლზე, კერძოდ, ე. ვ-ძის ქონების ნაწილზე საკუთრების უფლება მოიპოვა ყ. ვ-ძემ, რომლისთვისაც მიკუთვნებულ ფართს, გარდა ლიტერ „ა-ს” მე-2 სართულზე მდებარე 13 კვ.მ ¹1 ოთახისა, ფლობს კ-ძეების ოჯახი, რომელიც 1963 წლიდან ე. ვ-ძის, ხოლო მოგვიანებით მ. ვ-ძის საკუთრება გახდა.

სააპელაციო პალატამ დადასტურებულად ცნო, რომ სადავო საცხოვრებელი ფართი საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის ხელშეკრულებით მ.კ-ოღლისაგან მიღებული ჰქონდა მოსარჩელის ბაბუას და მხარეთა შორის ეს ურთიერთობა გრძელდება დღემდე.

სააპელაციო პალატამ დადგენილად ცნო, რომ ქ.ბათუმში, ... (ყოფილი ...) ქ.¹39/9-ში მდებარე სახლთმფლობელობის ნაწილის მესაკუთრე 1962 წლამდე ანუ გარდაცვალებამდე იყო მ. ვ-ძის პაპა მ. კ-ო-ი. სადავო სახლი მ.კ-ოღლიმ მიაქირავა კ. კ-ძის ბაბუასა და ბებიას - კ. და თ. კ-ძეებს. ბ. კ-ძე სადავო სახლში ჩაეწერა 1966 წელს, ხოლო დედა - ნ. კ-ია 1974 წელს. იმავე წელს ბ. კ-ძე საცხოვრებლად გადავიდა სხვა ქალაქში, ხოლო დედა ნ. კ-ია შვილთან ერთად ცხოვრობდა სადავო სახლში 1992 წლამდე და იხდიდა ბინის ქირას. 1992 წელს ნ. კ-ია ამოეწერა სადავო ფართიდან და შეწყდა ბინის ქირის გადახდა.

სააპელაციო პალატამ დადასტურებულად ცნო, კ.კ-ძის მიერ კომუნალური გადასახადების გადახდის ფაქტი მხოლოდ 1998 წლის შემდეგ.

სააპელაციო პალატის განჩინებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანა კ. კ-ძემ. კასატორმა მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება:

კასატორმა მიუთითა, რომ არასწორია სააპელაციო პალატის მითითება იმის თაობაზე, რომ განსახილველ საქმეში წარმოდგენილ სასამართლოს გადაწყვეტილებებს არ გააჩნიათ პრეიუდიციული მნიშვნელობა, რადგან თუკი სადავო ბინის ერთ-ერთი მესკუთრე ყ. ვ-ძის მიმართ დადგენილ იქნა კ.კ-ძის, როგორც მოსარგებლის უფლება, შეუძლებელია აღნიშნული არ გავრცელდეს სხვა მემკვიდრეთა მიმართ, რადგანაც მემკვიდრეთა რიცხოვნებათა ცვლა ვერ შეუცვლის კ.კ-ძეს მისთვის უკვე ძალაში შესული გადაწყვეტილებით დადგენილ მოსარგებლის სტატუსს.

სააპელაციო სასამართლომ არასწორად შეაფასა საქმეში არსებული მტკიცებულებები, არასწორად დაადგინა ფაქტობრივი გარემოებები, რომლებიც შეეხაბა კ-ძეების ოჯახის მიერ ქირის გადახდის დამადასტურებელ ფაქტს.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ განიხილა საქმის მასალები, გაეცნო საკასაციო საჩივარს და თვლის, რომ საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, გაუქმდეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 15 ოქტომბრის განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილია, რომ 1994 წლის აჭარის ა/რ უმაღლესი სასამართლოს გადაწყვეტილებით დგინდება, რომ ე. ვ-ძის ქონების ნაწილზე საკუთრების უფლება მოიპოვა ყ. ვ-ძემ.

ყ. ვ-ძისათვის მიკუთვნებულ ნაწილში აღმოჩნდა კ-ძეების მიერ დაკავებული ოთახი, გარდა ლიტერ “ა-ს” მე-2 სართულზე მდებარე 13 კვ.მ ¹1 ოთახისა, რომელიც 1963 წლიდან ე. ვ-ძის, ხოლო მოგვიანებით მ. ვ-ძის საკუთრებაა.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ ასევე დადგენილია, რომ კ-ძეები ბინის ქირას იხდიდნენ 1992 წლამდე.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე დაადგინა, რომ ვ. ბ-ძეს 1994 წლიდან საკუთრებაში გააჩნია ნ. კ-ოღლისა და ე. ვ-ძის, შემდეგ მ. ვ-ძის ნაწილი.

საკასაციო პალატა თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად შეაფასა საქმეში არსებული მასალები და არასწორად განმარტა “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონი (საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლი).

უპირველეს ყოვლისა, უნდა აღინიშნოს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ მისცა სწორი შეფასება აჭარის ა/რ უმაღლესი სასამართლოს 2000 წლის 27 დეკემბრის გადაწყვეტილებისა და საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2001 წლის 8 ივნისის განჩინებებს, კერძოდ, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ამ განჩინებებს არ შეიძლება მიენიჭოს პრეიუდიციული მნიშვნელობა, რადგან სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, ზემოაღნიშნული განჩინებებით მხარეები არიან ყ. ვ-ძე და კ. კ-ძე, ხოლო განსახილველ საქმეში მხარეებს წარმოადგენენ მ. ვ-ძე, ვ. ბ-ძე და კ. კ-ძე. ამასთან ერთად სააპელაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ მ. ვ-ძე არ წარმოადგენს ყ. ვ-ძის მემკვიდრეს.

აღნიშნულთან მიმართებაში საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონი ვრცელდება ასევე მესაკუთრისა და მოსარგებლის უფლებამონაცვლეებზე (განსახილველი კანონის მე-2 მუხლის პირველი და მე-3 ნაწილები). ამასთან ერთად ამ კანონით გათვალისწინებული უფლებამონაცვლეობის განსაზღვრა უნდა მოხდეს ამ კანონით დადგენილი თავისებურებების გათვალისწინებით. ამ შემთხვევაში მნიშვნელობა ენიჭება საცხოვრებელი სადგომით კეთილსინდისიერად ფაქტობრივ ფლობას მესაკუთრესაგან გარიგების საფუძველზე. იმ შემთხვევაში, თუ დგინდება საცხოვრებელი სადგომის დათმობის ფაქტი (ქირავნობის გარდა) ივარაუდება, რომ ეს სადგომი დათმობილია “სამუდამოდ”, რომლის უფლება ასევე გააჩნია მოსარგებლეს. ამდენად, თავდაპირველი მოსარგებლის მიერ ამ ფართის გადაცემა სხვა პირზე იმ უფლებრივ მდგომარეობაში, რაც გააჩნდა მას მესაკუთრესთან დადებული გარიგების საფუძველზე, ვრცელდება ამ უკანასკნელზე, რომელიც წარმოადგენს თავდაპირველი მოსარგებლის უფლებამონაცვლეს. ამდენად, იმისათვის, რომ სწორად შეფასდეს ზემოაღნიშნული სასამართლოს პროცესუალური დოკუმენტები, უნდა დადგინდეს უფლებამონაცვლეობის საკითხი და, აქედან გამომდინარე, განისაზღვროს მხარეთა უფლება-ვალდებულებები.

ამისათვის დასადგენია, მოსარჩელეს, თუ უკავია ის ფართი, რაც თავის დროზე ეკუთვნოდა მ. კ-ო-ის, ასევე სასამართლომ უნდა დაადგინოს მოპასუხეები წარმოადგენენ თუ არა იმ ფართის მესაკუთრეებს, რაც ეკავა მ. კ-ო-ის და რომელიც მან დაუთმო კ-ძების ოჯახს.

განსახილველი კანონის მიზნებიდან გამომდინარე, უფლებამონაცვლეობის განსაზღვრისათვის მნიშვნელობა არა აქვს მოპასუხეებმა საკუთრება სადავო ფართზე მემკვიდრეობით, ნასყიდობით თუ ჩუქებით მოიპოვეს. ამ შემთხვევაში მნიშვნელოვანია იმის გარკვევა, თუ რომელი ფართის მესაკუთრეებს წარმოადგენენ. იმ შემთხვევაში, თუ დადგინდება, რომ მოპასუხეები წარმოადგენენ იმ ფართის მესაკუთრეებს, რომელიც თავის დროზე მ. კ-ო-იმ დაუთმო კ-ძეების ოჯახს, მოპასუხეებზე უნდა გავრცელდეს ის ვალდებულებები, რაც გაანჩდა მ. კ-ოღლის ამ ფართის დათმობასთან დაკავშირებით.

ამასთან ერთად, საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება შეიცავს ურთიერთსაწინააღმდეგო დებულებებს, კერძოდ, ერთ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლო დადგენილად მიიჩნევს, რომ სადავო საცხოვრებელი ფართი საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის ხელშეკრულებით მ. კ-ო-ისაგან მიღებული ჰქონდა მოსარჩელის ბაბუას და მხარეთა შორის ეს ურთიერთობა გრძელდება დღემდე, ხოლო, მეორე შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლო ადგენს, რომ საქმის მასალებით ვერ დასტურდება ქონების შეძენის ფაქტი. საქმეში არ არის წარმოდგენილი ზემოაღნიშნული კანონით გათვალისწინებული სანოტარო დამოწმების გარეშე ფორმადაუცველი ნასყიდობის ხელშეკრულება. ამასთან ერთად სააპელაციო პალატა უთითებს, რომ სადავო სახლი მ. კ-იმ მიაქირავა კ. კ-ძის ბაბუასა და ბებიას_კ. და თ. კ-ძეებს.

იმ შემთხვევაშიც, თუ აჭარის ა/რ უმაღლესი სასამართლოს 2000 წლის 27 დეკემბრის გადაწყვეტილებასა და საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2001 წლის 8 ივნისის განჩინებას არ მივანიჭებთ პრეიუდიციულ მნიშვნელობას საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე მუხლის “ბ” ქვეპუნქტით გათვალისწინებული წინაპირობების არარსებობის გამო, საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლოს მაინც არა აქვს სწორად განმარტებული “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ” საქართველოს კანონის ნორმები.

უპირველეს ყოვლისა, უნდა აღინიშნოს, რომ განსახილველი კანონი მოსარგებლეში გულისხმობს არა მხოლოდ იმ პირს, რომელსაც საცხოვრებელი სადგომი მიღებული აქვს მესაკუთრესთან სანოტარო ფორმის დაცვის გარეშე დადებული წერილობითი ნასყოდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, არამედ იმ პირსაც, რომელსაც მფლობელობის უფლება მიღებული აქვს საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგებით ან ადმინისტრაციული აქტით.

აღნიშნულთან მიმართებაში უნდა აღინიშნოს, (თუ არ არსებობს ფორმადაუცველი წერილობითი დოკუმენტი ნასყიდობის შესახებ) “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ” საქართველოს კანონის 1.¹ მუხლის “ა” ქვეპუნქტით გათვალისწინებული დანაწესი იმის შესახებ, რომ ”... მფლობელობის უფლება მიღებული აქვს საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგებით ან ადმინისტრაციული აქტით” უნდა გავიგოთ, უპირველეს ყოვლისა, ამავე კანონის მიზნებიდან გამომდინარე, კერძოდ, აღნიშნული კანონი არეგულირებს ისეთ ურთიერთობებს, რომლის მარეგულირებელ მექანიზმს არ იცნობდა 1996 წლამდე არსებული კანონმდებლობა. აღნიშნული დანაწესი უთითებს ისეთ ურთიერთობებზე, რომლის თანახმად მესაკუთრის მიერ ხდებოდა ნივთის მიტოვება (დათმობა) მოსარგებლის სასარგებლოდ, კერძოდ, ერთ შემთხვევაში, საცხოვრებელი სადგომის გადაცემა ხდებოდა მესაკუთრესთან სანოტარო ფორმის დაცვის გარეშე დადებული წერილობითი ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, ხოლო, მეორე შემთხვევაში, საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგებით ან ადმინისტრაციული აქტით. ამ უკანასკნელ შემთხვევაშიც იგულისხმება კანონით გათვალისწინებული წესების დარღვევით, მაგრამ საცხოვრებელ სადგომზე მფლობელობის უფლების გადაცემა. ამისათვის გარკვეული საფასურის გადახდა, კომუნალური გადასახადები და სადავო ფართში რეგისტრაცია, განსახილველი კანონის მე-2 მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, ის მტკიცებულებებია, რომლითაც დასტურდება ამავე კანონის მიზნებიდან გამომდინარე საცხოვრებელი სადგომის სარგებლობის ფაქტი. აღნიშნული საფასური შესაძლებელია ყოფილიყო როგორც ერთჯერადი, ასევე ყოველთვიურად გადასახდელი თანხა. კიდევ ერთხელ დავძენთ, რომ აღნიშნული საცხოვრებელი სადგომის მფლობელობის უფლების გადაცემა ფაქტობრივად ხდებოდა მოსარგებლისათვის “სამუდამოდ”, რაც განასხვავებს მას ქირავნობის ინტიტუტისაგან.

ამრიგად, გარკვეული ქირის გადახდა თავისთავად არ შეიძლება მიუთითებდეს ქირავნობის ურთიერთობებზე (სააპელაციო სასამართლო დადგენილად მიიჩნია, რომ დედა ნ. კ-ია შვილთან ერთად განაგრძობდა ცხოვრებას სადავო სახლში 1992 წლამდე და იხდიდა ბინის ქირას), არამედ შეიძლება მიუთითებდეს გარკვეული საფასურის გადახდაზე, რაც გათვალისწინებულია განსახილველი კანონის მე-2 მუხლის მე-4 ნაწილით (იხ. სასამართლო პრაქტიკა ¹¹ას-1033-1226-08 28.05.09წ.). ქირავნობის ურთიერთობისათვის დამახასიათებელია გარკვეული დროით და არა სამუდამოდ საცხოვრებელი ფართის დათმობა.

საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მე-4 ნაწილით გათვალისწინებული გარემოებების არსებობა წარმოადგენს ამავე კანონის 1.¹ მუხლის “ა” ქვეპუნქტით გათვალისწინებული დანაწესით განსაზღვრული მფლობელობის უფლების მოპოვების ფაქტის დასტურს. ამასთან ერთად მნიშვნელობა არა აქვს ნივთის უშუალო პყრობას.

“საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონის 1¹ მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, - “კეთილსინდისიერად ფაქტობრივად ფლობს საცხოვრებელ სადგომს”, გულისხმობს მფლობელობის უფლებას (რაც არ ნიშნავს ნივთის ფიზიკურ პყრობას), რომელიც მოპოვებული აქვს მოსარგებლეს მესაკუთრესთან გარიგების საფუძველზე. აღნიშნული გარიგება შეიძლება მიუთითებდეს სანოტარო ფორმის დაცვის გარეშე დადებულ წერილობით ნასყიდობის ხელშეკრულებაზე და სარგებლობის უფლების დათმობაზე.

აღნიშნული დანაწესის განმარტებიდან გამომდინარე, მოსარგებლე შესაძლებელია არ ცხოვრობდეს სადავო საცხოვრებელ სადგომში გარკვეული პერიოდი და, აქედან გამომდინარე, ამ პერიოდის განმავლობაში არ იხდიდეს კომუნალურ გადასახადებს, მაგრამ მხოლოდ ეს არ ნიშნავს იმას, რომ მან მიატოვა სადავო საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლება. ამ უკანასკნელ შემთხვევაში უნდა დასტურდებოდეს სადავო საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების მიტოვების ნება.

ზემოაღნიშნული შენიშვნების გათვალისწინებით სააპელაციო სასამართლომ სწორად უნდა განმარტოს “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონის მითითებული ნორმები და ასევე ზამომითითებული შენიშვნების გათვალისწინებით შეაფასოს საქმეში წარმოდგენილი აჭარის ა/რ უმაღლესი სასამართლოს 2000 წლის 27 დეკემბრის გადაწყვეტილებისა და საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2001 წლის 8 ივნისის განჩინებები.

ს ა რ ე ზ უ ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

კ. კ-ძის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

გაუქმდეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 15 ოქტომბრის განჩინება და საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდეს იმავე პალატას;

განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.