საქმე N:ას-485-724-08

ას-485-724-08 16 სექტემბერი, 2008 წ.

ქ. თბილისი

სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მიხეილ გოგიშვილი (თავმჯდომარე)

მოსამართლეები:

ნუნუ კვანტალიანი (მომხსენებელი), ლალი ლაზარაშვილი

სხდომის მდივანი – ე. ხაჩიძე

კასატორი _ შპს “გ-ი” (მოპასუხე)

წარმომადგენელი _ ბ. ხ-შვილი

მოწინააღმდეგე მხარე _ ტ. ს-შვილი (მოსარჩელე)

წარმომადგენელი _ კ. კ-იძე

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 2 აპრილის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი _ ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ტ. ს-შვილმა სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს „გ-ის“ მიმართ მატერიალური და მორალური ზიანის ანაზღაურების შესახებ შემდეგი საფუძვლებით: 2004 წლის ივნისში მოსარჩელემ, ჯანმრთელობის გაუარესების გამო, მიმართა შპს „გ-ს“, სადაც დაუდგინდა გულის იშემიური დაავადება, ქრონიკული ობსტრუქციული ბრონქიტის გამწვავება და გულ-ფილტვის უკმარისობა და ორი წლის განმავლობაში მკურნალობდა ექიმის მიერ დანიშნული წამლებით. თ. ს-შვილმა ოთხჯერ უშედეგოდ გაიარა სტაციონალური მკურნალობის კურსი მოპასუხესთან, თუმცა მოგვიანებით მისთვის ცნობილი გახდა, რომ შპს “გ-ში” მას არასწორად დაესვა დიაგნოზი და ფაქტობრივად დაავადებული იყო ტუბერკულოზით. მოპასუხე ორგანიზაციაში ორწლიანი მკურნალობის შედეგად მოსარჩელის ჯანმრთელობა გაუარესდა და სამედიცინო გამოკვლევებმა დაადგინა, რომ ტ. ს-შვილის ასაკის გათვალისწინებით (იგი 80 წელსაა მიღწეული) მისი განკურნება და ჯანმრთელობის მდგომარეობის აღდგენა შესაძლებელი იქნებოდა დროულად დასმული სწორი დიაგნოზითა და მკურნალობით, ამჟამად კი შეუძლებელია. აღნიშნულიდან გამომდინარე, შპს „გ-ს“ მოსარჩელის სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს მის მიერ გაწეული მკურნალობის ხარჯების _ 1695 ლარის სრულად ანაზღაურება, კერძოდ: შპს „გ-ში“ სტაციონალური მკურნალობის დროს გადახდილი 690 ლარის, მისი ოჯახის წევრების მიერ გადაღებული 13 რენტგენოგრამული სურათის ღირებულების _ 325 ლარის, 2004 წლის ივნისის პირველი 10 დღის განმვლობაში გადახდილი _ 560 ლარის, მოპასუხის მიერ გაგზავნილი სასწრაფო დახმარებისათვის _ 650 ლარის, ციტოლოგიური გამოკვლევის ღირებულების _ 30 ლარისა და დასკვნაში გადახდილი 30 ლარის ანაზღაურება, ასევე მორალური ზიანის _ 10000 ლარის გადახდა.

მოპასუხე შპს „გ-მა“ სარჩელი არ ცნო შემდეგი მოტივებით: დაუსაბუთებელია მოსარჩელის მითითება მოპასუხის მიერ არასწორი დიაგნოზის დადგენის შესახებ. მოსარჩელის ჯანმრთელობა კლინიკაში მკურნალობის შედეგად გაუმჯობესდა, რაც იმითაც დასტურდება, რომ იგი გაეწერა ამბულატორიულად სამკურნალოდ უბნის ექიმის მეთვალყურეობის ქვეშ. ამასთან, პაციენტს 2004 წლის ივნისიდან 2006 წლის იანვრამდე კლინიკისათვის არ მიუმართავს. მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილ საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს სამედიცინო საქმიანობის სახელმწიფო რეგულირების სააგენტოს წერილში აღნიშნულია, რომ პაციენტს დანიშნული ჰქონდა ფართო სპექტრის ანტიბიოტიკი “რ-ი”, რომელიც ამავე დროს ძირითადი ტუბსაწინააღმდეგო პრეპარატია, გააჩნია ყველაზე მძლავრი ბაქტერიოციდული მოქმედება ტუბერკულოზის მიმართ. ამდენად, “რ-ის” გამოყენებამ მნიშვნელოვნად განაპირობა სამივე შემთხვევაში მკურნალობის დადებითი ეფექტი. მოსარჩელე თავის პრეტენზიას ამყარებს დაგვიანებულ დიაგნოზზე, რაც სამოქალაქო კოდექსის 1007-ე მუხლით გათვალისწინულ დიაგნოზის არასწორად დასმას არ უთანაბრდება. აღსანიშნავია, რომ პაციენტი ტ. ს-შვილი 2006 წლის თებერვლამდე ტუბერკულოზით დაავადებული არ იყო, მისი დაავადებისთანავე კლინიკამ დასვა შესაბამისი დიაგნოზი და გააგზავნა იგი სათანადო სამკურნალო დაწესებულებაში.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 30 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ტ. ს-შვილის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, შპს „გ-ს“ ტ. ს-შვილის სასარგებლოდ დაეკისრა მიყენებული მატერიალური ზიანის _ 690 ლარისა და მორალური ზიანის _ 10000 ლარის გადახდა.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში შპს „გ-მა“ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 2 აპრილის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელი შემდეგ გარემოებათა გამო: სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: 2004 წლის 13 ივნისს ტ. ს-შვილი მოთავსებულ იქნა შპს კლინიკა „გ-ში“, სადაც პაციენტსა და კლინიკას შორის დაიდო ხელშეკრულება ¹223, რომლის თანახმად შპს „გ-მა“ აიღო ვალდებულება, შეექმნა ყოველგვარი პირობა პაციენტის სრულყოფილი მკურნალობისათვის, დაეცვა არსებული მკურნალობის სტანდარტები და კონტროლი გაეწია მკურნალობის ხარისხისათვის. კლინიკაში მოთავსებისას ტ. ს-შვილს დაუდგინდა დიაგნოზი: მარჯვენა მხრივი ექსუდაციური პლევრიტი, გულის იშემიური დაავადება, ათეროსკლეროზული კარდიოსკლეროზი, II ხარისხის გულის უკმარისობა. 2004 წლის 18 ივნისს პაციენტი გაეწერა ბინაზე დიაგნოზით: მარჯვენა მხრივი ექსუდაციური პლევრიტი, გულის იშემიური დაავადება, II ხარისხის გულის უკმარისობა, ქრონიკული დისციკულატორული ენცეფალოპათია, მწვავე ცერებლარული უკმარისობა. შემდგომში პაციენტი შპს „გ-ში“ მოთავსებულ იქნა 2006 წლის 28 იანვარს ქრონიკული ათეროსკლეროზული ენცეფალობათიით, პარკინსონის სინდრომით, 2006 წლის 1 თებერვალს ავადმყოფი გაეწერა დიაგნოზით _ გულის იშემიური დაავადება, ათეროზსკლეროზული კარდიოსკლეროზი, გულ-ფილტვის II ხარისხის უკმარისობა, ქრონიკული ბრონქიტის გამწვავება, ათეროსკლეროზული დიცირკულატორული ენცეფალოპათია, პარკინსონის დაავადება. 2006 წლის 9 თებერვალს პაციენტი კვლავ მოთავსდა შპს „გ-ში“, საიდანაც გაეწერა 2006 წლის 13 თებერვალს დიაგნოზით: გულის იშემიური დაავადება, ათეროსკლეროზული კარდიოსკლეროზი, ექსტასისტოლური არითმია (პარკუჭოვანი), II ხარისხის გულის უკმარისობა, მძიმე მიმდინარეობის ფილტვის ქრონიკული ოქბსტუქციული დაავადება, II ხარისხის სუნთქვის უკმარისობა, ქრონიკული ათეროსკლეროზული ენცეფალოპათია, პარკინსონის სინდრომი. მოსარჩელე ტ. ს-შვილი ამჟამად დაავადებულია ბაქტერიაგამომყოფი ტუბერკულოზით. საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2007 წლის 8 მაისის სასამართლო-სამედიცინო ექსპერტიზის დასკვნის საფუძველზე სასამართლომ დაადგინა, რომ ტ. ს-შვილის სასუნთქი სისტემის ტუბერკულოზზე ეჭვის მიტანა შესაძლებელი იყო ჯერ კიდევ 2004 წლის ივნისში, როდესაც ტ. ს-შვილი მარჯვენამხრივი დექსუდაციური პლევრიტის დიაგნოზით მოთავსებულ იქნა სტაციონალური მკურნალობისათვის შპს „გ-ში“. სააპელაციო პალატამ ჩათვალა, რომ შპს „გ-მა“ ტ. ს-შვილს ტუბერკულოზის დიაგნოზი დაგვიანებით დაუსვა, რამაც საბოლოო ჯამში გამოიწვია ტუბერკულოზური პროცესის პროგრესირება. სასამართლომ მიიჩნია, რომ 2004 წელს მარჯვენამხრივი ექსუდაციური პლევრიტის ტუბერკულოზური ეტიოლოგიის დადგენისა და შესაბამისი ადეკვატური სტანდარტული ტუბსაწინააღმდეგო ქიმიოთერაპიის ჩატარების შემთხვევაში, შესაძლებელი იქნებოდა განკურნება და შემდგომში ფილტვის ტუბერკულოზის გავრცელებული ბაქტერიაგაგმომყოფი ფორმის ჩამოყალიბების თავიდან აცილება. სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, სამედიცინო დოკუმენტაციის მონაცემებით შპს „გ-ში“ 2004 წელს დაავადების კლინიკური ფორმა _ მარჯვენამხრივი დექსუდაციური პლევრიტი დადგენილ იქნა სწორად, მაგრამ ვერ იქნა გამორკვეული დაავადების გამომწვევი მიზეზი და, შესაბამისად, დაავადების დიაგნოსტიკა იყო არასრულყოფილი. პალატამ მიიჩნია, რომ 2006 წელს ტ. ს-შვილს ფილტვების ტუბერკულოზის დიაგნოზი დასმული არ ჰქონდა და არც ტუბდაწესებულებაში ყოფილა გამოსაკვლევად გაგზავნილი. სასამართლომ დაასკვნა, რომ დაავადების ხასიათიდან გამომდინარე, ტ. ს-შვილის შემთხვევაში ტუბერკულოზური პროცესი უნდა დაწყებულიყო დაახლოებით 6-10 კვირით ადრე ექსუდაციური პლევრიტის დიაგნოზის დადგენამდე. სააპელაციო სასამართლომ, სამედიცინო დოკუმენტაციის თანახმად, ჩათვალა, რომ ტ. ს-შვილს შპს „გ-ში“ ექსუდაციური პლევრიტის დიაგნოზი დაუდგინდა 2004 წლის 13-18 ივნისს, ამდენად, ტუბერკულოზური პროცესის დაწყების სავარაუდო დროდ მიიჩნია 2004 წლის გაზაფხული. სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ მოსარჩელის მიერ მკურნალობისათვის გაწეული ხარჯების ოდენობა შეადგენს 690 ლარს. პალატამ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და მართებულად გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 317-ე, 361-ე, 408-ე, 413-ე და 1007-ე მუხლები, შესაბამისად, ტ. ს-შვილის სარჩელი საფუძვლიანია და სწორად დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება შპს “გ-მა” გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით: სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მოტივაცია და დადგენილად მიიჩნია, რომ შპს “გ-მა” დაარღვია ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულება პაციენტის დადგენილი სტანდარტების შესაბამისი მკურნალობის თაობაზე. საქმეში არსებული არც ერთი მტკიცებულებით, მათ შორის, კასატორის მიერ სადავოდ მიჩნეული სასამართლო-სამედიცინო ექსპერტიზის დასკვნით არ არის დადასტურებული, რომ ტ. ს-შვილს ჩაუტარდა მკურნალობა, რომელიც არ შეესაბამებოდა არსებულ სტანდარტებს ან მკურნალობა იყო არასრულყოფილი. სააპელაციო სასამართლომ სამართლებრივად არ შეაფასა საქმეში არსებული მტკიცებულებები, კერძოდ: საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური სუბდისიდიების დაცვის სამინისტროს სამედიცინო საქმიანობის სახელმწიფო რეგულირების სააგენტოს დასკვნა, რომლითაც არ იქნა გაზიარებული შემდგომში ამ საქმეზე დაკითხული ექსპერტ ნ. ქ-იას დასკვნა და დადგინდა, რომ ტ. ს-შვილს მკურნალობა ჩაუტარდა არსებული სტანდარტების შესაბამისად. აღნიშნული სააგენტოს გადაწყვეტილებით მკურნალობის ნაკლად მიჩნეულია სამედიცინო ბარათის არასრულყოფილი შევსება და არა მკურნალობა. ამდენად, სააპელაციო პალატამ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის მოთხოვნები და ისე გაიზიარა პირველი ინსტანციის მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოება, რომელიც არ ემყარება მტკიცებულებების სწორ და ობიექტურ შეფასებას. სასამართლოს არ მიუთითებია შპს “გ-ის” მიერ ტ. ს-შვილთან დადებული ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების რომელი პუნქტი არ იქნა შესრულებული, რის გამოც სასამართლოს მითითება სამოქალაქო კოდექსის 362-ე მუხლის მეორე ნაწილზე იურიდიულად დაუსაბუთებელია. სამოქალაქო კოდექსის 394-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, კასატორი მხოლოდ იმ შემთხვევაში იქნებოდა ვალდებული, აენაზღაურებინა ზიანი, თუ იგი დაარღვევდა ვალდებულებას. სააპელაციო პალატას არ დაუსაბუთებია, თუ რაში გამოიხატა ტ. ს-შვილისათვის მიყენებული ზიანი. სასამართლო-სამედიცინო ექსპერტიზის დასკვნასა და საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს დასკვნით მითითებული არ არის, რომ ტ. ს-შვილს არასწორი მკურნალობა ჩაუტარდა, რამაც მისი ჯანმრთელობის დაზიანება გამოიწვია. სააპელაციო პალატამ არ იმსჯელა სააპელაციო საჩივრის მოთხოვნაზე, ექიმ-პულმინოლოგის დაკითხვის შესახებ სასამართლოს 2007 წლის 28 სექტემბრის განჩინების გაუქმებაზე. სასამართლომ მტკიცებულებად არ მიიღო მთავარი ექიმ-პულმინოლოგის წერილობითი განმარტება, რომ 2004 წლის 13 ივნისს მასთან კონსულტაცია გაიარა ტ. ს-შვილმა და პაციენტს ტუბერკულოზის ნიშნები არ აღენიშნებოდა. მოწმის აღნიშნულ ჩვენებას ადასტურებს ექსპერტ ნ.ქირიას განმარტება, რომ შპს “გ-ში” სადავო დიაგნოზი დაისვა სწორად. სასამართლომ გაიზიარა ექსპერტიზის დასკვნა და დადგენილად მიიჩნია ფაქტობრივი გარემოება, რომ ტ. ს-შვილის მკურნალობისას 2004 წლის ივნისში დაისვა არასრულყოფილი დიაგნოზი. ჯერ კიდევ ექსპერტიზის ჩატარებამდე საექსპერტო დაწესებულების ხელმძღვანელს განცხადებით მიმართა შპს “გ-მა”, რომ მოცემულ საქმეზე ექსპერტად არ დაეშვათ ნ.ქირია, რომელიც მუშაობს ტუბერკულოზურ დაავადებათა საავადმყოფოში და ბოლო დროს 2006 წელს მოსარჩელე მასთან მკურნალობას. ამასთან, მას გააჩნდა საქმიანი ინტერესები და ვერ იქნებოდა მიუკერძოებელი. კასატორის აღნიშნული მოთხოვნა საექსპერტო დაწესებულებამ არ დააკმაყოფილა და არც სასამართლოს არ შეუფასებია. ზემოხსენებული ექსპერტის ტენდენციურობის მიუხედავად, იგი კატეგორიულად ვერ ასკვნის, რომ 2004 წლის 13 ივნისს ტ.ს-შვილის სამკურნალოდ კლინიკაში მოთავსებისას მოსარჩელე დაავადებული იყო ტუბერკულოზით, არამედ ვარაუდობს, რომ ავადმყოფის სიმპტომები იძლეოდა მისი ტუბერკულოზზე შემოწმების საფუძველს. ექსპერტიზის დასკვნის გაზიარებისას სასამართლოს არ შეუფასებია საქმეში მტკიცებულების სახით წარმოდგენილი ¹223 საავადმყოფო ბარათი, რომლის მიხედვით 2004 წლის 13 ივნისს, 13.00 საათზე, ტ.ს-შვილი მოთავსებულ იქნა შპს “გ-ის” კლინიკის სომატურ განყოფილებაში და შემოსვლისას დაუდგინდა მარჯვენა მხრივი ექსუდაციური პლევრიტი, გულის იშემიური დაავადება, II ხარისხის გულის უკმარისობა, ქრონიკული დისცირკულატორული ენცელოპათია, მწვავე ცერებრალური უკმარისობა. კასატორმა ავადმყოფს ჩაუტარა როგორც კლინიკური, ისე ლაბორატორიული გამოკვლევები, გადაღებულ იქნა მისი ფილტვების რენტგენი და სპეციალისტის მიერ ტუბერკულოზით დაავადება გამოირიცხა. თავად ექსპერტმა ნ.ქირიამ სასამართლოსათვის მიცემულ განმარტებაში დაადასტურა, რომ დიაგნოზი დაისვა სწორად. სასამართლომ არ გაითვალისწინა, რომ ექსპერტიზის დასკნა იყო წინააღმდეგობრივი. ექსპერტიზის დასკვნის მე-6 პუნქტში კატეგორიულადაა მითითებული, რომ შპს “გ-ში” ჩატარებულ მკურნალობას ტ. ს-შვილის ჯანმრთელობის გაუარესება არ გამოუწვევია, ამდენად, საფუძველს მოკლებულია სასამართლოს დასკვნა კასატორის ქმედების შედეგად მოსარჩელისათვის ზიანის მიყენების შესახებ და სამოქალაქო კოდექსის 1007-ე მუხლის გამოყენება მოცემულ შემთხვევაში გაუმართლებელია. ამასთან, სასამართლომ გავრცობილად განმარტა დასახელებული ნორმით გათვალისწინებული არასწორი დიაგნოზი, როდესაც იგი არასრულყოფილ დიაგნოზს გაუთანაბრა. სასამართლოს მიერ დაკითხულმა ექსპერტებმა ბ-ძემ და ქირიამ განმარტეს რა, რომ კასატორმა ტ. ს-შვილს სწორი დიაგნოზი დაუსვა, თავადვე უარყვეს მათ მიერ შედგენილი დასკვნის 3.4 პუნქტი, რომლის მიხედვით მოსარჩელის შემთხვევაში “ადგილი ჰქონდა დაგვიანებულ დიაგნოსტიკას”. ამდენად, ტენდენციურია და საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებების ობიექტურ შეფასებას არ ემყარება სასამართლოს დასკვნა, რომ შპს “გ-მა” ტ. ს-შვილს არასწორი დიაგნოზი დაუდგინა, რასაც პაციენტის ჯანმრთელობის დაზიანება მოჰყვა. სამოქალაქო კოდექსის მე-2 მუხლის მეორე ნაწილის შესაბამისად, სასამართლოს უნდა ეხელმძღვანელა მითითებული კოდექსის მიღების შემდეგ მიღებული სამედიცინო სფეროში მოქმედი სპეციალური კანონებით “ჯანმრთელობის დაცვის შესახებ” და “პაციენტის უფლებების შესახებ”. სამოქალაქო კოდექსის 1007-ე მუხლი უნდა გამოეყენებინა “პაციენტის უფლებების შესახებ” კანონის მე-10 მუხლთან შეჯერებით. ამდენად, სასამართლოს მიერ სამოქალაქო კოდექსის 1007-ე მუხლის განმარტება არ გამომდინარეობს არც კანონის შინაარსიდან, არც საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებიდან და ფაქტობრივი გარემოებებიდან. დაუსაბუთებელია სასამართლოს მსჯელობა, რომ კასატორის კლინიკაში ტ. ს-შვილის მკურნალობას შედეგი არ მოჰყოლია, ვინაიდან საქმის მასალებით უტყუარადაა დადასტურებული, რომ 2004 წლის 18 ივნისისათვის ჩატარებული მკურნალობის შედეგად მოსარჩელის ჯანმრთელობა მკვეთრად გაუმჯობესდა, რაც ექსპერტიზის დასკვნაშიც აისახა. მან კასატორს კვლავ მხოლოდ 2 წლის შემდეგ მიმართა, რა დროსაც მიეცა ზეპირი კონსულტაცია, მიემართა ტუბდაავადებათა დაწესებულებისათვის. საქმეში არ მოიპოვება უტყუარი მტკიცებულება, რომ 2004 წლის ივნისში მოსარჩელეს დაესვა არასწორი დიაგნოზი და ჩაუტარდა არასწორი მკურნალობა. სასამართლოს არ დაუდგენია ფაქტობრივი გარემოება და მოსარჩელეს არ წარმოუდგენია რაიმე მტკიცებულება, რომ კასატორმა დაარღვია მოსარჩელის უფლებები, ტ.ს-შვილის მიმართ განახორციელა ბრალეული, არამართლზომიერი, მცდარი სამედიცინო მოქმედება, რის გამოც შპს “გ-ისათვის”, სამოქალაქო კოდექსის 413-ე მუხლის პირველი და მეორე ნაწილებით, ასევე “პაციენტის უფლებების შესახებ” კანონის მე-10 მუხლის შესაბამისად, მორალური ზიანის ანაზღაურების დაკისრება დაუსაბუთებელია.

საკასაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას მხარეებმა მთვარი სხდომის დაწყებამდე წარმოადგინეს მორიგების აქტი და იშუამდგომლეს სასამართლოს წინაშე მისი დამტკიცების შესახებ შემდეგი პირობებით:

1. შპს “გ-ი” მორიგების პირობების დამტკიცების შესახებ განჩინების მიღების დღიდან სამი კვირის ვადაში ტ. ს-შვილს გადაუხდის 5000 (ხუთი ათას) ლარს.

2. იმ შემთხვევაში, თუ შპს “გ-ი” მითითებულ ვადაში არ გადაიხდის ხუთი ათას ლარს, იგი ვალდებულებას იღებს, გადაიხადოს პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილებაში მითითებული თანხა და ეს გადაწყვეტილება მიექცეს აღსასრულებლად კანონით დადგენილ წესით.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო გაეცნო რა მხარეთა მიერ წარმოდგენილ მორიგების აქტს, თვლის, რომ მათი მოთხოვნა მორიგების დამტკიცების თაობაზე კანონიერია და უნდა დაკმაყოფილდეს, გაუქმდეს ამ საქმეზე სასამართლოს მიერ მიღებული ყველა გადაწყვეტილება, ხოლო მოცემული საქმის წარმოება შეწყდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-3 მუხლის მეორე ნაწილის პირველი წინადადების თანახმად, მხარეებს შეუძლიათ საქმის წარმოება მორიგებით დაამთავრონ. მითითებული ნორმა ითვალისწინებს მოდავე მხარეთა მიერ გარკვეული შეთანხმების მიღწევის შემთხვევაში საქმის მორიგებით დამთავრების შესაძლებლობას. საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში მხარეთა მიერ შეთანხმებული მორიგების პირობები არ ეწინააღმდეგება კანონს და არ ლახავს მესამე პირთა ინტერესებს. აღნიშნულიდან გამომდინარე, წარმოდგენილი მორიგების აქტი უნდა დამტკიცდეს.

მოდავე მხარეების მიერ შედგენილი მორიგების აქტი დაერთო საქმეს.

მხარეებს განემარტათ, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 272-ე მუხლის “დ” ქვეპუნქტის თანახმად, მხარეთა მორიგების შედეგად მოცემულ დავაზე სამოქალაქო საქმის წარმოება უნდა შეწყდეს, ხოლო, ამავე კოდექსის 273-ე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, საქმის წარმოების შეწყვეტის შემთხვევაში სასამართლოსათვის ხელმეორედ მიმართვა დავაზე იმავე მხარეებს შორის, იმავე საგანზე და იმავე საფუძვლით არ შეიძლება.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ შპს “გ-ს” სახელმწიფო ბიუჯეტიდან უნდა დაუბრუნდეს შპს “გ-ის” დირექტორ თ. გ-შვილის მიერ სახელმწიფო ბაჟი სახით 2008 წლის 22 მაისს გადახდილი 534 ლარი, კერძოდ: მოცემულ შემთხვევაში მხარეებმა მორიგების აქტი წარმოადგინეს საკასაციო სასამართლოს მთავარი სხდომის დაწყებამდე. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 49-ე მუხლის მეორე ნაწილის შესაბამისად, თუ სასამართლოს მთავარ სხდომამდე მხარეები მორიგდებიან, მხარეები მთლიანად თავისუფლდებიან სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 272-ე, 273-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

დამტკიცდეს მორიგება შპს “გ-სა” და ტ. ს-შვილს შორის შემდეგი პირობით:

დაუბრუნდეს შპს “გ-ს” 2008 წლის 22 მაისს შპს “გ-ის” დირექტორ თ. გ-შვილის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი _534 ლარის ოდენობით.

გაუქმდეს ამ საქმეზე სასამართლოს მიერ მიღებული ყველა გადაწყვეტილება.

შეწყდეს სამოქალაქო საქმის წარმოება, ტ. ს-შვილის სარჩელის გამო შპს “გ-ის” მიმართ ზიანის ანაზღაურება თაობაზე.

განემარტოთ მხარეებს, რომ ხელმეორედ მიმართვა დავაზე იმავე მხარეებს შორის, იმავე საგანზე და იმავე საფუძვლით არ შეიძლება.

საკასაციო პალატის განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.