ას-226-560-07 7 მაისი, 2007 წ.

ქ.თბილისი

სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. გოგიშვილი (თავმჯდომარე)

ნ. კვანტალიანი (მომხსენებელი), თ. თოდრია

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ სს “ს...” (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ ი. ს-ი (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2006 წლის 14 დეკემბრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – ბრძანების გაუქმება, სამუშაოზე აღდგენა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ი. ს-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში სს “ს...ის” მიმართ და მოითხოვა საზოგადოების 2006 წლის 29 ივნისის ¹81§1 და 2006 წლის 20 იანვრის ¹15§1 ბრძანებების ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა, კომპანიის კახეთის რეგიონალური ფილიალის ყვარლის რაიონული განყოფილების ... შტატის აღდგენა და მითითებულ თანამდებობაზე მისი აღდგენა შემდეგი საფუძვლით: 1996 წლიდან 2006 წლის 24 იანვრამდე მოსარჩელე მუშაობდა კომპანიის ყვარლის ფილიალში მთავარი ინჟინრის თანამდებობაზე. საზოგადოების სამეთვალყურეო საბჭოს 2005 წლის 26 აგვისტოს ¹10 ოქმის საფუძველზე შეიქმნა კახეთის რეგიონალური ფილიალი, რის გამოც მოხდა რაიონული ფილიალების ლიკვიდაცია და ჩამოყალიბდა რაიონული განყოფილებები. ადმინისტრაციის 2006 წლის 20 იანვრის ¹16 ბრძანებით მოსარჩელე დაინიშნა საწყობის გამგედ, ხოლო ამავე წლის 29 ივნისის ¹81 ბრძანებით უკანონოდ გათავისუფლდა სამსახურიდან.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მიუთითა, რომ მოსარჩელე კომპანიაში მუშაობისას არ ემორჩილებოდა ხელმძღვანელობის მითითებებს, თვითნებურად სისტემატურად აცდენდა სამსახურს, რის გამოც იგი სამუშაოდან კანონიერად გათავისუფლდა.

თელავის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 1 სექტემბრის გადაწყვეტილებით ი. ს-ს სასარჩელო მოთხოვნა სს “ს...ის” კახეთის რეგიონალური ფილიალის 2006 წლის 20 იანვრის ¹15§1 და 2006 წლის 29 ივნისის ¹81§1 ბრძანებების გაუქმების, სამუშაოზე აღდგენის, აღნიშნული კომპანიის კახეთის რეგიონალური ფილიალის ყვარლის რაიონულ განყოფილებაში ... შტატის აღდგენისა და ამავე განყოფილების ... გადაყვანის შესახებ არ დაკმაყოფილდა უსაფუძვლობის გამო, რაც ი. ს-მა გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2006 წლის 14 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ი. ს-ს სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თელავის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 1 სექტემბრის გადაწყვეტილება სს „ს...ის“ კახეთის რეგიონალური ფილიალის 2006 წლის 29 ივნისის ¹81 ბრძანების გაუქმებისა და სამუშაოზე აღდგენაზე უარის თქმის ნაწილში და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც გაუქმდა აღნიშნული ბრძანება და ი. ს-ი აღდგენილ იქნა სს „ს...ის“ კახეთის რეგიონალური ფილიალის ყვარლის განყოფილების საწყობის გამგის თანამდებობაზე შემდეგ გარემოებათა გამო: სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ სატელეკომუნიკაციო კომპანიის 2006 წლის 20 იანვრის ¹16 ბრძანებით ი. ს-ი დაინიშნა საწყობის გამგის თანამდებობაზე, თუმცა, ფაქტობრივად, აპელანტი ადმინისტრაციამ სამუშაოდ არ დაუშვა, რაც დასტურდება თავად მოპასუხე ორგანიზაციის პროფკავშირის 2006 წლის 28 ივნისის ¹3 სხდომის ოქმითა და თავად ი.ს-ს ახსნა-განმარტებით, რომელიც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის შესაბამისად, მტკიცებულებათა ერთ-ერთ სახეს წარმოადგენს. სასამართლომ ასევე დაადგინა, რომ სს “ს...ის” კახეთის რეგიონალური ფილიალის 2006 წლის 29 ივნისის ¹81 ბრძანებით აპელანტი სამსახურიდან გათავისუფლდა შრომის კანონთა კოდექსის 34-ე მუხლის “გ” ქვეპუნქტით, თუმცა სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ სადავო ბრძანებაში მუშაკის გათავისუფლების საფუძვლად მითითებული გარემოება არ დადასტურდა. სასამართლოს განმარტებით, შეუძლებელია მუშაკი, რომელიც რეალურად სამუშაოზე დაშვებული არ არის, არასაპატიო მიზეზით აცდენდეს სამსახურს, ამდენად, ადმინისტრაციამ კანონის ზემოხსენებული ნორმა ი.ს-ს გათავისუფლებას საფუძვლად არასწორად დაუდო. სააპელაციო სასამართლომ ასევე მიიჩნია, რომ აპელანტის გათავისუფლებისას დაირღვა შრომის კანონთა კოდექსის 37-ე მუხლის მოთხოვნა მუშაკის გათავისუფლებაზე პროფკავშირის თანხმობის არსებობის შესახებ. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო პალატამ ჩათვალა, რომ ამავე კოდექსის 206-ე მუხლის საფუძველზე სადავო ბრძანება ი.ს-ს თანამდებობიდან დათხოვნის თაობაზე უკანონოა და უნდა გაუქმდეს.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება სს „ს...მ” გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით: სააპელაციო სასამართლომ სათანადოდ არ შეაფასა საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებანი, რის შედეგად მიიღო არსებითად არასწორი გადაწყვეტილება. დაუსაბუთებელია სასამართლოს მსჯელობა, რომ ი. ს-ი ფაქტობრივად არ ყოფილა დაშვებული სამუშაოზე, შესაბამისად, მას არ შეეძლო დაკისრებული ვალდებულების შესრულება, ვინაიდან საქმის მასალებით დასტურდება, რომ ი.ს-ი ადმინისტრაციის ბრძანებით დაინიშნა სადავო თანამდებობაზე და გადაიბარა საწყობი. უსაფუძვლოა სააპელაციო სასამართლოს მითითება მოსარჩელის გათავისუფლებისას ადმინისტრაციის მიერ შრომის კანონთა კოდექსის 37-ე მუხლის დარღვევის თაობაზე. საკასაციო საჩივარი დასაშვებია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის “ა” ქვეპუნქტის მიხედვით.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2007 წლის 13 აპრილის განჩინებით სს „ს...ის” საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შემდეგ მიიჩნევს, რომ სს „ს...ის” საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც იგი მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ-სამართლებრივ დავებში დასაშვებია იმ შემთხვევაში, თუ საკასაციო საჩივრის საგნის ღირებულება აღემატება 50000 ლარს. არაქონებრივ-სამართლებრივ დავებში საკასაციო საჩივარი დასაშვებია სიტყვისა და გამოხატვის თავისუფლებასთან დაკავშირებულ დავებზე, ხოლო საკასაციო საჩივარი სხვა ქონებრივ და არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა ეფუძნებოდეს.

საკასაციო პალატა თვლის, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც ერთი ზემოთ დასახელებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი დაუშვებელია ამ ტიპის საქმეებზე არსებული სასამართლო პრაქტიკისაგან გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასაბუთების განსხვავების, ასევე ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს და საქმის მასალებითაც არ დასტურდება სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვა ისეთი საპროცესო დარღვევით, რაც არსებითად იმოქმედებს საქმის შედეგზე, შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ამ საფუძვლითაც დაუშვებელია.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის თანახმად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სს „ს...ის” საკასაციო საჩივარი დასაშვები არ არის და უნდა დარჩეს განუხილველი.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ სს „ს...ს” უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ გადახდილი 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

სს „ს...ის” საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველი დაუშვებლობის გამო.

კასატორს დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟი _ 210 ლარი.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.