¹ას-377-694-09 29 ოქტომბერი, 2009 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. სულხანიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

რ. ნადირიანი, თ. თოდრია

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

I კასატორი – მ. კ-შვილი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ ი. თ-შვილი; ინდივიდუალურ ბინათმშენებლობის ამხანაგობა “ვერა 99” (მოპასუხე)

II კასატორი – ი. თ-შვილი

მოწინააღმდეგე მხარე - მ. კ-შვილი

გასაჩივრებული გადაწყვეტილებები – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 30 იანვრის გადაწყვეტილება; –თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 22 იანვრის განჩინება და 2008 წლის 23 ივნისის საოქმო განჩინება

I კასატორის მოთხოვნა- გასაჩივრებული გადაწყვეტილების და განჩინების გაუქმება

II კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული გადაწყვეტილების და საოქმო განჩინების გაუქმება

დავის საგანი – ბინის კეთილსინდისიერ მფლობელად აღიარება, ბინის საკუთრებაში გადაცემა, ზიანის ანაზღაურება.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

მ. კ-შვილმა სარჩელი აღძრა კრწანისი-მთაწმინდის რაიონულ სასამართლოში მოპასუხე ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა “ვერა-99”-ის მიმართ _ ბინის კეთილსინდისიერ მფლობელად აღიარების, სანაცვლო ბინით უზრუნველყოფისა და ზიანის ანაზღაურების თაობაზე.

თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 24 დეკემბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო საჩივრით გაასაჩივრა მ. კ-შვილმა და მოითხოვა მისი გაუქმება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 30 იანვრის გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ. გაუქმდა თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 24 დეკემბრის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც მოპასუხეებს ი. თ-შვილსა და ინდ. მენაშენთა ამხანაგობა “ვერა-99”-ს მ. კიკალიშვილის სასარგებლოდ დაეკისრათ 14 640 ა.შ.შ. დოლარის ექვივალენტი ლარის ანაზღაურება; ნივთების ღირებულების 2 570 ლარის ანაზღაურება; მიუღებელი ქირის ანაზღაურება 2004 წლის 1 იანვრიდან 2009 წლის 31 იანვრამდე 6 100 ა.შ.შ. დოლარის და 2009 წლის 1 თებერვლიდან გადაწყვეტილების აღსრულებამდე ყოველთვიურად 100 ა.შ.შ. დოლარის ოდენობით.

პალატამ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

მ.კ-შვილი წლების განმავლობაში ფლობდა ... ქ.¹26-ში მდებარე ი. თ-შვილის საკუთრებაში არსებულ ბინის ნაწილს და მხარეთა შორის არსებობდა საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ ხელშეკრულება.

მოპასუხეებმა ინდ.ბინათმშენებლობის ამხანაგობა „ვერა-99“-მა და ი. თ-შვილმა ურთიერთშეთანხმებით, მოსარგებლის ნების საწინააღმდეგოდ, მოახდინეს მ. კ-შვილის მფლობელობაში არსებული ბინის დემონტაჟი, რამაც გამოიწვია მ. კ-შვილის მხრიდან ბინაზე მართლზომიერი მფლობელობის შეწყვეტა.

მ. კ-შვილს მფლობელობის შეწყვეტის სანაცვლოდ მოპასუხეებისაგან კანონიდან გამომდინარე კომპენსაცია არ მიუღია.

პალატამ მიიჩნია, რომ დღევანდელი საბაზრო პირობების გათვალისწინებით სადავო მისამართზე მ. კ-შვილის მფლობელობაში არსებული ბინის ღირებულება 1კვ.მ.-ზე შეადგენს 800 აშშ დოლარს, რაც 18,3 კვ.მ. ფართის შემთხვევაში ტოლია 14640 აშშ დოლარი. ამდენად, მოპასუხეები ვალდებულები არიან მ. კ-შვილს აუნაზღაურონ თავიანთი მოქმედებებით მიყენებული ზიანი 14.640 აშშ დოლარის ოდენობით.

იმის გამო, რომ მ. კ-შვილს მოპასუხეებმა ყოველგვარი კომპენსაციის გარეშე დაუნგრიეს მის სარგებლობაში არსებული ფართი, ხოლო მას სხვა საცხოვრებელი ფართი არ გააჩნია, პალატის განმარტებით, მოპასუხეების მიერ მიყენებული ზიანი ასევე მოიცავს იმ ქირის ოდენობასაც, რომელიც მ. კ-შვილი იძულებულია გადაიხადოს საცხოვრებელი სახლის დასაქირავებლად.

პალატამ მიიჩნია, რომ მოპასუხეები სკ 992-ე მუხლის დანაწესიდან გამომდინარე ვალდებულები არიან აუნაზღაურონ მოსარჩელეს ბინის ქირა მისთვის 14640 აშშ დოლარის გადაცემამდე, თვეში 100 აშშ დოლარის ოდენობით.

პალატის განმარტებით, დადგენილია, რომ მ. კ-შვილის მფლობელობაში არსებული ფართის დემონტაჟისას იქ არსებული მ. კ-შვილის ნივთები გატანილ იქნა და მოსარჩელეს არ გადასცემია. მოპასუხეებს ნივთების ღირებულება სადავოდ არ გაუხდიათ, შესაბამისად პალატამ მიიჩნია, რომ ამ ნაწილშიც მოთხოვნა საფუძვლიანია.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 30 იანვრის გადაწყვეტილება; ასევე თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 11 ნოემბრის განჩინება საკასაციო საჩივრით გაასაჩივრა მ. კ-შვილმა.

კასატორის განმარტებით, ქ.თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 30 იანვრის გადაწყვეტილებით ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა მისი სააპელაციო საჩივარი, ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა მისი სარჩელი ნივთების ღირებულების ანაზღაურების და მიუღებელი ქირის ანაზღაურების ნაწილში, ხოლო მოპასუხეების მიერ 100 კვ.მ. ფართის გადმოცემის თაობაზე უარი ეთქვა ყოველგვარი სამართლებრივი და ფაქტობრივი საფუძვლების გარეშე.

კასატორი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 11 ნოემბრის განჩინებას საჩივრის განსახილველად მიღების შესახებ, რომელიც შეეხებოდა დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გაუქმებას და საქმის წარმოების განახლებას, უკანონოდ მიიჩნევს. კასატორის განმარტებით, დარღვეულია 237-ე მუხლით გათვალისწინებული დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გასაჩივრების ვადა, რადგანაც ორგანიზაციის თანამშრომელმა მაისურაძემ დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ჩაიბარა 2008 წლის 29 ოქტომბერს, ხოლო საჩივარი შემოსულია 2008 წლის 10 ნოემბერს, რაც მოწმობს, რომ დარღვეულია საჩივრის შეტანის 10 დღიანი ვადა. ამიტომ, კასატორის განმარტებით, სასამართლოს არ უნდა მიეღო აღნიშნული საჩივარი, არ უნდა განეხილა 2009 წლის 22 იანვრის სასამართლო სხდომაზე, რომლის საფუძველზეც შემდგომში გაუქმებული იქნა 2008 წლის 2 ოქტომბრის დაუსწრებელიდ გადაწყვეტილება.

კასატორი ი. თ-შვილის სასამართლო პროცესზე გამოუცხადებლობას არასაპატიოდ მიიჩნევს, რადგან სასამართლოს მიერ მას და მის წარმომადგენლის გ.კვერენჩხილაძეს გაეგზავნა სასამართლო უწყება და საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 74-ე მუხლის თანახმად იგი ჩაბარებულად უნდა ჩაითვალოს. აგრეთვე საქმეში არ არის არანაირი მტკიცებულებულება იმის შესახებ, რომ ი.თ-შვილი ნამდვლად იმყოფებოდა საზღვარგარეთ.

კასატორის განმარტებით, „ვერა 99“-ის წარმომადგენელი მირდატ ქამადაძე 2009 წლის 22 იანვრის სასამართლო სხდომაზე გამოცხადდა და მონაწილეობა მიიღო საქმის განხილვაში, როდესაც მის სახელზე გაცემული მინდობილობა ძალაში იყო 2008 წლის 30 დეკემბრამდე, მაგრამ სასამართლოს პროცესის დაწყების დროს არ შეუმოწმებია მისი წარმომადგენლობის უფლებამოსილება.

კასატორმა მოითხოვა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 22 იანვრის განჩინების და 2009 წლის 30 იანვრის გადაწყვეტილების გაუქმება. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 2 ოქტომბრის დაუსწრებელი გადაწყვეტილების ძალაში დატოვება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 30 იანვრის გადაწყვეტილება საკასაციო საჩივრით გაასაჩივრა ი. თ-შვილმა.

მან ასევე გაასაჩივრა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 23 ივნისის საოქმო განჩინება მისი მოპასუხედ საქმეში ჩართვის შესახებ. კასატორის წარმომადგენლის განმარტებით, მასში არ არის მითითებული გასაჩივრების წესი. ასევე იგი გამოტანილია სსკ 84-85 მუხლების დარღვევით, რადგან სხდომის ოქმში არ მოიპოვება აპელანტის თანხმობა. კასატორის წარმომადგენლის განმარტებით, ამ განჩინებით დაირღვა მხარის, როგორც მოპასუხის შეჯიბრობითობის პრინციპი, რამეთუ მას წაერთვა უფლება წარმოედგინა შესაგებელი და გაექარწყლებინა მოსარჩელის არგუმენტი მის მიმართ.

კასატორის წარმომადგენლის განმარტებით, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 30 იანვრის გადაწყვეტილება იურიდიულად არ არის საკმარისად დასაბუთებული და იგი ექვემდებარება გაუქმებას.

კასატორის წარმომადგენლის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ მოპასუხეებს დააკისრა ზიანი ბინის ქირის ოდენობით, მაგრამ საქმეში წარმოდგენილი არ არის ქირავნობის ხელშეკრულების ან შესაბამისი ზიანის დამადასტურებელი რაიმე სახის მტკიცებულება. მოპასუხეები არსად არ აღიარებენ მოსარჩელის მოთხოვნებს. შესაბამისად სასამართლო ვალდებული იყო ასეთი მოთხოვნის დაკმაყოფილების შესახებ თავის გადაწყვეტილება დაესაბუთებინა.

კასატორის წარმომადგენლის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლო განმარტავს, რომ თ-შვილის წარმომდგენელმა არ უარყო და საქმეში არსებული მტკიცებულებებითაც დადასტურებულია, რომ მ.კ-შვილი წლების განმავლობაში ფლობდა ... ქ.¹26-ში მდებარე ი. თევდრაშვილის საკუთრებაში არსებული ბინის ნაწილს და მხარეთა შორის არსებობდა საცხოვრებელი სადგომის უფლების დათმობის ხელშეკრულება. თ-შვილის წარმომადგენელი კი სხდომის ოქმებში მხოლოდ იმ გარემოებას აღიარებს, რომ მოსარჩელეს (აპელანტს) წარსული წლების განმავლობაში დათმობილი ჰქონდა საცხოვრებელი ფართი, რომელზეც მან თავად მიატოვა მფლობელობა, რადგან ძალიან დიდი ხნით წავიდა სადავო საცხოვრებელი ტერიტორიიდან, ისე, რომ კომპენსაციის მოთხოვნა არ დაუყენებია. ასეთ ვითარებაში, როცა მხარე არ აღიარებს მოთხოვნას და მოსარჩელის მიერ მოთხოვნის ფაქტობრივ გარემოებას, კასატორის წარმომადგენლის განმარტებით, სასამართლომ უნდა შეაფასოს მტკიცებულებანი.

კასატორის წარმომადგენლის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონი, როდესაც მოსარჩელეს დაუდგინა „მოსარგებლის“ სტატუსი. ამასთანავე სასამართლომ ზიანის დასაბუთებისათვის საერთოდ არ გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსი (არ მიუთითა ზიანის დადგენისა და ქირის დაკისრების საფუძვლად ნორმა).

კასატორის წარმომადგენელმა მოითხოვა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 30 იანვრის გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება; თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 23 ივნისის საოქმო განჩინების გაუქმება ი. თ-შვილის მოპასუხედ საქმეში ჩართვის შესახებ.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატამ განიხილა საქმის მასალები, გაეცნო საკასაციო საჩივრებს და თვლის, რომ ი. თ-შვილის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, ხოლო მ. კ-შვილის საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს Dშემდეგ გარემოებათა გამო:

მ. კ-შვილი სარჩელით ითხოვდა თბილისში ... ქ.¹26-ში მდებარე სხლთმფლობელობის ¹2-ე 16,40 კვ.მ. საცხოვრებელი ოთახის და 7,98 კვ.მ. დამხმარე ფართობის კეთილსინდისიერ მფლობელად აღიარებას, აგრეთვე მშენებარე ბინაში საკუთრების უფლებით ბინის გადაცემის მოპასუხისათვის დავალდებულებას, აგრეთვე დაკარგული ნივთების კომპენსაციის გადახდევინებას,2570 ლარის ოდენობით დაკისრებას. როგორც სააპელაციო სასამართლო უთითებს, მ.კ-შვილმა სააპელაციო პალატაში გაზარდა მოთხოვნა მოპასუხე ი. თ-შვილის მიმართ და მოითხოვა მოპასუხეებს დაკისრებოდათ ბინის ქირა თვეში 100 აშშ დოლარის ოდენობით.

სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ის გარემოება, რომ მ.კ-შვილი წლების განმავლობაში ფლობდა მის მიერ მითითებულ ფართს ი. თ-შვილის საცხოვრებელ ფართში. მაგრამ ინდ. ბინათმშენელობის ამხანაგობა „ვერა-99-ისა“ და ი. თ-შვილის ურთიერთშეთანხმებით მოხდა ზემოთ მითითებული სახლის დემონტაჟი და მ.კ-შვილის მართლზომიერი მფლობელობის შეწყვეტა ისე, რომ მას სანაცვლო კომპენსაცია არ მიუღია. სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოპასუხეებმა მას მიაყენეს ზიანი, რის გამოც ორივე მოპასუხეს მ. კ-შვილის სასარგებლოდ დააკისრა 14640 აშშ დოლარის ექვივალენტის ანაზღაურება მათვე დაეკისრა ნივთების ღირებულება 2570 ლარის ოდენობით და ქირის ანაზღაურება ყოველთვიურად 100 აშშ დოლარის ოდენობით.

საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ დავა სასამართლომ განიხილა საპროცესო ნორმათა დარღვევით, რასაც შედეგად არასწორი გადაწყვეტილების მიღება მოჰყვა, რაც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველია.

უნდა აღინიშნოს ის ფაქტი, რომ მ.კ-შვილმა მატერიალური და მორალური ზიანის (გარდა მის საცხოვრებელ ფართში არსებული ნივთების დაუბრუნებლობით გამოწვეული ზიანისა.) ასევე ბინის ქირის თაობაზე მოთხოვნა დააყენა სააპელაციო სასამართლოში 2007 წელს. იმ დროისათვის მოქმედი სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 381-ე მუხლის თანახმად დავის საგნის შეცვლა ან გადადება სააპელაციო სასამართლოში უკვე დაუშვებლად იყო მიჩნეული (ცვლილება განხორციელდა 2006 წლის 13 ივლისის კანონის თანახმად). ამასთან უნდა აღინიშნოს ისიც, რომ ზემოთ მითითებული მოთხოვნების დაყენება სააპელაციო სასამართლოში არ ნიშნავს დავის საგნის შეცვლას ან გადიდებას. ფაქტიურად მ. კ-შვილმა სააპელაციო ინსტანციაში დააყენა სრულიად ახალი სარჩელი, რაც პირველი ინსტანციის სასამართლოში არ განხილულა, რასაც საპროცესო კანონმდებლობა არ ითვალისწინებს. ანუ დავის განხილვისას სასამართლო არ იყო უფლებამოსილი ემსჯელა ქირის თაობაზე, ასევე ზიანის მიყენების თაობაზე.

პალატა მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლოს მითითებულ საკითხებზე არ ჰქონდა გადაწყვეტილების გამოტანის უფლება.

ამასთან საკასაციო პალატა იზიარებს კასატორის აზრს იმის თაობაზეც, რომ ი. თ-შვილი მხარედ ჩართული არ იქნა კანონის მოთხოვნათა დაცვით. როგორც სააპელაციო სასამართლო უთითებს ი. თ-შვილი საქმეში მხარედ ჩაერთო ზემდგომი სასამართლოს მითითებით. აღნიშნულთან დაკავშირებით სასამართლო განმარტავს, რომ უზენაესი სასამართლოს განჩინება ასეთი სახის მითითებას არ შეიცავს. აღნიშნული საკითხის გადაწყვეტა უკავშირდება სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 84-ე-85-ე მუხლის მოთხოვნებს. თუ სააპელაციო სასამართლო ჩათვლიდა, რომ ადგილი ჰქონდა ამ მუხლებში მითითებულ გარემოებებს, სასამართლოს მხარე უნდა შეეცვალა ამ ნორმების მოთხოვნათა დაცვით და არა ზემდგომი სასამართლოს მითითების საფუძველზე. მიუხედავად ზემოაღნიშნულისა პალატა მიიჩნევს, რომ ნივთების დაუბრუნებლობით გამოწვეული ზიანისა და დანგრეული ბინის მართლზომიერ მფლობელად ცნობის ნაწილში ი. თ-შვილი წარმოადგენს სათანადო მოპასუხეს, რის გამოც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად სასამართლო მიზანშეუწონლად მიიჩნევს ი. თ-შვილის საქმეში მოპასუხედ ჩართვის თაობაზე განჩინების გაუქმებას.

რაც შეეხება მ. კ-შვილის საკასაციო საჩივარს იგი ითხოვს სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვებას. კასატორის აზრით, დაუსწრებელ გადაწყვეტილებაზე საჩივარი შეტანილია გასაჩივრების ვადის გასვლის შემდგომ. აღნიშნული მოსაზრებას პალატა ვერ გაზიარებს. დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „ვერა 99-ს“ ჩაბარდა 2008 წლის 29 ოქტომბერს. გასაჩივრების ათდღიანი ვადა გავიდა 8 ნოემბერს შაბათ დღეს. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 61-ე მუხლის თანახმად თუ ვადის უკანასკნელი დღე ემთხვევა უქმე და დასვენების დღეს, ვადის დამთავრების დღედ ჩაითვლება მისი მომდევნო პირველი სამუშაო დღე. აღნიშნულიდან გამომდნარე გასაჩივრების ვადა იწურებოდა 10 ნოემბერს, რა დღესაც შეტანილი იქნა საჩივარი, შესაბამისად საჩივარი არ შეიძლება ჩაითვალოს ვადის დარღვევით შეტანილად.

რაც შეეხება დაუსწრებელ გადაწყვეტილებაზე შეტანილი საჩივრის განხილვას, სასამართლო მიიჩნევს, რომ იგი განხილულია საპროცესო ნორმათა დარღვევით და განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გაუქმების თაობაზე უნდა გაუქმდეს. უპირველეს ყოვლისა უნდა აღინიშნოს ის გარემოება, რომ ი. თ-შვილს დაუსწრებელი გადაწყვეტილება არ გაუსაჩივრებია. ერთ-ერთი სოლიდარული მოვალის მიერ გადაწყვეტილების გასაჩივრება იმავდროულად არ ნიშნავს მეორის მიერ გადაწყვეტილების გასაჩივრებასაც, თუმცა ერთ-ერთი სოლიდარული მოვალის სასარგებლოდ გადაწყვეტილების გაუქმებამ შეიძლება გამოიწვიოს მეორის მიმართაც გადაწყვეტილების გაუქმება, რაც გამომდინარეობს დავის საგნის განუყოფელობიდან. აღნიშნულის საწინააღმდეგოდ სასამართლომ მიიჩნია, რომ საჩივარი შეტანილია, როგორც ამხანაგობის ,,ვერა 99” –ის მიერ ასევე ი. თ-შვილის მიერ და სასამართლომ სხდომაზე გამოიკვლია, მხოლოდ ამ უკნასკნელის გამოუცხადებლობის მიზეზები. სასამართლოს მიერ მიღებულ განჩინებაში კი ნამსჯელია ორივე მათგანის გამოუცხადებლობის შედეგებზე, ამასთან, ი. თ-შვილის დედისთვის უწყების ჩაბარება სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 73-ე მუხლის თანახმად, მხარისათვის ჩაბარებად ითვლება და ასეთი მხარის გამოუცხადებლობა არ შეიძლება ჩაითვალოს საპატიოდ თუ მან სათანადო მტკიცებულება არ წარმოადგინა გამოუცხადებლობის მიზეზების თაობაზე.

აღსანიშნავია ის გარემოებაც რომ ამხანაგობა ,,ვერა 99”-ის წარმომადგენელი გარდაიცვალა 2008 წლის 26 ოქტომბერს, რაც უპირობოდ არ ნიშნავს იმას, რომ 2008 წლის 2 ოქტომბრისთვის იგი იმყოფებოდა ავად. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ აღნიშნული თვალსაზრისით სააპელაციო სასამართლოს 2009 წლის 22 იანვრის განჩინების დასაბუთება არასრულია, რის გამოც იგი უნდა გაუქმდეს.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ უნდა გაუქმდეს სააპელაციო სასამართლოს 2009 წლის 22 იანვრის განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გაუქმების თაობაზე და საქმე ამხანაგობა ,,ვერა 99”-ის საჩივრის განხილვის ეტაპიდან უნდა დაუბრუნდეს სააპელაციო სასამართლოს.

საქმის ხელახალი განხილვისას სასამართლომ უნდა დაადგინოს ფაქტობრივი გარემოება იმის თაობაზე, იყო თუ არა მხარის გამოუცხადებლობა გამოწვეული საპატიო მიზეზით და მიიღოს შესაბამისი გადაწყვეტილება.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე, 412-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

მ. კ-შვილის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს;

ი. თ-შვილის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 22 იანვრის განჩინება და 2009 წლის 30 იანვრის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს

უცვლელად დარჩეს სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 23 ივნისის განჩინება ი. თ-შვილის მოპასუხედ საქმეში ჩართვის შესახებ;

განჩიინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.