საქართველოს უზენაესი სასამართლო

განჩინება

საქართველოს სახელით

¹ას-319-574-08 16 ოქტომბერი, 2008 წ.

ქ.თბილისი

სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მაია სულხანიშვილი (თავმჯდომარე)

როზა ნადირიანი (მომხსენებელი), თემურ თოდრია

განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – სსიპ “სოციალური სუბსიდიების სააგენტო”

წარმომადგენელი _ შ. კ-შვილი

მოწინააღმდეგე მხარე – ნ. ც-აძე

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 14 თებერვლის გადაწყვეტილება

დავის საგანი _ სარჩოს დანიშვნის შესახებ ბრძანების ბათილად ცნობა და ზედმეტად გაცემული თანხების დაბრუნება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

სსიპ „საქართველოს სოციალური დაზღვევის ერთიანმა სახელმწიფო ფონდმა ტყიბულის რაიონულ სასამართლოში სარჩელი აღძრა ნ. ც-აძისა და სს „ტ-ის“ წინააღმდეგ და მოითხოვა ნ.ც-ისათვის, მარჩენლის გარდაცვალების გამო, სარჩოს დანიშვნის სს „ტ-ის“ ბრძანების ბათილად ცნობა და ამ ბრძანების საფუძველზე სახელმწიფო ბიუჯეტიდან მიღებული თანხების ფონდის ანგარიშზე აღდგენა.

ტყიბულის რაიონული სასამართლოს 2007 წლის 30 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ.

სასამართლომ დაადგინა, რომ ნ. ც-აძის მეუღლე, ა. ც-ემ 1965 წლის 25 ნოემბერს მიიღო საწარმოო ტრავმა თვალის არეში და გარდაიცვალა 1998 წლის 18 სექტემბერს, დიაგნოზით _ გულსისხლძარღვთა უკმარისობა, ათეროსკლეროზი, კარდიოსკლეროზი, რის გამოც, მარჩენლის გარდაცვალების გამო, ც-ეს დაენიშნა სარჩო „ტ-ის“ 1999 წლის 17 მაისის ¹155 ბრძანებით.

სასამართლომ მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 992-ე და 412-ე მუხლებზე და განმარტა, რომ ანაზღაურებას ექვემდებარებოდა მხოლოდ ის ზიანი, რომელიც წარმოადგენდა ზიანის გამომწვევი მოქმედების უშუალო შედეგს.

რადგანაც არ არსებობდა მიზეზობრივი კავშირი დამდგარ შედეგს, მარჩენლის გარდაცვალებასა და საწარმოო ტრავმას შორის, სასამართლომ ნ.ც-ისათვის სარჩოს დანიშვნა მიიჩნია უკანონოდ.

სასამართლომ ასევე მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 976-ე მუხლის „ა“ ქვეპუნქტზე და დაადგინა, რომ მოპასუხენი ვალდებული იყვნენ მოსარჩელისათვის დაებრუნებინათ უსაფუძვლოდ მიღებული თანხა.

გადაწყვეტილებით უკანონოდ იქნა აღიარებული მოპასუხე სს „ტ-ის“ 1999 წლის 17 მაისის ბრძანება ¹155 ნ. ც-აძის მიმართ, მარჩენლის გარდაცვალების გამო ზიანის ანაზღაურების სარჩოს დანიშვნის შესახებ და ამ ბრძანებით უსაფუძვლოდ დარიცხული და მიღებული თანხის სსიპ „საქართველოს სოცდაზღვევის ერთიანი სახელმწიფო ფონდის“ სახაზინო ანგარიშის სასარგებლოდ ანაზღაურება დაეკისრა მოპასუხე ნ. ც-აძეს.

სს „ტ-ის“ მიმართ საქმის წარმოება შეწყდა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 272-ე მუხლის „ზ“ ქვეპუნქტისა და საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 25-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, სამეწარმეო რეესტრიდან ამოშლის გამო.

სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში, გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ნ. ც-აძემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 14 თებერვლის გადაწყვეტილებით ნ. ც-აძის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა ტყიბულის რაიონული სასამართლოს 2007 წლის 30 ოქტომბრის გადაწყვეტილება სს “ტ-ის” 1999 წლის 17 მაისის ¹155 ბრძანების ნ. ც-აძის მიმართ მარჩენლის გარდაცვალების გამო ზიანის ანაზღაურების სარჩოს დანიშვნის შესახებ უკანონოდ აღიარების, ნ. ც-აძისათვის სსიპ “საქართველოს სოციალური დაზღვევის ერთიანი სახელმწიფო ფონდის” სახაზინო ანგარიშის სასარგებლოდ უსაფუძვლოდ დარიცხული და მიღებული თანხების ანაზღაურებისა და ნ. ც-აძისათვის სახელმწიფო ბაჟის გადახდის დაკისრების ნაწილში და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; სარჩელი ტ-ის” 1999 წლის 17 მაისის ¹155 ბრძანების უკანონოდ აღიარებისა და ნ. ც-აძისათვის სსიპ “საქართველოს სოციალური დაზღვევის ერთიანი სახელმწიფო ფონდის” სახაზინო ანგარიშის სასარგებლოდ უსაფუძვლოდ დარიცხული და მიღებული თანხების ანაზღაურების ნაწილში არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო პალატამ სრულად გაიზიარა აღნიშნულ საქმეზე რაიონული სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივი გარემოებები იმის თაობაზე, რომ ნ. ც-აძის მეუღლე, ა. ც-ემ 1965 წლის 25 ნოემბერს მიიღო სწარმოო ტრავმა თვალის არეში და გარდაიცვალა 1998 წლის 18 სექტემბერს, დიაგნოზით _ გულსისხლძარღვთა მწვავე უკმარისობა ათეროსკლეროზი, კარდიოსკლეროზი, რის გამოც სს „ტ-ის“ 1999 წლის 17 მაისის ¹155 ბრძანებით ნ. ც-აძეს დაენიშნა სარჩო მარჩენლის გარდაცვალების გამო.

პალატამ ჩათვალა, რომ აპელანტისათვის ყოველთვიური სარჩოს დანიშვნის თაობაზე სს „ტ-ის“ ბრძანების კანონიერების შემოწმებისას რაიონულმა სასამართლომ შეცდომით გამოიყენა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 412-ე და 992-ე მუხლები და მცდარად მიიჩნია, რომ საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის ¹48 ბრძანებულება კოლიზიური იყო აღნიშნულ ნორმებთან მიმართებაში.

პალატის აზრით, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 412-ე და 992-ე მუხლები განსაზღვრავს ზოგადად ზიანის ანაზღაურების საფუძვლებსა და წესს, მაშინ, როდესაც საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის ¹48 ბრძანებულებით დადგენილია კონკრეტული სამართალურთიერთობისათვის დამახასიათებელი თავისებურებანი, ამიტომ, ეს აქტები ერთმანეთს არ ეწინააღმდეგება და, შესაბამისად, მოცემული დავა უნდა გადაწყვეტილიყო საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის ¹48-ე ბრძანებულების საფუძველზე.

პალატამ მიიჩნია, რომ 1999 წლის 9 თებერვლის ¹48 ბრძანებულების (2003 წლის 11 სექტემბრამდე არსებული რედაქციით) შესაბამისი ნორმების მიზანი იყო შრომისუუნარო პირების სოციალური უფლებების დაცვა; იმის უზრუნველყოფა, რომ მარჩენლის გარდაცვალებას არ გამოეწვია შრომისუუნარო პირთა უსახსროდ დატოვება, რის გამოც ბრძანებულების მიხედვით, დაზარალებულის კმაყოფაზე მყოფ შრომისუუნარო პირებს ენიშნებოდათ სარჩო უპირობოდ, მიუხედავად დაზარალებულის გარდაცვალებასა და საწარმოო ტრავმას შორის მიზეზ-შედეგობრივი კავშირის არსებობა-არარსებობისა.

საწარმო, დაწესებულება და ორგანიზაცია ვალდებული იყო, დაზარალებულის კმაყოფაზე მყოფი შრომისუუნარო პირისათვის აენაზღაურებინა დაზარალებულის გარდაცვალებით მიყენებული ზიანი მაშინაც კი, თუ დაზარალებული გარდაიცვლებოდა საწაროო ტრავმასთან უშუალოდ კავშირში არმყოფი მიზეზებით.

მხოლოდ საქართველოს პრეზიდენტის 2003 წლის 11 სექტემბრის ¹143 ბრძანებულების შემდეგ გახდა აუცილებელი მარჩენლის გარდაცვალებისას ზიანის ანაზღაურების დაკისრებისათვის გარდაცვალებასა და საწარმოო ტრავმას შორის მიზეზშედეგობრივი კავშირის არსებობა.

2003 წლის 11 სექტემბრის ბრძანებულება კი 1999 წელს მიღებული გადაწყვეტილების კანონიერებაზე გავლენას ვერ მოახდენდა.

შესაბამისად, პალატამ დაადგინა, რომ რაიონულმა სასამართლომ შეცდომით აღიარა კანონსაწინააღმდეგოდ სს „ტ-ის“ 1999 წლის 17 მაისის ¹155 ბრძანება, ნ. ც-აძისათვის, მარჩენლის გარდაცვალების გამო, ზიანის ანაზღაურების სახით სარჩოს დანიშვნის თაობაზე.

ამასთან, პალატის აზრით, ბრძანების კანონსაწინააღმდეგოდ აღიარების შემთხვევაშიც გადაწყვეტილება ნ. ც-აძისათვის თანხის დაბრუნების დაკისრების ნაწილში არასწორი იყო.

პალატამ ჩათვალა, რომ მიღებული თანხის დაბრუნების შესახებ გადაწყვეტილების გამოტანისას, სასამართლოს უნდა ეხელმძღვანელა არა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 976-ე მუხლით, არამედ სპეციალური აქტით, 1999 წლის 9 თებერვლის ¹48 ბრძანებულების 61-ე მუხლით, რომლის თანახმად ზიანის ანაზღაურებისათვის გაცემული თანხები შეიძლება ამოღებულ იქნეს უკან მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ თანხების გაანგარიშება მოხდა წინასწარ გამიზნული ყალბი საბუთების საფუძველზე, ანგარიშში შეცდომის გაპარვის ან მონაცემთა დამალვის შემთხვევაში, რამაც გავლენა იქონია ზიანის თანხის ოდენობაზე. ნორმის დისპოზიციიდან გამომდინარე, არასწორად დანიშნული და გაცემული თანხის უკან დაბრუნება დასაშვებია მხოლოდ გამონაკლის შემთხვევაში: თუ ანაზღაურების მისაღებად წინასწარ გამიზნულად გამოყენებულ იქნა გაყალბებული საბუთები ან გასაცემი თანხის ანგარიშში გაიპარა შეცდომა.

პალატის აზრით, მოსარჩელეს არ მიუთითებია გარემოებებზე, რაც გაცემული თანხის უკან დაბრუნების კანონით გათვალისწინებული საფუძველი შეიძლება გამხდარიყო, შესაბამისად, მას არ წარმოუდგენია ამ გარემოებების დამადასტურებელი მტკიცებულებებიც.

ამდენად, პალატამ ჩათვალა, რომ ნ. ც-აძისათვის თანხის დაბრუნების დავალდებულების საფუძვლები არ არსებობდა.

პალატამ დაადგინა, რომ გადაწყვეტილების მიღებისას რაიონულმა სასამართლომ არ გამოიყენა საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის ¹48 ბრძანებულების 61-ე მუხლი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა და შეცდომით გამოიყენა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 412-ე, 992-ე და 976-ე მუხლები.

აღნიშნული საფუძვლებით სააპელაციო სასამართლომ გადაწყვეტილება გასაჩივრებულ ნაწილში გააუქმა და გაუქმებულ ნაწილში მიიღო ახალი გადაწყვეტილება, სარჩელის დაკმაყოფილებზე უარის თქმის შესახებ.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის მითითებული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა სსიპ “საქართველოს სოციალური სუბსიდიების სააგენტოს” იმერეთის რეგიონული ცენტრის წარმომადგენელმა შ. კ-შვილმა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

კასატორის მოსაზრებით, გადაწყვეტილების გამოტანისას სასამართლოს არ უნდა გამოეყენებინა კანონქვემდებარე ნორმატიული აქტი _ საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის ¹48 ბრძანებულება, ვინაიდან მოპასუხე ნ. ც-ის მეუღლე ა. ც-ე გარდაიცვალა 1998 წლის 18 სექტემბერს, ე.ი. ბძანებულების გამოცემამდე, რომლის 35-ე მუხლის მიხედვით, ზიანის ანაზღაურების საკითხი დგება მარჩენლის გარდაცვალების დღის მდგომარეობით, შესაბამისად, აღნიშნული მუხლი სასამართლოს არ უნდა გამოეყენებინა, რადგან მას უკუქცევითი ძალა არ ჰქონდა.

კასატორის აზრით, სასამართლოს უნდა გამოეყენებინა სამოქალაქო კოდექსის 412-ე და 492-ე მუხლები. ამასთან, მიუთითა, რომ ა. ც-ე გულსისხლძარვთა მწვავე უკმარისობით გარდაიცვალა, რასაც არავითარი მიზეზობრივი კავშირი არ ჰქონდა საწარმოო ტრავმასთან.

კასატორის აზრით, სასამართლომ ასევე არ გამოიყენა იმ დროს მოქმედი საქართველოს მინისტრთა საბჭოს და საქართველოს პროფსაბჭოს მიერ დამტკიცებული “საექიმო-საექსპერტო კომისიების მუშაობის შესახებ” დებულების მე-17 მუხლის მესამე აბზაცი, რომელიც მიზეზობრივი კავშირის დადგენის აუცილებლობაზე მიუთითებდა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საკასაციო საჩივრის საფუძვლების შესწავლისა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების იურიდიული დასაბუთების შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სსიპ “საქართველოს სოციალური სუბსიდიების სააგენტოს” იმერეთის რეგიონული ცენტრის საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო აუქმებს გადაწყვეტილებას და საქმეს ხელახლა განსახილველად აბრუნებს სააპელაციო სასამართლოში, თუ საჭიროა მტკიცებულებათა დამატებით გამოკვლევა.

საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას იმის შესახებ, რომ ¹48 ბრძანებულების 2003 წლამდე მოქმედი რედაქცია 2003 წელს განხორციელებულ ცვლილებამდე არ ითვალისწინებდა მიზეზობრივი კავშირის აუცილებლობას გარდაცვალებასა და საწარმოო ტრავმას შორის. აღნიშნული ბრძანებულების მე-4 პუნქტის მიხედვით, დაზარალებულის გარდაცვალების შემთხვევაში, ზიანის მიმყენებელმა სარჩოს დაწესებით უნდა აუნაზღაუროს ზიანი იმ პირებს, რომელთა რჩენაც დაზარალებულს ევალებოდა. ეს ვალდებულება ძალაშია, ვიდრე დაზარალებული ვალდებული იქნებოდა, ეხადა სარჩო.

სამოქალაქო სამართლებრივი პასუხისმგებლობის დაკისრების ერთ-ერთ აუცილებელ საფუძველს წარმოადგენს ზიანის მიმყენებლის ქმედებასა და დამდგარ შედეგს შორის მიზეზობრივი კავშირის არსებობა. წინააღმდეგ შემთხვევაში, თუ შედეგი ნებისმიერი სხვა ფაქტორის ზემოქმედების შედეგად დადგება(სხვა პირის ბრალით, ჯანმრთელობის მდგომარეობიდან თუ ფორსმაჟორული გარემოებიდან გამომდინარე) და ის არ იქნება მიზეზობრივ კავშირში პირის კანონსაწინააღმდეგო განზრახ ან გაუფრთხილებელ ქმედებასთან, პირი გათავისუფლდება ზიანის ანაზღაურების მოვალეობისაგან. მართლსაწინააღმდეგო ქმედების შედეგად დამდგარი ზიანის ანაზღაურების ვალდებულება ეკისრება მხოლოდ იმ პირს, ვისი ქმედების გამოც დადგა კანონსაწინააღმდეგო შედეგი. ზიანის ანაზღაურების ერთ-ერთი აუცილებელი ნიშანი ისაა, რომ ზიანი უნდა წარმოადგენდეს ზიანის გამომწვევი ქმედების უშუალო შედეგს. ზიანი როგორადაც არ უნდა იყოს სავარაუდო წინასწარ, თუ იგი პირის უშუალო მოქმედებით ან უმოქმედობით არ იქნება გამოწვეული, ამ უკანასკნელის პასუხისმგებლობა გამორიცხულია, ანუ რომ არა ეს მართლსაწინააღმდეგო ქმედება, ზიანი არ დადგებოდა.

მიზეზობრივი კავშირის დადგენის აუცილებლობას ითვალისწინებდა ადრე მოქმედი კანონმდებლობაც. აღნიშნულს მოწმობს მოქმედ კანონმდებლობასთან დაკავშირებით საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პლენუმის 1992 წლის 29 აპრილის დადგენილება, რომლის თანახმადაც შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკისათვის მიყენებული ზიანი უნდა აანაზღაუროს იმ ორგანიზაციამ, რომელთანაც იგი ზიანის მიყენებისას შრომით ურთიერთობაში იმყოფებოდა მხოლოდ ამ ორგანიზაციის ბრალის არსებობის შემთხვევაში და მნიშვნელობა არ აქვს იმ გარემოებას, მიყენებულია თუ არა ზიანი ამ ორგანიზაციის ტერიტორიაზე ან მის გარეთ. მოცემული დადგენილებისა და ზიანის მიყენების დროს მოქმედი სამოქალაქო კოდექსის საფუძველზე სახელმწიფო დაზარალებული გარდაცვლილის კმაყოფაზე მყოფ პირებს, რომელთა წრესაც განსაზღვრავს სამოქალაქო სამართლოს კოდექსის 473-ე მუხლი (1964 წლის რედაქცია), სარჩოს დაუნიშნავს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ დაზარალებულის გარდაცვალება გამოწვეულია საწარმოო ტრავმით და არა ნებისმიერი სხვა გარემოებით, რაც იმას ნიშნავს, რომ მიყენებულ საწარმოო ტრავმასა და დაზარალებულის გარდაცვალებას შორის უნდა არსებობდეს მიზეზობრივი კავშირი, წინააღმდეგ შემთხვევაში სახელმწიფო თავისუფალი იქნება პასუხისმგებლობისაგან, შესაბამისად, დაუსაბუთებელია სასამართლოს მოსაზრება, ¹48 ბრძანებულების 2003 წლამდე მოქმედი რედაქციის მე-4 პუნქტში 2003 წელს განხორციელებულ ცვლილებამდე, ბრძანებულება არ ითვალისწინებდა მიზეზობრივი კავშირის აუცილებლობას გარდაცვალებასა და საწარმოო ტრავმას შორის.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, უნდა დავასკვნათ, რომ, თუ პირის გარდაცვალების ფაქტი დაკავშირებული არ არის საწარმოო ტრავმასთან, ორგანიზაციის პასუხისმგებლობა გამორიცხულია და, შესაბამისად, არც გარდაცვლილის კმაყოფაზე მყოფი პირებისათვის სარჩოს დანიშვნის ვალდებულება არსებობს.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება სს “ტ-ის” 1999 წლის 17 მაისის ¹155 ბრძანების უკანონოდ აღიარების შესახებ სარჩელზე უარის თქმის ნაწილში უნდა გაუქმდეს, რადგანაც საჭიროა მტკიცებულებათა დამატებითი გამოკვლევა, კერძოდ, სააპელაციო სასამართლომ უნდა დაადგინოს მიზეზობრივი კავშირი ა. ც-ისათვის მიყენებულ საწარმოო ტრავმასა და მის გარდაცვალებას შორის. აღნიშნული საკითხის გამორკვევისას სააპელაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის დანაწესების (მე-4. 102-ე მუხლების) შესაბამისად, უნდა განსაზღვროს მტკიცების ტვირთი.

რაც შეეხება ნ. ც-აძისათვის სსიპ “საქართველოს სოციალური დაზღვევის ერთიანი სახელმწიფო ფონდის” სახაზინო ანგარიშის სასარგებლოდ უსაფუძლოდ დარიცხული და მიღებული თანხების ანაზღაურების შესახებ სარჩელზე უარის თქმის ნაწილში, გადაწყვეტილება უნდა დარჩეს უცვლელად და ამ ნაწილში სსიპ _ “საქართველოს სოციალური სუბსიდიების სააგენტოს” საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს, ვინაიდან კასატორის მიერ არ არის წამოყენებული დასაბუთებული და დასაშვები საკასაციო პრეტენზია. კასატორი ვერ მიუთითებს იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს, რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება და მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან განმარტება.

საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის ¹48 ბრძანებულებით დამტკიცებული წესების 61-ე პუნქტის თანახმად, ზიანის ანაზღაურებისათვის გაცემული თანხები შეიძლება ამოღებულ იქნეს უკან მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ თანხების გაანგარიშება მოხდა წინასწარ გამიზნული ყალბი საბუთების საფუძველზე, ანგარიშში შეცდომის გაპარვის ან მონაცემების დამალვის შემთხვევაში, რამაც გავლენა იქონია ზიანის თანხის ოდენობაზე. კასატორი ვერ მიუთითებს გარემოებებზე, რაც გაცემული თანხის დაბრუნების კანონით გათვალისწინებული საფუძველი შეიძლება გამხდარიყო, შესაბამისად, მას არ წარმოუდგენია ამ გარემოებების დამადასტურებელი მტკიცებულებანი, რის გამოც ნ. ც-ისათვის თანხის დაბრუნების დავალდებულების საფუძველი არ არსებობდა.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე, 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

სსიპ “საქართველოს სოციალური დაზღვევის ერთიანი სახელმწიფო ფონდის” საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

გაუქმდეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 14 თებერვლის გადაწყვეტილება, ნ. ც-აძისათვის მარჩენლის გარდაცვალების გამო, სარჩოს დანიშვნის შესახებ ბრძანების კანონშეუსაბამოდ აღიარების ნაწილში და ამ ნაწილში საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე პალატას;

სასამართლოს გადაწყვეტილება ნ. ც-აძისათვის უსაფუძვლოდ დარიცხული და გაცემული თანხების მოსარჩელის სასარგებლოდ ანაზღაურებაზე უარის თქმის ნაწილში დარჩეს უცვლელი;

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.