¹ას-447-761-09 30 ოქტომბერი, 2009 წ.

ქ. თბილისი

სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. გოგიშვილი (თავმჯდომარე)

მოსამართლეები:

ნ. კვანტალიანი (მომხსენებელი), ლ. ლაზარაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ ვ. ხ-შვილი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს სახელმწიფო საქვეუწყებო დაწესებულება _ ერთიანი სატრანსპორტო ადმინისტრაცია (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 24 დეკემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება

დავის საგანი _ ბრძანების ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა, იძულებით გაცდენილი დროის ხელფასის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ვ. ხ-შვილმა სარჩელი აღძრა სასამართლოში საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს სახელმწიფო საქვეუწყებო დაწესებულება ერთიანი სატრანსპორტო ადმინისტრაციის მიმართ სამუშაოდან განთავისუფლების შესახებ ბრძანების ბათილად ცნობის, სამუშაოზე აღდგენის და იძულებით გაცდენილი დროის ხელფასის ანაზღაურების მოთხოვნით შემდეგ გარემოებებზე მითითებით: საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს სახელმწიფო საქვეუწყებო დაწესებულება _ ერთიანი სატრანსპორტო ადმინისტრაციის უფროსის 2007 წლის 13 აპრილის ¹კ1/67 ბრძანებით ვ. ხ-შვილი გათავისუფლებულდა სსიპ საქართველოს ტრანსპორტის მარეგულირებელი ეროვნული კომისიის აპარატის საავტომობილო ტრანსპორტის დეპარტამენტის ტექნიკური რეგულირების სამმართველოს სპეციალისტის თანამდებობიდან „ტრანსპორტის სფეროს მართვისა და რეგულირების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-10 მუხლის პირველი პუნქტი და საქართველოს შრომის კოდექსის 37-ე და 38-ე მუხლების საფუძველზე. საქართველოს ეკონომიკური განვითარების მინისტრის 2007 წლის 12 აპრილის ¹1-584 ბრძანებით დამტკიცებული დებულების თანახმად, ახლად შექმნილ ერთიან სატრანსპორტო ადმინისტრაციას საქართველოს ტრანსპორტის მარეგულირებელ ეროვნულ კომისიაში დასაქმებული პირები უნდა გაეთავისუფლებინა „საჯარო სამსახურის შესახებ“ კანონის და არა შრომის კოდექსის ნორმათა შესაბამისად, ვინაიდან კანონით გათვალისწინებული ფუნქციები განახორციელა უკვე რეორგანიზებულმა ადმინისტრაციამ, რომელსაც კანონმდებლობა ავალდებულებს იმოქმედოს მხოლოდ „საჯარო სამსახურის შესახებ“ კანონით. 2007 წლის 11 აპრილიდან 2007 წლის 13 აპრილამდე დაწესებულების რეორგანიზება უკვე განხორციელებული იყო, აღარ არსებობდა კომისია და მისი სტრუქტურები, შესაბამისად, აღარ არსებობდა კომისიის თანამდებობები, რის გამოც დაწესებულების თანამშრომლები 2007 წლის 13 აპრილს თანამდებობის გარეშე იყვნენ რეორგანიზებული ადმინისტრაციის თანამშრომლები. მოსარჩელე ითვლებოდა ადმინისტრაციის მოსამსახურედ და არა საჯარო სამართლის იურიდიული პირის კომისიის _ საავტომობილო ტრანსპორტის დეპარტამენტის ტექნიკური რეგულირების სამმართველოს სპეციალისტად, როგორც ეს მითითებულია 2007 წლის 13 აპრილის ¹კ-1/67 ბრძანებაში. ამდენად, საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს სახელმწიფო საქვეუწყებო დაწესებულების ერთიანი სატრანსპორტო ადმინისტრაციის უფროსი არ იყო უფლებამოსილი გაეთავისუფლებინა იგი დაკავებული თანამდებობიდან. ამასთან, ერთიანი სატრანსპორტო ადმინისტრაციის უფროსის 2007 წლის 13 აპრილის ბრძანება არის უკანონო, ვინაიდან, იგი გამოცემულია შრომის კოდექსის ნორმების საფუძველზე, მოსარჩელე კი წარმოადგენდა საჯარო მოსამსახურეს და მისი გათავისუფლებაც უნდა მომხდარიყო „საჯარო სამსახურის შესახებ“ საქართველოს კანონით დადგენილი წესით.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 8 თებერვლის გადაწყვეტილებით ვ. ხ-შვილის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ვ.ხ-შვილმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2008 წლის 26 სექტემბრის განჩინებით ადმინისტრაციული საქმე ვ.ხ-შვილის სარჩელის გამო, საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს სახელმწიფო საქვეუწყებო დაწესებულების ერთიანი სატრანსპორტო ადმინისტრაციის მიმართ ბრძანების ბათილად ცნობის, სამუშაოზე აღდგენისა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების თაობაზე განსჯადობით განსახილველად გადაეცა ამავე სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატას.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 24 დეკემბრის განჩინებით ვ.ხ-შვილის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გაუქმდა და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას. სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: საქართველოს ტრანსპორტის მარეგულირებელი ეროვნული კომისიის 2006 წლის 13 ოქტომბრის ¹3/პ ბრძანების, შრომის კოდექსის მე-6 მუხლის მე-3 ნაწილის, საქართველოს პრეზიდენტის 2006 წლის 12 ოქტომბრის ¹599 ბრძანებულებით დამტკიცებული დამოუკიდებელი ეროვნული მარეგულირებელი ორგანოს საჯარო სამართლის იურიდიული პირის საქართველოს ტრანსპორტის მარეგულირებელი ეროვნული კომისიის დებულების მე-7 მუხლის მე-6 პუნქტის „ზ“ ქვეპუნქტისა და საქართველოს ტრანსპორტის მარეგულირებელი ეროვნული კომისიის 2006 წლის 13 ოქტომბრის ¹01/1 გადაწყვეტილებით დამტკიცებული საშტატო განრიგის საფუძველზე ვ. ხ-შვილი 2006 წლის 13 ოქტომბრიდან დაინიშნა საქართველოს საავტომობილო ტრანსპორტის მარეგულირებელი ეროვნული კომისიის საავტომობილო ტრანსპორტის დეპარტამენტის ტექნიკური რეგულირების სამმართველოს სპეციალისტად და განესაზღვრა ამ თანამდებობისთვის გათვალისწინებული სარგო. საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს სახელმწიფო საქვეუწყებო დაწესებულება ერთიანი სატრანსპორტო ადმინისტრაციის უფროსის 2007 წლის 13 აპრილის ¹კ-1/67 ბრძანებით „ტრანსპორტის სფეროს მართვისა და რეგულირების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-10 მუხლის პირველი პუნქტისა და საქართველოს შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტის, 38-ე მუხლის პირველი და მესამე ნაწილების საფუძველზე ვ. ხ-შვილი – საჯარო სამართლის იურიდიული პირის – საქართველოს საავტომობილო ტრანსპორტის მარეგულირებელი ეროვნული კომისიის აპარატის საავტომობილო ტრანსპორტის დეპარტამენტის ტექნიკური რეგულირების სამმართველოს სპეციალისტი გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან 2007 წლის 13 აპრილიდან შრომითი ხელშეკრულების მოშლის გამო. პალატამ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ დაარღვია საქართველოს კანსტიტუციის 42-ე მუხლის მეორე პუნქტი, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-2 და 26-ე მუხლები, ასევე სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-11 მუხლით დადგენილი განსჯადობის წესები, რადგანაც ვ. ხ-შვილის სარჩელი ექვემდებარებოდა განხილვას სამოქალაქო და არა ადმინისტრაციული სამართალწარმოების წესით, ვინაიდან დავის საგანი ემყარება შრომის კოდექსის 37-ე და 38-ე მუხლებს. ამასთან, საჯარო სამართლის იურიდიული პირის რიგითი თანამშრომლის სამუშაოზე დანიშვნა და გათავისუფლება განსხვავდება ხელმძღვანელი პირის დანიშვნისა და გათავისუფლების წესისაგან და სწორედ ეს უკანასკნელი აქტი წარმოადგენს ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტს, ამდენად, ვინაიდან ვ.ხ-შვილი არ იყო ხელმძღვანელი თანამდებობის პირი, მისი გათავისუფლების შესახებ ბრძანება ვერც ამ საფუძვლით იქნება მიჩნეული ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტად. სასამართლოს მითითებით, „საჯარო სამსახურის შესახებ“ საქართველოს კანონის მეორე მუხლით რეგლამენტირებულ სახაზინო (საბიუჯეტო) დაწესებულებათა ჩამონათვალში არ შედის საჯარო სამართლის იურიდიული პირი, ასევე საქართველოს პრეზიდენტის 2001 წლის 21 ივლისის ¹286 ბრძანებულებით დამტკიცებულ „საჯარო სამსახურის თანამდებობათა რეესტრში“ რანგირების მიხედვით მოცემულ ჩამონათვალში საერთოდ არ არის მითითება საჯარო სამართლის იურიდიული პირის თანამშრომელზე, როგორც საჯარო სამსახურის ფარგლებში საჯარო სამსახურის განმახორციელებელ სუბიექტზე, რის გამოც სასამართლომ მიაჩნია, რომ ვ.ხ-შვილი მუშაობდა რა საჯარო სამართლის იურიდიული პირის – საქართველოს საავტომობილო ტრანსპორტის მარეგულირებელი ეროვნული კომისიის აპარატის ტრანსპორტის დეპარტამენტის ტექნიკური რეგულირების სამმართველოს სპეციალისტად, არ წარმოადგენდა საჯარო მოსამსახურეს და, ამდენად, მას და დამსაქმებელს შორის არსებულ შრომით ურთიერთობებზე ვრცელდებოდა საქართველოს შრომის კოდექსი, შესაბამისად, სადავო ბრძანების, როგორც კერძო სამართლის საფუძველზე მიღებული აქტის კანონიერება უნდა შემოწმდეს სამოქალაქო სამართალწარმოების ფარგლებში კერძო სამართლის შესაბამის საკანონმდებლო აქტებთან მიმართებაში. სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება, რომ ვინაიდან სადავო ბრძანების გამოცემის დროისათვის აღარ არსებობდა სსიპ საქართველოს ტრანსპორტის მარეგულირებელ ეროვნულ კომისიაში მისი თანამდებობა, იგი წარმოადგენდა საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს სახელმწიფო საქვეუწყებო დაწესებულება – ერთიანი სატრანსპორტო ადმინისტრაციის დაქვემდებარებაში მყოფ პირს, შესაბამისად, საჯარო მოსამსახურეს და მასზე ვრცელდებოდა „საჯარო სამსახურის შესახებ“ საქართველოს კანონი და არა საქართველოს შრომის კოდექსი, ვინაიდან საქმის მასალებიდან არ დგინდება ვ.ხ-შვილის თანამდებობაზე დანიშვნის ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის 26-ე მუხლის პირველი პუნქტის შესაბამისად გაფორმებული ბრძანება. ამასთან, სასამართლოს აღნიშნული დასკვნები შესაბამისობაშია საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დიდი პალატის 2007 წლის 10 ივლისისა და ამავე სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 26 ივნისის განჩინებებში მითითებულ დაკვნებთან. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლომ მიაჩნია, რომ აღნიშნული საქმე წარმოადგენს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-11 მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებულ შრომით-სამართლებრივი ურთიერთობიდან წარმოშობილ დავას და მისი გადაწყვეტა უნდა მოხდეს სამოქალაქო საქმეების განხილვისა და გადაწყვეტისათვის დადგენილი საპროცესო წესების დაცვით, ხოლო, ვინაიდან გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გამოტანილია ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის ნორმებზე დაყრდნობით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მეორე ნაწილის „ა“ და „ბ“ ქვეპუნქტებისა და ამავე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, აღნიშნული გარემოება გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველია.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ვ. ხ-შვილმა, მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის დაბრუნება თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატაში შემდეგ გარემოებათა გამო: სასამართლოს მიერ მითითებული დასკვნები არ შეესაბამება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დიდი პალატის 2007 წლის 10 ივლისის განჩინებაში მითითებულ განმარტებებს, კერძოდ აღნიშნულ განჩინებაში მითითებული გარემოება, რომ მხარე მუშაობდა საჯარო სამართლის იურიდიულ პირ _ ,,საზოგადოებრივ მუწყებელში”, რომელიც სამსახურიდან გათავისუფლდა იურიდიული პირის თავმჯდომარის ბრძანებით, საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის საფუძველზე, ისე, რომ იურიდიული პირის რეორგანიზაცია სახელმწიფო საქვეუწყებო დაწესებულებად არ მომხდარა. სწორედ აღნიშნული გარემოება წარმოადგენს გათავისუფლების შესახებ ბრძანების სამოქალაქო სამართლებრივ აქტად მიჩნევის საფუძველს, რომლის კანონიერება უნდა შემოწმდეს კერძო სამართლის შესაბამისი აქტების საფუძველზე. სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა განჩინებაში უთითებს რა, რომ ვ.ხ-შვილი მუშაობდა სსიპ კომისიის სპეციალისტის თანმდებობაზე და მას და ადმინისტრაციას შორის არსებული შრომითი ურთიერთობა რეგულირდებოდა საქართველოს შრომის კოდექსით, სასამართლომ არ იმსჯელა იმ გარემოებაზე, რომ ამ დროისათვის ერთიანი სატრანსპორტო ადმინისტრაციის ხელმძღვანელს აღარ ჰქონდა უფლება განხორციელებული რეორგანიზაციის გამო კერძო სამართლის აქტებით ხელმძღვანელობისა, შესაბამისად სადავო ბრძანება ადმინისტრაციული კანონმდებლობის საფუძველზეა გამოცემული, სადაც არასწორად, ადმინისტრაციის ხელმძღვანელის მიერ თვითნებურად მიეთითა საქართველოს შრომის კოდექსის ნორმებზე, ხოლო თავად ბრძანების კანონიერება უნდა შემოწმდეს ადმინისტრაციული სამართალწარმოების ფარგლებში ადმინისტრაციული სამართლის საკანონმდებლო აქტების საფუძველზე. კასატორის მითითებით, ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ სამართლებრივი ფორმის არჩევის საფუძველს წარმოადგენს სადავო ბრძანების გამოცემის მომენტში მოსარჩელის სამართლებრივი სტატუსი და სახელმწიფო საქვეუწყებო დაწესებულების მუშკთან ურთიერთობის მარეგულირებელი საკანონმდებლო აქტები. სადავო ბრძანების გამოცემის დროისათვის ერთიან სატრანსპორტო ადმინისტრაციაში აღარ ასებობდა არათუ კასატორის მიერ მანამდე დაკავებული თანამდებობა, არამედ არც ერთი სხვა თანამდებობა და ,,ტრანსპორტის სფეროს მართვისა და რეგულირების შესახებ” საქართველოს კანონის მე-10 მუხლის მეხუთე პუნქტის თანახმად, ადმინისტრაციის დებულების დამტკიცებამდე და ადმინისტრაციის უფროსის დანიშვნამდე დასახელებული კანონის მოთხოვნები უნდა განეხორციელებინა საქართველოს მთავრობის მიერ განსაზღვრულ ადმინისტრაციულ ორგანოს. სადავო ბრძანების გამოცემის დროისათვის დამტკიცებული დებულების შესაბამისად, კასატორი იყო საქვეუწყებო დაწესებულებაში დასანიშნი პირი, რაც დასტურდება იმ გარემოებითაც, რომ მოწინააღმდეგე მხარემ ვ.ხ-შვილს 11-12 აპრილის ხელფასიც აუნაზღაურა. გათავისუფლების დროისათვის ადმინისტრაციის ხელმძღვანელს არ ჰქონდა უფლება კასატორის სამსახურიდან გათავისუფლებისა და ამის საფუძვლად კერძო სამართლის სფეროს მარეგულირებელი ნორმების გამოყენებისა, რადგანაც ადმნისტრაციის უფროსს კანონმდებლობა იმპერატიულად ავალდებულებდა ,,საჯარო სამსახურის შესახებ” საქართველოს კანონის გამოყენებას, ამასთან, სადავო ბრძანება გამოცემულია სპეციალური კანონის _ ,,ტრანსპორტის სფეროს მართვისა და რეგულირების შესახებ” კანონის მე-10 მუხლის პირველი პუნქტის შესასრულებლად, ხოლო ადმინისტრაციის დებულების მე-3 მუხლის მეორე პუნქტის ,,ვ” ქვეპუნქტის თანახმად, ადმინისტრაციის უფროსი თანამდებობაზე ნიშნავს და ათავისუფლებს მხოლოდ ადმინისტრაციის თანამშრომლებს და მას სხვა არარსებული დაწესებულების თანამშრომლის გათავისუფლების უფლება არ ჰქონდა. საქმის მასალებით დასტურდება, რომ კასატორი სამუშაოდან გათავისუფლების შესახებ ბრძანების გამოცემის დროისათვის რეორგანიზებული იურიდიული პირის თანამშრომელი აღარ იყო, რის გამოც დავის კერძო სამართლის საფუძველზე გადაწყვეტა დაუშვებელია. სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატაში საქმის განხილვისას არც მთავარ სხდომამდე და არც მის შემდეგ მოწინააღმდეგე მხარეს არ უშუამდგომლია საქმის განსჯადობით სამოქალაქო საქმეთა პალატისათვის გადაცემის თაობაზე, ხოლო ადმინისტრაციულმა პალატამ წარმოებაში მიღებული საქმე თავისი ინიციატივით გადასცა სამოქალაქო საქმეთა პალატას, რაც საპროცესო ნორმათა დარღვევაა, რადგანაც რამდენიმე სასამართლოს განსჯადი საქმის არსებობის შემთხვევაში სასამართლოს არჩევის უფლება ეკუთვნის მოსარჩელეს.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატა საქმის მასალების შესწავლისა და გასაჩივრებული განჩინების სამართლებრივი დასაბუთების შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ვ. ხ-შვილის საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს, გაუქმდეს გასაჩივრებული განჩინება და საქმე ხელახალი განხილვისათვის უნდა დაუბრუნდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა პალატას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლო იზიარებს ვ. ხ-შვილის საკასაციო საჩივრის არგუმენტს დავის განსჯადობის წესის დარღვევით განხილვის თაობაზე და ასკვნის, რომ განსახილველ შემთხვევაში არსებობს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლით გათვალისწინებული გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი, რადგან სააპელაციო სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა და არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ:

საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ მოცემული დავა, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-11 მუხლის მიხედვით, ამ კანონმდებლობით დადგენილი წესით განსახილველ საქმეთა რიგს არ მიეკუთვნება და იგი განხილულ და გადაწყვეტილ უნდა იქნეს ადმინისტრაციული საქმეების განხილვისა და გადაწყვეტის საპროცესო წესებით.

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-2 მუხლით რეგლამენტირებულია სასამართლოს განსჯადი ადმინისტრაციული საქმეები. აღნიშნული მუხლის პირველი ნაწილი განსაზღვრავს ადმინისტრაციული სამართალწარმოების წესით განსახილველ საქმეთა კატეგორიებს და ადგენს, თუ რა შეიძლება წარმოადგენდეს სასამართლოში ადმინისტრაციული დავის საგანს, ანუ, რომელი საქმეები შეიძლება იქნეს განხილული ადმინისტრაციული იურისდიქციის სასამართლოს მიერ ადმინისტრაციული სამართალწარმოების ფარგლებში. ამ მუხლის პირველი ნაწილის “ა” პუნქტის თანახმად, ამ კოდექსით დადგენილი წესით სასამართლოში ადმინისტრაციული დავის საგანი შეიძლება იყოს ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის შესაბამისობა საქართველოს კანონმდებლობასთან.

მოცემულ დავაზე სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია და მხარეს სადავოდ არ გაუხდია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: საქართველოს ტრანსპორტის მარეგულირებელი ეროვნული კომისიის 2006 წლის 13 ოქტომბრის ¹3/პ ბრძანების, შრომის კოდექსის მე-6 მუხლის მე-3 ნაწილის, საქართველოს პრეზიდენტის 2006 წლის 12 ოქტომბრის ¹599 ბრძანებულებით დამტკიცებული დამოუკიდებელი ეროვნული მარეგულირებელი ორგანოს საჯარო სამართლის იურიდიული პირის საქართველოს ტრანსპორტის მარეგულირებელი ეროვნული კომისიის დებულების მე-7 მუხლის მე-6 პუნქტის „ზ“ ქვეპუნქტისა და საქართველოს ტრანსპორტის მარეგულირებელი ეროვნული კომისიის 2006 წლის 13 ოქტომბრის ¹01/1 გადაწყვეტილებით დამტკიცებული საშტატო განრიგის საფუძველზე ვ. ხ-შვილი 2006 წლის 13 ოქტომბრიდან დაინიშნა საქართველოს საავტომობილო ტრანსპორტის მარეგულირებელი ეროვნული კომისიის საავტომობილო ტრანსპორტის დეპარტამენტის ტექნიკური რეგულირების სამმართველოს სპეციალისტად და განესაზღვრა ამ თანამდებობისთვის გათვალისწინებული სარგო. საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს სახელმწიფო საქვეუწყებო დაწესებულება ერთიანი სატრანსპორტო ადმინისტრაციის უფროსის 2007 წლის 13 აპრილის ¹კ-1/67 ბრძანებით „ტრანსპორტის სფეროს მართვისა და რეგულირების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-10 მუხლის პირველი პუნქტისა და საქართველოს შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტის, 38-ე მუხლის პირველი და მესამე ნაწილების საფუძველზე ვ. ხ-შვილი – საჯარო სამართლის იურიდიული პირის – საქართველოს საავტომობილო ტრანსპორტის მარეგულირებელი ეროვნული კომისიის აპარატის საავტომობილო ტრანსპორტის დეპარტამენტის ტექნიკური რეგულირების სამმართველოს სპეციალისტი გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან 2007 წლის 13 აპრილიდან შრომითი ხელშეკრულების მოშლის გამო.

ამდენად, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-11 მუხლი, ასევე საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-2 და 26-ე მუხლებით დადგენილი განსჯადობის წესები, ვინაიდან ვ.ხ-შვილის სასარჩელო განცხადებასთან დაკავშირებული საქმე ადმინისტრაციული სამართალწარმოების წესით განხილვას ექვემდებარებოდა.

“საერთო სასამართლოების შესახებ” საქართველოს კანონის მე-20 მუხლით დადგენილია საოლქო სასამართლოს კოლეგიებისა და პალატების შექმნის, მოსამართლის სხვა სასამართლო კოლეგიაში ან პალატაში საქმის განხილვაში მონაწილეობის წესი. მოცემულ შემთხვევაში თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატამ აღნიშნული წესის დარღვევით განიხილა არაგანსჯადი საქმე, რითაც საქმე განხილულ იქნა სასამართლოს არაკანონიერი შემადგენლობის მიერ. აღნიშნული სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის “ა” ქვეპუნქტის თანახმად, კანონის დარღვევით მიღებული განჩინების გაუქმების აბსოლუტური საფუძველია.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412 -ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ვ. ხ-შვილის საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდეს.

გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 24 დეკემბრის განჩინება და საქმე გადაეცეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატას განსახილველად.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.