ას-412-728-09 29 სექტემბერი, 2009 წ.

¹ ქ.თბილისი

სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. გოგიშვილი (თავმჯდომარე)

მოსამართლეები:

ნ. კვანტალიანი (მომხსენებელი), ლ. ლაზარაშვილი

სხდომის მდივანი _ ლ.სანიკიძე

კასატორი _ ი. ი-ოვა, ნ. ი-ოვა (მოპასუხე)

წარმომადგენელი _ გ.გ-შვილი

მოწინააღმდეგე მხარე _ ი. თ-შვილი, ა. ს-ევა (მოსარჩელე)

წარმომადგენელი _ ჯ.ტ-ავა

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 12 მარტის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება

დავის საგანი _ საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლების გადაცემა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ა. ს-ევამ, ნ. ბ-ძემ და ი. თ-შვილმა სარჩელი აღძრეს სასამართლოში ა. ჟ-ოვას, ი. და ნ. ი-ოვების მიმართ ,,საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონის საფუძველზე უძრავი ნივთის საბაზრო ღირებულების 25%-ის გადახდის სანაცვლოდ სადავო უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლების გადაცემის შესახებ შემდეგი საფუძვლებით: ქ.თბილისში, ... ქუჩა ¹4-ში მდებარე უძრავი ქონება რეგისტრირებულია მოპასუხეთა სახელზე შემდეგი წილობრივი მონაწილეობით: ნ.ი-ოვას _ 27\44, ა.ჟ-ოვას _ 17\88 და ი.ი-ოვას _ 17\88. მოსარჩელეები რეგისტრირებული არიან დასახელებულ მისამართზე მდებარე საცხოვრებელ სადგომში და იხდიან კომუნალურ გადასახადებს. ა. ს-ევას დაკავებული აქვს 39,37 კვ.მ (¹2-2 და 2-4 ოთახები), ხოლო ი. თ-შვილს _ 36,38 კვ.მ.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 14 თებერვლის განჩინებით საქმე ნ. ბ-ძის სარჩელის გამო გამოეყო ცალკე წარმოებად და შეჩერდა მოსარჩელის გარდაცვალების გამო მისი უფლებამონაცვლის დადგენამდე.

მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს შემდეგი დასაბუთებით: სარჩელი დაუსაბუთებელია. ა.ს-ევას დაკავებული აქვს არა მარტო ¹2-2 და ¹2-4, არამედ 2-7 ოთახიც, რომლის ღირებულება მოსარჩელეს არ შეუფასებია.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 23 თებერვლის გადაწყვეტილებით ა.ს-ევასა და ი.თ-შვილის სარჩელი დაკმაყოფილდა, რაც ი. ი-ოვამ, ნ. ი-ოვამ და ა. ჟ-ოვამ გაასაჩივრეს სააპელაციო წესით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 12 მარტის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო: სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებანი: საქმის მასალებში წარმოდგენილი საჯარო რეესტრის ამონაწერით და საჯარო რეესტრის თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2005 წლის 11 აგვისტოს ცნობით დასტურდება, რომ ქ.თბილისში, ... ქუჩა ¹4-ში მდებარე უძრავი ნივთი რეგისტრირებულია თანამოპასუხეთა საერთო საკუთრებად და მითითებულ მისამართზე მდებარე უძრავი ნივთი ნატურით გამიჯნული არ არის. პალატამ დადგენილად მიიჩნია და თავად მხარეებიც არ ხდიან სადავოდ იმ გარემოებას, რომ ისინი წარმოადგენენ იმ კატეგორიის მოსარგებლეებს, რომელთა საცხოვრებელი სადგომის მფლობელობის უფლებაც გამომდინარეობს საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის გარიგებიდან. სასამართლომ იხელმძღვანელა „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის 1¹ მუხლის „ა“ პუნქტით და მიიჩნია, რომ სააპელაციო საჩივრის საფუძველს წარმოადგენს არა სასამართლოს მიერ დადგენილი მხარეთა შორის არსებული სამართლებრივი ურთიერთობა, არამედ ის გარემოება, რომ ამავე კანონის შესაბამისად, სასამართლომ არ განსაზღვრა მესაკუთრეების მიერ გადასახდელი საბაზრო ღირებულების ოდენობა და შემოიფარგლა ამ ოდენობის 25%-ის ზოგადი მითითებით. პალატამ აღნიშნული არგუმენტი გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძვლად არ მიიჩნია, ვინაიდან ზემოხსენებული კანონის მე-6 მუხლის საფუძველზე სასამართლო უფლებამოსილი იყო, არ განესაზღვრა კონკრეტული თანხა, რადგან საცხოვრებელი ფართის საბაზრო ღირებულება მუდმივად იზრდება, კანონი კი მხარეებს ავალდებულებს უფლების განხორციელების დროისათვის არსებული საბაზრო ღირებულების გადახდას. პალატამ ყურადღება გაამახვილა იმაზეც, რომ ამჟამად მოქმედი „სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ“ კანონი სააღსრულებო ბიუროს ნივთის საბაზრო ღირებულების განსაზღვრის უფლებას აძლევს.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება ი. ი-ოვამ და ნ. ი-ოვამ გაასაჩივრეს საკასაციო წესით, მოითხოვეს მისი გაუქმება და საქმის დაბრუნება იმავე სასამართლოსათვის ხელახლა განსახილველად შემდეგ გარემოებათა გამო: სააპელაციო პალატამ არ გაითვალისწინა, რომ რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილების გასაჩივრებისას აპელანტებმა სადავოდ მიიჩნიეს არა სასამართლოს მიერ დადგენილი მხარეთა შორის არსებული სამართლებრივი ურთიერთობა, არამედ ის, რომ, „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ“ საქართველოს კანონის შესაბამისად, სასამართლომ არ განსაზღვრა მესაკუთრეების მიერ გადასახდელი საბაზრო ღირებულების ოდენობა და შემოიფარგლა ამ ოდენობის ზოგადი მითითებით. სააპელაციო პალატამ ამავე კანონის მე-6 მუხლზე დაყრდნობით აღნიშნული არგუმენტი გადაწყვეტილების უკანონოდ ცნობის საფუძვლად არ მიიჩნია. სააპელაციო პალატამ ჩათვალა, რომ რაიონული სასამართლო უფლებამოსილი იყო, არ განესაზღვრა კონკრეტული თანხა, თუმცა ამ კუთხით როგორც გასაჩივრებული გადაწყვეტილება, ისე განჩინება ბუნდოვანია. სწორედ ზემოაღნიშნული კანონის დასახელებული ნორმები ავალებს მოსარგებლეს მის მიერ დაკავებულ საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლება მოიპოვოს მხოლოდ დაკავებული სადგომის საბაზრო ღირებულების 25%-ის გადახდის სანაცვლოდ, შესაბამისად, კანონმდებელი ავალდებულებს სასამართლოს, განსაზღვრული საბაზრო ღირებულებით გადაწყვიტოს დავა და არ შემოიფარგლოს ამ ოდენობის ზოგადი მითითებით. გაურკვეველია, თუ რომელი სამართლებრივი ნორმით ისარგებლა სააპელაციო სასამართლომ, როდესაც დაადგინა, რომ უფლების განხორციელების დროისათვის არსებული საბაზრო ღირებულების გადახდა უცნობია და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ძალაში დატოვებით, ფაქტობრივად, აღუსრულებელი გადაწყვეტილება მიიღო. აღსრულების ეტაპზე დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების განსაზღვრამ შეიძლება გამოიწვიოს ახალი დავის წარმოშობა ან აღსრულების ვადის გაწელვა, რამაც შესაძლოა, დააზარალოს მხარეთა კანონიერი ინტერესები. საქმის განხილვისას მოწინააღმდეგე მხარეთა ადვოკატმა განმარტა, რომ მხარე თანახმა იყო, გადაეხადა სადავო ნივთის საბაზრო ღირებულების 25% და მოითხოვა მისი საბაზრო ღირებულების დასადგენად სასაქონლო ექსპერტიზის დანიშვნა. შუამდგომლობას აპელანტებიც დაეთანხმნენ, სასამართლომ იგი დააკმაყოფილა და ექსპერტიზის ხარჯების გადახდა დააკისრა შუამდგომლობის წარმდგენ მხარეს – ა.ს-ევასა და ი.თ-შვილს, თუმცა ექსპერტიზა არ ჩატარდა სათანადო საფასურის გადაუხდებლობის გამო. სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 380-ე, 382-ე და 169-ე მუხლები, როდესაც საქმეში წარმოდგენილი აუდიტის დასკვნის საფუძველზე სარჩელი არ დააკმაყოფილა. აღნიშნული საპროცესო ნორმების დარღვევის გამო სასამართლომ მხედველობაში არ მიიღო კასატორის მიერ წარმოდგენილი ქ.თბილისში, ... ქ.¹4-ში მდებარე საცხოვრებელი ფართის საბაზრო ღირებულების შეფასების ანგარიში, რომლის მიხედვითაც შესაფასებელი ქონების საბაზრო ღირებულება 2008 წლის 17 იანვრისათვის შეადგენდა 31600 აშშ დოლარს.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საკასაციო საჩივრის საფუძვლების შესწავლისა და გასაჩივრებული განჩინების იურიდიული დასაბუთების შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ი. ი-ოვასა და ნ. ი-ოვას საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს, გასაჩივრებული განჩინება გაუქმდეს და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლის პირველი ნაწილის “ბ” ქვეპუნქტის თანახმად, საკასაციო სასამართლო აუქმებს გადაწყვეტილებას და საქმეს ხელახლა განსახილველად აბრუნებს იმავე სასამართლოში, თუ გადაწყვეტილების დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია.

მოცემულ შემთხვევაში მოსარჩელეთა სასარჩელო მოთხოვნას წარმოადგენდა ,,საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონის საფუძველზე უძრავი ნივთის საბაზრო ღირებულების 25%-ის გადახდის სანაცვლოდ სადავო უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლების გადაცემა, რაც სასამართლო გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა და ამ გარემოებას კასატორი სადავოდ არ ხდის. განსახილველი საკასაციო პრეტენზია გადასახდელი თანხის ოდენობის განსაზღვრას ეხება, ვინაიდან სასამართლომ მოსარჩელეებს _ სადგომით მოსარგებლეებს დააკისრა რა ნივთის საბაზრო ღირებულების 25%-ის მოპასუხის _ მესაკუთრის სასარგებლოდ გადახდა, არ განსაზღვრა თანხის ზუსტი ოდენობა. აღნიშნული სააპელაციო სასამართლომ დაასაბუთა იმით, რომ საცხოვრებელი ფართის საბაზრო ღირებულება მუდმივად იზრდება, კანონი კი მხარეებს ავალდებულებს უფლების განხორციელების დროისათვის არსებული საბაზრო ღირებულების გადახდას, ხოლო სააღსრულებო ბიუროს აღსრულების დროს ნივთის საბაზრო ღირებულების განსაზღვრის უფლება აქვს.

საკასაციო სასამართლო სრულიად იზიარებს კასატორის პრეტენზიას და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო პალატის მიერ დარღვეულია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის იმპერატიული მოთხოვნები, კერძოდ:

საკასაციო სასამართლო სააპელაციო პალატის მოსაზრებების საწინააღმდეგოდ, უპირველესად, აღნიშნავს, რომ სასამართლო გადაწყვეტილების აღსრულება სააღსრულებო ბიუროს მიერ ხორციელდება იმ შემთხვევაში, როდესაც მოვალე ნებაყოფლობით არ ასრულებს ვალდებულებას. ამასთან, სამართლებრივ სახელმწიფოში, სადაც სასამართლო გადაწყვეტილების სავალდებულოობა უზრუნველყოფილია სათანადო კანონებით, არსებობს სასამართლო გადაწყვეტილებათა ნებაყოფლობით აღსრულების პრეზუმფცია, რაც ამავდროულად გამორიცხავს იმ გარემოებას, რომ სასამართლო ორიენტირებული იყოს მის მიერ გამოტანილი გადაწყვეტილების იძულებით (და არა ნებაყოფლობით) აღსრულებაზე.

სასამართლო გადაწყვეტილება წარმოადგენს მართლმსაჯულების აქტს, რომელიც გამოიტანება საქმის განხილვის შედეგად და მისი სამართლებრივი შედეგები კონსტიტუციითაა რეგლამენტირებული. საქართველოს კონსტიტუციის 82-ე მუხლის მე-2 პუნქტის მიხედვით, სასამართლოს აქტები სავალდებულოა ყველა სახელმწიფო ორგანოსა და პირისათვის ქვეყნის მთელ ტერიტორიაზე.

სასამართლო გადაწყვეტილების უპირველესი ფუნქცია მოდავე პირებისათვის უფლებათა და ვალდებულებათა არსებობა-არარსებობის დადგენაა, რაც საბოლოოდ უზრუნველყოფს მართლწესრიგის დამკვიდრებასა და სამართალდარღვევის პროფილაქტიკას. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საქართველოს კონსტიტუციის 83-ე მუხლის დანაწესი მართლმსაჯულებას ახორციელებენ საერთო სასამართლოები, ერთმნიშვნელოვნად გულისხმობს, რომ სამოქალაქო საქმეებზე მართლმსაჯულება უნდა განხორციელდეს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსით დადგენილი წესებით. სასამართლო გადაწყვეტილების მნიშვნელობიდან გამომდინარე, კანონი აწესებს მკაცრ მოთხოვნებს სასამართლო გადაწყვეტილების შინაარსთან მიმართებით. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის დანაწესით, რომ ყოველი პირისათვის უზრუნველყოფილია უფლების სასამართლო წესით დაცვა (მე-2 მუხლი), პირის სასამართლოსათვის მიმართვის უფლებასთან ერთად მოიაზრება სასამართლოს ვალდებულება, დასაბუთებულად და სასარჩელო მოთხოვნის შესაბამისად დააკმაყოფილოს ან უარი უთხრას მის მოთხოვნას. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 249-ე მუხლის მე-5 ნაწილი იმპერატიულად ადგენს, გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი უნდა შეიცავდეს სასამართლოს დასკვნას სარჩელის დაკმაყოფილების ან სარჩელზე მთლიანად ან ნაწილობრივ უარის თქმის შესახებ, მითითებას სასამართლო ხარჯების განაწილების თაობაზე, აგრეთვე, მითითებას გადაწყვეტილების გასაჩივრების ვადასა და წესზე. ამდენად, გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი ზუსტად უნდა განსაზღვრავდეს მოდავე პირთა უფლებებსა და ვალდებულებებს. ამავდროულად, სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება სამომავლოდ არ უნდა ქმნიდეს გაურკვევლობისა და საეჭვოობის, შესაბამისად, მისი აღუსრულებლობისა და კვლავ სადავოობის განცდას. ყოველივე აღნიშნული არღვევს პირის როგორც ეროვნული კანონმდებლობით, ასევე ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციით გარანტირებული საქმის სამართლიანი განხილვის უფლებას (იხ. კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი ნაწილი).

ამ მხრივ საგულისხმოა საქმეზე აპოსტოლი საქართველოს წინააღმდეგ ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს დასკვნა. წინამდებარე საქმეში განმცხადებლის საჩივარი ეხება კანონიერ ძალაში შესული სასამართლო გადაწყვეტილების აღსრულების უფლებას. სასამართლოს მითითებით, “აღნიშნული უფლება, რომელიც აშკარად კონვენციის არც ერთ დებულებაში არ არის მოცემული, კონვენციის ორგანოების მიერ ინტერპრეტირებული იქნა, როგორც “სასამართლო პროცესის” განუყოფელი ნაწილი მეექვსე მუხლის პირველი პუნქტის მიზნებისთვის (იხილეთ Hორნსბყ ვ. Gრეეცე, ჯუდგმენტ ოფ 19 Mარცჰ 1997, ღეპორტს 1997-II, პ. 510, § 40). სასამართლო შეგვახსენებს, რომ მეექვსე მუხლის პირველი პუნქტი ნებისმიერ პირს აძლევს შესაძლებლობას სასამართლოს წარუდგინოს თავის სამოქალაქო უფლებებსა და მოვალეობებთან დაკავშირებული სარჩელი (იხილეთ Gოლდერ ვ. ტჰე Uნიტედ Kინგდომ, ჯუდგმენტ ოფ 21 Fებრუარყ 1975, შერიეს A ნო. 18, პპ. 13-18, §§ 28-36). სასამართლოსათვის სარჩელის წარდგენის უფლება არ არის თეორიული უფლება და არ უზრუნველყოფს მხოლოდ უფლების აღიარებას საბოლოო გადაწყვეტილების მეშვეობით, არამედ ასევე შეიცავს ლეგიტიმურ მოლოდინს იმასთან დაკავშირებით, რომ გადაწყვეტილება აღსრულდება. მხარეთა ეფექტიანი დაცვა და კანონიერების აღდგენა გულისხმობს ადმინისტრაციული უწყებების მიერ კანონიერ ძალაში შესული სასამართლო გადაწყვეტილებების აღსრულების ვალდებულებას (იხილეთ Hორნსბყ, ციტედ აბოვე, §§ 40 ანდ სექ.).”

საქმეში _ შპს “იზა” და მაკრახიძე საქართველოს წინააღმდეგ სასამართლო აღნიშნავს, რომ “სამართლიანი განხილვის უფლება მოიცავს ძალაში შესული გადაწყვეტილების აღსრულების უფლებას. ეს უფლება არარეალური იქნებოდა, თუ კონტრაქტორი სახელმწიფოს ეროვნული სამართლებრივი სისტემა შესაძლებელს გახდიდა, ძალაში შესული საბოლოო გადაწყვეტილება ერთი მხარის საზიანოდ არაქმედითი დარჩენილიყო. ნებისმიერი სასამართლოს მიერ გამოტანილი გადაწყვეტილების აღსრულება “სასამართლო პროცესის” განუყოფელ ნაწილად უნდა განიხილებოდეს მე-6 მუხლის მიზნებიდან გამომდინარე (სხვა პრეცედენტთა შორის იხ. ბურდოვი რუსეთის წინააღმდეგ, ¹ 59498/00, §34, EჩHღ 2002-III; ჰორნსბი საბერძნეთის წინააღმდეგ, 1997 წლის 19 მარტის გადაწყვეტილება, სასამართლო განაჩენებისა და გადაწყვეტილებების კრებული 1997-II, გვ. 510, §40).”

სასამართლო გადაწყვეტილების სავალდებულოობა დღის წესრიგში აყენებს მისი აღსრულებადობის უზრუნველყოფის საკითხს. თუ პირი, რომლის მიმართაცაა სასამართლო აქტი გამოცემული, თავისი ნებით არ შეასრულებს ამ გადაწყვეტილებას, კრედიტორის განცხადების საფუძველზე, საქმეში ერთვება საამისოდ უფლებამოსილი ადმინისტრაციული ორგანო – სააღსრულებო ბიურო, რომელიც უზრუნველყოფს გადაწყვეტილების აღსრულებას „სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ“ საქართველოს კანონის შესაბამისად. ამ კანონის პირველი მუხლის მიხედვით, ეს კანონი აწესრიგებს საერთო სასამართლოების მიერ მიღებული აქტების აღსრულების წესსა და პირობებს. ამავე კანონის მე-20 მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, სასამართლო გადაწყვეტილებაზე სააღსრულებო წარმოება არ დაიშვება სააღსრულებო ფურცლის გარეშე, რომელშიც ასახულია აღსასრულებელი გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი. ამდენად, სააღსრულებო ბიუროს ფუნქცია კანონით მკაცრადაა განსაზღვრული და მან უნდა უზრუნველყოს აღსასრულებლად გადაცემულ სასამართლო აქტში _ სააღსრულებო ფურცელში განსაზღვრული მოქმედებების ზუსტ შესაბამისობაში აღსრულება. აღსასრულებელი გადაწყვეტილების დაუზუსტებლობა კი იწვევს აღმასრულებლის მხრიდან მისი განმარტების აუცილებლობას(“სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ” საქართველოს კანონის 27-ე მუხლი).

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლომ საქმის ხელახლა განხილვის შედეგად მიღებული გადაწყვეტილებით ყოველგვარი საეჭვოობის გარეშე, ზუსტად უნდა განსაზღვროს მოდავე პირთა უფლებები და მოვალეობები. ასევე უნდა შეაფასოს, მოცემულ დავაში მხარეთა მიერ სათანადოდ განხორციელდა თუ არა საპროცესო უფლებები და ვალდებულებები და რა იურიდიული შედეგი მოჰყვა მას, კერძოდ, მოსარჩელემ რა ქმედითი ღონისძიებები გამოიყენა მის მიერ მოთხოვნილი თანხის ოდენობის განსასაზღვრად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 411-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ი. ი-ოვასა და ნ. ი-ოვას საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 12 მარტის განჩინება გაუქმდეს და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს.

საკასაციო პალატის განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.