საქართველოს უზენაესი სასამართლო

განჩინება

საქართველოს სახელით

ას-559-900-07 11 მარტი, 2008 წ.

ქ. თბილისი

სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მიხეილ გოგიშვილი (თავმჯდომარე)

მოსამართლეები:

ნუნუ კვანტალიანი (მომხსენებელი), მარიამ ცისკაძე

სხდომის მდივანი – ე.ხაჩიძე

კასატორი _ ნ. ბ-იძე (მოპასუხე)

წარმომადგენელი _ ნ. გ-შვილი

მოწინააღმდეგე მხარე _ რ. ბ-იძე (მოსარჩელე)

წარმომადგენელი _ გ. კ-იძე

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 11 მაისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის დაბრუნება იმავე სასამართლოსათვის ხელახლა განსახილველად

დავის საგანი _ საერთო საკუთრებით სარგებლობის ხელშეშლის აღკვეთა, კიბის მოწყობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

რ. ბ-იძემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში ნ. და ი. ბ-ების მიმართ საერთო საკუთრებით სარგებლობის ხელშეშლის აღკვეთისა და კიბის მოწყობის შესახებ შემდეგი საფუძვლებით: 1969 წლის 26 თებერვლის სამკვიდრო მოწმობით ქ.ქუთაისში, …ის ქ.¹40-სა და …ის ქ.¹16-ში მდებარე სახლი და 1426 კვ.მ მიწის ნაკვეთი აღირიცხა ბ. ბ-ების მემკვიდრე ი. და რ. ბ-იძეების თანასაკუთრებად. აღნიშნულის მიუხედავად, მოპასუხეები ხელს უშლიან მოსარჩელეს, ისარგებლოს კუთვნილი მიწის ნაკვეთით, რაც იმაში გამოიხატება, რომ გადაუტიხრეს საკარმიდამო ეზოში ჩასასვლელი სახლის მოპასუხის კუთვნილ ნაწილში მდებარე ერთადერთი კიბისკენ მიმავალი გზა. რ.ბ-იძეს სურდა სახლის კუთვნილ ნაწილზე თავისი კიბის აშენება, თუმცა აღნიშნულისათვის საჭირო იყო არქიტექტურული პროექტი და მოზიარის თანხმობა, რაზეც მოპასუხეებმა მოსარჩელეს სანოტარო წესით უარი უთხრეს. 2002 წელს რ.ბ-მ ერთხელ უკვე მიმართა სასამართლოს სარჩელით და მოითხოვა საერთო საკუთრებიდან მისთვის რეალური წილის გამოყოფა, რაც პირველი ინსტანციის სასამართლომ დააკმაყოფილა 300 კვ.მ მიწის ნაკვეთის გამოყოფის ფარგლებში, თუმცა სააპელაციო სასამართლოში საქმის წარმოება შეწყდა მორიგების გამო და მხარეები შეთანხმდნენ საერთო საკუთრებით ესარგებლათ სარჩელის აღძრვამდე არსებული პირობების გათვალისწინებით. აღნიშნულის მიუხედავად, მოპასუხეებმა მორიგების პირობა დაარღვიეს.

მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს შემდეგი დასაბუთებით: უსაფუძვლოა მოსარჩელის მითითება, რომ სააპელაციო სასამართლოში მხარეთა მორიგებისას დადგინდა სადავო მიწის ნაკვეთით საერთო სარგებლობა. დავის მიმდინარეობისას ბ. ბ-იძე გარდაიცვალა. საერთო ნათესავების თხოვნით, მხარეები შეთანხმდნენ, რომ რ. ბ-იძეს სადავო მიწის ნაკვეთზე რაიმე პრეტენზია აღარ ექნებოდა. ამასთან, თავდაპირველ სარჩელში რ.ბ-იძე თავად აღიარებდა, რომ დავამდე დაახლოებით 2 წლით ადრე ბ. ბ-იძემ მას მიწის ნაკვეთით სარგებლობა აუკრძალა. მხარეთა შორის დამტკიცებული მორიგების აქტით დასტურდება, რომ მათ სადავო უძრავი ქონებით უნდა ისარგებლონ სარჩელის აღძვრამდე არსებული მდგომარეობის გათვალისწინებით, რაც იმას ნიშნავს, რომ სარჩელის აღძვრამდე რ.ბ-იძეს მიწის ნაკვეთზე რაიმე უფლება დაკარგული ჰქონდა და სადავო მიწა წარმოადგენდა ბ.ბ-იძის საკუთრებას. ნ. და ი. ბ-ები არ არიან სათანადო მოპასუხეები, ვინაიდან, მართალია, მათ ფაქტობრივი ფლობით მიიღეს ბ.ბ-იძის სამკვიდრო, მაგრამ იგი თავიანთ საკუთრებად არ აღურიცხავთ. ასევე გასათვალისწინებელია, რომ ბ.ბ-იძეს მხარეთა გარდა კიდევ ჰყავდა პირველი რიგის მემკვირე _ ქალიშვილი, რომელსაც ასევე უფლება აქვს, მიიღოს მამის დანაშთი ქონება. ამდენად, მოპასუხეები უფლებამოსილი არ არიან, თანმობა მისცენ მოსარჩელეს სადავო კიბის მოწყობაზე.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 11 დეკემბრის გადაწყვეტილებით რ. ბ-იძის სარჩელი დაკმაყოფილდა, ნ. და ი. ბ-ებს აეკრძალათ რ. ბ-იძისათვის საერთო საკუთრების ნაკვეთით სარგებლობის ხელშეშლა, მოსარჩელის მიერ საერთო სარგებლობის მიწის ნაკვეთში ჩასასვლელი კიბის მოწყობაზე ნ. და ი. ბ-ების უარი ჩაითვალა უკანონოდ და რ. ბ-იძეს, შესაბამისი პროექტისა და ნებართვის მიხედვით, ნება დაერთო, მოაწყოს საცხოვრებელი ფართიდან საერთო სარგებლობის მიწის ნაკვეთში ჩასასვლელი კიბე შემდეგ გარემოებათა გამო: სასამართლომ დაადგინა, რომ მოცემულ შემთხვევაში სადავოა 1426 კვ.მ მიწის ნაკვეთი, რომელიც, მოსარჩელის მოსაზრებით, საერთო სარგებლობისაა, ხოლო მოპასუხის აზრით კი, მამკვიდრებლის საკუთრებაა. განსახილველ საქმეებს დაერთო ¹2/49-2003 და ¹2/75-2004 სამოქალაქო საქმეები რ. ბ-იძის 2002 წლის 14 იანვრის სარჩელის გამო ბ. ბ-იძის მიმართ ქ.ქუთაისში, …ის ქ.¹40-სა და …ის ქ.¹18-ში მდებარე სახლთმფლობელობის 1426 კვ.მ მიწის ნაკვეთიდან კუთვნილი რეალური წილის გამოყოფის შესახებ და ბ. ბ-იძის 2003 წლის 24 თებერვლის შეგებებული სარჩელის გამო რ. ბ-იძისა და ქუთაისის ტექინვენტარიზაციის ბიუროს მიმართ სადავო მიწის ნაკვეთის შესახებ ტექაღრიცხვის ბიუროს ჩანაწერში ცვლილებების შეტანის თაობაზე. ¹2/49 საქმეზე რ.ბ-იძის სარჩელი დარჩა განუხილველი, თუმცა 2003 წლის 13 ივნისს რ.ბ-იძემ ანალოგიური მოთხოვნით ხელახლა მიმართა სასამართლოს, რომლის საფუძვლად მიუთითა ის გარემოება, რომ სადავო სახლთმფლობელობა და 2022 კვ.მ საკარმიდამო მიწის ნაკვეთი იყო მისი ბაბუის _ ბ. ა-ის ძე ბ-იძის საკუთრება. სასამართლომ დაადგინა, რომ მხარეთა შორის სადავოდ არ გამხდარა ხსენებული 2202 კვ.მ მიწის ნაკვეთიდან 1957 წელს 44 კვ.მ-ის სამოსახლოდ რ.ბ-იძის მამიდაშვილ ა. მ-სათვის, ხოლო 1959 წელს 332 კვ.მ-ის გ. კ-სათვის საკუთრებაში გადაცემის ფაქტი. კოლეგიამ ასევე დაადგინა, რომ ბ. ა-ის ძე ბ-იძე გარდაიცვალა 1959 წელის 30 მაისს და ¹2/49 საქმეში წარმოდგენილი 1969 წლის 26 ნოემბრის სამკვიდრო მოწმობის თანახმად, მის დანაშთ ქონებაზე მემკვიდრეობა აღიდგინეს მამკვიდრებლის ვაჟიშვილმა ი. ბ-იძემ და ბ.ბ-იძის შვილიშვილმა რ. ბ-იძემ, რის საფუძველზეც მოსარჩელე შეუზღუდავად სარგებლობდა საერთო საკუთრების ნაკვეთით. სარჩელის აღძვრამდე ორი წლით ადრე კი ბიძაშვილმა ბ. ი-ის ძე ბ-იძემ მეუღლესთან ერთად მავთულის ღობით გადაუკეტა სადავო მიწის ნაკვეთში ჩასასვლელი. ¹2/49 და ¹2/75 საქმეების მასალებით სასამართლომ დადგენილად ჩათვალა, რომ მოპასუხე 1426 კვ.მ მიწის ნაკვეთს არ მიიჩნევდა საერთო სარგებლობის ქონებად იმ მოტივით, რომ 1969 წლის 26 ნოემბრის სამკვიდრო მოწმობით რ.ბ-იძის მემკვიდრეობა აღდგენილ იქნა მხოლოდ საცხოვრებელი სახლისა და არა მიწის ნაკვეთის ნაწილში. ფაქტობრივად, ბ. ა-ის ძე ბ-იძემ მოსარჩელის დედას სიცოცხლეშივე გამოუყო 332 კვ.მ მიწის ნაკვეთი, რომელიც ამ უკანასკნელმა მიჰყიდა გ.კ-იძეს. სასამართლო კოლეგიამ დაადგინა, რომ 2005 წლის 13 მაისს საქმის სააპელაციო პალატაში განხილვის დროს ბ. ბ-იძე გარდაიცვალა და მის უფლებამონაცვლეებად ცნობილ იქნენ ნ. და ი. ბ-ები, რის შემდეგ მხარეებს შორის დამტკიცებული მორიგებით ისინი შეთანხმდნენ სადავო მიწის ნაკვეთით ესარგებლათ სარჩელის აღძვრამდე არსებული წესით. სასამართლომ არ გაიზიარა ნ. ბ-იძის მტკიცება, რომ ბ.ბ-იძის დანაშთი ქონების მემკვიდრეა მისი ქალიშვილი, რადგან მხარემ 6 თვის ვადაში მამკვიდრებლის ქალიშვილის მიერ ნოტარიუსისათვის სამკვიდროს მისაღებად მიმართვის ან სამკვიდროს ფაქტობრივი ფლობით მიღების დამადასტურებელი მტკიცებულება ვერ წარადგინა. სასამართლომ დაუსაბუთებლად ჩათვალა ნ. და ი. ბ-ების მოსაზრება მათი არასათანადო მოპასუხეებად მიჩნევის შესახებ იმ საფუძვლით, რომ მოპასუხეები საჯარო რეესტრში სადავო ქონების მესაკუთრეებად ჯერ არ დარეგისტრირებულან და ფაქტობრივი ფლობით მიიღეს სამკვიდრო. კოლეგიამ მიიჩნია, რომ მესაკუთრის უფლება შესაძლოა შეილახოს როგორც თანამესაკუთრის, ასევე მფლობელის მიერაც. მოცემულ შემთხვევაში კი მოსარჩელეს მოპასუხეთა კეთილსინდისიერი მფლობელობა სადავოდ არ გაუხდია. სასამართლოს მოსაზრებით, სადავო 1426 კვ.მ მიწის ნაკვეთის მხარეთა საერთო საკუთრებაში ყოფნის ფაქტს ადასტურებს ¹2/75 საქმეში არსებული 2003 წლის 17 თებერვლის საარქივო ამონაწერი და ¹2/49 საქმეში წარმოდგენილი ქუთაისის ტექაღრიცხვის სამსახურის 2003 წლის 13 თებერვლის ცნობა. ამასთან, 2003 წლის 13 ივნისს რ.ბ-იძის მიერ აღძრული სარჩელის განხილვისას აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოება დადასტურდა. სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოპასუხეებმა ვერ წარადგინეს რაიმე წერილობითი მტკიცებულება, რომელიც დაადასტურებდა მხარეთა მიერ სადავო მიწის ნაკვეთით სარგებლობის დამკვიდრებულ წესს. ასეთ მტკიცებულებად კოლეგიამ არ ჩათვალა არც ქუთაისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 1 ივლისის სხდომის ოქმი და განჩინება, რომელთა მიხედვით, ნ. ბ-იძის აზრით, რ. ბ-იძე დასთანხმდა 2003 წლის 13 ივნისის სარჩელის შეტანამდე არსებულ მდგომარეობას, რაც იმაში გამოიხატებოდა, რომ მოპასუხის ხელშეშლის გამო მოსარჩელე ვერ სარგებლობდა და ვერც შემდგომში ისარგებლებდა სადავო ნაკვეთით და ამ მოტივით თქვა უარი სარჩელზე. სასამართლომ ჩათვალა, რომ სარჩელის შეტანამდე არსებული მდგომარეობა ნიშნავდა მიწის ნაკვეთის კვლავ საერთო სარგებლობაში დატოვებას, ვინაიდან რ.ბ-იძის 2003 წლის 13 ივნისის სარჩელის მოთხოვნა იყო საერთო საკუთრებიდან რეალური წილის გამოყოფა და არა მოპასუხეთა ხელშეშლის აღკვეთა. ამდენად, სასამართლომ დაადგინა, რომ 1426 კვ.მ მიწის ნაკვეთი იყო ი. ბ-იძის მემკვიდრეთა და რ. ბ-იძის თანასაკუთრება. ადგილზე დათვალიერების შედეგად სასამართლომ ასევე დაადგინა, რომ მოპასუხეებმა სახლის პირველ სართულზე მდებარე აივანი იმგვარად გატიხრეს, რომ სადავო მიწის ნაკვეთში ჩასასვლელი კიბე მდებარეობს მოპასუხეთა მფლობელობაში არსებული სახლის ნაწილში, რის გამოც რ.ბ-იძეს საერთო საკუთრების მიწის ნაკვეთით სარგებლობის საშუალება მოესპო. კოლეგიის მითითებით, საქმის განხილვისას ნ. ბ-იძემ დაადასტურა სადავო ხელშეშლისა და კიბის მიშენებაზე უარის თქმის ფაქტი, რაც, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 131-ე მუხლის შესაბამისად, ამ ნაწილში სარჩელის დაკმაყოფილების საკმარისი საფუძველია. სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 954-ე მუხლის მეორე ნაწილით, 170-ე მუხლის პირველი ნაწილით და მიიჩნია, რომ რ.ბ-იძის მოთხოვნა სათანადო ნებართვის არსებობისას კიბის მიშენების შესახებ კანონიერია.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება ნ. ბ-იძემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 11 მაისის განჩინებით სააპელაციო პალატამ სრულად გაიზიარა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მოტივაცია, რის გამოც სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება ნ. ბ-იძემ გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და საქმის დაბრუნება იმავე სასამართლოსათვის ხელახლა განსახილველად შემდეგი საფუძვლებით: სააპელაციო სასამართლომ სათანადოდ არ შეაფასა 2005 წლის 1 ივლისის განჩინება მხარეთა შორის მორიგების დამტკიცებისა და საქმის წარმოების შეწყვეტის შესახებ, რომლითაც გაუქმდა პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება რ.ბ-იძისათვის სადავო მიწის ნაკვეთიდან 300 კვ.მ-ს გამოყოფის შესახებ. ამდენად, მოსარჩელემ უარი თქვა 300 კვ.მ მიწის ნაკვეთის საკუთრების უფლებით გამოყოფასა და სარგებლობაზე. სააპელაციო პალატამ ყურადღება არ გაამახვილა საქმის მასალებით დადასტურებულ იმ გარემოებაზე, რომ მხარეთა შორის სადავო მიწის ნაკვეთი გაყოფილი იყო შემდეგნაირად: მოსარჩელე სარგებლობდა 126 კვ.მ-ით, რომელზეც მისი სახლი და აივანია განთავსებული, მოპასუხე კი _ 1300 კვ.მ-ით. ამდენად, სასამართლომ მოსარჩელეს ნება დართო, კიბე მოპასუხის ეზოში მოეწყო. სასამართლომ არასწორად არ გამოიყენა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 273-ე მუხლის მეორე ნაწილი და 106-ე მუხლის “ბ” ქვეპუნქტი, რომელთა მიხედვით განსახილველ საქმეზე უდავოდ დადგენილად უნდა მიჩნეულიყო ფაქტობრივი გარემოება, რომ მხარეთა მორიგებისას მოწინააღმდეგე მხარემ სარჩელზე უარის თქმით უარი თქვა სადავო მიწის ნაკვეთის არა მარტო საკუთრების, არამედ სარგებლობის უფლებაზე. გასაჩივრებული განჩინება იურიდიულად საერთოდ დაუსაბუთებელია. არც ერთი ინსტანციის სასამართლომ არ შეაფასა საქმეზე თანდართული სამოქალაქო საქმის მე-2 ტომის ს.ფ. 215-ზე მოთავსებული ტექინვენტარიზაციის არქივიდან გაცემული გეგმა-ნახაზი, რომლითაც ირკვევა, რომ აივანი, რომელზეც რ.ბ-იძეს სადავო კიბის მოწყობა სურს, არის უკანონო და მისი დაკანონების დამადასტურებელი მტკიცებულება მხარეს არ წარმოუდგენია. ამდენად, მოქმედი კანონმდებლობით შეუძლებელია სახლის უკანონო მინაშენზე მოეწყოს ნაკვეთში ჩასასვლელი კიბე, თუნდაც ეს მიწის ნაკვეთი რ.ბ-იძის საკუთრება იყოს. სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 377-ე მუხლის დარღვევით.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საკასაციო საჩივრის საფუძვლების შესწავლისა და გასაჩივრებული განჩინების იურიდიული დასაბუთების შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ნ. ბ-იძის საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 404-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საკასაციო სასამართლო საკასაციო სასამართლო ამოწმებს გადაწყვეტილებას საკასაციო საჩივრის ფარგლებში.

კასატორის მოსაზრებით, გასაჩივრებული განჩინება უნდა გაუქმდეს და საქმის წარმოება უნდა შეწყდეს, ვინაიდან იმავე მხარეებს შორის არსებული დავა დამთავრდა 2005 წლის 1 ივლისს მხარეთა მორიგების გამო საქმის წარმოების შეწყვეტით. საქმეში წარმოდგენილი ქუთაისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 1 ივლისის განჩინებით დაკმაყოფილდა ბ. ბ-იძის უფლებამონაცვლის _ ი. ბ-იძის, რ. ბ-იძისა და მის წარმომადგენელ მ. ფ-ოვის შუამდგომლობები საქმის წარმოების შეწყვეტის შესახებ და მოცემულ დავაზე საქმის წარმოება შეწყდა. მითითებული დავა აღიძრა რ. ბ-იძის სარჩელის გამო ბ. ბ-იძის მიმართ საერთო საკუთრების მიწის ნაკვეთიდან წილის გამოყოფის თაობაზე სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის პირველი ნაწილის საფუძველზე. მოცემული დავა კი აღძრულია რ. ბ-იძის ნეგატორული სარჩელის საფუძველზე ნ. და ი. ბ-ების მიმართ და სასარჩელო მოთხოვნას წარმოადგენს საერთო ნაკვეთით სარგებლობაში მოპასუხეთათვის ხელშემშლელი მოქმედების აკრძალვა. ამრიგად, კასატორის მიერ მითითებული სამოქალაქო საქმის დავის საგანი და საფუძველი განსხვავდება მოცემული საქმის დავის საგნისა და საფუძვლისაგან და, შესაბამისად, არ გვაქვს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 272-ე მუხლის “ბ” ქვეპუნქტით გათვალისიწნებული საქმის წარმოების შეწყვეტის საფუძველი. ამასთან, სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზეც, რომ კასატორის მიერ მითითებული 2005 წლის 1 ივლისის განჩინებით მხარეთა შორის მორიგება არ დამტკიცებულა და საქმის წარმოება შეწყდა მხოლოდ და მხოლოდ მხარეთა შუამდგომლობის საფუძველზე.

საკასაციო სასამართლო ვერ იმსჯელებს საკასაციო საჩივრის არგუმენტზე, რომ ნაგებობა _ აივანი, რაზედაც საერთო სარგებლობის მიწის ნაკვეთში ჩასავლელი კიბე უნდა მოეწყოს უკანონოა. აღნიშნულ საკითხზე პირველი ინსტანციის სასამართლოს არ უმსჯელია, ვინაიდან იგი ამ ინსტანციაში მხარეს ამ საფუძვლით სადავოდ არ გაუხდია. საკასაციო სასამართლო, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის თანახმად, იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლოთა გადაწყვეტილებებში ან სხდომათა ოქმებში. ამასთან, საგულისხმოა ის გარემოება, რომ მოცემულ საქმეზე ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 11 დეკემებრის გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა რა რ. ბ-იძის სარჩელი თავისი საცხოვრებელი ფართიდან საერთო სარგებლობის მიწის ნაკვეთში ჩასასვლელი კიბის მოწყობაზე, აღნიშნული სასამართლოს გადაწყვეტილებით უნდა განხორციელდეს მხოლოდ შესაბამისი პროექტისა და ნებართვის მიხედვით. ამდენად, სადავო კიბე მხოლოდ კომპეტენტური ორგანოების დასკვნის საფუძველზე უნდა გაკეთდეს.

უსაფუძვლოა კასატორის მითითება, რომ განჩინება სამართლებრივად დაუსაბუთებელია, ვინაიდან სააპელაციო სასამართლომ არ მიუთითა მატერიალური ნორმები. სამოქალქო საპროცესო კოდექსის 390-ე მუხლის მესამე ნაწილის “გ” ქვეპუნქტის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს განჩინება აღწერილობითი და სამოტივაციო ნაწილების ნაცვლად უნდა შეიცავდეს მოკლე დასაბუთებას გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების ან უცვლელად დატოვების შესახებ. თუ სააპელაციო სასამართლო ეთანხმება პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასებებს და დასკვნებს საქმის ფაქტობრივ ან/და სამართლებრივ საკითხებთან დაკავშირებით, მაშინ სააპელაციო სასამართლოს დასაბუთება იცვლება მათზე მითითებით.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლის მეორე ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ნ. ბ-იძის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 11 მაისის განჩინება დარჩეს უცვლელი.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.