ას-292-614-09 22 სექტემბერი, 2009 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. გოგიშვილი (თავმჯდომარე)

მოსამართლეები:

ნ. კვანტალიანი (მომხსენებელი), თ. თოდრია

სხდომის მდივანი _ ლ.სანიკიძე

კასატორი _ შპს ,,საქართველოს რკინიგზა” (მოსარჩელე)

წარმომადგენელი _ ნ.წ-ური

მოწინააღმდეგე მხარე _ შპს ,,ტემპი” (მოპასუხე)

წარმომადგენელი _ ს.კ-შვილი

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 30 იანვრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება

დავის საგანი _ უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა, საიჯარო ქირის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

შპს ,,საქართველოს რკინიგზამ” სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს ,,ტემპის” მიმართ იჯარით გადაცემული ქონების დაბრუნებისა და ვალდებულების შესრულების დაყოვნების მთელი პერიოდისათვის, საიჯარო ქირის _ 1059 ლარის მოპასუხისათვის დაკისრების შესახებ შემდეგი საფუძვლებით: შპს „საქართველოს რკინიგზის“ ფილიალ “სადგური თბილისი _ საკვანძოსა” და შპს „ტემპს“ შორის გაფორმდა სამი წლით 135 კვ.მ მიწის ნაკვეთის იჯარის ხელშეკრულება წელიწადში 388,80 ლარის ოდენობის ქირის გადახდით. ვადის ამოწურვის შემდეგ, 2005 წლის მარტში, მოსარჩელემ წერილობით მიმართა შპს „ტემპს“, მოითხოვა აღნიშნული ფართის გათავისუფლება და საიჯარო ქირის გადახდა, მაგრამ მოპასუხემ უარი განუცხადა და განაგრძო საიჯარო ფართით სარგებლობა.

საქმის განხილვისას მოსარჩელემ გაიხმო მოთხოვნა მოპასუხის მფლობელობიდან საიჯარო ქონების გამოთხოვის ნაწილში და მიიჩნია, რომ აღნიშნული გარემოება არ დააბრკოლებს, საიჯარო ქონების დაუბრუნებლობის გამო, ქონების მოსარჩელისათვის გადაცემის დაყოვნების პერიოდისათვის საიჯარო ქირის გადახდის თაობაზე მოთხოვნის დაკმაყოფილებას, ვინაიდან მოდავე მხარეთა შორის იჯარის ხელშეკრულების არსებობა თავისთავად სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველია და ასეთი ხელშეკრულების დადების ფაქტი განაპირობებს მოპასუხის, როგორც მოიჯარის, ვალდებულებების არსებობას.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2007 წლის 28 ივნისის განჩინებით შპს “საქართველოს რკინიგზის” სარჩელი შპს “ტემპის” მიმართ იჯარით აღებული ფართის გამოთავისუფლების ნაწილში დარჩა განუხილველი.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო შემდეგი დასაბუთებით: მოსარჩელეს საიჯარო გადასახადის დაყოვნების გამო ქირის მოთხოვნის საფუძველი არ გააჩნია. 1995 წლიდან სადავო ფართის მესაკუთრე იყო შპს „ტემპი“, ხოლო 2006 წლის 20 ოქტომბრიდან მისი კანონიერი მესაკუთრეა ი. გ-ძე, რომელთანაც მოპასუხეს იჯარის ხელშეკრულება აქვს გაფორმებული.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 28 ივნისის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა შემდეგ გარემოებათა გამო: სასამართლომ დაადგინა შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: 2002 წლის 2 იანვარს შპს “საქართველოს რკინიგზის” ფილიალ “სადგური თბილისი _ საკვანძოსა” და შპს “ტემპს” შორის სამი კალენდარული წლის ვადით დაიდო იჯარის ხელშეკრულება, რომლითაც მოსარჩელემ, როგორც მეიჯარემ, მოპასუხეს, როგორც მოიჯარეს, დროებითი სარგებლობისთვის გადასცა შპს „საქართველოს რკინიგზის“ ფილიალის „სადგური თბილისი _ საკვანძოს“ განთავსების ზოლში მდებარე 135 კვ.მ მიწის ნაკვეთი. 2006 წლის 10 ოქტომბრიდან ქ.თბილისში, ... ¹3 კორპუსთან არსებული ბაზრობა “შავი გედის” მოპირდაპირე მხარეს მდებარე 150 კვ.მ მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეა ი. გ-ძე. 2006 წლის 10 ოქტომბერს შპს “ტემპსა” და ი. გ-ძეს შორის მითითებულ 150 კვ.მ ფართზე გაფორმდა საიჯარო ხელშეკრულება. სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის მოსაზრება, რომ მოპასუხის მფლობელობიდან საიჯარო ფართის გამოთხოვის ნაწილში სარჩელის გახმობა უარყოფითად არ იმოქმედებს, საიჯარო ქონების დაბრუნების დაყოვნების გამო, საიჯარო ქირის გადახდის შესახებ მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე. სასამართლომ მიუთითა, რომ სამოქალაქო კოდექსის 572-ე მუხლი აწესრიგებს რა გაქირავებული ნივთის გასხვისებისას უფლებამონაცვლეობის წესს, ამავე კოდექსის 581-ე მუხლის მეორე ნაწილის შესაბამისად, მისი გამოყენების შესაძლებლობას კანონი იჯარის ხელშეკრულების საფუძველზე წარმოშობილი ურთიერთობის მიმართაც ითვალისწინებს, ამდენად, მეიჯარის მიერ საიჯარო ქონების მესამე პირზე გასხვისება იწვევს საიჯარო ურთიერთობაში მეიჯარის უფლებამონაცვლის დადგენის აუცილებლობას და ასეთად საიჯარო ქონების შემძენი მესამე პირი მიიჩნევა, რომელზეც გადადის საიჯარო ურთიერთობიდან გამომდინარე უფლებები და მოვალეობები. სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში მოსარჩელის მიერ საიჯარო ქონების გამოთხოვის შესახებ მოთხოვნის გამოხმობით ეჭვქვეშ დადგა მოსარჩელის ამჟამინდელი უფლებრივი დამოკიდებულება საიჯარო ქონების მიმართ, რადგან სარჩელის გამოხმობის საფუძველი მოტივირებულია იმით, წარმოადგენს თუ არა შპს “საქართველოს რკინიგზა” აღნიშნული მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეს, თუ სხვა უფლების მფლობელს. სასამართლომ მიიჩნია, რომ მხარეთა შორის არსებული ხელშეკრულების 1.1. პუნქტი ბუნდოვანია, რის გამოც შეუძლებელია დადგინდეს, დაიდო თუ არა 2002 წლის 2 იანვრის იჯარის ხელშეკრულება ი. გ-ძის კუთვნილ მიწის ნაკვეთზე. სასამართლომ ჩათვალა, რომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, მოსარჩელე მხარემ ვერ დაადასტურა, ვრცელდებოდა თუ არა სადავო საიჯარო ქონებაზე მისი უფლებები, რის გამოც მესამე პირის მიერ ასეთი ნივთით სარგებლობისას მოსარჩელის უფლებების დარღვევის ფაქტის დადგენა შეუძლებელია.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს ,,საქართველოს რკინიგზამ”.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 30 იანვრის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად. სააპელაციო პალატამ სრულად გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებანი და მათი სამართლებრივი შეფასება.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება შპს ,,საქართველოს რკინიგზამ” გაასაჩივრა საკასაციო წესით და მოითხოვა მისი გაუქმება შემდეგი საფუძვლებით: სასამართლო სხდომაზე 2007 წლის 19 ივნისს მოპასუხე შპს “ტემპმა” წარმოადგინა საჯარო რეესტრის ამონაწერი, რომლითაც ადასტურებდა საკუთრების უფლებას შპს „საქართველოს რკინიგზასთან“ დადებული საიჯარო ხელშეკრულებით გათვალისწინებულ მიწის ნაკვეთზე. აღსანიშნავია, რომ შპს „საქართველოს რკინიგზამ“ ადმინისტრაციული სამართალწარმოების წესით გაასაჩივრა საჯარო რეესტრის ამონაწერი და მოითხოვა იჯარით აღებული მიწის ნაკვეთის შპს „ტემპის“ სახელზე საკუთრების უფლების რეგისტრაციის ბათილად ცნობა. შპს “ტემპის” მიერ წარმოდგენილ საჯარო რეესტრის ამონაწერს ერთვოდა საკადასტრო რუკის ასლი, რომლის საფუძველზე კასატორმა ზუსტად განსაზღვრა სადავო მიწის ნაკვეთის ადგილმდებარეობა და გადაამოწმა, ნამდვილად ექცეოდა თუ არა სადავო მიწის ნაკვეთი სარკინიგზო კოდექსის მე-5 მუხლით გათვალისწინებული გასხვისების ზოლში, კერძოდ, მითითებული ნორმის თანახმად, გასხვისების ზოლი განისაზღვრება ნორმებისა და საპროექტო-სახარჯთაღრიცხვო დოკუმენტების შესაბამისად ისე, რომ გზის განაპირა ორივე მხარეს იგი უნდა იყოს არანაკლებ 20-20 მეტრისა. შპს “ტემპის” მიერ ამჟამად დაკავებულ სადავო ტერიტორიაზე არსებული სახარჯთაღრიცხვო დოკუმენტაციის შესაბამისად, გასხვისების ზოლი განსაზღვრულია 40 მეტრით. ამდენად, მოპასუხის მიერ დაკავებული სადავო ტერიტორია მოქცეულია სწორედ კასატორის გასხვისების ზოლში. როგორც საქალაქო, ისე სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვის დროს შპს “ტემპის” წარმომადგენელი აღიარებდა, რომ შპს “საქართველოს რკინიგზასთან” იმყოფებოდა საიჯარო ურთიერთობაში, რაც უტყუარად დასტურდება საქმეში წარმოდგენილი იჯარის ხელშეკრულებით. შპს “ტემპს” სადავოდ არ გაუხდია რა რკინიგზასთან საიჯარო ურთიერთობის არსებობა, რაც, თავის მხრივ, უდავოდ დასტურდება მხარეებს შორის დადებული იჯარის ხელშეკრულებით, სამოქალაქო საპროცესო კოდესის 131-ე, სამოქალაქო კოდექსის 581-ე და სარკინიგზო კოდექსის მე-5 მუხლიდან გამომდინარე, სასამართლო ვალდებული იყო, სწორი სამართლებრივი შეფასება მიეცა წარმოდგენილი მტკიცებულებებისათვის და ისე დაედგინა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივი გარემოება, რომ შპს “ტემპის” მიერ იჯარით აღებული მიწის ნაკვეთი წარმოადგენდა სარკინიგზო კოდექსის მე-5 მუხლით გათვალისწინებულ რკინიგზის მართლზომიერ მფლობელობაში არსებულ მიწას, ანუ რკინიგზის გასხვისების ზოლს, რომელიც, სამოქალაქო კოდექსის 564-ე მუხლის დარღვევით, იჯარის ხელშეკრულების ვადის გასვლის შემდეგ შპს “ტემპმა” აღარ გაათავისუფლა და ყოველგვარი სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე ფლობდა რკინიგზის მიწას. საიჯარო ქირის დაუბრუნებლობისათვის ზიანის ანაზღაურების შესახებ რკინიგზის სარჩელის განხილვისას სასამართლომ არ გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის ზემოაღნიშნული 564-ე და 591-ე მუხლები, რაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების საფუძველია.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საკასაციო საჩივრის საფუძვლების შესწავლისა და გასაჩივრებული განჩინების იურიდიული დასაბუთების შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს ,,საქართველოს რკინიგზის” საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილდეს, სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება გაუქმდეს და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლის პირველი ნაწილის “ბ” ქვეპუნქტის თანახმად, საკასაციო სასამართლო აუქმებს გადაწყვეტილებას და საქმეს ხელახლა განსახილველად აბრუნებს იმავე სასამართლოში, თუ გადაწყვეტილების დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია.

გასაჩივრებული განჩინება უნდა გაუქმდეს და საქმის ხელახლა განმხილველმა სასამართლომ ფაქტობრივად და სამართლებრივად უნდა დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, კერძოდ:

სააპელაციო სასამართლომ გასაჩივრებული განჩინებით სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 390-ე მუხლზე დაყრდნობით მიუთითა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ საქმის გარემოებები სრულად არის გამოკვლეული და სამართლებრივად სწორადაა შეფასებული, რის გამოც იგი უცვლელად უნდა იქნეს დატოვებული.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 390-ე მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება, რომლითაც საქმე ხელმეორედ არ წყდება არსებითად, მიიღება განჩინების ფორმით, რომელიც აღწერილობითი და სამოტივაციო ნაწილების ნაცვლად უნდა შეიცავდეს მოკლე დასაბუთებას გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების ან უცვლელად დატოვების შესახებ. თუ სააპელაციო სასამართლო ეთანხმება პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასებებს და დასკვნებს საქმის ფაქტობრივ ან/და სამართლებრივ საკითხებთან დაკავშირებით, მაშინ დასაბუთება იცვლება მათზე მითითებით.

სასამართლო გადაწყვეტილება წარმოადგენს მართლმსაჯულების აქტს, რომელიც გამოიტანება საქმის განხილვის შედეგად და უნდა პასუხობდეს კანონის მოთხოვნებს. სასამართლო გადაწყვეტილების უპირველესი ფუნქცია მოდავე პირებისათვის უფლებათა და ვალდებულებათა არსებობა-არარსებობის დადგენაა, რაც საბოლოოდ უზრუნველყოფს მართლწესრიგის დამკვიდრებას და სამართალდარღვევის პროფილაქტიკას. სასამართლო გადაწყვეტილების მნიშვნელობიდან გამომდინარე, კანონი აწესებს მკაცრ მოთხოვნებს სასამართლო გადაწყვეტილების შინაარსთან მიმართებით. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის დანაწესით, რომ ყოველი პირისათვის უზრუნველყოფილია უფლების სასამართლო წესით დაცვა (მე-2 მუხლი), პირის სასამართლოსათვის მიმართვის უფლებასთან ერთად მოიაზრება სასამართლოს ვალდებულება, დასაბუთებულად დააკმაყოფილოს ან უარი უთხრას მის მოთხოვნას. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 249-ე მუხლი იმპერატიულად ადგენს ფაქტობრივად და სამართლებრივად დასაბუთებული გადაწყვეტილების გამოტანის ვალდებულებას. გადაწყვეტილების აღწერილობითი და სამოტივაციო ნაწილი ნათლად უნდა ასახავდეს სასამართლოს შემეცნებით მსჯელობას ფაქტებთან მიმართებით (ფაქტობრივი დასაბუთება) და შეფასებით მსჯელობას დადგენილი ფაქტების იურიდიული ძალისა და მნიშვნელობის შესახებ (სამართლებრივი დასაბუთება). კანონის იმპერატიული დათქმა გადაწყვეტილების დასაბუთების აუცილებლობაზე, განპირობებულია მართლმსაჯულების ერთ-ერთი ძირითადი მიზნით, დაარწმუნოს მხარეები დავის კანონიერად და სამართლიანად გადაწყვეტაში და ამავდროულად, გადაწყვეტილების დასაბუთებით რეალიზებულია საზოგადოების უფლება, იცოდეს, თუ რა გადაწყვეტილებები გამოაქვთ მათი სახელით და რა არის მათი საფუძველი. პირის საქართველოს კონსტიტუციითა და საერთაშორისო აქტებით გარანტირებული უფლება, მისი სადავოდ ქცეული უფლების სამართლიანი სასამართლო განხილვისა, მოიცავს პირის უფლებას, იცოდეს, მის დავასთან დაკავშირებით, რომელ ფაქტებსა და კანონებზე დაყრდნობით მიიღოს სასამართლომ გადაწყვეტილება. კანონით გარანტირებულია სასამართლო გადაწყვეტილების დასაბუთებულობის შემოწმების სისტემა (აპელაცია, კასაცია) და დაინტერესებულ პირს, დისპოზიციურობისა და შეჯიბრებითობის პრინციპით, შეუძლია გაასაჩივროს პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება, გარდა კანონით ზუსტად გათვალისწინებული გამონაკლისისა. ამასთან, როდესაც პირი სადავოდ ხდის პირველი ინსტანციის გადაწყვეტილებას, როგორც მისთვის მიუღებელსა და არადამაჯერებელს, სააპელაციო სასამართლომ, რომელიც ეთანხმება გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებას, დასაბუთებულად უნდა განუმარტოს აპელანტს, თუ რატომ, რომელ ფაქტებსა და ნორმებზე დაყრდნობით არ იზიარებს მის თითოეულ პრეტენზიას. ზემოაღნიშნული უდევს საფუძვლად, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 390-ე მუხლის დანაწესს, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასებების გაზიარების შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლოს დასაბუთება იცვლება მათზე _ გაზიარებულ ფაქტობრივ გარემოებებზე და მათ შეფასებაზე მითითებით. კანონის აღნიშნული დათქმა არ ეწინააღმდეგება კანონის იმპერატიულ მოთხოვნას, რომლის შესაბამისად სააპელაციო სასამართლო ვალდებულია, დასაბუთებული პასუხი გასცეს სააპელაციო საჩივრის პრეტენზიებს. სასამართლოს უპირველეს ფუნქციას სწორედ მის მიერ მიღებული გადაწყვეტილების დასაბუთება და იმ პრეტენზიებზე დამაჯერებელი პასუხის გაცემა წარმოადგენს, რაც გააჩნია მოდავე მხარეს.

მოცემულ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლოს საერთოდ არ უმსჯელია აპელანტის მიერ მითითებულ არგუმენტებზე.

გასაჩივრებული განჩინებით სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: 2002 წლის 2 იანვარს შპს “საქართველოს რკინიგზის” ფილიალ “სადგური თბილისი _ საკვანძოსა” და შპს “ტემპს” შორის სამი კალენდარული წლის ვადით დაიდო იჯარის ხელშეკრულება, რომლითაც მოსარჩელემ, როგორც მეიჯარემ, მოპასუხეს, როგორც მოიჯარეს, დროებითი სარგებლობისთვის გადასცა შპს „საქართველოს რკინიგზის“ ფილიალ „სადგური თბილისი _ საკვანძოს“ განთავსების ზოლში მდებარე 135 კვ.მ მიწის ნაკვეთი. 2006 წლის 10 ოქტომბრიდან ქ.თბილისში, ... ¹3 კორპუსთან არსებული ბაზრობა “შავი გედის” მოპირდაპირე მხარეს მდებარე 150 კვ.მ მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეა ი. გ-ძე. 2006 წლის 10 ოქტომბერს შპს “ტემპსა” და ი. გ-ძეს შორის მითითებულ 150 კვ.მ ფართზე გაფორმდა საიჯარო ხელშეკრულება.

ზემოაღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებით დგინდება, რომ მოცემულ შემთხვევაში მოდავე მხარეებს შორის წარმოიშვა ვალდებულებით-სამართლებრივი ურთიერთობა საიჯარო ხელშეკრულებიდან გამომდინარე. საგულისხმოა, რომ ხელშეკრულების კონტრაჰენტებს წარმოადგენენ იურიდიული პირები _ მეწარმე სუბიექტები. შპს “ტემპის” წარმომადგენლის განმარტებით, დადასტურებულია ის გარემოება, რომ საიჯარო ხელშეკრულების დადებიდან რამდენიმე თვის განმავლობაში იხდიდნენ საიჯარო ქირას. ასევე არ არის დადგენილი შპს “ტემპის” მიერ სადავო ხელშეკრულებაზე უარის თქმის ფაქტი. პირველი ინსტანციის გადაწყვეტილება შპს “საქართველოს რკინიგზის” მოთხოვნაზე საიჯარო ქირის დაკისრებაზე უარის თქმის შესახებ ძირითადად ეყრდნობა იმ გარემოებას, რომ მოსარჩელემ საქმის განხილვის დროს გაიხმო სარჩელი საიჯარო ქონების გამოთხოვის ნაწილში. ამ ქონებაზე მისი უფლებრივი დამოკიდებულების გარკვევის მიზნით. ამასთან, სასამართლომ მიუთითა, რომ, მოპასუხის მტკიცებით, ამჟამად საიჯარო ქონების მესაკუთრე არის ი. გ-ძე, თუმცა საიჯარო ქონების იდენტურობა ი. გ-ძის საკუთრებაში არსებულ ქონებასთან ვერ დგინდება. სასამართლოს ზემოაღნიშნული დასკვნები წინააღმდეგობრივია და წარმოშობს პასუხგაუცემელ კითხვებს, რაც აღმოფხრილ უნდა იქნეს საქმის ხელახლა განხილვისას, კერძოდ:

საქმის ხელახლა განმხილველმა სასამართლომ უნდა დაადგინოს, არის თუ არა საფუძვლიანი მოპასუხის უარი საიჯარო ქირის ანაზღაურებაზე იმ მოტივით, რომ მოსარჩელე არ არის უფლებამოსილი პირი. ამავდროულად უნდა გაირკვეს, კონკრეტულად რა არის საიჯარო ხელშეკრულების საგანი და არის თუ არა ის ამჟამად სხვა პირის საკუთრებაში.

ასევე მნიშვნელოვანია, ყურადღება მიექცეს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლით გათვალისწინებულ მტკიცების ტვირთს, რადგან მოსარჩელის მიერ სარჩელის გახმობა (და არა სარჩელზე უარი) ცალსახად არ მიუთითებს მოპასუხის შესაგებლის საფუძვლიანობასა და დასაბუთებულობაზე. მხარე, რომელიც უთითებს, რომ საიჯარო მიწის ფართი და ი. გ-ძის საკუთრების ობიექტი ერთი და იგივეა, რაც განაპირობებს მოსარჩელის არაუფლებამოსილებას მოცემულ სარჩელთან მიმართებით და, შესაბამისად, საიჯარო ხელშეკრულებიდან გამომდინარე მოთხოვნის უსაფუძვლობას, ვალდებულია, სარწმუნოდ დაამტკიცოს მის მიერ მითითებული ფაქტობრივი გარემოების უტყუარობა.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

შპს ,,საქართველოს რკინიგზის” საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდეს.

გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 30 იანვრის განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს.

საკასაციო პალატის განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.