¹ას-236-497-08 29 ივლისი, 2008წ.

თბილისი

სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მიხეილ გოგიშვილი (თავმჯდომარე)

ლალი ლაზარაშვილი (მომხსენებელი), ნუნუ კვანტალიანი

სხდომის მდივანი _ ე. ხაჩიძე

კასატორი _ ნ. ჩ.-ე, წარმომადგენელი ტ. კ.-ი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ ნ. რ.ი, წარმომადგენელი ლ. ჯ.-ე (მოპასუხე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 19 დეკემბრის განჩინება

დავის საგანი _ ბინის ნასყიდობის ხელშეკრულების დადებულად ცნობა, საჯარო რეესტრში მესაკუთრედ აღრიცხვა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2006 წლის 19 ივლისს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სასარჩელო განცხადებით მიმართა ნ. ჩ.-მ მოპასუხე ნ. რ.-ის მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა ბინის ნასყიდობის ხელშეკრულების დადებულად ცნობა, მოპასუხისათვის აღნიშნული ხელშეკრულების ნოტარიულად გაფორმების დავალდებულება და საჯარო რეესტრში მესაკუთრედ აღრიცხვა.

საქალაქო სასამართლოში საქმის განხილვისას მოსარჩელემ საბოლოოდ მოითხოვა ბინის ნასყიდობის ხელშეკრულების დადებულად ცნობა და საჯარო რეესტრში მესაკუთრედ აღრიცხვა.

სარჩელის საფუძვლები მდგომარეობდა შემდეგში:

2004 წლის იანვარში ნ. ჩ.-სა და ნ. რ.-ს შორის დაიდო წინასწარი გარიგება თბილისში, ...-ის ¹8-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის ნასყიდობაზე. იმის გამო, რომ მოპასუხეს არ ჰქონდა ახალი ამონაწერი საჯარო რეესტრიდან, მათ შორის გაფორმდა წინასწარი ხელშეკრულება მარტივი წერილობითი ფორმით, რომლის თანახმადაც, ნ. რ.-მა მიიღო ნასყიდობის თანხა 1500 აშშ დოლარი და იკისრა ვალდებულება ბინის გადაფორმებაზე საჯარო რეესტრში. მოპასუხემ პირობა ნაწილობრივ შეასრულა, კერძოდ, მოსარჩელე სადავო ბინაში დაარეგისტრირა და პირდაპირ მფლობელობაში გადასცა ბინა, თუმცა ვერ მოახერხა საჯარო რეესტრის ამონაწერის აღება და მოსარჩელისათვის ბინის გადაცემის ნოტარიულად გაფორმება. ნ. ჩ.-ის არაერთი მიმართვის მიუხედავად, მოპასუხეს პირობა არ შეუსრულებია.

მოთხოვნის დაკმაყოფილების საფუძვლად მოსარჩელემ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 316-ე, 317-ე მუხლებზე (ს.ფ. 3; 55-59).

მოპასუხე ნ. რ.-მ სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ 2004 წლის იანვარში სადავო ბინა მის საკუთრებას არ წარმოადგენდა. აღნიშნული ბინა მან მემკვიდრეობით 2005 წლის 22 აპრილს მიიღო, რის შემდეგაც აღრიცხა საჯარო რეესტრში მის სახელზე. წინარე ხელშეკრულებაში მითითებული თანხა მას მოსარჩელისათვის დაბრუნებული აქვს.

ნ. რ.-მ მიუთითა, რომ სამოქალაქო კოდექსის 183-ე მუხლის თანახმად, სანოტარო წესით დამოწმებული საბუთის არსებობა უძრავი ქონების შეძენის აუცილებელ წიპირობას წარმოადგენდა და რამდენადაც სადავო შემთხვევაში მხარეთა შორის სანოტარო წესით დამოწმებული უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება არ დადებულა, მოსარჩელის მოთხოვნა ნასყიდობის ხელშეკრულების დადებულად ცნობისა და საჯარო რეესტრში მის მესაკუთრედ აღრიცხვის თაობაზე დაკმაყოფილებას არ ექვემდებარებოდა (ს.ფ. 29).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 15 მაისის გადაწყვეტილებით ნ. ჩ.-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია, რომ ნ. რ.-მ ნ. ჩ.-ესთან გააფორმა შინაურული ხელწერილი, რომლითაც მან მოსარჩელეს მიჰყიდა თბილისში, ...-ის ¹8-ში მდებარე საცხოვრებელი ადგილი და იკისრა ბინის საჯარო რეესტრში რეგისტრაციის ვალდებულება. ნ. ჩ.-ე 2004 წლის 17 თებერვლიდან დარეგისტრირდა ...-ის ¹8-ში, რაც განხორციელდა მოპასუხის თანხმობით. ამავე პერიოდიდან მოსარჩელე ცხოვრობდა მითითებულ ბინაში. დადგენილად იქნა მიჩნეული ისიც, რომ 2004 წლის იანვარში ნ. რ.-ი არ წარმოადგენდა აღნიშნული ბინის მესაკუთრეს. იგი სადავო ბინის მესაკუთრე გახდა სამკვიდრო მოწმობის საფუძველზე 2005 წლის 3 მარტიდან. მხარეები სადავოდ არ ხდიდნენ მოსარჩელის მიერ მოპასუხისათვის 1500 აშშ დოლარის გადახდის ფაქტს.

საქალაქო სასამართლოს მოსაზრებით, საქმეში არსებული ხელწერილი წარმოადგენდა გარიგებას, რომელიც მიმართული იყო გარკვეული სამართალურთიერთობის, კონკრეტულ შემთხვევაში უძრავ ნივთზე ნასყიდობის ურთიერთობის წარმოშობისაკენ.

საქალაქო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 327-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, ხელშეკრულება დადებულად ითვლება, თუ მხარეები მის ყველა არსებით პირობაზე შეთანხმდნენ საამისოდ გათვალისწინებული ფორმით. ამავე კოდექსის 323-ე მუხლის 2004 წლისათვის მოქმედი რედაქციის შესაბამისად, ხელშეკრულება, რომლითაც ერთი მხარე იღებდა ვალდებულებას უძრავ ნივთზე საკუთრება გადაეცა სხვისთვის ან შეეძინა იგი, უნდა დამოწმებულიყო სანოტარო წესით, ხოლო 183-ე მუხლის მიხედვით, უძრავი ნივთის შესაძენად აუცილებელი იყო სანოტარო წესით დამოწმებული საბუთი და შემძენის რეგისტრაცია საჯარო რეესტრში.

რამდენადაც მოცემულ შემთხვევაში მხარეთა შორის არსებული ხელშეკრულება არ იყო დამოწმებული სანოტარო წესით, სასამართლომ მიიჩნია, რომ აღნიშნული ხელშეკრულება, როგორც ფორმის დაუცველად დადებული გარიგება, სამოქალაქო კოდექსის 59-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად ბათილად ცნობას ექვემდებარებოდა.

საჯარო რეესტრში მესაკუთრედ აღრიცხვის შესახებ მოსარჩელის მოთხოვნასთან მიმართებაში საქალაქო სასამართლომ აღნიშნა, რომ დასახელებული მოთხოვნა წარმოადგენდა თავდაპირველი მოთხოვნის სამართლებრივ შედეგს, ხოლო ნასყიდობის ხელშეკრულების დადებულად ცნობის ნაწილში სარჩელზე უარის თქმა თავისთავად გამორიცხავდა საჯარო რეესტრში მესაკუთრედ აღრიცხვის მოთხოვნის დაკმაყოფილებას (ს.ფ. 62-67).

მითითებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ნ. ჩუბინიძემ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით:

მარტივი წერილობითი ფორმით ხელშეკრულების დადების შემდეგ მოპასუხემ მოსარჩელე შეუშვა ბინაში და მოახდინა მისი რეგისტრაცია აღნიშნულ მისამართზე, რაც გულისხმობდა იმას, რომ მან იკისრა ვალდებულება მემკვიდრეობით მიეღო სადავო ქონება, დაერეგისტრირებინა იგი თავის სახელზე და შემდეგ გადაეფორმებინა მოსარჩელისათვის. რამდენადაც მოპასუხემ მის მიმართ არსებული ვალდებულება ჯეროვნად არ შეასრულა, მას უფლება ჰქონდა, მოეთხოვა მოპასუხისათვის ვალდებულების ჯეროვანი შესრულება მისი დარღვევის შემდეგაც.

მარტივი წერილობითი ფორმით ხელშეკრულების დადების დროს მოპასუხისათვის ცნობილი იყო, რომ მიზნის მიღწევა შეუძლებელი იყო, ვინაიდან მას სადავო ბინა ჯერ კიდევ არ ჰქონდა მიღებული მემკვიდრეობით. მას შემდეგ, რაც მოპასუხემ მიიღო მემკვიდრეობა და დაარეგისტრირა იგი თავის სახელზე აღრიცხა საჯარო რეესტრში, მან ხელშეკრულების მიზნის მიღწევას არაკეთილსინდისიერად შეუშალა ხელი. აპელანტი მიიჩნევდა, რომ სამოქალაქო კოდექსის 977-ე მუხლის მე-2 ნაწილიდან გამომდინარე, ნ. რ.-ს უფლება არ ჰქონდა მოეთხოვა გადაცემული ქონების უკან დაბრუნება.

ფორმის დაუცველობასთან მიმართებაში აპელანტმა აღნიშნა, რომ კანონით დადგენილი ფორმის დაცვით ხელშეკრულების დადება შეუძლებელი იყო იმ ვითარებაში, როდესაც სადავო სახლი ნ. რ.-ს არ ჰქონდა მიღებული და მამკვიდრებლის საკუთრებაში ირიცხებოდა (ს.ფ. 85-87).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 19 დეკემბრის განჩინებით ნ. ჩ.-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 15 მაისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 390-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება, რომლითაც საქმე ხელმეორედ არ წყდება არსებითად, მიიღება განჩინების ფორმით. ამავე მუხლის მე-3 ნაწილის «გ» ქვეპუნქტის მიხედვით, სააპელაციო სასამართლოს განჩინება აღწერილობითი და სამოტივაციო ნაწილების ნაცვლად უნდა შეიცავდეს მოკლე დასაბუთებას გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების ან უცვლელად დატოვების შესახებ. თუ სააპელაციო სასამართლო ეთანხმება პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასებებს და დასკვნებს საქმის ფაქტობრივ ან/და სამართლებრივ საკითხებთან დაკავშირებით, მაშინ დასაბუთება იცვლება მათზე მითითებით.

სააპელაციო სასამართლო დაეთანხმა საქალაქო სასამართლოს შეფასებებსა და დასკვნებს საქმის ფაქტობრივ და სამართლებრივ საკითხებთან დაკავშირებით და ჩათვალა, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი არ არსებობდა (ს.ფ. 168-173).

სააპელაციო სასამართლოს აღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ნ. ჩ.-მ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად იმავე სასამართლოსათვის დაბრუნება. იმავდროულად, კასატორმა მოითხოვა საქმის წარმოების შეჩერებასა და დამატებითი მტკიცებულებების მიღებაზე უარის თქმის შესახებ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 19 დეკემბრის საოქმო განჩინებების გაუქმება.

კასატორის მითითებით, სააპელაციო სასამართლომ მოცემული დავის გადაწყვეტისას არასწორად არ დააკმაყოფილა მისი შუამდგომლობა საქმეზე დამატებითი მტკიცებულებების დართვის თაობაზე. აღნიშნული მტკიცებულებები ადასტურებს დავის სწორად გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივ გარემოებებს, რაც გამოიხატება ნ. ჩ.-ის მიერ სადავო ბინაში გაზის შეყვანაში, ელექტროენერგიის საფასურის გადახდაში, ბინის გასაუმჯობესებლად სესხის (18 000 ლარამდე) აღებაში. მასვე არამართებულად ეთქვა უარი მოცემულ საქმეზე წარმოების შეჩერების შესახებ შუამდგომლობის დაკმაყოფილებაზე, იმ საფუძვლით, რომ თბილისის გლდანი-ნაძალადევის შინაგან საქმეთა სამმართველოში ნ. რ.-ის მიერ ჩადენილი თაღლითობის ფაქტზე აღძრული სისხლის სამართლის საქმეზე მიმდინარე გამოძიება არ წარმოადგენდა მოცემული საქმის გამოკვლევის შეუძლებლობის განმაპირობებელ ობიექტურ სირთულეს ან დაბრკოლებას. კასატორის მითითებით, სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება გამოტანილია იმ ვითარებაში, როდესაც ნ. რ.-ის მიერ ჩადენილი თაღლითობის ფაქტზე აღძრულ სისხლის სამართლის საქმეზე მიმდინარე გამოძიება ჯერ კიდევ არ იყო დასრულებული, რითაც აღნიშნულ გადაწყვეტილებას სისხლის სამართლის საქმეზე იმთავითვე პრეიუდიციული მნიშვნელობა მიენიჭა (სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის 113.2 მუხლის «ბ» ქვეპუნქტი). სწორედ ამ გარემოებით იყო განპირობებული დავის არსებითად გადაწყვეტამდე მის მიერ საქმის წარმოების შეჩერების შუამდგომლობა, რაზეც სააპელაციო სასამართლომ სრულიად უსაფუძვლოდ უთხრა უარი.

კასატორის აზრით, საქმის განმხილველ სასამართლოს უნდა გამოეყენებინა სამოქალაქო კოდექსის 51-ე მუხლი, რომლის თანახმად, ნების გამოვლენა, რომელიც მოითხოვს მეორე მხარის მიერ მის მიღებას, ნამდვილად ჩაითვლება იმ მომენტიდან, როცა იგი მეორე მხარეს მიუვა. ამავე კოდექსის 52-ე მუხლის შესაბამისად, ნების გამოვლენის განმარტებისას ნება უნდა დადგინდეს გონივრული განსჯის შედეგად და არა მარტოოდენ გამოთქმის სიტყვასიტყვითი აზრიდან.

გარდა ზემოაღნიშნულისა, კასატორი მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ შეფასების გარეშე დატოვა საქმეზე დადგენილი ისეთი ფაქტობრივი გარემოებები, როგორიცაა: ნ. ჩ.-ის მიერ მოწინააღმდეგე მხარისათვის 1500 აშშ დოლარის გადახდის ფაქტი, ნ. რ.-ის ხელწერილი, რომლითაც მან ივალდებულა ბინის საჯარო რეესტრში ნ. ჩ.-ის სახელზე რეგისტრაცია, მის მიერ აღნიშნული პირობის დარღვევა (ს.ფ. 187-194).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, მხარეთა ახსნა-განმარტებების მოსმენის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლების გამოკვლევის შედეგად მიიჩნევს, რომ ნ. ჩ.-ის საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს, უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 19 დეკემბრის განჩინება, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე საკასაციო სასამართლოსათვის სავალდებულოა სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი შემდეგი გარემოებები: 2004 წლის იანვრის თვეში ნ. რ.-მ შინაურული ხელწერილის საფუძველზე თბილისში, ...-ის ¹8-ში არსებული საცხოვრებელი ადგილი 1500 აშშ დოლარად მიჰყიდა ნ. ჩ.-ს. შინაურული ხელწერილის გაფორმების დროს ნ. რ.-ი არ წარმოადგენდა ბინის მესაკუთრეს, თბილისში, ...-ის ¹8-ში მდებარე საცხოვრებელი ბინა ნ. რ.-ის საკუთრება გახდა სამკვიდრო მოწმობის საფუძველზე, 2005 წლის 3 მარტიდან.

სამოქალაქო კანონმდებლობა ნივთზე საკუთრების შეძენისათვის მოითხოვს მესაკუთრის მიერ «ნამდვილი უფლების» საფუძველზე შემძენისათვის ნივთის გადაცემას. უძრავ ნივთებთან მიმართებაში ნივთის გამსხვისებლის მესაკუთრედ და ამდენად, ნივთზე ნამდვილი უფლების მქონედ მიჩნევისათვის საჭიროა საჯარო რეესტრში მისი მესაკუთრედ რეგისტრაციის ფაქტის არსებობა. სამოქალაქო კოდექსის 185-ე მუხლის თანახმად, შემძენის ინტერესებიდან გამომდინარე, გამსხვისებელი ითვლება მესაკუთრედ, თუ იგი ასეთად არის რეგისტრირებული საჯარო რეესტრში, გარდა იმ შემთხვევისა, როცა შემძენმა იცოდა, რომ გამსხვისებელი არ იყო მესაკუთრე. საქმის მასალებით დადასტურებულია ის გარემოება, რომ სადავო ბინის გასხვისებისას ნ. რ.-ი საჯარო რეესტრში ბინის მესაკუთრედ არ ყოფილა რეგისტრირებული, ამდენად, ზემოაღნიშნული ნორმის საფუძველზე იგი ვერ მიიჩნეოდა მესაკუთრედ. აქედან გამომდინარე, მას არ გააჩნდა აღნიშნული ბინის განკარგვის უფლებამოსილება, რის გამოც მის მიერ დადებული გარიგება სამართლებრივ შედეგს ვერ წარმოშობს. სამოქალაქო კოდექსის 102-ე მუხლის თანახმად, საგნის განკარგვა არაუფლებამოსილი პირის მიერ ნამდვილია, თუკი იგი ხორციელდება უფლებამოსილი პირის წინასწარი თანხმობით. მოცემულ შემთხვევაში არც ასეთ ვითარებას აქვს ადგილი. ნ. რ.-ის მიერ დადებული გარიგება უძრავ ნივთზე საკუთრების შეძენის სამართლებრივ შედეგს არ წარმოშობს სამოქალაქო კოდექსის 322-ე მუხლის საფუძველზეც, რომლის თანახმად, ბათილად მიიჩნევა პირის სიცოცხლეში მისი სამკვიდროს თაობაზე სხვა პირების მიერ დადებულ ხელშეკრულება. საქმეში არსებული საჯარო რეესტრის ამონაწერით დგინდება, რომ თბილისში, ...-ის ¹8-ში მდებარე ბინა ნ. რ.-ს საკუთრება გახდა 2005 წლის 22 აპრილის სამკვიდრო მოწმობის საფუძველზე, ნ. რ.-მ კი აღნიშნული ბინა 2004 წელს, სამკვიდრო მოწმობის მიღებამდე გაასხვისა.

საკასაციო სასამართლო ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას სადავო შემთხვევაში გარიგების ფორმის დაუცველობასთან მიმართებაში. სამოქალაქო კოდექსის 59-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ბათილია კანონით ან ხელშეკრულებით გათვალისწინებული აუცილებელი ფორმის დაუცველად დადებული გარიგება, ასევე ნებართვის გარეშე დადებული გარიგება, თუ ამ გარიგებისათვის საჭიროა ნებართვა. ნ. რ.-ის მიერ გარიგების დადებისას (2004 წლის იანვრის მდგომარეობით) მოქმედი სამოქალაქო კოდექსის 183-ე მუხლის პირველი ნაწილის რედაქცია უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლების წარმოშობას უკავშირებდა სანოტარო წესით დამოწმებული საბუთის არსებობას და შემძენის რეგისტრაციას საჯარო რეესტრში. ამავე პერიოდში მოქმედი 323-ე მუხლის თანახმად, ხელშეკრულება, რომლითაც ერთი მხარე იღებდა ვალდებულებას, უძრავ ნივთზე საკუთრება გადაეცა სხვისთვის ან შეეძინა იგი, უნდა დამოწმებულიყო სანოტარო წესით, რასაც მოცემულ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონია.

ნასყიდობის ხელშეკრულების დადებულად ცნობის მოთხოვნის დაკმაყოფილების საფუძველი ვერ გახდება ვერც ის გარემოება, რომ ნ. რ.-ი დღეის მდგომარეობით სადავო ბინის მესაკუთრეა, რადგან არსებითია ის გარემოება, რომ გარიგების დადებისას _ 2004 წლის იანვრის მდგომარეობით, აღნიშნული ბინა ნ. რ.-ს არ ეკუთვნოდა და მხოლოდ 2005 წლის 22 აპრილს გაცემული სამკვიდრო მოწმობის საფუძველზე აღირიცხა მის საკუთრებაში. ამასთან, კანონი კრძალავს მთელი მომავალი ქონების ან ამ ქონების ნაწილის სხვისთვის გადაცემას და ასეთ გარიგებას ბათილად მიიჩნევს (სამოქალაქო კოდექსის 320-ე მუხლი).

საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, ნ. რ.-ის მიერ გაფორმებული ხელწერილის წინარე ხელშეკრულებად მიჩნევის პირობებშიც, სახეზეა კანონით დადგენილი ფორმის დაუცველობა, რამდენადაც სამოქალაქო კოდექსის 327-ე მუხლის მე-3 ნაწილიდან გამომდინარე, ძირითადი ხელშეკრულებისათვის კანონით გათვალისწინებული სავალდებულო ფორმა (რაც სადავო შემთხვევაში დარღვეულია) ვრცელდება ასევე წინარე ხელშეკრულებაზეც.

რაც შეეხება საჯარო რეესტრში მესაკუთრედ აღრიცხვის მოთხოვნას, ნასყიდობის ხელშეკრულების დადებულად ცნობის ნაწილში სარჩელის უსაფუძვლობა, თავის მხრივ, გამორიცხავს სარჩელის მეორე მოთხოვნის _ საჯარო რეესტრში მესაკუთრედ აღრიცხვის დაკმაყოფილებას, რამდენადაც აღნიშნული მოთხოვნის დაკმაყოფილებას მოსარჩელე ითხოვს იმ მოტივით, რომ მოპასუხესთან გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე იგი წარმოადგენს თბილისში, ...-ის ¹8-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის მესაკუთრეს. ამდენად, ამ ნაწილშიც არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს განჩინების გაუქმების სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით გათვალისწინებული საფუძველი.

უსაფუძვლოა კასატორის მოთხოვნა საქმის წარმოების შეჩერებისა და ახალი მტკიცებულებების მიღებაზე უარის თქმის შესახებ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 19 დეკემბრის საოქმო განჩინებების გაუქმების თაობაზე. ამასთან დაკავშირებით საკასაციო სასამართლო ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს, რომ ნ. რ.-ის მიმართ აღძრულ სისხლის სამართლის საქმესა და მოცემულ საქმეს შორის სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 279-ე მუხლის «დ» ქვეპუნქტით გათვალისწინებული აუცილებელი კავშირი, რაც მოცემული საქმის განხილვის შეუძლებლობას განაპირობებს, არ არსებობს. კასატორს ასევე მართებულად ეთქვა უარი ახალი მტკიცებულებების მიღების შესახებ შუამდგომლობის დაკმაყოფილებაზე, რამდენადაც მითითებული მტკიცებულებებით მხარეს სურდა სადავო ბინის გაუმჯობესებაზე მის მიერ ხარჯების გაწევის დადასტურება, რასაც მოცემული საქმისათვის, რომლის დავის საგანია ნასყიდობის ხელშეკრულების დადებულად ცნობა და საჯარო რეესტრში მესაკუთრედ აღრიცხვა, მნიშვნელობა არ აქვს. ამასთან, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 380-ე მუხლის შესაბამისად, შუამდგომლობის ავტორმა ვერ დაასაბუთა მითითებული მტკიცებულებების პირველი ინსტანციის სასამართლოში წარუდგენლობის საპატიო მიზეზის არსებობა.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

ნ. ჩ.-ის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 19 დეკემბრის განჩინება;

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.