¹ ას-514-861-07 14 დეკემბერი, 2007 წ.

ქ .თბილისი

სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მიხეილ გოგიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მარიამ ცისკაძე, ნუნუ კვანტალიანი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ს. ს-ი

მოწინააღმდეგე მხარე – დ. ს-ა

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 19 აპრილის განჩინება

დავის საგანი – უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულების დადებულად აღიარება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება, საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2006 წლის 18 აპრილს ს. ს-მა სარჩელი აღძრა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიაში დ. ს-ას მიმართ და მოითხოვა უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულების დადებულად აღიარება და სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენება შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. 2004 წლის 1 მარტს ს. ს-მა თავის შვილ დ. ს-ასაგან ერთი წლის ვადით 1000 ლარი ისესხა, რის საფუძველზეც ნდობისა და კეთილსინდისიერების პრინციპების გათვალისწინებით უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება გაფორმდა;

2. 2005 წლის მარტის დასაწყისში, შეთანხმებისამებრ, ს. ს-მა მოპასუხეს სესხის - 1000 ლარის დაბრუნება და ბინის გადმოფორმება შესთავაზა, რასაც დ. ს-ა არ დაეთანხმა;

3. მოსარჩელის მითითებით, 2004 წლის 1 მარტს ს. ს-სა და დ. ს-ას (მამა-შვილს) შორის დადებული უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება წარმოადგენს თვალთმაქცურ გარიგებას, ვინაიდან რეალურად ადგილი ჰქონდა სესხთან დაკავშირებულ ურთიერთობას.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ მოითხოვა 2004 წლის 1 მარტის უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, მასა და დ. ს-ს შორის სესხის ხელშეკრულების (1000 ლარზე) დადებულად აღიარება, ზემომითითებული ბინის ს. ს-ს სახელზე საკუთრების უფლებით რეგისტრაცია და 1000 ლარი სესხის უზრუნველსაყოფად ბინის იპოთეკით დატვირთვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 20 სექტემბრის გადაწყვეტილებით მოსარჩელე ს. ს-ს უარი ეთქვა უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობაზე.

სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 20 სექტემბრის გადაწყვეტილება თბილისის სააპელაციო სასამართლოში ს. ს-მა სააპელაციო საჩივრით გაასაჩივრა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და სასარჩელო განცხადების სრულად დაკმაყოფილება მოითხოვა.

სააპელაციო პალატის საოქმო დადგენილებით საქმეში მოპასუხის მხარეს მესამე პირად დამოუკიდებელი სასარჩელო მოთხოვნის გარეშე ჩართულ იქნა ნოტარიუსი ე. ჩ-ე.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატამ 2007 წლის 19 აპრილის განჩინებით უცვლელად დატოვა სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 20 სექტემბრის გადაწყვეტილება. სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორად დაადგინა ფაქტობრივი გარემოებები და სწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა მათ, კერძოდ:

1. პირველი ინსტანციის სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელე მხარის მტკიცება იმის თაობაზე, რომ ნასყიდობის ხელშეკრულების ტექსტის ბუნდოვანი შინაარსიდან გამომდინარე მოსარჩელე ს. ს-სთვის უცნობი იყო, რომ ხელს აწერდა ნასყიდობის ხელშეკრულებას. აღნიშნული ვერ დასტურდება ვერც საქმეში არსებული მტკიცებულებებით და არ გამომდინარეობს არც მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილ სასარჩელო განცხადებაში მითითებული გარემოებებიდან;

2. სასამართლომ არ გაიზიარა ნასყიდობის ხელშეკრულების თვალთმაქცურ და მოჩვენებით გარიგებად შეფასების მოსაზრება (ს.კ. 56-ე მუხლი). წარმოდგენილი მასალებით ვერ დასტურდება მოპასუხის მიერ მოსარჩელისათვის თანხის სესხად მიცემისა და ვერც 2004 წლის 1 მარტის ნასყიდობის ხელშეკრულების მოსაჩვენებლად, იურიდიული შედეგების განზრახვის გარეშე დადების ფაქტი;

3. სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია მოსარჩელის წარმომადგენლის მტკიცება იმის თაობაზე, რომ ამ ნასყიდობის ხელშეკრულების დასადებად საჭირო იყო ს. ს-ს რეგისტრირებულ ქორწინებაში მყოფი მეუღლის - თ. ჯ-ის ნოტარიულად დამოწმებული თანხმობა. მხარეთა ახსნა-განმარტებით და თბილისის სამგორის რაიონული სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული 1999 წლის 15 აპრილის გადაწყვეტილებით დადგენილია, რომ სადავო ბინა არ წარმოადგენდა მოსარჩელე ს. ს-სა და თ. ჯ-ის თანასაკუთრებას.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 19 აპრილის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ს. ს-მა და მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად სააპელაციო სასამართლოში დაბრუნება. კასატორმა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების საფუძვლად მიუთითა შემდეგ ფაქტობრივ და სამართლებრივ წანამძღვრებზე, კერძოდ:

1. განჩინებაში არ არის ასახული სააპელაციო საჩივრის შინაარსი;

2. სასამართლომ არ შეამოწმა საქმეში არსებული მტკიცებულებები;

3. სასამართლომ არ გამოიყენა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის, „სანოტარო მოქმედების შესრულების წესის შესახებ“ ინსტრუქციისა და „ნოტარიატის შესახებ“ კანონის ის მუხლები, რომლებიც უნდა გამოეყენებინა საქმის სათანადოდ განხილვის შემთხვევაში.

ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, ს. ს-მა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად სააპელაციო სასამართლოში დაბრუნება მოითხოვა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატამ 2007 წლის 13 სექტემბრის განჩინებით მიიჩნია, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი აკმაყოფილებდა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე და 397-ე მუხლის მოთხოვნებს და მიიღო იგი წარმოებაში ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ს. ს-ს საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეორე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ-სამართლებრივ დავებში დასაშვებია იმ შემთხვევაში, თუ საკასაციო საჩივრის საგნის ღირებულება აღემატება 50000 ლარს. ამავე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი სხვა ქონებრივ და არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით, ვინაიდან სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება უძრავ ქონებაზე დადებული ხელშეკრულებების ნამდვილობასთან დაკავშირებულ დავებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას ს. ს-ს საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

ს. ს-ს საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

კასატორს დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 300 ლარის 70% - 210 ლარი;

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.