ას-544-853-09 6 ივლისი, 2009წ.

ქ. თბილისი

სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების

საქმეთა პალატა

.

შემადგენლობა:

მ. გოგიშვილი (თავმჯდომარე),

ლ. ლაზარაშვილი (მომხსენებელი), ნ. კვანტალიანი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი (მოპასუხე) _ შპს “საქართველოს რკინიგზა” (წარმომადგენელი ა. ს-შვილი)

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) _ ვ. ჯ-ძე

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 26 მარტის განჩინება

დავის საგანი _ შრომითი მოვალეობის შესრულებისას ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურება, მიუღებელი შემოსავლის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2008 წლის 7 აგვისტოს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სასარჩელო განცხადებით მიმართა ვ. ჯ-ძემ (წარმომადგენელი გ. ნ-ძე) მოპასუხე შპს “საქართველოს რკინიგზის” მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა: მოპასუხისათვის მის სასარგებლოდ ყოველთვიურად 551.76 ლარის ოდენობით სარჩოს, 2007 წლის 1 მარტიდან სარჩელის აღძვრამდე პერიოდში მიუღებელი შემოსავლის _ 2725.32 ლარისა და 160 ლარის ოდენობით საადვოკატო მომსახურების ხარჯების ანაზღაურება.

სასარჩელო განცხადებაში აღნიშნულია, რომ ვ. ჯ-ძე მოპასუხე ორგანიზაციაში მუშაობდა მემანქანედ. 1998 წლიდან იგი შპს “საქართველოს რკინიგზისაგან” იღებს სარჩოს პროფესიული დაავადების საფუძვლით. სამედიცინო სოციალური ექსპერტიზის ბიუროს 2002 წლის 3 ივნისის დასკვნით მოსარჩელეს პროფესიული შრომისუნარიანობის ხარისხი დაკარგული აქვს მუდმივად 80%-ით.

თბილისის მახარისხებელი სალოკომოტივო სამმართველოს უფროსის 22.07.2008წ. და 5.08.2008წ. წერილებით ირკვევა, რომ 2007 წლის მარტის თვემდე მოპასუხე ორგანიზაციაში მემანქანის თანამდებობრივი სარგო შეადგენდა თვეში 540.07 ლარს, ხოლო 2007 წლის მარტიდან ხელფასმა მოიმატა 30%-ით და შეადგინა 689.70 ლარი.

მოსარჩელის მითითებით, შპს “საქართველოს რკინიგზა” ნებაყოფლობით არ ახდენდა მიყენებული ზიანის სრული მოცულობით ანაზღაურებას და მის მიერ მიღებული ზიანის (სარჩოს) ანაზღაურება ხდებოდა ნაწილობრივ.

მოსარჩელე მიიჩნევდა, რომ დასახელებულ პერიოდებში მისთვის ასანაზღაურებელი სარჩოს ოდენობა შემდეგნაირად უნდა განსაზღვრულიყო: ა. 2007 წლის მარტიდან 2008 წლის იანვრამდე ვ. ჯ-ძეს ყოველთვიურად უნდა მიეღო სარჩოს სხვაობა 111 ლარი (432 ლარს _ 321 ლარი), რამდენადაც 2007 წლის მარტში მემანქანის თანამდებობრივი სარგო შეადგენდა 540.07 ლარს, მისი 80% იყო 432, ხოლო მას სარჩოს სახით მიღებული ჰქონდა 321 ლარი, ნაცვლად 432 ლარისა; ბ. 2008 წლის იანვრიდან ამავე წლის აგვისტომდე (სარჩელის აღძვრამდე) მოსარჩელის მიერ მისაღები სხვაობა შეადგენდა 230.76 ლარს, რამდენადაც 2008 წლის იანვრიდან მომატების შედეგად მემანქანის თანამდებობრივი სარგო გახდა 689.70 ლარი, რომლის 80% იყო 551.76 ლარი, ხოლო ვ. ჯ-ძე სარჩოს სახით კვლავ იღებდა 321 ლარს, ნაცვლად 551.76 ლარისა. აქედან გამომდინარე, მოსარჩელემ ვერ მიიღო ყოველთვიური სარჩოს სხვაობა 230.76 ლარი (551.76 _ 321 ლარი).

ზემოთქმულის გათვალისწინებით, პირველ შემთხვევაში ხელფასის სხვაობა _ 111 ლარი უნდა გამრავლებულიყო 10 თვეზე (2007 წლის მარტიდან 2008 წლის იანვრამდე პერიოდი), რის შედეგადაც ვიღებდით თანხას _ 1110 ლარს. მეორე შემთხვევაში არსებული სხვაობა _ 230.76 ლარი უნდა გამრავლებულიყო 7 თვეზე (2008 წლის იანვრიდან 2008 წლის აგვისტომდე პერიოდი), რაც შეადგენდა 1615.32 ლარს. მოსარჩელის მოსაზრებით, მისთვის ასანაზღაურებელი იყო მითითებულ თანხათა ჯამი _ 2725.32 ლარი. იმავდროულად, ვ. ჯ-ძეს სარჩელის შეტანის დროიდან ანუ 2008 წლის აგვისტოს თვიდან სარჩოს სახით უნდა დანიშვნოდა 551.76 ლარი, რაც წარმოადგენდა მემანქანის ამჟამინდელი თანამდებობრივი სარგოს (689.70 ლარი) 80%-ს.

მოთხოვნის დაკმაყოფილების სამართლებრივ საფუძვლად მოსარჩელემ დაასახელა საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის ¹53 დადგენილება, სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლი (ტომი I, ს.ფ. 1-10).

მოპასუხე შპს “საქართველოს რკინიგზას” სარჩელში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები სადავოდ არ გაუხდია, თუმცა განმარტა, რომ არც მოქმედი მთავრობის დადგენილება და არც სამოქალაქო კოდექსი არ ითვალისწინებს დანიშნული სარჩოს გადაანგარიშების სამართლებრივ საფუძვლებსა და წესს. აღნიშნული ნორმატიული აქტებით დარეგულირებულია მხოლოდ დამსაქმებლის ბრალის შემთხვევაში ზიანის ანაზღაურების წესი და არა პროფესიული დაავადების გამო დანიშნული სარჩოს ანაზღაურება. სარჩოს გადაანგარიშების წესს განსაზღვრავდა “შრომითი მოვალეობის შესრულებისას ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად ზიანის ანაზღაურების წესის შესახებ” საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის ¹48 ბრძანებულება. ამ ბრძანებულებაში 2003 წლის 11 სექტემბერს განხორციელებული ცვლილების შესაბამისად სარჩო შრომის ანაზღაურების ცვლილების შესაბამისად გადაანგარიშებას აღარ ექვემდებარებოდა. აქედან გამომდინარე, მოსარჩელის მოთხოვნას, რომელსაც წარმოადგენდა სარჩოს გადაანგარიშება 2007 წლიდან გაზრდილი ხელფასის შესაბამისად, სამართლებრივი საფუძველი არ გააჩნდა (ტომი I, ს.ფ. 22-30).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 23 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ვ. ჯ-ძის სარჩელი დაკმაყოფილდა: შპს “საქართველოს რკინიგზას” მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 2008 წლის 7 აგვისტოდან ყოველთვიურად ზიანის ანაზღაურების სარჩოს სახით 551.76 ლარის ანაზღაურება; მასვე ვ. ჯ-ძის სასარგებლოდ დაეკისრა 2007 წლის 1 მარტიდან 2008 წლის 7 აგვისტომდე მიუღებელი შემოსავლის _ 2725.32 ლარის, აგრეთვე სადვოკატო მომსახურების ხარჯების _ 160 ლარის ანაზღაურება.

საქალაქო სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები შემდეგში მდგომარეობს:

ვ. ჯ-ძე საქართველოს რკინიგზაში მუშაობდა მემანქანედ;

მოსარჩელე 1998 წლიდან ყოველთვიურად იღებს შპს “საქართველოს რკინიგზიდან” სარჩოს პროფესიული დაავადების საფუძვლით;

2002 წლის 3 ივნისიდან ვ. ჯ-ძეს დაუდგინდა პროფესიული შრომისუნარიანობის ხარისხის დაკარგვა 80%-ით უვადოდ;

მოსარჩელეს შპს “საქართველოს რკინიგზიდან” სარჩოს მიღების უფლება მოპოვებული აქვს საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის ¹48 ბრძანებულების პერიოდში და მოპასუხის მიერ ნებაყოფლობით ანაზღაურებადი სარჩოს ოდენობა შეადგენს თვეში 321 ლარს;

2007 წლის მარტიდან მოპასუხე ორგანიზაციაში მემანქანის თანამდებობრივი სარგო შეადგენდა 540.07 ლარს, ხოლო 2008 წლის იანვრიდან _ 689.70 ლარს.

საქალაქო სასამართლომ მიუთითა, რომ “შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად ზიანის ანაზღაურების წესის შესახებ” საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის ¹48 ბრძანებულება გაუქმდა საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 6 თებერვლის ¹93 ბრძანებულებით 2007 წლის 1 მარტიდან. ამჟამად შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ვნების ანაზღაურების მომწესრიგებელი ნორმატიული აქტია საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის ¹53 დადგენილებით დამტკიცებული “შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურების წესი”.

ზემოაღნიშნული დადგენილებით დამტკიცებული წესის პირველი მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საწარმოში, დაწესებულებასა და ორგანიზაციაში შრომითი მოვალეობის შესრულებისას დასაქმებულის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანი ანაზღაურდება ამ წესით, საქართველოს შრომის კოდექსით და სამოქალაქო კოდექსით განსაზღვრული წესით. ამავე წესის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის ¹48 ბრძანებულების მოთხოვნათა დაცვით დანიშნული სარჩო ექვემდებარება ანაზღაურებას დამსაქმებლის ან მისი უფლებამონაცვლის მიერ.

საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ვ. ჯ-ძის მიმართ წარმოშობილი ვალდებულება წარმოადგენდა დელიქტურ ვალდებულებას, რომლის ნაწილობრივ ანაზღაურებას ახორციელებდა შპს “საქართველოს რკინიგზა”.

საქალაქო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, პირი, რომელიც სხვა პირს მართლსაწინააღმდეგო, განზრახი ან გაუფრთხილებელი მოქმედებით მიაყენებს ზიანს, ვალდებულია აუნაზღაუროს მას ეს ზიანი. მოცემულ შემთხვევაში ზიანის მიყენების ფაქტი და მიზეზობრივი კავშირი მოპასუხის ქმედებასა და დამდგარ ზიანს შორის, დგინდებოდა სამედიცინო სოციალური ექსპერტიზის ბიუროს 2002 წლის 3 ივნისის დასკვნით, რომლითაც დადასტურებული იყო, რომ ვ. ჯ-ძეს პროფესიული შრომისუნარიანობა 80%-ით დაკარგული ჰქონდა მუდმივად სიცოცხლის ბოლომდე მოპასუხესთან მავნე პირობებში ხანგრძლივი მუშაობის შედეგად. რაც შეეხებოდა ბრალეულობას, აღნიშნული დასტურდებოდა მოპასუხის ქმედებითაც, რომელიც ნებაყოფლობით წლების განმავლობაში არ ანაზღაურებდა ზიანს.

საქალაქო სასამართლომ სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლზე დაყრდნობით მიიჩნია, რომ ვინაიდან მოსარჩელეს პროფესიული შრომის უნარი დაკარგული ჰქონდა მუდმივად, სარჩოს გადახდაც უნდა განხორციელებულიყო მოსარჩელის სიცოცხლის ბოლომდე, ხოლო ოდენობა უნდა განსაზღვრულიყო იმ ოდენობით, რა ოდენობითაც მოსარჩელე მიიღებდა ხელფასს ზიანის ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება რომ არ დამდგარიყო. კანონის დასახელებული ნორმის თანახმად, იმ პირმა, რომელიც ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი, უნდა აღადგინოს ის მდგომარეობა, რომელიც იარსებებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება. თუ სხეულის დაზიანების ან ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად დაზარალებულს წაერთვა შრომის უნარი ან შეუმცირდა იგი, დაზარალებულს უნდა აუნაზღაურდეს ზიანი ყოველთვიური სარჩოს გადახდით.

საქალაქო სასამართლოს მოსაზრებით, რამდენადაც მოპასუხე ვ. ჯ-ძეს სარჩოს უნაზღაურებდა მხოლოდ ნაწილობრივ, მისთვის მიყენებულმა ზიანმა 2007 წლის მარტიდან 2008 წლის აგვისტომდე შეადგინა 2725.32 ლარი, ხოლო 2008 წლის 7 აგვისტოდან _ 551.76 ლარი ყოველთვიურად (ტომი I, ს.ფ. 63-67).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს “საქართველოს რკინიგზამ”, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა (ტომი I, ს.ფ. 72-82).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 26 მარტის განჩინებით შპს “საქართველოს რკინიგზის” სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 23 დეკემბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 390-ე მუხლის მე-3 ნაწილის “გ” ქვეპუნქტზე, რომლის თანახმად, თუ სააპელაციო სასამართლო ეთანხმება პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასებებსა და დასკვნებს საქმის ფაქტობრივ ან/და სამართლებრივ საკითხებთან დაკავშირებით, მაშინ დასაბუთება იცვლება მასზე მითითებით.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქალაქო სასამართლომ სწორად დაადგინა ფაქტობრივი გარემოებები და სწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა მათ, კერძოდ, სასამართლომ სწორად გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 992-ე, 408-ე მუხლები. შესაბამისად, არ არსებობდა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე, 394-ე მუხლით გათვალისწინებული გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძვლები (ტომი II, ს.ფ. 34-36).

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს “საქართველოს რკინიგზამ”, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა, შემდეგი საფუძვლებით:

საქმის განმხილველმა სასამართლომ სადავო სამართალურთიერთობის მოსაწესრიგებლად გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 992-ე და 408-ე მუხლები, რაც არასწორია. კანონის აღნიშნული ნორმები არ აწესრიგებს სარჩოს გადაანგარიშების წესს. უფრო მეტიც, საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის დადგენილებით დამტკიცებული “შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურების წესის” პირველი მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, დამსაქმებელი ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი, რომელიც მიადგა დასაქმებულის ჯანმრთელობას შრომითი მოვალეობის შესრულებისას, თუ ზიანი გამოწვეულია დამსაქმებლის ბრალეული მოქმედებით და შრომის კოდექსი და სამოქალაქო კოდექსი ითვალისწინებს ზიანის ანაზღაურების ვალდებულებას ასეთი მოქმედებისათვის, თუ არ არის გასული მოთხოვნის წარდგენის სამოქალაქო კოდექსით დადგენილი ხანდაზმულობის ვადა. მოცემული წესი არეგულირებს მხოლოდ დამსაქმებლის ბრალის შემთხვევაში ზიანის და არა პროფესიული დაავადების გამო დანიშნული სარჩოს ანაზღაურებას.

სარჩოს გადაანგარიშების წესს განსაზღვრავდა “შრომითი მოვალეობის შესრულებისას ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად ზიანის ანაზღაურების წესის შესახებ” საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის ¹48 ბრძანებულება, რომლის მე-12 პუნქტის მიხედვით, ორგანიზაციაში შრომის ანაზღაურების ან მისი მინიმალური დონის ცვლილების შესაბამისად ხდებოდა სასამართლოს ან დამსაქმებლის მიერ ყოველთვიური სარჩოს გადაანგარიშება, მიუხედავად იმისა, როდის მიიღო მან დასახიჩრება. ამ ბრძანებულებაში 2003 წლის 11 სექტემბერს განხორციელებული ცვლილების შესაბამისად სარჩო შრომის ანაზღაურების ცვლილების შესაბამისად გადაანგარიშებას აღარ ექვემდებარებოდა. მოგვიანებით, 2005 წლის 7 ნოემბერს განხორციელებული ცვლილებით მითითებული მე-12 პუნქტი ბრძანებულებიდან საერთოდ ამოღებულ იქნა. აქედან გამომდინარე, მოსარჩელის მოთხოვნას, რომელსაც წარმოადგენს სარჩოს გადაანგარიშება 2007 წლიდან გაზრდილი ხელფასის შესაბამისად, სამართლებრივი საფუძველი არ გააჩნია და დაკმაყოფილებას არ ექვემდებარება.

კასატორის მოსაზრებით, სასამართლომ არასწორად განმარტა საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის ¹53 დადგენილებით დამტკიცებული “შრომითი მოვალეობის შესრულებისას ზიანის ანაზღაურების წესის” პირველი მუხლის პირველი ნაწილი, რამდენადაც აღნიშნული ნორმა შეეხება არა უკვე დანიშნული სარჩოს ანაზღაურებას, არამედ იგი ვრცელდება 2007 წლის 24 მარტიდან ორგანიზაციაში დასაქმებულის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანის შემთხვევებზე.

სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლი, რომელიც სასამართლომ სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძვლად მიუთითა, ვრცელდება სახელშეკრულებო ან სამოქალაქო კოდექსით გათვალისწინებული ვალდებულების შეუსრულებლობიდან გამომდინარე ზიანის ანაზღაურებაზე და არ შეიძლება გამოყენებულ იქნეს ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად ზიანის ასანაზღაურებლად (ტომი II, ს.ფ. 41-50).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს “საქართველოს რკინიგზის” საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ პირობებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ. გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რამაც არსებითად იმოქმედა საქმის შედეგზე და განაპირობა არასწორი განჩინების გამოტანა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, შპს “საქართველოს რკინიგზის” საკასაციო საჩივარი არ ექვემდებარება განსახილველად დაშვებას.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის საფუძველზე შპს “საქართველოს რკინიგზას” უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (1 129.44 ლარი) 70% _ 790.608 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს “საქართველოს რკინიგზის” საკასაციო საჩივარი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 26 მარტის განჩინებაზე მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. შპს “საქართველოს რკინიგზას” დაუბრუნდეს მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (1 129.44 ლარი) 70% _ 790.608 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ხაზინის ერთიანი ანგარიშის ნომერი 200122900, მიმღები ბანკი _ სახელმწიფო ხაზინა 220101222, საბიუჯეტო შემოსულობების სახაზინო კოდი _ ¹300773150, დანიშნულება – სახელმწიფო ბაჟი სასამართლოებში განსახილველ საქმეებზე;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.