საქართველოს უზენაესი სასამართლო

განჩინება

საქართველოს სახელით

¹ას-306-563-08 22 ოქტომბერი, 2008 წ.

ქ. თბილისი

სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მაია სულხანიშვილი (თავმჯდომარე)

თეიმურაზ თოდრია (მომხსენებელი), როზა ნადირიანი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ მ. ბ-ოვა (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ თ. ქ-იძე (მოსარჩელე)

დავის საგანი – საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლების გადაცემა

გასაჩივრებული სასამართლო გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 18 დეკემბრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

თ. ქ-იძემ სარჩელით მიმართა სასამართლოს მ. ბ-ოვას მიმართ და მიუთითა, რომ დაბადებიდან ცხოვრობს ქ.თბილისში, ...ის ქ. ¹30-ში პირველ სართულზე მდებარე 21,78 კვ.მ საცხოვრებელ ბინაში. აღნიშნულ მისამართზე 1935 წლიდან, სახლის იმჟამინდელ მესაკუთრესთან ვ. ხ-სთან სანოტარო ფორმის დაცვის გარეშე დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, ცხოვრობდა მოსარჩელის ბებია დ. ქ-ე.

მოსარჩელის განმარტებით, დაკარგულია დ. ქ-ესა და ვ.ხ-ს შორის დადებული ხელშეკრულება, თუმცა იგი რეგისტრირებულია სადავო საცხოვრებელ სადგომში, იხდის კომუნალურ გადასახადებს და საქართველოს კანონის “საცხვოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” პირველი მუხლის “ა” პუნქტის საფუძველზე ითვლება საცხოვრებელი სადგომის მოსარგებლედ. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის მიერ გაცემული ცნობის მიხედვით, საცხოვრებელი სახლი აღრიცხულია მოპასუხე მ.ბ-ს სახელზე, რომელსაც, მოსარჩელის განმარტებით, ზემოაღნიშნული კანონის მე-2 მუხლის მე-6 პუნქტის შესაბამისად, შესთავაზა საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 25%-ის გადახდა დაკავებულ საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლების გადაცემის სანაცვლოდ, რაზედაც მ.ბარსეგოვამ უარი განაცხადა.

მოსარჩელემ მოითხოვა საქართველოს კანონის “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” მე-2 მუხლის მე-6 პუნქტით გათვალისწინებული, საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 25%-ის გადახდის სანაცვლოდ, მის მიერ დაკავებულ საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლების გადაცემა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 31 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით თ. ქ-იძის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა თ. ქ-იძემ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 18 დეკემბრის გადაწყვეტილებით თ. ქ-იძის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 31 ოქტომბრის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; თ. ქ-იძის სარჩელი დაკმაყოფილდა, მ. ბ-ოვას საკუთრებაში არსებული ქ.თბილისში, ....ის ქ.¹30-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის პირველ სართულზე განთავსებული 16.71 კვ. მ ¹1 და ¹2 5.94 კვ. მ ოთახები, ასევე დამხმარე სათავსი თამილა ქურხიკიძეს გადაეცასაკუთრების უფლებით მ. ბ-ოვასათვის - 4230 ლარის სანაცვლოდ.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილია, რომ მხარეთა შორის სამართლებრივი ურთიერთობა წარმოშობილია “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონის შესაბამისად დადებული გარიგების საფუძველზე.

სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს არგუმენტი იმის შესახებ, რომ მოსარჩელეს არ წარმოუდგენია რაიმე მტკიცებულება მოპასუხისთვის „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მე-3 პუნქტით გათვალისწინებული კომპენსაციის გადახდის მოთხოვნის თაობაზე, რადგან მიიჩნია, რომ სააპელაციო პალატაში საქმის განხილვის პერიოდშიც სადავო სადგომზე მფლობელობის შეწყვეტის სანაცვლოდ, აპელანტი თანახმა იყო, მესაკუთრეს მისთვის გადაეხადა შესაბამისი კომპენსაცია, რაც მოწინააღმდეგე მხარეს არ გაუკეთებია.

სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ, რაც შეეხება, აღნიშნული ნორმიდან გამომდინარე სასამართლოს წესით დავას, მითითებული ნორმა ვერ გახდებოდა აპელანტის მიერ სარჩელის აღძვრისა და სადავო სადგომის სანაცვლოდ ფულადი კომპენსაციის მოთხოვნის საფუძველი, რადგან ზემოაღნიშნული კანონის მე-2 მუხლის მესამე პუნქტის დანაწესის მიხედვით, მესაკუთრის უფლებაა, მოსარგებლეს მოსთხოვოს საცხოვრებელი სადგომის მფლობელობის შეწყვეტა მხოლოდ მოსარგებლისთვის დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 75%-ის გადახდის შემთხვევაში ანუ, აღნიშნული ნორმის მიხედვით, სანამ მესაკუთრე არ მოითხოვს მოსარგებლის მიერ მფლობელობის შეწყვეტას, ეს უკანასკნელი ვერ მოითხოვს მისთვის აღნიშნული კანონის მე-2 მუხლის მე-3 პუნქტით გათვალისწინებული კომპენსაციის გადახდას, რადგან ეს მოთხოვნა დამოკიდებულია მოსარგებლის მიერ მფლობელობის შეწყვეტის თაობაზე მესაკუთრის მოთხოვნაზე.

სააპელაციო პალატამ ჩათვალა, რომ მოსარჩელის მოთხოვნა საფუძვლიანია ზემოთ მითითებული კანონის მე-2 მუხლის მე-6 პუნქტის შინაარსიდან გამომდინარე, რომლის მიხედვით მესაკუთრე, თუ უარს აცხადებს ამ მუხლით გათვალისწინებული კომპენსაციის გადახდაზე, მოსარგებლეს უფლება აქვს მესაკუთრეს მოსთხოვოს შესაბამისი ანაზღაურების სანაცვლოდ დაკავებულ სადგომზე საკუთრების უფლების გადაცემა.

სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მოთხოვნიდან გამომდინარე, მესაკუთრეს აქვს უპირატესი უფლება, მოსარგებლეს მოსთხოვოს საცხოვრებელი სადგომის მფლობელობის შეწყვეტა დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 75%-ის გადახდის შემთხვევაში, მაგრამ, თუ მესაკუთრე უარს აცხადებს კომპენსაციის გადახდაზე, მას შემდეგ აქვს მოსარგებლეს უფლება, მესაკუთრეს მოსთხოვოს შესაბამისი ანაზღაურების სანაცვლოდ დაკავებულ საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლების გადაცემა. პალატამ მიიჩნია, რომ მოწინააღმდეგე მხარე მოცემულ შემთხვევაში ბოროტად იყენებს მისთვის ზემოთ მითითებულ ნორმით მინიჭებულ უფლებას და აჭიანურებს, მოსთხოვოს მოსარგებლეს საცხოვრებელი სადგომის მფლობელობის შეწყვეტა საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 75%-ის გადახდის ფასად, რადგან მას აღნიშნული კანონის მე-8 მუხლის დანაწესით, ეძლევა შესაძლებლობა, 2010 წლის 1 იანვრის შემდეგ უპირობოდ მოსთხოვოს აპელანტს აღნიშნულ სადგომზე მფლობელობის შეწყვეტა.

სააპელაციო პალატის გადაწყვეტილებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანა მ. ბ-ოვამ. კასატორმა მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგ გარემოებათა გამო: კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო პალატამ არ გამოიყენა “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მეორე მუხლის მე-3 ნაწილი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატა საქმის მასალების შეაწავლისა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების იურიდიული დასაბუთების შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი უსაფუძვლოა და არ უნდა დაკმაყოფილდეს, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩეს უცვლელი შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილია, რომ მხარეთა შორის სამართლებრივი ურთიერთობა წარმოშობილია “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ” საქართველოს კანონით დადგენილი გარიგების საფუძველზე, რაც არ იწვევს მხარეთა შორის დავას.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მესაკუთრე (ბ-ა) ბოროტად იყენებს “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მე-3 ნაწილით მინიჭებული უფლებას და აჭიანურებს, მოსთხოვოს მოსარგებლეს საცხოვრებელი სადგომის მფლობელობის შეწყვეტა საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 75%-ის გადახდის სანაცვლოდ. ამასთან ერთად სააპელაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ბარსეგოვას არ გამოუხატავს ნება ამ თანხის გადახდის შესახებ და არც სასამართლოში შეტანილია სარჩელი (შეგებებული სარჩელი). აქედან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლო მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ ბ-ს აღნიშნული კანონის მე-8 მუხლის დანაწესით, ეძლევა შესაძლებლობა, 2010 წლის 1 იანვრის შემდეგ უპირობოდ მოსთხოვოს ქ-ეს აღნიშნულ სადგომზე მფლობელობის შეწყვეტა.

კასატორი მ. ბ-ოვა საკასაციო საჩივარში აღნიშნავს, რომ იგი მზად იყო, მოსარჩელისათვის გადაეხადა აღნიშნული კანონის მე-2 მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 75%, რაც არ გაითვალისწინა სააპელაციო სასამართლომ.

ამასთან მიმართებაში საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ” საქართველოს კანონი აწესრიგებს საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრესა და მოსარგებლეს შორის 1927 წლის 25 თებერვლიდან 1996 წლის 27 იანვრამდე წარმოშობილ იმ ურთიერთობებს, რომლებიც სპეციალურ მოწესრიგებას მოითხოვს (კანონის პირველი მუხლი).

აღნიშნული სპეციალური მოწესრიგება ითვალისწინებს განსახილველი მატერიალურ-სამართლებრივი ურთიერთობიდან გამომდინარე მხარეთა მიერ ურთიერთდათმობის ისეთ სამართლებრივ მარეგულირებელ მექანიზმებს, რომლის განხორციელება შესაძლებელია, (მხარეთა დავის არსებობის შემთხვევაში), სახელმწიფო იძულებითი აპარატის გამოყენებით. აღნიშნული მიუთითებს იმაზე, რომ, თუ მხარეებს არ სურთ საქმე მორიგებით დაამთავრონ, სასამართლო ამ კანონით გათვალისწინებული ფაქტობრივი გარემოებების არსებობის შემთხვევაში, მიიღებს გადაწყვეტილებას, კანონით მოცემული ურთიერთდათმობიდან გამომდინარე მოთხონათა იძულებითი აღსრულების თაობაზე.

საკასაციო პალატა ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ მ. ბ-ოვას არ აღუძრავს არა მარტო შეგებებული სარჩელი, არამედ მას არც თავისი უფლების იძულებითი წესით განხორციელების შესახებ ჰქონია აღძრული სარჩელი სააპელაციო სასამართლოს საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე, რაც მიუთითებს იმაზე, რომ მას არ სურდა თავისი უფლების რეალიზაცია მოეხდინა იძულებით.

საკასაციო პალატა თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ არ იყო დარღვეული კანონი გადაწყვეტილების გამოტანის დროს. ამდენად, არ შეიძლება გაზიარებულ იქნეს კასატორის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია კანონი, რადგან იგი მზად იყო მოსარჩელისათვის გადაეხადა აღნიშნული კანონის მე-2 მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 75%, ამასთან მიმართებაში საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ ზემოაღნიშნული კანონის მე-2 მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, “თუ მხარეებს შორის არსებობს გარიგება საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ, მესაკუთრეს უფლება აქვს მოსარგებლეს მოსთხოვოს საცხოვრებელი სადგომის მფლობელობის შეწყვეტა, მხოლოდ მოსარგებლისათვის (ან თავდაპირველი მოსარგებლის უფლებამონაცვლისათვის) დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 75%-ის გადახდის შემთხვევაში”.

საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ აღნიშნული დანაწესი მიუთითებს იმაზე, რომ მოსარგებლის მიერ ნებაყოფლობით მოთხოვნის დაუკმაყოფილებლობის შემთხვევაში მესაკუთრეს ეძლევა უფლება თავისი მოთხოვნის სასარჩელო წესით რეალიზაციაზე, რაც არ გამოუყენებია მ. ბ-ოვას. ამდენად, აღნიშნული კანონი ზღუდავს მხოლოდ მოსარგებლის მატერიალურ-სამართლებრივი უფლების გამოყენებას და არა პროცესუალურ-სამართლებრივს. მატერიალურ-სამართლებრივი შეზღუდვა გამოიხატება იმაში, რომ მოსარგებლეს უფლება აქვს მესაკუთრეს მოსთხოვოს შესაბამისი ანაზღაურების (დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 25%-ის) სანაცვლოდ დაკავებულ საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლების გადაცემა მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ მესაკუთრე უარს აცხადებს მოსარგებლისათვის განსახილველი კანონის მე-2 მუხლის მე-3 პუნქტით გათვალისწინებული კომპენსაციის გადახდაზე (“საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მე-6 პუნქტი).

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ მხარეთა შორის დავის შემთხვევაში აღნიშნული დანაწესი ექვემდებარება იძულებითი აღსრულებას, რომლის სამართლებრივ წინაპირობებს წარმოადგენს სარჩელი. აღნიშნული მიუთითებს იმაზე, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში მოსარგებლეს ყოველთვის აქვს უფლება, აღძრას სარჩელი და მოითხოვოს კანონით მინიჭებული უფლების დაკმაყოფილება, მიუხედავად იმისა, მესაკუთრეს აღძრული აქვს თუ არა მის წინააღმდეგ სარჩელი აღნიშნული კანონის მე-2 მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნით.

ამრიგად, ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით საკასაციო პალატა თვლის, რომ იმ შემთხვევაში, თუ მესაკუთრეს არა აქვს აღძრული სარჩელი მოსარგებლის წინააღმდეგ, როდესაც ეს უკანასკნელი სასარჩელო წესით დავობს დავისი უფლების თაობაზე, მხოლოდ მესაკუთრის ახსნა-განმარტებები განსახილველი კანონის მე-2 მუხლის მე-3 პუნქტით გათვალისწინებული კომპენსაციის გადახდის მზადყოფნის შესახებ არ შეიძლება გახდეს მოსარგებლის სარჩელის არდაკმაყოფილების საფუძველი, რადგან აღნიშნული შემთხვევა (მესაკუთრის მიერ კანონის მე-2 მუხლის მე-3 პუნქტით გათვალისწინებული უფლების იძულებითი წესით რეალიზაციის მოთხოვნის სარჩელის არ არსებობის შემთხვევაში) მიუთითებს მესაკუთრის მიერ “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მე-3 პუნქტით გათვალისწინებული უფლების იძულებით გამოყენებაზე უარის თქმაზე, რაც თავისთავად იწვევს ამავე კანონის მე-2 მუხლის მე-6 პუნქტით მოსარგებლითვის მინიჭებული უფლების რეალიზაციის შესაძლებლობას.

საკასაციო პალატა კიდევ ერთხელ დასძენს, რომ მხარეთა შორის დავას არ იწვევდა საკითხი იმის შესახებ, რომ მათ შორის წარმოშობილი ურთიერთობა უნდა მოწესრიგდეს საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ” საქართველოს კანონით და ამდენად, მ. ბ-ოვას, როგორც სადავო საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრეს, შეეძლო თავდაპირველ სარჩელთან ერთად აღეძრა შეგებებული სარჩელი თავისი უფლების რეალიზაციის მიზნით, რაც მან არ გააკეთა.

საკასაციო პალატა ასევე არ იზიარებს კასატორის მოთხოვნას საქმის წარმოების შეჩერების შესახებ. კასატორი უთითებს, რომ მის მიერ აღძრულია სარჩელი ქ-ის წინააღმდეგ შესაბამისი კომპენსაციის გადახდით ამ უკანასკნელის სადავო ფართიდან გამოსახლების შესახებ.

ამასთან მიმართებაში საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 279-ე მუხლის “დ” ქვეპუნქტის თანახმად, სასამართლო ვალდებულია, შეაჩეროს საქმის წარმოება, თუ საქმის განხილვა შეუძლებელია სხვა საქმის გადაწყვეტამდე, რომელიც განხილულ უნდა იქნეს სამოქალაქო, სისხლის ან ადმინისტრაციული წესით.

კონკრეტულ შემთხვევაში საკასაციო პალატა ამოწმებს სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების კანონიერებას. საკასაციო ინსტანციის იურისდიქციის თავისებურებიდან გამომდინარე, განსახილველი პროცესუალური ნორმის თანახმად, “საქმის განხილვის შეუძლებლობაში” იგულისხმება, უპირველეს ყოვლისა, სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების კანონიერების შემოწმების შეუძლებლობა. აღნიშნულთან მიმართებაში საკასაციო პალატა თვლის, რომ ის ფაქტი, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ გადაწყვეტილების გამოტანის შემდეგ მესაკუთრის მიერ აღძრულ იქნა სარჩელი, შეუძლებელს არ ხდის საკასაციო პალატის მიერ სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერების შემოწმებას და, აქედან გამომდინარე, იმ მატერიალურ-სამართლებრივი ურთიერთობის შემოწმებას, რაც დაადგინა სააპელაციო სასამართლომ კანონის იმ ნორმის საფუძველზე, რომელიც მას უნდა გამოეყენებინა.

ამასთან ერთად საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორის მიერ არ არის წარმოდგენილი დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. კონკრეტულ შემთხვევაში დასაშვებ და დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს, რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება და სამართლებრივ-მატერიალური ნორმის არასწორად გამოყენება ან განმარტება.

ამდენად, საქმეში არ მოიპოვება ისეთი მტკიცებულებები, რომლებიც, საქართველოს საქმოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის თანახმად, გამორიცხავდა სასამართლოს მიერ დადგენილ გარემოებებს.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატას მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრების დაკმაყოფილების საფუძველი, რადგან, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლის თანახმად, საკასაციო სასამართლო არ დააკმაყოფილებს საკასაციო საჩივარს, თუ მითითებული კანონი არ დარღვეულა. სააპელაციო სასამართლოს მიერ გამოტანილ გადაწყვეტილებას საფუძვლად არ უდევს კანონის დარღვევა.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

მ. ბ-ოვას საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 18 დეკემბრის გადაწყვეტილება;

საკასაციო პალატის განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.