საქართველოს უზენაესი სასამართლო

განჩინება

საქართველოს სახელით

¹ას-376-625-08 21 ოქტომბერი, 2008წ.

¹ თბილისი

სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მიხეილ გოგიშვილი (თავმჯდომარე)

ლალი ლაზარაშვილი (მომხსენებელი), ნუნუ კვანტალიანი

სხდომის მდივანი _ ე. ხაჩიძე

კასატორი _ ა. კ-აძე, წარმომადგენელი ლ. ლ-ხუა (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარეები _ ც. და ნ. გ-ურები, წარმომადგენელი ლ. მ-იძე (მოპასუხეები)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 4 თებერვლის განჩინება

დავის საგანი _ საცხოვრებელი სახლის თანამესაკუთრედ ცნობა, კუთვნილი წილის უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2007 წლის 3 იანვარს მცხეთის რაიონულ სასამართლოს სასარჩელო განცხადებით მიმართა ა. კ-აძემ მოპასუხეების _ ც. და ნ. გ-ურების მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა ც. გ-თან 1983 წლის 18 ივნისს რეგისტრირებული ქორწინების ბათილად ცნობა, მოპასუხეთა კუთვნილებაში არსებული, მის მიერ აშენებული ორსართულიანი საცხოვრებელი სახლის 2/3 ნაწილის მესაკუთრედ აღიარება და მისთვის მიკუთვნება, აგრეთვე მოპასუხეების უკანონო მფლობელობიდან სახლის ამ ნაწილის გამოთხოვა.

მოსარჩელის მოთხოვნის საფუძვლები მდგომარეობს შემდეგში:

ა. კ-აძემ 1983 წელს სოფელ დიღომში დააპირა საცხოვრებელი სახლის მშენებლობა. აღნიშნული მიზნის მარტივად განსახორციელებლად მან თავისი სიძის, აწ გარდაცვლილი ა. ყ-ისა და სოფელ დიღომში მცხოვრები გიული კ-ის მეშვეობით გაიცნო ც. გ-ი, რომელთანაც დაიდო ზეპირი გარიგება იმის შესახებ, რომ ა. კ-აძე თავისი სახსრებით და სამშენებლო მასალით ააშენებდა მოპასუხის მფლობელობაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე ორსართულიან საცხოვრებელ სახლს და მშენებლობის დამთავრების შემდეგ გადასცემდა მოპასუხე ც. გ-ს ამ სახლის 1/3 ნაწილს. თავის მხრივ, ც. გ-მა იკისრა ვალდებულება, რომ სახლის მშენებლობის დასრულებისა და კუთვნილი 1/3 წილის მიღების შემდეგ ამ სახლის 2/3 ნაწილს გააფორმებდა მოსარჩელის სახელზე. ზეპირი გარიგების პირობების შეთანხმებას ესწრებოდა ც. გ-ის მამიდაშვილი, სოფელ დიღომში მცხოვრები გ. კ-ე, აგრეთვე ა. კ-აძის და ნ. კ-ე და სიძე, აწ გარდაცვლილი ა. ყ-ი.

რამდენადაც სადავო პერიოდში არ არსებობდა საკანონმდებლო ნორმები მიწის საკუთრების შესახებ, ასევე არ ხდებოდა სოფლებსა და საკომლო მეურნეობებში სახლის მშენებლობისათვის უცხო პირებზე მიწების გამოყოფა, მხარეები შეთანხმდნენ ფიქციური ქორწინების რეგისტრაციაზე, რომლის მიზანსაც, ოჯახის შექმნის განზრახვის ნაცვლად, ზემოაღნიშნული შეთანხმებით საცხოვრებელი სახლის აშენება წარმოადგენდა. 2006 წელს მითითებული სახლთმფლობელობა საჯარო რეესტრში დარეგისტრირდა ც. გ-სა და მის შვილზე (პირველი ქორწინებიდან) _ ნ. გ-ზე.

მოსარჩელე მიუთითებდა, რომ ც. გ-მა დაარღვია მხარეთა შორის არსებული ზეპირი გარიგების პირობები და მთლიანად მიისაკუთრა მოსარჩელის მიერ აშენებული საცხოვრებელი სახლი, რაც არსებითად არღვევდა მოსარჩელის კანონიერ უფლებებს. სარჩელის დაკმაყოფილების სამართლებრივ საფუძვლად მოსარჩელე მიუთითებდა სამოქალაქო კოდექსის 1145-ე, 1146-ე და 173-ე მუხლებზე (ს.ფ. 1-3; 50-51).

მოპასუხე ც. გ-მა ქორწინების ბათილად ცნობის მოთხოვნის ნაწილში სარჩელი ცნო, ხოლო დანარჩენ ნაწილში მოსარჩელის მოთხოვნები უსაფუძვლოდ მიიჩნია. მისი მტკიცებით, ა. კ-ესთან რეგისტრირებული ქორწინება ოჯახის შექმნის განზრახვას არ ისახავდა, აღნიშნული განპირობებული იყო მამიდაშვილის _ გ. კ-ის დაჟინებული თხოვნით. ეს უკანასკნელი ც. გ-ს არწმუნებდა, რომ თავის ახლობელ ა. კ-ესთან რეგისტრირებულ ქორწინებაში გატარებით მას არანაირი პრობლემა არ შეექმნებოდა, თავად ა. კ-ეს კი აღნიშნული ქორწინების რეგისტრაცია სოფელში ცალკე კომლად დარეგისტრირებაში დაეხმარებოდა.

სადავო საცხოვრებელი სახლის მშენებლობის თაობაზე რაიმე შეთანხმების არსებობას, სახლის მშენებლობაში ა. კ-ის წვლილს მოპასუხე ცალსახად უარყოფდა და განმარტავდა, რომ აღნიშნული სახლი აშენებული იყო მისი დანაზოგით, მშობლებისა და ძმის _ ჯ. გ-ის ფინანსური დახმარებით. ამასთან, საქმეზე მოწმედ დასახელებული პირების ჩვენებები მოპასუხეს იმთავითვე სუბიექტურად მიაჩნდა, რადგან გ. კ-ეს მასთან ცუდი დამოკიდებულება ჰქონდა, ხოლო ნ. კ-ე მოსარჩელის ღვიძლ დას წარმოადგენდა.

მოსარჩელის მოთხოვნის უსაფუძვლობას მოპასუხე იმითაც ასაბუთებდა, რომ მხარეთა შორის ფიქციური ქორწინება 1983 წელს გაფორმდა, სადავო საცხოვრებელი სახლი კი მან 1981 წელს ააშენა (ს.ფ. 30-31).

მცხეთის რაიონული სასამართლოს 2007 წლის 16 მარტის განჩინებით ა. კ-ის სარჩელი განსჯადობით განსახილველად გადაეგზავნა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას (ს.ფ. 47-48).

2007 წლის 30 აპრილს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიაში წარდგენილი შეგებებული სარჩელით ც. გ-მა მოითხოვა ა. კ-ესთან 1983 წლის 18 ივნისს რეგისტრირებული ქორწინების, როგორც ფიქციურის, ბათილად ცნობა (ს.ფ. 55-56).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 22 ივნისის განჩინებით ც. გ-ის შუამდგომლობა დაკმაყოფილდა და სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 83¹ მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე მისი შეგებებული სარჩელი განუხილველად იქნა დატოვებული (ს.ფ. 92-93).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 22 ივნისის ნაწილობრივი გადაწყვეტილებით სარჩელი ქორწინების ბათილად ცნობის ნაწილში დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი ა. კ-ესა და ც. გ-ს შორის 1983 წლის 18 ივნისს თბილისის კალინინის რაიონის მმაჩის განყოფილებაში რეგისტრირებული ქორწინება, სააქტო ჩანაწერი ¹147 (ს.ფ. 94-95).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 23 ივლისის გადაწყვეტილებით ა. კ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა; გაუქმდა მცხეთის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 20 დეკემბრისა და 2007 წლის 4 იანვრის განჩინებებით გამოყენებული სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიებები; ყადაღა მოეხსნა მოპასუხეების სახელზე რიცხულ სოფელ დიღმის ტერიტორიაზე მდებარე სადავო სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთს შენობა-ნაგებობებით და განახლდა აღნიშნული უძრავი ქონების მიმართ სარეგისტრაციო წარმოება.

საქმეში არსებული საჯარო რეესტრის ამონაწერით საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ სოფელ დიღმის ტერიტორიაზე მდებარე სადავო სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების ¹253 მიწის ნაკვეთი შენობა-ნაგებობებით საკუთრების უფლებით ირიცხებოდა ც. და ნ. გ-ურების სახელზე. ასევე დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ მხარეთა შორის 1983 წლის 18 ივნისს რეგისტრირებული ქორწინება მიზნად არ ისახავდა ოჯახის შექმნას, იგი იყო ფიქციური, თუმცა მხარეები სადავოდ ხდიდნენ აღნიშნული ფიქციური ქორწინების მოტივს.

ა. კ-ე თავისი მოთხოვნის მართლზომიერებას ასაბუთებდა მოწმეთა _ გ. კ-ისა და ნ. კ-ის ჩვენებებით, მაგრამ სადავო ფაქტობრივი გარემოებების დასადგენად აღნიშნული სახის მტკიცებულება სასამართლომ არასაკმარისად მიიჩნია, რადგან იგი არ იძლეოდა მხარეებს შორის სავარაუდოდ შემდგარი ზეპირი გარიგების პირობების ზუსტად დადგენის და შესაბამისად, მისი სამართლებრივი შეფასების შესაძლებლობას. აღნიშნულ მოწმეთა ჩვენებები სასამართლომ იმ მოტივითაც არ გაიზიარა, რომ გ. კ-ე თავადვე მიუთითებდა ც. გ-თან მის ცუდ დამოკიდებულებაზე, ხოლო ნ. კ-ე, რომელიც მოსარჩელის უახლოეს ნათესავს (დას) წარმოადგენდა, ბუნებრივად იქნებოდა დაინტერესებული საქმის შედეგით (ს.ფ. 186-191).

საქალაქო სასამართლოს აღნიშნული გადაწყვეტილება, ისევე როგორც საქალაქო სასამართლოს 2007 წლის 22 ივნისის ნაწილობრივი გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ა. კ-ემ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად იმავე სასამართლოსათვის დაბრუნება.

2006 წლის 20 ივნისის საჯარო რეესტრის ამონაწერს აპელანტი კანონშეუსაბამოდ მიიჩნევდა, რასაც ასაბუთებდა აღნიშნული ამონაწერის უფლების დამადასტურებელ გრაფაში მითითებული იურიდიული დოკუმენტის _ სოფელ დიღმის საკრებულოს თავმჯდომარის ცნობის სიყალბით. მისი მტკიცებით, საკრებულოს დასახელებული ცნობა არასწორ მონაცემებს შეიცავდა, რასაც სასამართლომ ყურადღება არ მიაქცია. სასამართლომ ასევე ყურადღების გარეშე დატოვა 1983 წლიდან ც. გ-ის მოსარჩელესთან რეგისტრირებულ ქორწინებაში გატარებისა და აღნიშნულის შემდგომ სამეურნეო კომლის გაზრდის, კერძოდ კი სახლის აშენების ფაქტი.

გარდა ზემოაღნიშნულისა, აპელანტი არასწორად მიიჩნევდა საჯარო რეესტრის მონაცემების მხოლოდ საკრებულოს თავმჯდომარის ცნობაზე დაყრდნობას, რისი გათვალისწინებითაც ითხოვდა საჯარო რეესტრის ამონაწერში შესაბამისი ცვლილებების შეტანას.

სამოქალაქო კოდექსის 1146-ე მუხლის მე-2 ნაწილიდან გამომდინარე, აპელანტი მიზანშეწონილად მიიჩნევდა სადავო სამართალურთიერთობის დასარეგულირებლად ამავე კოდექსის 1158-ე მუხლის გამოყენებას, რაც, თავის მხრივ, გულისხმობდა მეუღლეთა მიერ ქორწინების განმავლობაში შეძენილ ქონებაზე თანასაკუთრების სამართლებრივი რეჟიმის გავრცელებას (ს.ფ. 199-200).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 21 იანვრის საოქმო განჩინებით სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივი გადაწყვეტილების გაუქმების მოთხოვნის ნაწილში განუხილველად იქნა დატოვებული (ს.ფ. 229-231).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 4 თებერვლის განჩინებით ა. კ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 23 ივლისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 377-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლო ამოწმებს გადაწყვეტილებას სააპელაციო საჩივრის ფარგლებში ფაქტობრივი და სამართლებრივი თვალსაზრისით. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, სამართლებრივი თვალსაზრისით შემოწმებისას სასამართლო ხელმძღვანელობს 393-ე და 394-ე მუხლების მოთხოვნებით. მოცემულ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ა. კ-ის სააპელაციო საჩივარში მითითებული გარემოებები არ ქმნიდა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე და 394-ე მუხლით გათვალისწინებულ შემადგენლობას და შესაბამისად, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების პროცესუალურ-სამართლებრივ საფუძვლებს. პირველი ინსტანციის სასამართლომ სათანადოდ გამოიკვლია და დაადგინა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები, სწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა მათ, რის გამოც გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უცვლელად დატოვებას ექვემდებარებოდა (ს.ფ. 245-248).

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ა. კ-ემ (წარმომადგენელი ლ. ლ-ა), რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად იმავე სასამართლოსათვის დაბრუნება, შემდეგი საფუძვლებით:

2006 წლის 20 ივნისის საჯარო რეესტრის ამონაწერი უფლების დამადასტურებელ გრაფაში მიუთითებს სოფელ დიღმის საკრებულოს თავმჯდომარის ცნობაზე, თუმცა დასახელებული ცნობა მასში აღნიშნული მონაცემების უსწორობის გამო არ შეიძლება საფუძვლად დაედოს უძრავ ქონებაზე საკუთრების უფლების წარმოშობას.

საქმის მასალები, კერძოდ, 1988 წლის სახლის ტექნიკური პასპორტი, აუდიტის დასკვნა, მოწმეთა ჩვენებები სრულიად ცხადყოფს იმ გარემოებას, რომ

1983 წლიდან მოპასუხესთან რეგისტრირებულ ქორწინებაში გატარების შემდგომ ც. გ-ის საკომლო მეურნეობა მნიშვნელოვნად გაიზარდა. ამის მიუხედავად სადავო ქონების მეუღლეთა თანასაკუთრებაში აღრიცხვა იმ დროისათვის არ განხორციელებულა, რაც არასწორია და საჭიროებს საჯარო რეესტრის მონაცემებში შესაბამისი ცვლილების შეტანას. კასატორის მოსაზრებით, მოცემულ შემთხვევაში სამოქალაქო კოდექსის 1146-ე მუხლით ქორწინების ბათილობისას მოსამართლემ უნდა გამოიყენოს სამოქალაქო კოდექსის 1158-ე მუხლი, რაც გულისხმობს მეუღლეთა თანასაკუთრებასთან დაკავშირებული საკითხების გადაწყვეტის წესებს (ს.ფ. 254-259).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, მხარეთა ახსნა-განმარტებების მოსმენის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლების გამოკვლევის შედეგად მიიჩნევს, რომ ა. კ-ის საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, საპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ შემთხვევაში კასატორის მიერ ასეთი პრეტენზია წამოყენებული არ არის.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ სოფელ დიღომში მდებარე, მოპასუხეთა კუთვნილ სადავო საცხოვრებელ სახლზე ა. კ-ის თანასაკუთრების უფლებას არ წარმოშობს ც. გ-თან 1983 წლის 18 ივნისიდან რეგისტრირებულ ქორწინებაში ყოფნა, რამდენადაც თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის კანონიერ ძალაში შესული 2007 წლის 22 ივნისის ნაწილობრივი გადაწყვეტილებით ქორწინება ბათილად არის მიჩნეული. დადგენილია და მხარეები სადავოდ არ ხდიან იმ გარემოებას, რომ აღნიშნული ქორწინება მიზნად არ ისახავდა ოჯახის შექმნას. ამგვარი ქორწინება რეგისტრაციის მომენტიდანვე არ წარმოშობს მეუღლეთა უფლებებსა და მოვალეობებს და თავიდანვე არშემდგარად მიიჩნევა, კერძოდ, სამოქალაქო კოდექსის 1145-ე მუხლის მიხედვით, ქორწინება, რომელიც მოხდა ისე, რომ მიზნად არ ისახავდა ოჯახის შექმნას, შეიძლება ცნობილ იქნეს ბათილად, ამავე კოდექსის 1146-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ბათილად ცნობილი ქორწინება ბათილად ითვლება ქორწინების რეგისტრაციის დღიდან და არ წარმოშობს მეუღლეთა უფლებებსა და მოვალეობებს. მოცემულ შემთხვევაში მხარეთა შორის არსებული ფიქციური ქორწინების ბათილად ცნობის და, ამდენად, რეგისტრაციის მომენტიდანვე არარსებულად მიჩნევის გამო ა. კ-ეს ქორწინების პერიოდში შეძენილ მოპასუხის კუთვნილ ქონებაზე თანასაკუთრების უფლება არ წარმოეშობა. ამ შემთხვევაში სადავო ურთიერთობაზე ვერ გავრცელდება სამოქალაქო კოდექსის 1146-ე მუხლის მე-2 ნაწილი, რომელიც ქორწინების ბათილად ცნობის შემთხვევაში მეუღლეთა ქონებრივი ურთიერთობების საერთო საკუთრების შესახებ ამ კოდექსით დადგენილი ნორმებით მოწესრიგებას ითვალისწინებს. მითითებული დანაწესი იმ შემთხვევას შეეხება, როდესაც ბათილად ცნობილი ქორწინების განმავლობაში შეძენილი (შექმნილი) ქონება სამოქალაქო კოდექსით განსაზღვრული საერთო საკუთრების წარმოშობის რომელიმე საფუძველს აკმაყოფილებს, კერძოდ, იგი წარმოშობილია კანონის ძალით ან გარიგების საფუძველზე (სამოქალაქო კოდექსის 173-ე მუხლი), რაც მოცემულ შემთხვევაში არ დასტურდება. სამოქალაქო კოდექსის 1158-ე მუხლით გათვალისწინებული საერთო საკუთრების უფლების წარმომშობი ნორმა სადავო სამართალურთიერთობაზე ასევე ვერ გავრცელდება, რადგან იგი ქორწინების განმავლობაში შეძენილ ქონებაზე მეუღლეთა თანასაკუთრების უფლებას ითვალისწინებს, ქორწინების ბათილად ცნობა კი მექორწინეთა, როგორც მეუღლეთა უფლება-მოვალეობების არსებობას სრულიად გამორიცხავს და მის განმავლობაში შეძენილ ქონებას მეუღლეთა თანასაკუთრებას არ განაკუთვნებს.

სადავო უძრავ ქონებაზე თანასაკუთრების უფლების მოპოვების საფუძველი ვერ გახდება ვერც სამოქალაქო კოდექსის 1146-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მითითება ქორწინების ბათილად ცნობამდე შეძენილი ქონების გაყოფისას 1158-ე და 1171-ე მუხლებით გათვალისწინებული წესების გამოყენების შესაძლებლობის თაობაზე, რადგან ამ შემთხვევაში კანონი ქონების გაყოფისას მეუღლეთა თანასაკუთრების უფლების წარმომშობი ნორმის გამოყენებას მხოლოდ იმ კეთილსინდისიერი მეუღლის მიმართ ითვალისწინებს, რომელსაც გულწრფელად გააჩნდა ოჯახის შექმნის სურვილი და არაფერი იცოდა მეორე მეუღლის ნამდვილი სურვილის შესახებ, რასაც მოცემულ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონია.

საკასაციო სასამართლო ასევე არ იზიარებს კასატორის მსჯელობას სადავო უძრავ ქონებაზე თანასაკუთრების უფლების მოპოვების ერთ-ერთ საფუძვლად ც. გ-თან ზეპირი გარიგების თანახმად ა. კ-ის სახსრებითა და სამშენებლო მასალით მოპასუხე ც. გ-ის მიწის ნაკვეთზე საცხოვრებელი სახლის მშენებლობასა და მის შედეგად სახლის 2/3 ნაწილის მესაკუთრედ ცნობის შესახებ. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებები, რომლებზეც ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს. ა. კეჭაყმაძემ ვერ დაადასტურა თავისი სახსრებით და სამშენებლო მასალით სადავო სახლის აგება, ამასთანავე, დასახელებული ფაქტობრივი გარემოებების სათანადო წესით დადგენა გავლენას ვერ მოახდენდა საქმის შედეგზე და ვერ წარმოშობდა სადავო საცხოვრებელ სახლზე ა. კ-ის თანასაკუთრების უფლებას, რამდენადაც სამოქალაქო კანონმდებლობა უძრავ ნივთებზე საკუთრების (თანასაკუთრების) წარმოშობის ამგვარ წესს არ ითვალისწინებს. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, საქმის გარემოებები, რომლებიც კანონის თანახმად უნდა დადასტურდეს გარკვეული სახის მტკიცებულებებით, არ შეიძლება დადასტურდეს სხვა სახის მტკიცებულებებით. მოცემულ შემთხვევაში უძრავ ნივთზე თანასაკუთრების უფლების წარმოშობა შეუძლებელია დადასტურდეს მოწმეთა ჩვენებებით ან ზეპირი შეთანხმების არსებობის დადგენით. შესაბამისად, კასატორის მოსაზრება აღნიშნული მოტივით სადავო საცხოვრებელი სახლის 2/3 ნაწილის თანამესაკუთრედ აღიარების თაობაზე, საფუძველს მოკლებულია.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლის საფუძველზე საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილებისა და გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების საფუძველი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

ა. კ-ის (წარმომადგენელი ლ. ლ-ა) საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 4 თებერვლის განჩინება;

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.