საქართველოს უზენაესი სასამართლო

განჩინება

საქართველოს სახელით

¹ას-480-720-08 6 ოქტომბერი, 2008წ.

¹ თბილისი

სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მიხეილ გოგიშვილი (თავმჯდომარე),

ლალი ლაზარაშვილი (მომხსენებელი), ნუნუ კვანტალიანი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი _ შპს “ .. ..” (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარეები _ თ. თ-ური, ი. ც-აია, ე. გ-შვილი (მოსარჩელეები)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 23 იანვრის განჩინება

დავის საგანი _ მიუღებელი ხელფასის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2005 წლის 1 თებერვალს თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონულ სასამართლოს სახელფასო დავალიანების ანაზღაურების შესახებ სასარჩელო განცხადებით მიმართეს თ. თ-ურმა, ი. ც-აიამ და ე. გ-შვილმა მოპასუხე შპს “ .. ..” მიმართ.

მოსარჩელეები აღნიშნავდნენ, რომ წლების განმავლობაში მუშაობდნენ მოპასუხე ორგანიზაციაში ...ის თანამდებობაზე და ხელფასის სახით იღებდნენ 56 ლარს. 2000 წელს ბავშვთა საავადმყოფო რეგისტრაციაში გატარდა შპს-ს სახით, რის შემდეგაც მათ ხელფასი შეუმცირდათ. სამი წლის განმავლობაში, 4-5 თვის გარდა, მათთვის ეს შემცირებული თანხაც არ მიუციათ, რის გამოც რამდენჯერმე მიმართეს საავადმყოფოს დირექტორს _ ზ. ქ-ს და მთავარ ბუღალტერს _ გ. ი-ს, მაგრამ პასუხი არ მიუღიათ. მოსარჩელეების განმარტებით, მოპასუხე ორგანიზაციის სახელფასო დავალიანება თ. თ-ის მიმართ შეადგენდა 1503 ლარს, ე. გ-ის მიმართ _ 1600 ლარს, ხოლო ი. ც-ს მიმართ _ 1620 ლარს (ტომი 1, ს.ფ. 1-2; 100-102).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 2 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით თ. თ-ის, ი. ც-ს და ე. გ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, შპს “ .. ..” თ. თ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა ორი თვის გამოსასვლელი თანხა 60 ლარი, 2000 წლის აპრილის თვის მიუღებელი ხელფასი _ 30 ლარი და 83 თეთრი, მაისის თვის _ 21 ლარი და 81 თეთრი; ე. გ-ის სასარგებლოდ _ ორი თვის გამოსასვლელი თანხა 60 ლარი, 2000 წლის აპრილის თვის მიუღებელი ხელფასი _ 34 ლარი და 45 თეთრი, მაისის თვის _ 27 ლარი და 11 თეთრი; ი. ც-ს სასარგებლოდ _ ორი თვის გამოსასვლელი თანხა 60 ლარი, 2000 წლის აპრილის თვის მიუღებელი ხელფასი 22 ლარი და 35 თეთრი, მაისის თვის _ 33 ლარი და 19 თეთრი (ტომი 1, ს.ფ. 144-146).

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს თ. თ-ურმა, ი. ც-აიამ და ე. გ-მა, რომლებმაც მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება სარჩელის დაუკმაყოფილებელ ნაწილში და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება (ტომი 1, ს.ფ. 150-153).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 24 იანვრის დაუსწრებელი გადაწყვეტილებით თ. თ-ის, ე. გ-ისა და ი. ც-ს სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 2 ოქტომბრის გადაწყვეტილება თ. თ-ის, ე. გ-ისა და ი. ც-ს სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; თ. თ-ის, ე. გ-ისა და ი. ც-ს სარჩელი მიუღებელი ხელფასის ანაზღაურების თაობაზე დაკმაყოფილდა, შპს “ .. ..” თ. თ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 1391 ლარის, ე. გ-ის სასარგებლოდ _ 1479 ლარის, ი. ც-ს სასარგებლოდ _ 1505 ლარის გადახდა (ტომი 1, ს.ფ. 171-178).

დაუსწრებელ გადაწყვეტილებაზე საჩივარი შეიტანა შპს “ .. ..-მ”. საჩივრის ავტორი სასამართლო სხდომაზე გამოუცხადებლობის მიზეზად მიუთითებდა იმ გარემოებაზე, რომ შპს “ .. ..” წარმომადგენელმა გ. ი-მა ავადმყოფობის გამო ვერ შეძლო მასზე დასწრება და აღნიშნულის შესახებ სასამართლოსათვის წინასწარ შეტყობინება. სასამართლო სხდომაზე გამოცხადება ვერ მოახერხა აგრეთვე შპს “ .. ..-ს” დირექტორმა ზ. ქ-მ, ვინაიდან მიმდინარეობდა აღნიშნული იურიდიული პირის ლიკვიდაცია და მას დავალებული ჰქონდა სალიკვიდაციო პროცესის ხელმძღვანელობა, ხოლო სხვა თანამშრომლები დროებით დათხოვნილნი იყვნენ სამსახურიდან, რამაც ხელი შეუშალა სასამართლო პროცესისათვის წარმომადგენლის უზრუნველყოფას.

ზემოთქმულის გათვალისწინებით, საჩივრის ავტორი სასამართლო სხდომაზე მხარისა და მისი წარმომადგენლის გამოუცხადებლობას საპატიოდ მიიჩნევდა, რის გამოც გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გაუქმებას, ხოლო საქმის განხილვა განახლებას ექვემდებარებოდა.

გარდა ამისა, შპს “ .. ..-ს” განმარტებით, მართალია, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 230-ე მუხლის პირველ ნაწილში გათვალისწინებულ გარემოებათა არსებობისას სარჩელში მითითებული გარემოებები დამტკიცებულად ითვლება, მაგრამ ამავე მუხლის მეორე ნაწილიდან გამომდინარე, სარჩელი მხოლოდ იმ შემთხვევაში დაკმაყოფილდება, თუ ეს გარემოებები იურიდიულად ამართლებენ სასარჩელო მოთხოვნას, რასაც მოცემულ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონდა. საქმეში არსებული მტკიცებულებები სრულიად ასაბუთებდა, რომ მოსარჩელეებს შრომის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული გასამრჯელო მიღებული ჰქონდათ, აღნიშნული გასამრჯელო კი მხარეთა შორის დადებული შრომითი ხელშეკრულების შესაბამისად ანაზღაურებას ექვემდებარებოდა არა ყოველთვიური ხელფასის სახით, არამედ შეთანხმებული წესით: ყოველ მორიგეობაზე 4 ავადმყოფის მიღების შემთხვევაში, შვიდი მორიგეობა _ 30 ლარი.

შპს “ .. ..” არასწორად მიიჩნევდა მოცემული დავის გადაწყვეტისას შრომის კანონთა კოდექსის 96-ე მუხლის გამოყენებას. კანონის აღნიშნული ნორმა, რომელიც სამსახურიდან მუშაკის დათხოვნისას საბოლოო ანგარიშსწორების წესს არეგულირებდა მოქმედი შრომის კოდექსით გაუქმებული იყო, რის გამოც სააპელაციო სასამართლოს უნდა გამოეყენებინა ახალი შრომის კოდექსის 32-ე მუხლის მე-2 ნაწილი, რომლის თანახმად, დასაქმებულის ბრალით გამოწვეული იძულებითი მოცდენა არ ანაზღაურდება (ტომი 1, ს.ფ. 296; 302-304).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 7 მაისის განჩინებით შპს “ .. ..-ს” საჩივარი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 24 იანვრის დაუსწრებელ გადაწყვეტილებაზე სასამართლოს მიერ განსაზღვრულ ვადაში ხარვეზის შეუვსებლობის გამო დატოვებულ იქნა განუხილველად (ტომი 1, ს.ფ. 271-275).

მითითებული განჩინება კერძო საჩივრით გაასაჩივრა შპს “ .. ..-მ” (წარმომადგენელი გ. ი-ი), რომელმაც მოითხოვა სააპელაციო საჩივრის ხარვეზის შევსების შესახებ სააპელაციო სასამართლოს 2007 წლის 23 თებერვლისა და ამავე სასამართლოს 2007 წლის 7 მაისის განჩინებების გაუქმება და საჩივრის დასაშვებობის შესამოწმებლად საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება (ტომი 1, ს.ფ. 302-304).

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2007 წლის 10 სექტემბრის განჩინებით შპს “ .. ..-ს” კერძო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 7 მაისის განჩინება და შპს “ .. ..-ს” საჩივრის დასაშვებობის შესამოწმებლად საქმე დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს (ტომი 1, ს.ფ. 344-350).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 25 ოქტომბრის განჩინებით შპს “ .. ..-ს” საჩივარი მიღებულ იქნა განსახილველად (ტ.2, ს.ფ. 3-6).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 23 იანვრის განჩინებით შპს “ .. ..-ს” საჩივარი დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გაუქმებისა და საქმის განხილვის განახლების შესახებ არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 24 იანვრის დაუსწრებელი გადაწყვეტილება.

საჩივრის ავტორის მიერ წარმოდგენილი შპს “ .. ..-ს” ცნობა, საიდანაც ირკვევა, რომ საშობაო დღეებში გ. ი-ი გაცივდა და მისი მკურნალობა გრძელდებოდა ერთი თვის განმავლობაში, სააპელაციო სასამართლომ არ მიიჩნია მხარის პროცესზე გამოუცხადებლობის საპატიო მიზეზად, ვინაიდან სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 215-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, მასში პირდაპირ არ იყო მითითებული გ. ი-ის სასამართლო პროცესზე გამოცხადების შეუძლებლობის შესახებ. აღნიშნული თვალსაზრისით საკითხის შეფასებისას სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება მიაქცია შპს “ .. ..-ს” თავდაპირველ განმარტებას, სადაც საქმის განხილვაზე გამოუცხადებლობის საპატიო მიზეზად საჩივრის ავტორი მიუთითებდა მხოლოდ გ. ი-ის დის გარდაცვალებას. გარდა ამისა, სააპელაციო სასამართლოში საქმის ზეპირი განხილვისას შპს “ .. ..-ს” წარმომადგენელმა თავად განმარტა, რომ მას საავადმყოფოში არ უმკურნალია, არამედ იგი მკურნალობდა სახლში მისი ექიმი შვილის მეთვალყურეობის ქვეშ. სააპელაციო სასამართლომ ნიშანდობლივად მიიჩნია ისიც, რომ გ. ი-ი მოცემულ დავაში მონაწილეობდა არა როგორც ფიზიკური პირი, არამედ როგორც იურიდიული პირის წარმომადგენელი, რაც შპს .. ..-ს” ავალდებულებდა წარმომადგენლობითი უფლებამოსილება სხვა პირისათვის მიენიჭებინა, რათა უზრუნველეყო სასამართლო სხდომაზე გამოცხადება ან პროცესზე გამოუცხადებლობის მიზეზების სასამართლოსათვის დროულად შეტყობინება.

სააპელაციო სასამართლომ მხარის პროცესზე გამოუცხადებლობის საპატიო მიზეზად არც ის გარემოება მიიჩნია, რომ მიმდინარეობდა შპს “ .. ..-ს” ლიკვიდაცია და სასამართლოში საქმის განხილვის დროს ყველა თანამშრომელი დროებით დათხოვნილი იყო სამუშაოდან, რამდენადაც შპს “ .. ..-ს” შეეძლო წარმომადგენლობითი უფლებამოსილება მიენიჭებინა არამარტო თავისი თანამშრომლისათვის, არამედ სხვა პირისთვისაც, მითუმეტეს 2007 წლის 24 იანვარს დანიშნული სასამართლო სხდომის შესახებ მხარისა და მისი წარმომადგენლისათვის ცნობილი იყო ჯერ კიდევ 2006 წლის 20 დეკემბერს და შესაბამისად, მხარეს საკმარისი დრო ჰქონდა, უზრუნველეყო სასამართლო სხდომაზე წარმომადგენლის გამოცხადება ან პროცესზე გამოუცხადებლობის მიზეზებზე დროულად ეცნობებინა სასამართლოსათვის.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა საჩივრის ავტორის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ სააპელაციო სასამართლო არ იყო უფლებამოსილი გამოეტანა დაუსწრებელი გადაწყვეტილება, ვინაიდან სარჩელში მითითებული გარემოებები იურიდიულად არ ამართლებდა სასარჩელო მოთხოვნას. მოცემულ შემთხვევაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 230-ე მუხლის პირველი ნაწილისა და ამავე კოდექსის 387-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ჩაითვალა აპელანტების ახსნა-განმარტებასა და სარჩელში მითითებული შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: მოსარჩელეები 2005 წლის 4 იანვრამდე მუშაობდნენ შპს “ .. ..-ში” და მისაღები ჰქონდათ 2001-2004 წლების გაუცემელი ხელფასი შემდეგი ოდენობით: თ. თ-ს _ 1503 ლარი, ე. გ-ს _ 1600 ლარი, ი. ც-ს _ 1620 ლარი. რამდენადაც პირველი ინსტანციის სასამართლომ სარჩელი არ დააკმაყოფილა მოპასუხისათვის თ. თ-ის სასარგებლოდ 1391 ლარის, ე. გ-ის სასარგებლოდ _ 1479 ლარის და ი. ც-ს სასარგებლოდ _ 1505 ლარის დაკისრების ნაწილში, აპელანტების მოთხოვნას სწორედ აღნიშნული თანხების ოდენობით მიუღებელი ხელფასის ანაზღაურება წარმოადგენდა. აპელანტების მტკიცებით, სარჩელის დაუკმაყოფილებელი ნაწილით მოთხოვნილი მიუღებელი ხელფასის მოპასუხის მიერ მოსარჩელეთათვის გადახდის დამადასტურებელი მტკიცებულებები მოპასუხის მიერ წარდგენილი არ იყო. აქედან გამომდინარე, დადასტურებულად ჩაითვალა, რომ მითითებული თანხები მოპასუხეს მოსარჩელეთათვის არ გადაუხდია. აღნიშნული დამტკიცებულად მიჩნეული გარემოება შრომის კანონთა კოდექსის 96-ე მუხლის შესაბამისად იურიდიულად ამართლებდა მოსარჩელეთა მოთხოვნას მათ სასარგებლოდ მიუღებელი ხელფასის მოპასუხისათვის დაკისრების თაობაზე, ვინაიდან კანონის დასახელებული ნორმის თანახმად, მუშას ან მოსამსახურეს, მისი დათხოვნისას საწარმოსაგან, დაწესებულებისაგან, ორგანიზაციისაგან კუთვნილი მთელი თანხა ეძლევა დათხოვნის დღეს. თუ მუშაკი დათხოვნის დღეს არ მუშაობდა, მაშინ შესაბამისი თანხა გადაცემული უნდა ყოფილიყო არაუგვიანეს შემდეგი დღისა დათხოვნილი მუშაკის მიერ ანგარიშსწორების შესახებ მოთხოვნის წარდგენიდან.

სააპელაციო სასამართლომ სადავო ურთიერთობის მოსაწესრიგებლად ადრე მოქმედი შრომის კანონთა კოდექსის 96-ე მუხლის გამოყენების მართებულობა იმით დაასაბუთა, რომ ახალი შრომის კოდექსი მის ამოქმედებამდე წარმოშობილი შრომითი ურთიერთობების მიმართ მოქმედებს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ ეს ურთიერთობები აღნიშნული კოდექსის ამოქმედების შემდეგაც გრძელდება (შრომის კოდექსის 53-ე მუხლი), რასაც სადავო შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონია, მოსარჩელეებსა და მოპასუხეს შორის შრომითი ურთიერთობები წარმოიშვა და დამთავრდა ახალი შრომის კოდექსის ამოქმედებამდე (ტომი 2, ს.ფ. 42-51).

სააპელაციო სასამართლოს დასახელებული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს “ .. ..”, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება.

საკასაციო საჩივარში საუბარია სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების აბსოლუტური საფუძვლის არსებობაზე, კერძოდ, სასამართლო სხდომაზე კანონით დადგენილი წესით მხარის მიუწვევლობაზე, რაც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის “ბ” ქვეპუნქტის თანახმად, გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების საფუძველს წარმოადგენს.

კასატორის აზრით, ზემოაღნიშნული საპროცესო ნორმის დარღვევას ადასტურებს ის გარემოება, რომ საქმის განმხილველმა სასამართლომ სრულყოფილად არ შეამოწმა მხარეთა და მათ წარმომადგენელთა უფლებაუნარიანობა და სასამართლო სხდომა ჩაატარა მოპასუხის წარმომადგენლის დასწრების გარეშე. მითითებულ სხდომაზე შპს “ .. ..-ს” სახელით წარმოდგენილი პირი გ. ი-ი იმ დროისათვის საზოგადოების თანამშრომელს არ წარმოადგენდა და შესაბამისად, მის ინტერესებს ვერ დაიცავდა. გ. ი-ისათვის წარმომადგენლობითი უფლებამოსილება მინიჭებული ჰქონდა ზ. ქ-ს, რომელიც 2008 წლის 23 იანვრის მდგომარეობით საზოგადოების დირექტორს აღარ წარმოადგენდა. შპს-ს ამჟამინდელ დირექტორ ნ. წ-ისათვის სასამართლო სხდომის დროის შესახებ არ შეუტყობინებიათ. ასეთ შემთხვევაში ნ. წ-ე საზოგადოებიდან გათავისუფლებულ მუშაკს სასამართლოში არ წარადგენდა (ტომი 2, ს.ფ. 65-73).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლების გამოკვლევის შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს “ .. ..-ს” საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს, უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 23 იანვრის განჩინება შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 241-ე მუხლი ამომწურავად არეგულირებს დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძვლებს. აღნიშნული მუხლის თანახმად, დაუსწრებელი გადაწყვეტილება უნდა გაუქმდეს და საქმის განხილვა განახლდეს, თუ არსებობს ამ კოდექსის 233-ე მუხლით გათვალისწინებული საფუძვლები, ან თუ მხარის გამოუცხადებლობა გამოწვეული იყო საპატიო მიზეზით, რომლის შესახებაც მას არ შეეძლო თავის დროზე ეცნობებინა სასამართლოსათვის.

მოცემულ შემთხვევაში დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გაუქმების ერთ-ერთ საფუძვლად საჩივრის ავტორი მიუთითებდა შპს “ .. ..-ს” ცნობაზე, რომელშიც აღნიშნულია, რომ საშობაო დღეებში შპს “ .. ..-ს” წარმომადგენელი გ. ი-ი გაცივდა და მისი მკურნალობა გრძელდებოდა ერთი თვის განმავლობაში (ტომი 1, 264). სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 215-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, საქმის განხილვის გაჭიანურების თავიდან აცილების მიზნით, კანონმდებელი ავადმყოფობის ცნობის წარდგენას მხოლოდ მაშინ მიიჩნევს საქმის განხილვის გადადების საფუძვლად, როდესაც ავადმყოფობა დადასტურებულია სამედიცინო დაწესებულების ხელმძღვანელის მიერ ხელმოწერილი დოკუმენტით, რომელიც პირდაპირ მიუთითებს პროცესზე გამოცხადების შეუძლებლობაზე. შპს “ .. ..-ს” მიერ გაცემულ ავადმყოფობის ცნობაში აღნიშნული შეუძლებლობის შესახებ მითითებული არ ყოფილა, რის გამოც სააპელაციო სასამართლომ სრულიად მართებულად არ მიიჩნია მხარის სასამართლო პროცესზე გამოუცხადებლობა საპატიოდ. ასევე საყურადღებოა, რომ საქმეში წარმოდგენილ მოხსენებით ბარათში გ. ი-ი საქმის განხილვაზე გამოუცხადებლობას უკავშირებდა არა ავადმყოფობას, არამედ დის გარდაცვალებას (ტომი 1, ს.ფ. 246), ხოლო სააპელაციო სასამართლოში საქმის ზეპირი განხილვისას გ. ი-ი თავადვე განმარტავდა, რომ მას საავადმყოფოში არ უმკურნალია, არამედ მკურნალობდა სახლში მისი ექიმი შვილის მეთვალყურეობის ქვეშ (ტომი 2, ს.ფ. 38), რაც ასევე არასარწმუნოს ხდის საჩივრის ავტორის მიერ მითითებულ ზემოაღნიშნულ გარემოებას ავადმყოფობის გამო წარმომადგენლის სასამართლო სხდომაზე გამოუცხადებლობის საპატიობის შესახებ.

კონკრეტულ შემთხვევაში მხარეს წარმოადგენს შპს “ .. ..”, რომელსაც სააპელაციო სასამართლოს 2007 წლის 24 იანვრის სხდომის თაობაზე კანონით დადგენილი წესით ეცნობა 2006 წლის 20 დეკემბერს (ტომი 1, ს.ფ. 159). შესაბამისად, დროის აღნიშნულ მონაკვეთში მხარე ვალდებული იყო, უზრუნველეყო წარმომადგენლობითი უფლებამოსილების მინიჭება პირისათვის, რომელიც შეძლებდა სასამართლო სხდომაში მონაწილეობის მიღებას, ან მისი წარმომადგენლის პროცესზე გამოუცხადებლობის მიზეზებზე სასამართლოსათვის დროულად ეცნობებინა, რაც არ განუხორციელებია. სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვის დროს შპს “ .. ..-ში” მიმდინარე რეორგანიზაცია და დასახელებულ პერიოდში საზოგადოების ყველა თანამშრომლის დროებით სამუშაოდან დათხოვნა, რითაც საჩივრის ავტორი ასაბუთებს სხდომაზე გამოუცხადებლობის საპატიობას, ასევე ვერ განაპირობებს აღნიშნული მოთხოვნის დაკმაყოფილებას, რამდენადაც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 93-ე მუხლიდან გამომდინარე, შპს “ .. ..-ს”, როგორც იურიდიულ პირს, შეეძლო, სასამართლოში მისი ინტერესების შესაბამისად განსაზღვრულ საპროცესო მოქმედებათა უფლებამოსილება მიენიჭებინა არამარტო თანამშრომლისათვის, არამედ სხვა პირისთვისაც.

შპს “ .. ..” სადავოდ ხდის სარჩელში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებების სინამდვილეს, რაც ასევე არ წარმოადგენს დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველს. მოსარჩელეები, რომელთა სააპელაციო საჩივრის მოთხოვნასაც სარჩელის დაუკმაყოფილებელი ნაწილით მოთხოვნილი მიუღებელი ხელფასის ანაზღაურება წარმოადგენდა, მიუთითებდნენ აღნიშნული ხელფასის მათთვის გადაუხდელობაზე, რაც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 230-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, დასახელებული ფაქტობრივი გარემოების დამტკიცებულად მიჩნევის წინაპირობას წარმოადგენდა. აღნიშნული მუხლის თანახმად, თუ სასამართლოს მთავარ სხდომაზე არ გამოცხადდა მოპასუხე, რომელსაც გაეგზავნა შეტყობინება ამ კოდექსის მოთხოვნათა დაცვით და მოსარჩელე შუამდგომლობს დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანაზე, მაშინ სარჩელში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები დამტკიცებულად ითვლება.

ასევე უსაფუძვლოა შპს “.. ..-ს” მითითება სადავო სამართალურთიერთობის მიმართ ახალი შრომის კოდექსის გამოყენების შესახებ. მოცემულ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლომ სწორად გამოიყენა ძველი შრომის კანონთა კოდექსი, რამდენადაც მოსარჩელეებსა და მოპასუხეებს შორის სადავო შრომითი ურთიერთობა ახალი შრომის კოდექსის ამოქმედებამდე წარმოიშვა და დამთავრდა.

საქმის მასალებით უდავოდ დასტურდება, რომ შპს “ .. ..” სააპელაციო სასამართლოს 2008 წლის 23 იანვრის სხდომის თაობაზე გაფრთხილებული იყო სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 70-78-ე მუხლებით დადგენილი წესით. შპს “ .. ..-სათვის” განკუთვნილ საფოსტო გზავნილის ჩაბარების შესახებ შეტყობინებას ხელს აწერს ნ. წ-ე, რომელსაც აღნიშნული შეტყობინება 2007 წლის 5 ნოემბერს ჩაბარდა (ტომი 2, ს.ფ. 12), რის გამოც არასწორია კასატორის მითითება ნ. წ-ის, როგორც საზოგადოების დირექტორისათვის სასამართლო სხდომის დროის შეუტყობინებლობის შესახებ. ამასთან, სააპელაციო სასამართლოსათვის შპს “ .. ..-ს” არ უცნობებია გ. ი-ისათვის წარმომადგენლობითი უფლებამოსილების შეწყვეტის შესახებ და სასამართლო სხდომაზე არც სხვა წარმომადგენლის მონაწილეობა უზრუნველუყვია. ამდენად, უსაფუძვლოა კასატორის მსჯელობა სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების საფუძვლის არსებობის შესახებ იმ მოტივით, რომ კასატორი სხდომის შესახებ არ იყო ინფორმირებული და რომ სხდომას კასატორის არაუფლებამოსილი წარმომადგენელი ესწრებოდა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლის საფუძველზე უცვლელად ტოვებს გასაჩივრებულ განჩინებას.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. შპს “ .. ..-ს” საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2008 წლის 23 იანვრის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.