ას-394-744-07 3 აგვისტო, 2007 წ.

ქ. თბილისი

სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მიხეილ გოგიშვილი (თავმჯდომარე)

მოსამართლეები:

ნუნუ კვანტალიანი (მომხსენებელი), მ. ცისკაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ ა. ქ-ა (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ .. .. (მოპასუხე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 23 თებერვლის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი _ კავშირის რეგისტრაციის გაუქმება, უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ა. ქ-მ სარჩელი აღძრა სასამართლოში .. .. მიმართ კავშირის რეგისტრაციის გაუქმებისა და მისი ხელმძღვანელობის კავშირის შენობიდან გამოსახლების შესახებ შემდეგი საფუძვლით: 2003 წლის 16 სექტემბერს აღსრულდა ქ.თბილისის ისანი-სამგორის რაიონული სასამართლოს 1997 წლის 24 ივლისის სასამართლოს გადაწყვეტილება და 5 აგვისტოს განჩინება, ა.ქ- აღდგენილ იქნა … კავშირის ხელმძღვანელ თანამდებობაზე და კავშირის ადმინისტრაციას დაევალა გამგეობისა და პრეზიდიუმის თავმჯდომარის არჩევნების ხელახლა ჩატარება. ამდენად, კავშირის ხელმძღვანელობის უფლებამოსილება ცნობილ იქნა ძალადაკარგულად.

ქ.თბილისის ისანი-სამგორის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 11 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ა.ქ-ს სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც მოსარჩელემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით. აღნიშნული საქმე განხილულ იქნა არაერთი სასამართლო ინსტანციის მიერ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 23 თებერვლის გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გაუქმდა და ა.ქ-ს სარჩელი არ დაკმაყოფილდა შემდეგ გარემოებათა გამო: სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ სასარჩელო მოთხოვნა ემყარებოდა თბილისის სააღსრულებო ბიუროს აღმასრულებლის 2003 წლის 16 სექტემბრის ოქმს, რომლითაც უნდა აღსრულებულიყო ქ.თბილისის ისანი-სამგორის რაიონული სასამართლოს 1997 წლის 24 ივლისის სასამართლოს გადაწყვეტილება და 5 აგვისტოს განჩინება. სასამართლომ მიუთითა, რომ თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 5 იანვრის განჩინებით უცვლელი დარჩა და კანონიერ ძალაში შევიდა პირველი ინსტანციის სასამართლოს 2004 წლის 11 ოქტომბრის გადაწყვეტილება ზემოხსენებული აღმასრულებელ კ.ლ-ის 2003 წლის 16 სექტემბრის ოქმიდან სიტყვების: “დღევანდელი მდგომარეობით აღიდგინა რა თავისი უფლებამოსილება ა. ქ-მ” ამორიცხვის შესახებ. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ აღმასრულებლის ზემოთ მითითებული ოქმით ა. ქ-ს უფლებამოსილება არ აღდგენილა და არც საქართველოს ... კავშირის სადავო მე-12 და მე-15 ყრილობის შედეგები არ გაუქმებულა, ამდენად, მოსარჩელის მიერ მითითებული სასამართლოს 1997 წლის 24 ივლისის გადაწყვეტილების აღსრულება შეუძლებელია. სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ, სამოქალაქო კოდექსის 180-ე მუხლის შესაბამისად, წარმოდგენილი სარჩელის აღიარებითი ხასიათისაა, თუმცა ა.ქ-ს აღიარებითი სარჩელი აღძვრის აუცილებელი წინაპირობა _ იურიდიული ინტერესი სადავო საკითხისადმი არ გააჩნია.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ა. ქ-მ გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით: სააპელაციო სასამართლომ სასარჩელო განცხადების საფუძვლად აღმასრულებლის 2003 წლის 16 სექტემბრის ოქმი არასწორად მიიჩნია, ვინაიდან სარჩელი ემყარებდა რაიონული სასამართლოს 1997 წლის 24 ივლისის გადაწყვეტილებასა და 5 აგვისტოს განჩინებას. სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 248-ე მუხლი, როდესაც გასცდა თავის კომპეტენიცას და იმსჯელა გადაწყვეტილების აღსრულების შეუძლებლობაზე. დაუსაბუთებელია სააპელაციო პალატის მოსაზრება აღიარებითი სარჩელის აღძვრისას მოსარჩელის იურიდიული ინტერესის არარსებობის თაობაზე. სასამართლომ არ გაითვალისწინა, რომ 1997 წლის 24 ივლისის გადაწყვეტილებისა და 5 აგვისტოს განჩინების აღსასრულებლად აღმასრულებელმა გამოიტანა აქტი, ა.ქ-მ კი, როგორც საქართველოს ... საზოგადოების გამგეობის პრეზიდიუმის თავმჯდომარის პირველმა მოადგილემ და, შესაბამისად, თავმჯდომარის მოვალეობის შემსრულებელმა, გამოსცა ბრძანებები და ჩაატარა ყველა საჭირო ღონისძიება. აღნიშნულის შემდგომ გაუგებარია, თუ რატომ არ მიიჩნია სასამართლომ მითითებული გადაწყვეტილება და განჩინება აღსრულებულად. საკასაციო საჩივარი დასაშვებია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეოთხე და მეხუთე ნაწილების მიხედვით.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2007 წლის 4 ივლისის განჩინებით ა. ქ-ს საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შემდეგ მიიჩნევს, რომ ა. ქ-ს საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც იგი მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ-სამართლებრივ დავებში დასაშვებია იმ შემთხვევაში, თუ საკასაციო საჩივრის საგნის ღირებულება აღემატება 50000 ლარს. არაქონებრივ-სამართლებრივ დავებში საკასაციო საჩივარი დასაშვებია სიტყვისა და გამოხატვის თავისუფლებასთან დაკავშირებულ დავებზე, ხოლო საკასაციო საჩივარი სხვა ქონებრივ და არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა ეფუძნებოდეს.

საკასაციო პალატა თვლის, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც ერთი ზემოთ დასახელებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი დაუშვებელია ამ ტიპის საქმეებზე არსებული სასამართლო პრაქტიკისაგან გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთების განსხვავების, ასევე ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს და საქმის მასალებითაც არ დასტურდება სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვა ისეთი საპროცესო დარღვევით, რაც არსებითად იმოქმედებს საქმის შედეგზე, შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ამ საფუძვლითაც დაუშვებელია.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის თანახმად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ა. ქ-ს საკასაციო საჩივარი დასაშვები არ არის და უნდა დარჩეს განუხილველი.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ ა. ქ-ს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ გადახდილი 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ა. ქ-ს საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველი დაუშვებლობის გამო.

კასატორს დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟი _ 210 ლარი.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.