ას-524-869-07 25 დეკემბერი, 2007 წ.

ქ. თბილისი

სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მაია სულხანიშვილი (თავმჯდომარე)

მოსამართლეები:

ნუნუ კვანტალიანი (მომხსენებელი), მარიამ ცისკაძე

სხდომის მდივანი – ე.ხაჩიძე

კასატორი _ ე. გ-ი (მესამე პირი დამოუკიდებელი სასარჩელო მოთხოვნით)

მოწინააღმდეგე მხარე _ ზ. მ-ი (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 7 მაისის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა, ხოლო დამოუკიდებელი სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილება

დავის საგანი _ უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა, გარიგების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ზ. მ-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში ტ. ა-ს მიმართ უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვის შესახებ შემდეგი საფუძვლით: 2006 წლის 28 ივლისს მოსარჩელემ ლ. ლ-საგან 26000 ლარად შეიძინა ქ.ბათუმში, ... ქ.¹140-ში მდებარე ¹22 ბინა, რომელიც საკუთრების უფლებით საჯარო რეესტრში აღრიცხა თავის სახელზე. უძრავი ნივთის ყიდვისას ლ. ლ-მ წარუდგინა საჯარო რეესტრის ამონაწერი, რომლითაც დასტურდებოდა მისი საკუთრების უფლება და ცნობა ბინაზე ყადაღის არარსებობის შესახებ. სადავო ბინაში უკანონოდ ცხოვრობს მოპასუხე და ნებაყოფლობით არ ათავისუფლებს. სამოქალაქო კოდექსის 183-ე და, 185-ე მუხლების შესაბამისად, ზ.მ-ი კეთილსინდისიერი მესაკუთრეა და ამავე კოდექსიოს 172-ე მუხლის თანახმად, მოპასუხეთა მხრიდან მისი კუთვნილი ქონების უკანონო ხელყოფა უნდა აღიკვეთოს.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო შემდეგი დასაბუთებით: სადავო ბინის მესაკუთრე არის ე. გ-ი, რაც დასტურდება 2004 წლის 2 ივლისის ¹1-921 ნასყიდობის ხელშეკრულებით. მითითებული გარიგება სანოტარო წესით დამოწმებულ იქნა ნოტარიუს ლ.ჭ-ს მიერ, ხოლო 2004 წლის 21 ივლისს ¹...-ით დარეგისტრირდა ტექინვენტარიზაციის ბიუროში, რის შემდეგ გაიცა ბინის ტექნიკური პასპორტი. სამოქალაქო კოდექსის 1515-ე მუხლის თანახმად, საჯარო რეესტრის ამოქმედებამდე მის ფუნქციას ასრულებდა ტექინვენტარიზაციის ბიურო, ამდენად, ტექინვენტარიზაციის ბიუროში ნასყიდობის ხელშეკრულების რეგისტრაცია უთანაბრდება საჯარო რეესტრში მის აღრიცხვას და შეესაბამება სამოქალაქო კოდექსის 183-ე, 185-ე მუხლების მოთხოვნებს.

დამოუკიდებელი სასარჩელო მოთხოვნით მესამე პირად საქმეში ჩაერთო ე. გ-ი, რომელმაც მოითხოვა ზ.მ-სა და ლ.ლ-ს შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა შემდეგი დასაბუთებით: 2004 წლის 2 ივლისს ე.გ-მა ლ.ლ-საგან იყიდა სადავო ბინა და საკუთრების უფლებით აღრიცხა ტექაღრიცხვის ბიუროში, რა დროიდანაც ცხოვრობს იქ დედასთან _ ტ. ა-სთან ერთად. ამდენად, მისი, როგორც ნივთის მესაკუთრის, ნების გარეშე დადებული ყოველგვარი გარიგება ბათილია.

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 18 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ზ. მ-ს სარჩელს უარი ეთქვა, ე. გ-ს დამოუკიდებელი მოთხოვნა დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი ზ. მ-სა და ლ. ლ-ს შორის 2006 წლის 28 ივლისს ქ.ბათუმში, ... ქ.¹140-ში მდებარე ¹22 ბინის ნასყიდობის ხელშეკრულება.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება ზ. მ-მა გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 7 მაისის გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გაუქმდა, ზ.მ-ს სარჩელი დაკმაყოფილდა და ტ. ა-ა სადავო ბინიდან გამოსახლდა, ხოლო ე.გ-ს მოთხოვნა არ დაკმაყოფილდა შემდეგ გარემოებათა გამო: სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებანი: 2004 წლის 21 ივლისს სადავო საცხოვრებელი ბინის მესაკუთრეს წარმოადგენდა ე. გ-ი, რაც დასტურდება კერძო საკუთრებაში არსებული ბინების, საცხოვრებელი სახლისა და არასაცხოვრებელი ფართის ტექნიკური პასპორტით, რომელსაც საფუძვლად უდევს 2004 წლის 2 ივლისის ნასყიდობის ხელშეკრულება. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ბათუმის სარეგისტრაციო სამსახურის მიერ 2006 წლის 25 ივლისს გაცემული ცნობით, ქ.ბათუმში, ... ქ.¹140-ში მდებარე ¹22 ბინაზე ყადაღა არ დადებულა და მითითებული უძრავი ნივთის მესაკუთრეა არა ე.გ-ი, არამედ ლ.ლ-ა. 2006 წლის 10 აგვისტოს ზ.მ-მა განცხადებით მიმართა ბათუმის სარეგისტრაციო სამსახურს და მოითხოვა 2006 წლის 28 ივლისს მას და ლ.ლ-ს შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე სადავო ბინის მესაკუთრედ ცნობა. სააპელაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 185-ე მუხლით და მიიჩნია, რომ ზ.მ-ი სადავო ბინის კეთილსინდისიერი შემძენია, ვინაიდან მის მიერ ბინის შეძენისას საჯარო რეესტრის 2006 წლის 25 ივლისის ამონაწერის მიხედვით, უძრავი ნივთის მესაკუთრედ რეგისტრირებული იყო ლ.ლ-ა, ხოლო, რაც შეეხება ბინის ტექნიკურ პასპორტში მის მესაკუთრედ ე.გ-ს მითითებას, იმ მომენტისათვის მოქმედი სამოქალაქო კოდექსის 183-ე მუხლის შესაბამისად, მესამე პირს ბინაზე საკუთრების უფლება წარმოეშვებოდა მხოლოდ საჯარო რეესტრში ასეთად რეგისტრაციის შემდეგ, საქმის მასალებით კი დასტურდება, რომ ე.გ-ს საჯარო რეესტრის შექმნის შემდეგაც რეესტრის ბათუმის სარეგისტრაციო სამსახურში სადავო ბინა თავის სახელზე არ დაურეგისტრირებია. სასამართლომ მიუთითა საქმეში წარმოდგენილ 2007 წლის 21 თებერვლის საჯარო რეესტრის ცნობაზე, რომლის მიხედვით ტექნიკური აღრიცხვის ტერიტორიული სამსახურის ლიკვიდაციამდე ამ სამსახურში რეგისტრირებული უძრავი ქონების რეგისტრაცია არ ითვლება საჯარო რეესტრში რეგისტრაციად. სასამართლომ იხელმძღვანელა ამავე კოდექსის 312-ე მუხლით და ჩათვალა, რომ საჯარო რეესტრის ამონაწერი სადავო ბინის მესაკუთრედ ლ.ლ-ს დასახელების შესახებ სწორია, ვინაიდან იგი არავის სადავოდ არ გაუხდია და მოცემულ შემთხვევაზე ნივთის მფლობელის მის მესაკუთრედ მიჩნევის პრეზუმფცია ვერ გავრცელდება. სააპელაციო პალატის მითითებით, ე.გ-სა და ტ.ა-ს სათანადოდ არ დაუდასტურებიათ ის გარემოება, რომ ზ. მ-მა იცოდა საჯარო რეესტრის ჩანაწერის უზუსტობის შესახებ. სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ მოწინააღმდეგე მხარის წარმომადგენელ ვ.ხ-ს განმარტებით, ე. გ-ი და ტ. ა-ა ცხოვრობდნენ სადავო ბინაში შეძენის დღიდან, თუმცა პალატამ მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში ნივთის მფლობელის მესაკუთრედ მიჩნევის პრეზუმფცია ვერ იმოქმედებს, რადგან ნივთზე საკუთრების უფლება ირკვევა საჯარო რეესტრიდან. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 381-ე მუხლით სასამართლომ არ იმსჯელა ზ.მ-ს მოთხოვნაზე სადავო ბინიდან ე.გ-ს გამოსახლების შესახებ, რადგან სააპელაციო სასამართლოში სასარჩელო მოთხოვნის გაზრდა დაუშვებლად მიიჩნია.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ე. გ-მა გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით ზ.მ-ს სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა, ხოლო ე.გ-ს დამოუკიდებელი სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით: სააპელაციო სასამართლომ არასწორად არ დააკმაყოფილა ე.გ-ს შუამდგომლობა საქმის წარმოების შეჩერების შესახებ, ვინაიდან სისხლისსამართლებრივი წესით იხილებოდა საქმე ლ.ლ-ს მიმართ სადავო ბინის თაღლითურად ზ.მ-სათვის მიყიდვის ფაქტზე. სასამართლომ ასევე არ მიიღო გამოძიების მასალები, საიდანაც ირკვევა, რომ ზ.მ-მა იცოდა უძრავი ნივთი რომ ე.გ-ს საკუთრებას წარმოადგენდა. ამდენად, სამოქალაქო კოდექსის 185-ე მუხლის შესაბამისად, სასამართლომ იგი კეთილსინდისიერ შემძენად არასწორად ჩათვალა და არ გაითვალისწინა, რომ ზ.მ-მა ბინა უნახავად იყიდა, რაც ლ.ლ-მ და ზ.მ-მა საქმის განხილვისას არ უარყვეს. სამოქალაქო კოდექსის 1515-ე მუხლის თანახმად, დაუსაბუთებელია სასამართლოს მსჯელობა, რომ ბინის ტექბიუროში რეგისტრაცია საჯარო რეესტრში რეგისტრაციას არ წარმოადგენს, ვინაიდან ე.გ-მა შეძენილი ბინა კანონის მოთხოვნათა დაცვით აღრიცხა ქ.ბათუმის ტექნიკური აღრიცხვის ბიუროში, მიიღო ბინის ტექნიკური პასპორტი. 2004 წლის ივლისში ტექინვენტარიზაციის ბიუროს გარდა არც ერთ სხვა ორგანოს საჯარო რეესტრში შემძენის უფლებების რეგისტრაცია არ მოუხდენია. რაც შეეხება საჯარო რეესტრის ბათუმის სარეგისტრაციო სამსახურის 2007 წლის 21 თებერვლის პასუხს, იგი ეხება ტექნიკურ რეგისტრაციას ტექინვენტარიზაციის ბიუროში, რომელიც 1995 წლის 25 ნოემბრამდე სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედებამდე იყო გაკეთებული. სააპელაციო პალატას უნდა ეხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 54-ე მუხლით და ზ.მ-სა და ლ.ლ-ს შორის დადებული ნასყიდობის გარიგება ბათილად უნდა ეცნო, ვინაიდან სადავო ბინა გაიყიდა კანონდარღვევით, რაც სამოქალაქო კოდექსის 489-ე მუხლის დარვევაა. საჯარო რეესტრში აღრიცხული იყო ბინაზე ლ.ლ-ს არარსებული უფლება. ლ.ლ-ს მიერ ზ.მ-სათვის სადავო ნივთის ხელმეორედ გასხვისების ფაქტი პროკურატურის მიერ დაკვალიფიცირდა, როგორც სისხლის სამართლის კოდექსის 180-ე მუხლის მეორე ნაწილის “ა” და “ბ” ქვეპუნქტებით გათვალისწინებული დანაშაული და ლ.ლ-ა აღნიშნულისათვის მიეცა პასუხისგებაში. ბინის გაყიდვისას ლ.ლ-მ მოატყუა ზ.მ-ი, როდესაც თავი ბინის მესაკუთრედ წარუდგინა, რაც ზნეობის ნორმებსაც ეწინააღმდეგება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერებისა და იურიდიული დასაბუთების შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ე. გ-ს საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს, გაუქმდეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 7 მაისის გადაწყვეტილება და საქმე დაუბრუნდეს ხელახალი განხილვისათვის იმავე სასამართლოს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლო, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლის თანახმად, აუქმებს გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებას და საქმეს ხელახლა განსახილველად აბრუნებს სააპელაციო სასამართლოში, ვინაიდან საჭიროა მტკიცებულებათა დამატებითი გამოკვლევა.

საკასაციო პალატა თვლის, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით სასამართლომ არასწორად განმარტა კანონი _ სამოქალაქო კოდექსის 185-ე მუხლი, რის შედეგადაც არ იქნა გამოკვლეული ის ფაქტობრივი გარემოებები, რომლებიც არსებითია კანონით დადგენილი ნორმის შემადგენლობის დასადგენად და მის გამოსაყენებლად. დასახელებული ნორმა ადგენს, რომ, შემძენის ინტერესებიდან გამომდინარე, გამსხვისებელი ითვლება მესაკუთრედ, თუ იგი ასეთად არის რეგისტრირებული საჯარო რეესტრში, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა შემძენმა იცოდა, რომ გამსხვისებელი არ იყო მესაკუთრე. აღნიშნული ფორმულირებით კეთილსინდისიერი შემძენის ინტერესების დაცვის სამართლებრივ გარანტიას წარმოადგენს ფაქტობრივი გარემოება _ გამსხვისებლის საჯარო რეესტრში მესაკუთრედ რეგისტრაცია, ანუ შემძენის კეთილსინდისიერება ეფუძნება ობიექტურ ფაქტორს, საჯარო რეესტრის მონაცემებს. კანონის ეს დანაწესი განპირობებულია თვით კანონის მიერ საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული ფაქტების მიმართ დადგენილი უტყუარობის ფიქციით. სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლის მიხედვით, რეესტრის მონაცემების მიმართ მოქმედებს უტყარობისა და სისრულის პრეზუმფცია, ე.ი. რეესტრის ჩანაწერები ითვლება სწორედ, ვიდრე არ დამტკიცდება მათი უზუსტობა. ამავე მუხლის მეორე ნაწილით, იმ პირის სასარგებლოდ, რომელიც გარიგების საფუძველზე სხვა პირისაგან იძენს რომელიმე უფლებას და ეს უფლება გამსხვისებლის სახელზე იყო რეესტრში რეგისტრირებული, რეესტრის ჩანაწერი ითვლება სწორედ, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა ამ ჩანაწერის საწინააღმდეგოდ შეტანილია საჩივარი ან შემძენმა იცოდა, რომ ჩანაწერი უზუსტოა.

აღნიშნული ნორმების ანალიზით შეიძლება დავასკვნათ, რომ როდესაც საქმე ეხება უძრავი ქონების შეძენას, შემძენს, თავის უფლების დასამტკიცებლად, შეუძლია დაეყრდნოს რეესტრში რეგისტრირებული ფაქტების სისწორის ვარაუდს. თუნდაც სინამდვილეში არასწორი იყოს რეესტრის მონაცემები, ამ მდგომარეობას არა არსებითად აქცევს შემძენის კეთილსინდისიერი დამოკიდებულება, რაც საჯარო რეესტრის ჩანაწერის უსწორობის არცოდნაში გამოიხატება. ერთადერთი, რაც რეესტრის უტყუარობის ფიქციას და, შესაბამისად, ნივთის შეძენას არღვევს, სწორედ შემძენის არაკეთილსინდისიერებაა. ზემოთ დასახელებული ნორმები შეიცავს არაკეთილსინდისიერების იურიდიული შედეგის განმსაზღვრელ ელემენტს _ შემძენმა იცის, რომ გამსხვისებელი არ იყო მესაკუთრე. ამდენად, შემძენის ინტერესების დამცავი ნორმის გამოყენებისას უნდა შემოწმდეს არა მარტო საჯარო რეესტრის მონაცემები, ასევე უტყუარად უნდა დადგინდეს, რომ შემძენმა ნივთის შეძენამდე არ იცოდა და არც შეიძლება სცოდნოდა საჯარო რეესტრის ჩანაწერის უზუსტობის თაობაზე.

სამოქალაქო კოდექსის 185-ე და 312-ე მუხლებით მხარეთა შორის გადანაწილებულია მტკიცების ტვირთი. რეესტრის მონაცემთა უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმფცია შემძენს უადვილებს უფლების კანონიერების მტკიცების პროცესს. რეესტრის მონაცემთა უსწორობა და შემძენისათვის ამ ფაქტის ცოდნა მოდავე მხარემ უნდა ამტკიცოს. ამასთან, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ თუკი მხარე სადავოდ ხდის შემძენის კეთილსინდისიერებას, სასამართლოს არ შეუძლია თავისი დასკვნა ნივთის შეძენის კანონიერებაზე დააყრდნოს მხოლოდ საჯარო რეესტრის ჩანაწერს. ასეთ შემთხვევაში სასამართლო ვალდებულია, შეამოწმოს ჩანაწერის სისწორე და გამოიკვლიოს, რა იცოდა შემძენმა ჩანაწერის ხარვეზიანობის შესახებ. ამ უკანასკნელი საკითხის გამორკვევისას სასამართლომ უნდა გაითვალისწინოს შემძენის შესაძლებლობანი რეესტრის არასწორი ჩანაწერის ცოდნასთან მიმართებით, ანუ უნდა გაირკვეს, შემძენს გონივრული წინდახედულობის ფარგლებში შეეძლო და უნდა სცოდნოდა თუ არა სადავო ფაქტი. სწორედ ამ გარემოებათა გამოკვლევას უნდა ეფუძნებოდეს დასკვნა შენაძენის ნამდვილობისა და მისი დაცვის მიზანშეწონილობის თაობაზე.

მოცემულ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ ზ. მ-ი წარმოადგენს კეთილსინდისიერ შემძენს, ვინაიდან საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული მესაკუთრის _ ლ.ლ-საგან შეიძინა ბინა. ასევე მიუთითა, რომ საქმის მასალებით არ დგინდება, რომ ზ. მ-მა იცოდა საჯარო რეესტრის ჩანაწერის უზუსტობის შესახებ. აღნიშნულთან დაკავშირებით სასამართლოს არანაირი შეფასება არ მიუცია იმ ფაქტისთვის, რომ მოწინააღმდეგე მხარეები ე. გ-ი და ტ. ა-ა ბინის შეძენიდან _ 2004 წლის ივნისიდან ცხოვრობენ სადავო ბინაში. საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას, რომ უძრავი ნივთის ფლობა არ განაპირობებს მფლობელის მესაკუთრედ ყოფნის პრეზუმფციას, მაგრამ აქვე განმარტავს, რომ უძრავი ნივთის შემძენის კეთილსინდისიერების გამორკვევისათვის აღნიშნულ ფაქტს შეიძლება გარკვეული მნიშვნელობა მიენიჭოს, ვინაიდან დამკვიდრებული წესის თანახმად, უძრავი ნივთის შემძენი შეძენამდე ინტერესდება ნივთის მდგომარეობით.

საქმის ხელახლა განმხილველმა სასამართლომ ასევე შეფასება უნდა მისცეს სადავო საცხოვრებელ ბინაზე 2004 წლის 21 ივლისს გაცემულ ტექნიკურ პასპორტს. სასამართლომ დაასკვნა, რომ მითითებული მტკიცებულება არ წარმოადგენს სათანადო დოკუმენტს ე. გ-ს მესაკუთრედ მიჩნევისათვის და აქვე მიუთითა საჯარო რეესტრის ბათუმის სარეგისტრაციო სამსახურის მიერ გაცემულ წერილზე, რომლითაც ტექნიკური აღრიცხვის სამსახურში უძრავი ქონების რეგისტრაცია არ ითვლება საჯარო რეესტრში რეგისტრაციად. მითითებული წერილი არ წარმოადგენს სათანადო საფუძველს ნივთზე ნამდვილი მესაკუთრის დასადგენად. ამასთან, სამოქალაქო კოდექსის 1515-ე მუხლის თანახმად, საჯარო რეესტრის ერთიანი სამსახურის ჩამოყალიბებამდე სამოქალაქო კოდექსით ამ სამსახურისათვის დაკისრებული ფუნქციების განხორციელება დაეკისრათ ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროებს. აღნიშნული ნორმის შინაარსიდან გამომდინარე, სასამართლოს არ გამოუკვლევია ე. გ-ს მიერ სადავო ბინის შეძენის დროს ფუნქციონირებდა თუ არა საჯარო რეესტრის სამსახური, როდის განხორციელდა ბათუმის ტექნიკური აღრიცხვის ტერიტორიული სამსახურის ლიკვიდაცია და ე.გ-მა რამდენად სწორად განახორციელა სადავო ბინის შეძენის დროს საკუთრების უფლების რეგისტრაცია.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ე. გ-ს საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდეს.

გაუქმდეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 7 მაისის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.