¹ას-274-604-07 11 დეკემბერი, 2007 წ.

ქ. თბილისი

სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მიხეილ გოგიშვილი (თავმჯდომარე)

მოსამართლეები:

ნუნუ კვანტალიანი (მომხსენებელი), მარიამ ცისკაძე

სხდომის მდივანი – ე.ხაჩიძე

კასატორები _ თ. დ-ე, მ. ლ-ე (მოპასუხეები, შეგებებული სარჩელის ავტორები)

წარმომადგენელი _ ა.ბ-ა

მოწინააღმდეგე მხარე _ რ. დ-ე (მოსარჩელე, შეგებებულ სარჩელში _ მოპასუხე)

წარმომადგენელი _ ლ.მ-ე

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2006 წლის 25 დეკემბრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება, ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა და შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი _ უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა, გარიგების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

რ. დ-მ სარჩელი აღძრა სასამართლოში თ. და შო. დ-ების, მ. ლ-ისა და ზ. ა-ის მიმართ უკანონო მფლობელობიდან ქონების გამოთხოვის შესახებ შემდეგი საფუძვლებით: 2001 წლის 6 თებერვლის ხელშეკრულებით, მოსარჩელემ დედის _ შ. დ-ისაგან საჩუქრად მიიღო ხელვაჩაურის სოფელ ურეხში მდებარე საცხოვრებელი სახლი და მიწის ნაკვეთი. უძრავი ნივთი აღრიცხა რ.დ-ის სახელზე, თუმცა კუთვნილი ქონებით ვერ ისარგებლა, რადგან სახლსა და მიწის ნაკვეთს უკანონოდ ფლობდნენ მოპასუხეები.

მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს და შეგებებული სარჩელი აღძრეს რ. დ-ის მიმართ და მოითხოვეს ჩუქების ხელშეკრულების გაუქმება, ასევე შ. დ-ის სახელზე რეგისტრირებულ კომლში მისი ოჯახის წევრების აღდგენა შემდეგი დასაბუთებით: მოპასუხეები წლების განმავლობაში ცხოვრობდნენ სადავო სახლში ერთ კომლად, რომლის უფროსი იყო ი. დ-ე, მისი გარდაცვალების შემდეგ კი _ შ. დ-ე. მოგვიანებით საკრებულოს საარქივო მასალების გაცნობისას თ. დ-მ შეიტყო, რომ 1995 წელს იგი კანონის უხეში დარღვევით ამოწერილ იქნა მამის კომლიდან, ხოლო სასამართლო უწყებიდან მისთვის ცნობილი გახდა სადავო ჩუქების ხელშეკრულების არსებობა. ამდენად, შ.დ-ს, როგორც კომლის უფროსს, არ ჰქონდა უფლება ერთპიროვნულად გაესხვისებინა კომლის წევრთა თანასაკუთრებაში არსებული ქონება.

ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2002 წლის 30 სექტემბრის გადაწყვეტილებით რ. დ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, თ.დ-ისა და მ. ლ-ის შეგებებული სარჩელი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა სადავო 2001 წლის 6 თებერვლის სანოტარო წესით დამოწმებული ჩუქების ხელშეკრულება და მოპასუხეები აღდგენილ იქნენ კომლის წევრებად ურეხის თემის საკრებულოში შ. დ-ის სახელზე რეგისტრირებულ კომლში 1995 წლის 20 დეკემბერს არსებული მდგომარეობით.

რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა რ. დ-მ.

საქმე არაერთხელ იქნა განხილული სხვადასხვა ინსტანციის სასამართლოს მიერ.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2006 წლის 25 დეკემბრის გადაწყვეტილებით რ. დ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გაუქმდა, რ. დ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, თ., შ. დ-ები, მ. ლ-ე და ზ. ა-ე გამოსახლდნენ ხელვაჩაურის რაიონის ... საკრებულოში, ... გზატკეცილის ¹29^ა-ში მდებარე რ. დ-ის კუთვნილი საცხოვრებელი სახლის ნაწილიდან და მათ სარგებლობაში დარჩა სახლის 20 კვ.მ ოთახი, მოპასუხეთა უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვილ იქნა რ.დ-ის კუთვნილი 0,15 ჰა მიწის ნაკვეთიც და გადაეცა მესაკუთრეს, შეგებებული სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, შ. და რ. დ-ებს შორის 2001 წლის 6 თებერვალს დადებული ჩუქების ხელშეკრულებიდან ამოირიცხა საცხოვრებელი სახლი ნაწილი _ 20 კვ.მ შემდეგ გარემოებათა გამო: სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ 2001 წლის 6 თებერვლის ხელშეკრულებით შ. დ-მ რ.დ-ს აჩუქა ხელვაჩაურის რაიონის ... საკრებულოში, ... გზატკეცილის ¹29^ა-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის და მიწის ნაკვეთი. სასამართლომ ასევე დაადგინა, რომ ი. დ-ის ოჯახი წარმოადგენდა საკოლმეურნეო კომლს. სააპელაციო პალატამ მიუთითა საქართველოს რესპუბლიკის მთავრობის 1992 წლის 22 სექტემბრის ¹949 დადგენილებასა და სახელმწიფო საბჭოს 1993 წლის 21 ოქტომბრის დეკრეტზე, რომელთა თანახმად 1993 წლიდან საკოლმეურნეო კომლი გაუქმდა და სამოქალაქო სამართლის კოდექსის 122-ე და 125-ე მუხლების თანახმად, მისი ქონება თანასაკუთრების უფლებით გადანაწილდა კომლის წევრებზე. სასამართლომ დაადგინა, რომ 1993 წელს ი. დ-ის საკოლმეურნეო კომლის გაუქმებისას კომლის წევრები იყვნენ ი., შ., თ., ნათია, მ., მ. და შო. დ-ები, შესაბამისად, ზემოხსენებული სახლი წარმოადგენდა აღნიშნულ პირთა საერთო საკუთრებას თანაბარი წილის უფლებით. პალატამ მიიჩნია, რომ მითითებულ პირებს წარმოეშვათ უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლების რეგისტრაციის მოთხოვნის უფლება, თუმცა მათ ამ უფლებით არ უსარგებლიათ და 2001 წლის 6 თებერვლისათვის, სადავო ჩუქების გაფორმებისას, როგორც სახოვრებელი სახლის, ასევე მიწის ნაკვეთის ერთადერთ მესაკუთრედ საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული იყო შ. დ-ე. სასამართლომ სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლის მეორე ნაწილზე დაყრდნობით მიიჩნია, რომ სადავო ჩუქების ხელშეკრულება ნამდვილია და იგი ასეთად არ ჩაითვლებოდა, თუ ჩანაწერის საწინააღმდეგოდ შეტანილი იქნებოდა საჩივარი, რომელიც დროში წინ უსწრებს გარიგებას, რაც მოცემულ შემთხვევაში არ დგინდება და თუ შემძენს ეცოდინებოდა საჯარო რეესტრის ჩანაწერის უზუსტობის შესახებ. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მიხედვით, მოპასუხეებს ეკისრებოდათ იმ გარემოების მტკიცების ტვირთი, რომ შემძენმა რ. დ-მ იცოდა ჩანაწერის უზუსტობის თაობაზე, თუმცა აღნიშნული მათ არ დაუდასტურებიათ. პალატამ დაადგინა, რომ მხარეებს საკუთრების რეგისტრაციის უფლების წარმომშობ დოკუმენტად მიაჩნდათ საკრებულოს ჩანაწერები კომლის თაობაზე და ე.წ. საკომლო წიგნში ირიცხებოდა მხოლოდ შ. დ-ე, ხოლო მოპასუხეები 1995 წლის 20 დეკემბრიდან ცალკე კომლად იყვნენ აღრიცხული, შესაბამისად, რ. დ-ს არ შეიძლებოდა სცოდნოდა, რომ შ. დ-ე გაჩუქებული ქონების ერთპიროვნული მესაკუთრე არ იყო და ქონებაზე უფლებრივი პრეტენზიები მოპასუხეებსაც გააჩნდათ. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლომ მიიჩნია, რომ სადავო გარიგების ბათილად ცნობის საფუძველი არ არსებობს, ხოლო მოპასუხეებს ქონებაზე სანივთო ან ვალდებულებითი უფლებები აღარ გააჩნიათ და, სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის შესაბამისად, ქონება უნდა დაუბრუნდეს მესაკუთრეს. სასამართლომ ჩათვალა, რომ შეგებებული სარჩელი შ. დ-ის სახელზე რეგისტრირებული კომლის წევრებად აღდგენის ნაწილში უსაფუძვლოა, ვინაიდან დაადგინა, რომ საჯარო რეესტრის მონაცემებით, შ.დ-ე არ წარმოადგენდა სამეურნეო კომლის მესაკუთრეს და არარსებულ ქონებაზე კი უფლებების მინიჭება შეუძლებელია.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება რ. დ-ის სარჩელის დაკმაყოფილებისა და შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში გაასაჩივრეს თ. დ-მ და მ.ლ-მ, მოითხოვეს ახალი გადაწყვეტილებით ძირითადი სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა და შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით: პალატამ უგულებელყო საკასაციო სასამართლოს განჩინების მითითებები, რადგან მოცემული დავის გადაწყვეტისას პალატამ არ იმსჯელა 1995 წლის 20 დეკემბრის მდგომარეობით თ. დ-ისა და მ. ლ-ის კომლის წევრად აღდგენასა და კომლის სტატუსის მინიჭებაზე. სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ ი. დ-ის ოჯახი იყო კომლი და ეწეოდა საკომლო მეურნეობას, შესაბამისად, კომლის წევრთა უფლებები რეგულირდებოდა სამოქალაქო სამართლის 122-ე და 125-ე მუხლებით. “საქართველოს რესპუბლიკაში სახელმწიფო მეურნეობების, კოლმეურნეობებისა და სხვა სასოფლო-სამეურნეო საწარმოების რეორგანიზაციის წესის შესახებ” მთავრობის 1992 წლის 22 სექტემბრის ¹949 დადგენილების, ასევე სახელმწიფო საბჭოს 1993 წლის 21 ოქტომბრის ¹29 დეკრეტის საფუძველზე, 1993 წლიდან კოლმეურნეობების გაუქმების გამო, გაუქმდა საკოლმეურნეო კომლიც. დარჩენილი საკომლო, ფერმერული მეურნეობის დანიშნულებაა სასოფლო-სამეურნეო წარმოების წარმართვა. “სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის საკუთრების შესახებ” 1996 წლის 22 მარტის კანონის 2000 წლის 14 ივნისამდე მოქმედი მე-4 მუხლის მიხედვით, ფერმერული მეურნეობა შეიძლება არსებულიყო საკომლო მეურნეობის სახით, რომელიც რეგისტრირებული უნდა ყოფილიყო საადგილმამულო წიგნში. აქვე უნდა დარეგისტრებულიყვნენ მეურნეობის თანამესაკუთრე ოჯახის წევრებიც. ამდენად, სოფლად მცხოვრები ოჯახის კომლად მიჩნევის საფუძველს წარმოადგენს საადგილმამულო წიგნში რეგისტრაცია და კომლის გაუქმების შედეგად დარჩენილი მეურნეობა გადადის მითითებულ პირთა საერთო საკუთრებაში. შესაბამისად, კომლის გაუქმების შემდეგ შ. დ-ე არ იყო უფლებამოსილი, განეკარგა კომლის თანსაკუთრება, რადგან თ., შო. დ-ები და მ. ლ-ე წარმოადგენდნენ კანონის ზემოხსენებული მოთხოვნების შესაბამისად რეგისტრირებული კომლის წევრებს და მათ წარმოეშვათ სადავო ქონებაზე თანასაკუთრების უფლება. სასამართლომ საქმის განხილვისას გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, ასევე არასწორად განმარტა კანონი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საკასაციო საჩივრის იურიდიული დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ თ. დ-ისა და მ. ლ-ის საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს, გაუქმდეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2006 წლის 25 დეკემბრის გადაწყვეტილება და საქმე დაუბრუნდეს ხელახალი განხილვისათვის იმავე სასამართლოს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლო, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლის თანახმად, აუქმებს გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებას და საქმეს ხელახლა განსახილველად აბრუნებს სააპელაციო სასამართლოში, ვინაიდან საჭიროა მტკიცებულებათა დამატებითი გამოკვლევა, კერძოდ:

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო პალატის დასკვნას, რომ 1993 წელს ი. დ-ის საკოლმეურნეო კომლის გაუქმებისას კომლის წევრები იყვნენ რა ი., შ., თ., ნათია, მ., მ. და შო. დ-ები, ზემოხსენებული სახლი წარმოადგენდა აღნიშნულ პირთა საერთო საკუთრებას თანაბარი წილის უფლებით.

სასამართლომ სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლის მეორე ნაწილზე დაყრდნობით მიიჩნია, რომ სადავო ჩუქების ხელშეკრულება ნამდვილია და იგი ასეთად არ ჩაითვლებოდა, თუ ჩანაწერის საწინააღმდეგოდ შეტანილი იქნებოდა საჩივარი ან შემძენს ეცოდინებოდა საჯარო რეესტრის ჩანაწერის უზუსტობის შესახებ. ამასთან, სასამართლომ მიუთითა, რომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მიხედვით, მოპასუხეებს ეკისრებოდათ იმ გარემოების მტკიცების ტვირთი, რომ შემძენმა რ. დ-მ იცოდა ჩანაწერის უზუსტობის თაობაზე, თუმცა აღნიშნულის დამადასტურებელი მტკიცებულებები მათ სასამართლოსათვის არ წარუდგენიათ.

სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლის მიხედვით, რეესტრის მონაცემების მიმართ მოქმედებს უტყარობისა და სისრულის პრეზუმფცია, ე.ი. რეესტრის ჩანაწერები ითვლება სწორედ, ვიდრე არ დამტკიცდება მათი უზუსტობა. ამავე მუხლის მეორე ნაწილით, იმ პირის სასარგებლოდ, რომელიც გარიგების საფუძველზე სხვა პირისაგან იძენს რომელიმე უფლებას და ეს უფლება გამსხვისებლის სახელზე იყო რეესტრში რეგისტრირებული, რეესტრის ჩანაწერი ითვლება სწორედ, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა ამ ჩანაწერის საწინააღმდეგოდ შეტანილია საჩივარი, ან შემძენმა იცოდა, რომ ჩანაწერი უზუსტოა. აღნიშნული ფორმულირებით კეთილსინდისიერი შემძენის ინტერესების დაცვის სამართლებრივ გარანტიას წარმოადგენს ფაქტობრივი გარემოება _ გამსხვისებლის საჯარო რეესტრში მესაკუთრედ რეგისტრაცია, ანუ შემძენის კეთილსინდისიერება ეფუძნება ობიექტურ ფაქტორს, საჯარო რეესტრის მონაცემებს. კანონის ეს დანაწესი განპირობებულია თვით კანონის მიერ საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული ფაქტების მიმართ დადგენილი უტყუარობის ფიქციით.

აღნიშნული ნორმის ანალიზით შეიძლება დავასკვნათ, რომ როდესაც საქმე ეხება უძრავი ქონების შეძენას, შემძენს, თავის უფლების დასამტკიცებლად შეუძლია დაეყრდნოს რეესტრში რეგისტრირებული ფაქტების სისწორის ვარაუდს. თუნდაც სინამდვილეში უსწორო იყოს რეესტრის მონაცემები, ამ მდგომარეობას არა არსებითად აქცევს შემძენის კეთილსინდისიერი დამოკიდებულება, რაც საჯარო რეესტრის ჩანაწერის უსწორობის არცოდნაში გამოიხატება. ერთადერთი რაც რეესტრის უტყუარობის ფიქციას და შესაბამისად ნივთის შეძენას არღვევს სწორედ შემძენის არაკეთილსინდისიერებაა. ზემოთ დასახელებული ნორმები შეიცავს არაკეთილსინდისიერების იურიდიული შედეგის განმსაზღვრელ ელემენტს _ შემძენმა იცის, რომ გამსხვისებელი არ იყო მესაკუთრე. ამდენად, შემძენის ინტერესების დამცავი ნორმის გამოყენებისას უნდა შემოწმდეს არამარტო საჯარო რეესტრის მონაცემები, ასევე უტყუარად უნდა დადგინდეს, რომ შემძენმა ნივთის შეძენამდე არ იცოდა და არც შეიძლება სცოდნოდა საჯარო რეესტრის ჩანაწერის უზუსტობის თაობაზე.

სამოქალაქო კოდექსის 185-ე მუხლის თანახმად, შემძენის ინტერესებიდან გამომდინარე, გამსხვისებელი ითვლება მესაკუთრედ, თუ იგი ასეთად არის რეგისტრირებული საჯარო რეესტრში, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა შემძენმა იცოდა, რომ გამსხვისებელი არ იყო მესაკუთრე.

სამოქალაქო კოდექსის 185-ე და 312-ე მუხლებით მხარეთა შორის გადანაწილებულია მტკიცების ტვირთი. რეესტრის მონაცემთა უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმფცია შემძენს უადვილებს უფლების კანონიერების მტკიცების პროცესს. რეესტრის მონაცემთა უსწორობა და შემძენისათვის ამ ფაქტის ცოდნა მოდავე მხარემ უნდა ამტკიცოს. ამასთან, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ თუკი მხარე სადავოდ ხდის შემძენის კეთილსინდისიერებას, სასამართლოს არ შეუძლია თავისი დასკვნა ნივთის შეძენის კანონიერებაზე დააყრდნოს მხოლოდ საჯარო რეესტრის ჩანაწერს. ასეთ შემთხვევაში სასამართლო ვალდებულია შეამოწმოს ჩანაწერის სისწორე და გამოიკვლიოს, რა იცოდა შემძენმა ჩანაწერის ხარვეზიანობის შესახებ. ამ უკანასკნელი საკითხის გამორკვევისას სასამართლომ უნდა გაითვალისწინოს შემძენის შესაძლებლობანი რეესტრის არასწორი ჩანაწერის ცოდნასთან მიმართებით, ანუ უნდა გაირკვეს, შემძენს გონივრული წინდახედულობის ფარგლებში შეეძლო და უნდა სცოდნოდა თუ არა სადავო ფაქტი. სწორედ ამ გარემოებათა გამოკვლევას უნდა ეფუძნებოდეს დასკვნა შენაძენის ნამდვილობისა და მისი დაცვის მიზანშეწონილობის თაობაზე.

ამდენად, ზემოხსენებული ნორმის გამოყენებისას და მისი განმარტებისას შემძენის ინტერესების დაცვა უნდა მოხდეს არა მხოლოდ საჯარო რეესტრის მონაცემების გათვალისწინებით, არამედ ქონების მესაკუთრის ვინაობისადმი მისი სუბიექტური დამოკიდებულებით. კერძოდ, მოცემული საქმის ხელახლა განმხილველმა სასამართლომ შეფასება უნდა მისცეს იმ ფაქტს, რომ მოსარჩელე და მოპასუხე ახლო ნათესაურ კავშირში არიან ერთმანეთთან(და_ძმაა), გარკვეული პერიოდი ერთ ოჯახად ცხოვრობდნენ და შესაბამისად, მხარისათვის ცნობილი უნდა ყოფილიყო ოჯახის წევრთა საკუთრებასთან დაკავშირებული ფაქტობრივი გარემოებები. ასეთი ფაქტების არცოდნის თაობაზე დასკვნის გამოტანისას, სასამართლომ უტყუარად უნდა დაასაბუთოს ხელშემშლელი გარემოებების არსებობა.

გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით გაუქმდა რა რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება, ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა თ. დ-ისა და მ. ლ-ის შეგებებული სარჩელი და სადავო ჩუქების ხელშეკრულებიდან ამოირიცხა საცხოვრებელი სახლის ნაწილი 20 კვ.მ-ის ოდენობით. სასამართლოს გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილი არ შეიცავს რაიმე დასაბუთებას ამგვარ შედეგთან დაკავშირებით, რითაც დაირღვა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 249-ე მუხლის მეოთხე ნაწილის მოთხოვნა, რომლითაც სასამართლოს დასკვნა სარჩელის დაკმაყოფილების ან მასზე უარის თქმის შესახებ ფაქტობრივად და სამართლებრივად დასაბუთებული უნდა იყოს. ამასთან, სასამართლომ მხარეს მიაკუთვნა მხოლოდ საცხოვრებელი სახლის ნაწილი და არ იმსჯელა შესაბამის მიწის ნაკვეთზე. აღნიშნულით კი დაირღვა სამოქალაქო კოდექსის 150-ე მუხლის დანაწესი, რომლის თანახმად, შენობა-ნაგებობანი განეკუთვნება მიწის ნაკევეთის არსებით შემადგენელ ნაწილს და იგი ცალკე უფლების ობიექტად შეიძლება იყოს მხოლოდ კანონით გათვალისწინებულ შემთხვევებში.

სააპელაციო სასამართლომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილით იმსჯელა მხოლოდ თ. დ-ისა და მ. ლ-ის შეგებებულ სარჩელზე, თუმცა საქმეში წარმოდგენილი შეგებებული სარჩელის ავტორებს ასევე წარმოადგენენ შო. დ-ე და ზ. ა-ე. გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით არაფერია ნათქვამი ამ პირების მოთხოვნაზე, რაც ეწინააღმდეგება სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 249-ე მუხლის მოთხოვნებს. ამასთან, შეგებებული სარჩელის ერთ-ერთ მოთხოვნას წარმოადგენს მოსარჩელეებისა და მათი ოჯახის წევრების უფლებების აღდგენა შ.დ-ის კომლში 1995 წლის მდგომარეობით. სასამართლოს არ გაურკვევია, რა სამართლებრივი საფუძვლით ითხოვდნენ შეგებებული სარჩელის ავტორები სხვა პირთა უფლებების დაცვას და ხომ არ იყო ეს მოთხოვნა დაკავშირებული სამოქალაქო კოდექსის 173-ე მუხლის პირველი ნაწილის ბოლო წინადადების დანაწესთან, რომლის ძალითაც ყოველ თანამესაკუთრეს აქვს ნივთის გამოთხოვის უფლება მხოლოდ ყველა თანამესაკუთრის სასარგებლოდ.

ზემოხსენებულიდან გამომდინარე, საქმის ხელახლა განმხილველმა სასამართლომ უნდა გამოარკვიოს განჩინების კვლევით ნაწილში მითითებული გარემოებები და მხოლოდ ამის შემდეგ მისცეს სამართლებრივი შეფასება მხარეთა შორის წარმოშობილ დავას.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

თ.დ-ისა და მ.ლ-ის საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდეს.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2006 წლის 25 დეკემბრის გადაწყვეტილება გაუქმდეს და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.