№ას-479-790-09 6 ნოემბერი, 2009წ.

ქ.თბილისი

სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. სულხანიშვილი (თავმჯდომარე)

რ. ნადირიანი (მომხსენებელი), თ. თოდრია

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – ა. ი.

წარმომადგენელი _ თ. რ-ძე

მოწინააღმდეგე მხარე – სს „ბ.თ.ე.ბ.“

წარმომადგენელი _ გ. ყ-შვილი

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 9 თებერვლის განჩინება

დავის საგანი _ ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2003 წლის 08 ოქტომბერს თურქეთის მოქალაქე ა. ი-ის წარმომადგენლებმა ალ.ა-შვილმა და ნ. ჯ-შვილმა ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნით სარჩელი აღძრეს თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა კოლეგიაში მოპასუხეების სს „ა.გ-ის“, თ. ჭ-იას, ვ. ლ-ძის, გ. ჯ-შვილის, მ. კ-იას, გ. გ-იას, რ. ს-შვილის, ზ. ს-შვილის, ლ. გ-იასა და გ. ნ-ძის მიმართ და მოითხოვეს მოპაუსუხეებისათვის ა. ი-ის სასარგებლოდ 700 850 ლარის გადახდის დაკისრება შემდეგი საფუძვლებით:

მოსარჩელის განმარტებით, 1997 წლის 25 სექტემბრიდან იგი იყო სს „ე.ი.ბ-ის“ აქციონერი და ამავე საზოგადოების სამეთვალყურეო საბჭოს წევრი, მოსარჩელის წილი საზოგადოების საწესდებო კაპიტალში შეადგენდა 25%-ს, ხოლო საზოგადოების საწესდებო კაპიტალი – 2 000 000 ლარს. ერთი აქციის ნომინალური ღირებულება კი შეადგენდა 100 ლარს. 2000 წლის 31 იანვარს „ექსპორტ-იმპორტ ბანკი“ და „დისკონტ ბანკი“ გაერთიანდნენ და დარეგისტრირდნენ სააქციო საზოგადოებად კ/ბ „ა-ის გ.“. აღნიშნულის თაობაზე მოსარჩელისათვის არაფერი იყო ცნობილი. მოპასუხე კ/ბ „ა-ის გ.“ თავისი 2003 წლის 04 ივლისის №2/113 წერილით იტყობინებოდა, რომ ა. ი. არ იყო აღნიშნული საზოგადოების დამფუძნებელი. ა. ი. ისე ამორიცხეს აქციონერთა რიგებიდან, რომ ამის შესახებ მან არაფერი იცოდა, რის შედეგადაც მოსარჩელემ დაკარგა აქციები, რომლის ნომინალური ღირებულება შეადგენდა 500 000 ლარს, საწესდებო კაპიტალის 25%-ს. 2000 წლის 31 იანვრიდან სამოქალაქო კოდექსის 411-ე და 869-ე მუხლების საფუძველზე მოსარჩელემ უნდა მიიღოს მიუღებელი შემოსავალი ბანკთაშორის საკრედიტო აუქციონის მიერ დადგენილი საპროცენტო განაკვეთის შესაბამისად. მითითებული პერიოდისათვის ფიქსირებული საპროცენტო განაკვეთი შეადგენს თვეში 1%-ს, 39 თვეში 39%, ე.ი. 195 000 ლარს დამატებული მთლიანი თანხა, რაც მთლიანობაში 200 850 ლარია, აქედან გამომდინარე, მოსარჩელემ მოითხოვა აქციების ღირებულება 500 000 ლარი და მიუღებელი შემოსავალი 200 850 ლარი, რაც ერთობლიობაში შეადგენდა 700 850 ლარს.

მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს უსაფუძვლობის გამო.

თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა კოლეგიის 2004 წლის 29 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ა. I-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

კოლეგიის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ა. I-ის წარმომადგენლებმა. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2005 წლის 16 ივნისის განჩინებით ა. I-ის საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო და სამეწარმეო საქმეთა კოლეგიის 2004 წლის 29 დეკემბრის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს სხვა შემადგენლობას.

საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 442-ე მუხლის მეორე ნაწილის საფუძველზე, საქმე განსახილველად გადაეგზავნა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას.

2005 წლის 11 აგვისტოს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის დადგენილებით შეიცვალა სსკბ „ა-ის გ-ის“ სახელწოდება და ეწოდა სს „ბ.ს.რ.ბ.“.

2007 წლის 13 ივლისის სასამართლო სხდომაზე მოსარჩელის წარმომადგენლის შუამდგომლობის საფუძველზე, ა. ი. სასარჩელო მოთხოვნაზე მოპასუხეების თ. ჭ-იას, ვ. ლ-ძის, გ. ჯ-შვილის, მ. კ-იას, გ. გ-იას, რ. ს-შვილის, ზ. ს-შვილის, ლ. გ-იას, გ. ნ-ძის მიმართ შეწყდა საქმის წარმოება, შესაბამისად, მოპასუხედ საქმეში დარჩა სს „ბ.ს.რ.ბ.“.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 7 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ა. I-ის სარჩელი დაკმაყოფილა, სს „ბ.ს. რ. B-ს“ მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 500 000 ლარი.

სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

1997 წლის 25 სექტემბერს მოსარჩელე ა. ი. წარმოადგენდა სს „ე.ი.ბ-ის“ (ე-ის) აქციონერს და ამავე საზოგადოების სამეთვალყურეო საბჭოს წევრს;

ა. ი-ის წილი საზოგადოების საწესდებო კაპიტალში შეადგენდა 25%;

სააქციო საზოგადოების საწესდებო კაპიტალი შეადგენდა 2 000 000 ლარს;

ერთი აქციის ნომინალური ღირებულება იყო 100 ლარი.

„ექსიმბანკის“ სამეთვალყურეო საბჭოს 1999 წლის 30 დეკემბრის სხდომის ოქმის საფუძველზე მოხდა სს „ექსპორტ იმპორტ ბანკისა“ და სს „დისკონტ-ბანკის“ შერწყმა 2000 წლის 31 იანვრიდან და ჩამოყალიბდა მათი სამართალმემკვიდრე ახალი საზოგადოება „ა-ის გ.“.

სს კბ „ა-ის გ-ის“ 2003 წლის 4 ივლისის წერილში აღნიშნულია, რომ მოსარჩელე ამ ბანკის დამფუძნებელს არ წარმოადგენს.

ა. ი-მა იმის შესახებ, რომ 2000 წლის 31 იანვრიდან იგი გაყვანილ იქნა პარტნიორთა რიგებიდან, შეიტყო მხოლოდ სს კბ „აბ-ის გ-ის“ 2003 წლის 4 ივლისის წერილით.

სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელე უსაფუძვლოდ გაიყვანეს პარტნიორთა რიგებიდან, რის გამოც მან დაკარგა აქციები, რომლის ნომინალური ღირებულება შეადგენდა 500 000 ლარს, საწესდებო კაპიტალის 25%, რაც დასტურდება საქართველოს ეროვნულ ბანკში წარდგენილი 1999 წლის 30 ნოემბრის ექსპორტ-იმპორტ ბანკის მიერ გაცემული და დირექტორატის (გამგეობის) თავმჯდომარის ხელმოწერილი აქციონერთა სიით.

სასამართლომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 317-ე მუხლის პირველ ნაწილზე მითითებითა და მეწარმეთა შესახებ კანონის 51.1 და 53-ე მუხლების შესაბამისად, მიიჩნია, რომ სადავო ურთიერთობის მიმართ უნდა გამოყენებულიყო სამოქალაქო კოდექსის ნორმებიც.

სასამართლომ ზემოთ ჩამოთვლილ ფაქტობრივ გარემოებებზე დაყრდნობით დაასკვნა, რომ პარტნიორთა რიგებიდან უსაფუძვლოდ გამოყვანის გამო მოსარჩელემ დაკარგა აქციები, რომლის ნომინალური ღირებულება შეადგენდა 500 000 ლარს _ საწესდებო კაპიტალის 25%.

სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხის მსჯელობა იმის თაობაზე, რომ ა. ი. სს „ე.-ს ბ-ში“ ფლობდა 1890 ცალ აქციას ნომინლური ღირებულებით 189 000 ლარს და არა 5000 ცალ აქციას ნომინალური ღირებულებით 500 000 ლარს. აღნიშნულის უარსაყოფად სასამართლომ მიუთითა საქმეში არსებულ, საქართველოს ეროვნულ ბანკში წარდგენილ 1999 წლის 30 ნოემბრის ექსპორტ-იმპორტ ბანკის მიერ გაცემულ და დირექტორატის (გამგეობის) თავმჯდომარის ხელმოწერილ აქციონერთა სიაზე, საიდანაც ცალსახად დასტურდებოდა, რომ ა. I-ს ეკუთვნოდა ექსიმბანკის აქციათა 25%, რაც თანხობრივად უდრის 500 000 ლარს.

სასამართლომ მოპასუხის ახსნა-განმრტების მიხედვით დადგენილად მიიჩნია, რომ ბანკების შერწყმის შედეგად აქციები გადანაწილდა ახალ აქციონერებს შორის, შესაბამისად, სასამართლოს ჩათვალა, რომ შეუძლებელი იყო პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენა.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში სააპელაციო წესით გაასაჩივრა სს „ბ.ს.რ.ბ-მა“, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა ხანდაზმულობის გამო.

სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას სს „ბ.ს.რ.ბ.“ შეიცვალა მისი უფლებამონაცვლით – სს ‘’ბ. თ. ე. ბ-ით”.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 9 თებერვლის განჩინებით სს „ბ. B-ის“ სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 07 ნოემბრის გადაწყვეტილება გასაჩივრებულ ნაწილში და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის მიერ დადგენილი შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

1997 წლის 25 სექტემბერს მოსარჩელე ა. ი. წარმოადგენდა სს „ექსპორტ იმპორტ ბანკის“ (ექსიმბანკის) აქციონერს და ამავე საზოგადოების სამეთვალყურეო საბჭოს წევრს.

ა. ი-ს წილი საზოგადოების საწესდებო კაპიტალში შეადგენდა 25%.

ერთი აქციის ნომინალური ღირებულება იყო 100 ლარი.

„ექსიმბანკის“ სამეთვალყურეო საბჭოს 1999 წლის 30 დეკემბრის სხდომის ოქმის საფუძველზე მოხდა სს „ესპორტ იმპორტ ბანკისა“ და სს „დისკონტ-ბანკის“ შერწყმა. 2000 წლის 31 იანვრიდან და ჩამოყალიბდა მათი სამართალმემკვიდრე ახალი საზოგადოება „ა-ის გ.“.

სს კბ „ა-ის გ-ის“ 2003 წლის 4 ივლისის წერილში აღნიშნულია, რომ მოსარჩელე ამ ბანკის დამფუძნებელს არ წარმოადგენს.

ა. ლ.ი-მა იმის შესახებ, რომ 2000 წლის 31 იანვრიდან იგი გაყვანილი იქნა პარტნიორთა რიგებიდან, შეიტყო მხოლოდ სს კბ „ა-ის გ-ის“ 2003 წლის 4 ივლისის წერილით.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება სარჩელის ხანდაზმულობასთან დაკავშირებით, რის სამართლებრივ საფუძვლადაც აპელანტი მიუთითებდა ,,მეწარმეთა შესახებ” საქართველოს კანონის 15.2. მუხლს, რომლის თანახმად დაუშვებელია პარტნიორთა კრების, აგრეთვე სამეთვალყურეო საბჭოს გადაწყვეტილებათა გასაჩივრება კრების ოქმის შედგენიდან 2 თვის გასვლის შემდეგ, ვინაიდან აღნიშნა, რომ განსახილველ შემთხვევაში დავის საგანს წარმოადგენდა ზიანის ანაზღაურება, რაც აქციონერთა რიგებიდან გაყვანამ წარმოშვა. ანუ, ამ შემთხვევაში უნდა გამოყენებულიყო მეწარმეთა შესახებ კანონის 15.1 მუხლი, ამასთან, სასამართლომ აღნიშნა, რომ იმ შემთხვევაშიც კი თუ დაუშვებდა, რომ მოსარჩელეს თავისი უფლების დარღვევის შესახებ უნდა შეეტყო არაუგვიანეს 2000 წლის გაზაფხულისა, მას სარჩელი წარდგენილი ჰქონდა 15.1 მუხლით დაწესებულ 5 წლიან ვადაში, რის გამოც სასარჩელო მოთხოვნა ვერ მიიჩნეოდა ხანდაზმულად. თუმცა პალატამ დადგენილად მიაჩნია, რომ მოსარჩელემ თავისი უფლების დარღვევის შესახებ შეიტყო მხოლოდ 2003 წლის 4 ივლისის შემდეგ, სარჩელი კი წარადგინა 2003 წლის 09 ოქტომბერს.

აპელანტის პოზიციას ზიანის ამ ოდენობით დაკისრების არამართლებულობასთან დაკავშირებით, პალატამ ნაწილობრივ გაიზიარა და ჩათვალა, რომ დამატებით გამოკვლევას საჭიროებდა ზიანის ანაზღაურების ოდენობასთან დაკავშირებული ფაქტები, ვინაიდან საქმეში წარმოდგენილი დოკუმენტებით ვერ დასტურდებოდა რეალურად მოხდა თუ არა 1998 წლის 6 მაისის გადაწყვეტილებით აქციონერთა მიერ დათქმული, განცხადებული საწესდებო კაპიტალის გაზრდილი ოდენობის ფაქტობრივი განაღდება და მოახდინა თუ არა ა. I-მა საწესდებო კაპიტალში მისი წილის (25%) პროპორციულად შენატანის განხორციელება კაპიტალის გაზრდისთვის.

აღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ა. ი-ის წარმომადგენელმა თ. რ-ძემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სს „ბ. ბანკისათვის“ ა. I-ის სასარგებლოდ 500 000 ლარის გადახდა შემდეგი საფუძვლებით:

კასატორის აზრით, სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რამაც არსებითად იმოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, კერძოდ, სასამართლომ უარყო შეჯიბრებითობის პრინციპი და დაუბრუნდა ადრე მოქმედ ინკვიზიციურობის პრინციპს, რომელიც ამჟამად მოქმედებს მხოლოდ ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში, რითაც სათავე დაუდო სწორედ ინკვიზიციურობის პრინციპის მთლიანად შემოღებას სამოქალაქო სამართლის პროცესში, რაც განსხვავებულად ჩამოაყალიბებს სასამართლო პრაქტიკას, რაც კასატორის მოსაზრებით ყოვლად დაუშვებელია.

კასატორის განმარტებით, სასამართლომ ტენდენციურობა გამოიჩინა, როდესაც იმსჯელა მხოლოდ აქციონერთა სიაზე და სრულიად უგულებელყო მსგავსი შინაარსის ორი დოკუმეტი: დამფუძნებლებს შორის განცხადებული და განაღდებული საწესდებო ფონდის განაწილების ცხრილი 1998 წლის მე-4 კვარტლის მდგომარეობით და ასეთივე ცხრილი 1997 წლის მესამე კვარტლის მდგომარეობით;

ამას გარდა, სააპელაციო სასამართლომ არავითარი ყურადღება არ მიაქცია იმ გარემოებას, რომ მოსარჩელემ ვერ შეძლო მისთვის საჭირო მტკიცებულებების მოპოვება თავად მოპასუხე ბანკიდან. ამასთან არავის დაუყენებია საკითხი იმის თაოაბზე, რომ 1999 წლის ბოლოსათვის ბანკის საწესდებო კაპიტალი არ იყო 2 000 000 ლარი და, რომ სწორედ ამ თანხამდე შეივსო საწესდებო კაპიტალი 1999 წლის ბოლოსათვის, თუმცა, კასატორის აზრით, სასამართლომ აღნიშნულ საკითხთან მიმართებაშიც გამოიჩინა ტენდენციურობა და გადაწყვეტილებაში სადავო გახადა აქციონერთა მიერ დათქმული, განცხადებული საწესდებო კაპიტალის გაზრდილი ოდენობის ფაქტობრივი განაღდების ფაქტი.

კასატორის განმარტებით, უსუსურია სასამართლოს მითითება „მეწარმეთა შესახებ“ კანონის 51.2 მუხლზე, მათ მიერ წარდგენილი დოკუმენტების საწინააღმდეგოდ, ვინაიდან თავად ბანკს არ შეუსრულებია კანონის ამ ნორმის მოთხოვნები 1997 წლის 25 სექტემბრის შემდეგ და არც რაიმე საწინააღმდეგო მტკიცებულება 2007 წლის აპრილის შემდგომ სასამართლოსათვის არ წარუდგენია, შესაბამისად, სასამართლომ არასწორად განმარტა „მეწარმეთა შესახებ“ კანონი, რასაც შედეგად მოჰყვა საქმეზე არასწორი გადაწყვეტილების გამოტანა.

კასატორის აზრით, სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის იმპერატიული მოთხოვნები, სააპელაციო საჩივარში მოყვანილ გარემოებებზე, ა. I-ის მიერ საწესდებო კაპიტალში დამატებითი შენატანის თითქოსდა არ შეტანის თაობაზე (რომლის შესახებაც საქმის განხილვისას მოწინააღმდეგე მხარის მიერ ფაქტობრივად ყურადღება არ ყოფილა გამახვილებული), რაც არ იყო კონკრეტულ მტკიცებულებებზე დაფუძნებული და მხოლოდ ზოგად ხასიათს ატარებდა, მაშინ როდესაც მითითებული მუხლის თანახმად, საქმის გარემოებების დადასტურება ან უარყოფა სავალდებულოა მოხდეს მხოლოდ საამისოდ აუცილებელი მტკიცებულებებით.

ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, კასატორმა აღნიშნა, რომ სააპელაციო სასამართლო გადაწყვეტილების გამოტანისას გასცდა თავის უფლება-მოვალეობებს, დააღრვია საპროცესო კანონის იმპერატიული მოთხოვნები, რის გამოც მოითხოვა უკანონო გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სს „ბ. ბ-თვის“ ა. I-ის სასარგებლოდ 500 000 ლარის გადახდა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატამ შეისწავლა საქმის მასალები, საკასაციო საჩივრის საფუძვლები და თვლის, რომ საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 385-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, სააპელაციო სასამართლო აუქმებს გადაწყვეტილებას და საქმეს უბრუნებს პირველი ინსტანციის სასამართლოს ხელახლა განსახილველად, თუ ადგილი აქვს 394-ე მუხლით გათვალისწინებულ შემთხვევებს. ამ მუხლის მე-2 ნაწილი იმავდროულად არ ადგენს საქმის პირველ ინსტანციაში დაბრუნების აუცილებლობას და შესაძლებლობას აძლევს სასამართლოს თვითონ მიიღოს გადაწყვეტილება. ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის პირველი ინსტანციის სასამართლოსათვის უკან დაბრუნება, ისევე როგორც საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება, სააპელაციო სასამართლოს უფლებაა და არა ვალდებულება. მიუხედავად ამისა, აღნიშნული არ გულისხმობს, რომ სააპელაციო სასამართლოს უფლებამოსილება შეუზღუდავია პირველი ინსტანციის სასამართლოსათვის საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნებასთან მიმართებაში. ასეთი მიდგომა ეწინააღმდეგება ეფექტური მართლმსაჯულებისა და პროცესუალური ეკონომიის პრინციპებს, რითაც მოცემულ შემთხვევაში შებოჭილია სააპელაციო სასამართლო. ამიტომ სააპელაციო სასამართლომ, რომელიც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის თანახმად ასევე საქმის არსებითად განმხილველი სასამართლოა, პირველი ინსტანციის სასამართლოს საქმე უკან უნდა დაუბრუნოს მხოლოდ გამონაკლის შემთხვევებში, როდესაც მას თავად რეალურად გაუჭირდება ფაქტობრივი გარემოებების დადგენა ან მნიშვნელოვნად დაირღვა საპროცესო ნორმები, რაც ართულებს საქმის განხილვას სააპელაციო სასამართლოში. ასევე კონკრეტული საქმის გარემოებების გათვალისწინებით, მართლაც მიზანშეწონილია საქმის უკან დაბრუნება.

მოცემულ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლო საქმის პირველ ინსტანციაში დაბრუნების საფუძვლად მიუთითა, რომ დამატებით გამოკვლევას საჭიროებს ეროვნული ბანკისადმი წარდგენილი აქციონერთა სია, ვინაიდან მხოლოდ ამ დოკუმენტით ვერ დასტურდებოდა რეალურად მოხდა თუ არა 1998 წლის 6 მაისის გადაწყვეტილებით აქციონერთა მიერ დათქმული, განცხადებული საწესდებო კაპიტალის გაზრდილი ოდენობის ფაქტობრივი განაღდება და მოახდინა თუ არა ა. ი-მა საწესდებო კაპიტალში მისი წილის (25%) პროპორციულად შენატანის განხორციელება კაპიტალის გაზრდისთვის. სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ საქალაქო სასამართლომ უნდა შეაფასოს ეს მტკიცებულება მისი შინაარსის შემოწმების გზით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ აღნიშნული გარემოებები, რასაც სააპელაციო სასამართლო გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძვლად უთითებს, არ განეკუთვნება ისეთ გარემოებებს, რომლის გამოც გამართლებული იქნებოდა მოცემულ შემთხვევაში საქმის უკან გადაგზავნა. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ შეიცავს კონკრეტულ მითითებას სააპელაციო სასამართლოს მიერ აღნიშნული საკითხის თავად შემოწმების შეუძლებლობაზე, რამაც რაიონულ სასამართლოში საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნების აუცილებლობა განაპირობა. სააპელაციო სასამართლოს სავსებით შეეძლო, თავად შეემოწმებინა და გამოერკვია აღნიშნული საკითხი.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არის დასაბუთებული საქმის პირველი ინსტანციის სასამართლოში ხელახლა განსახილველად უკან დაბრუნების აუცილებლობა და სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 385-ე მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის თავად გადაწყვეტის შეუძლებლობა.

რაც შეეხება კასატორის მოთხოვნას საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე დავის არსებითად გადაწყვეტის გზით ახალი გადაწყვეტილების მიღების თაობაზე, საკასაციო სასამართლო მოკლებულია აღნიშნულ საკითხზე მსჯელობის შესაძლებლობას. მოცემულ შემთხვევაში ასეთი გადაწყვეტილების გამოტანა საკასაციო სასამართლოს მიერ პროცესუალურად შეუძლებელია, ვინაიდან საქმეზე ჯერ არ არსებობს არსებითი განხილვის შედეგად გამოტანილი სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება, ხოლო საკასაციო სასამართლო მის მიერ საბოლოო გადაწყვეტილების გამოტანის საკითხს წყვეტს მხოლოდ სააპელაციო სასამართლოს ასეთი გადაწყვეტილების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების შემდგომ.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

ა. ი-ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

გაუქმდეს ამ საქმეზე თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 9 თებერვლის განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;

სასამართლო ხარჯები განისაზღვროს საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებისას;

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. სულხანიშვილი

მოსამართლეები: რ. ნადირიანი

თ. თოდრია