ას-581-964-06 26 თებერვალი, 2007 წ.

ქ. თბილისი

სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მიხეილ გოგიშვილი (თავმჯდომარე)

მოსამართლეები:

ნუნუ კვანტალიანი (მომხსენებელი), მარიამ ცისკაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – სს “ .. .. ..” (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ მ. ჭ-ე (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2006 წლის 10 ივლისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი _ სამუშაოზე აღდგენა, იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2005 წლის 26 აგვისტოს მ. ჭ-მ განცხადებით მიმართა სააპელაციო სასამართლოს ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2004 წლის 24 მარტის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების გაუქმებისა და საქმის წარმოების განახლების შესახებ შემდეგი საფუძვლებით: გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით არ დაკმაყოფილდა მ. ჭ-ის სარჩელი სს “ .. .. ..” მიმართ სამუშაოზე აღდგენისა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების შესახებ. 2004 წლის თებერვალში მ. ჭ-მ განცხადებით მიმართა პროკურატურას სს “ .. .. ..” გენერალურ დირექტორ ე.ს-ის მიერ დანაშაულის ჩადენის ფაქტზე. ქ.თბილისის მთაწმინდა-კრწანისის რაიონული პროკურატურის 2005 წლის 19 იანვრის დადგენილებით მ. ჭ-ს უარი ეთქვა სისხლის სამართლის საქმის აღძვრაზე სს “ .. .. ..” გენერალურ დირექტორ ე. ს-ის მიმართ სისხლის სამართლის კოდექსით დადგენილი სისხლის-სამართლებრივი დევნის ხანდაზმულობის ვადის გასვლის გამო. ამასთან, გამოძიებით დადგინდა, რომ ე.ს-მ ჩაიდინა სისხლის სამართლის კოდექსის 169-ე და 150-ე მუხლებით გათვალისწინებული დანაშაული, კერძოდ, მ. ჭ-ე აიძულა გადასულიყო ვადიან შრომით ხელშეკრულებაზე, უარი ეთქვა 17 თვის სახელფასო დავალიანების მიღებაზე, უკანონოდ გაათავისუფლა სამსახურიდან, ნებაყოფლობით არ აღასრულა 2001 წლის 14 აგვისტოს სააღსრულებო ფურცელი, რომელიც ითვალისწინებდა მ. ჭ-ის სამსახურში აღდგენას, არამედ 17 თვის გასვლის შემდეგ მ. ჭ-ე ორჯერ აიძულა ხელი მოეწერა ვადიან შრომით ხელშეკრულებაზე. ამდენად, მოცემულ შემთხვევაში არსებობს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლის პირველი ნაწილის “გ” ქვეპუნქტით დადგენილი ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2005 წლის 29 ნოემბრის განჩინებით მ. ჭ-ის განცხადება არ დაკმაყოფილდა, რაც ამ უკანასკნელმა გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2006 წლის 6 თებერვლის განჩინებით მ. ჭ-ის სააპელაციო საჩივარი და განცხადება დაკმაყოფილდა, ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2004 წლის 29 ნოემბრის განჩინება და 2004 წლის 24 მარტის გადაწყვეტილება გაუქმდა, საქმის წარმოება განახლდა და საქმე განსახილველად დაუბრუნდა საქალაქო სასამართლოს.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 5 აპრილის გადაწყვეტილებით მ. ჭ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა სს “ .. .. ..” გენერალურ დირექტორ ე. ს-ის 2004 წლის 15 იანვრის ¹12 ბრძანება 2004 წლის 16 იანვრიდან ამავე ბანკის ქუთაისის ფილიალიდან მ. ჭ-ის თანამდებობიდან განთავისუფლების შესახებ და მოსარჩელე სამუშაოზე აღდგენილ იქნა, მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა იძულებითი განაცდურის _ 2004 წლის 16 იანვრიდან ერთი წლის განმავლობაში 4800 ლარის ანაზღაურება.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სს “ .. .. ..” გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2006 წლის 10 ივლისის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელი შემდეგ გარემოებათა გამო: სააპელაციო სასამართლომ ქ.თბილისის მთაწმინდა-კრწანისის რაიონული პროკურატურის სისხლის სამართლის საქმის აღძვრაზე უარის თქმის შესახებ 2005 წლის 19 იანვრის დადგენილებაზე დაყრდნობით დაადგინა, რომ სს “ .. .. ..” ქუთაისის ფილიალის მმართველმა ა-მა და გენერალურმა დირექტორმა ე.ს-მ აიძულეს მ. ჭ-ე, უარი ეთქვა სახელფასო დავალიანების მიღებაზე, რის სანაცვლოდ იგი აღადგინეს სამუშაოზე, თუმცა კანონიერ ძალაში შესული სასამართლოს გადაწყვეტილებით, დადგენილი უვადო შრომითი ხელშეკრულების ნაცვლად, მას გაუფორმდა ვადიანი შრომითი ხელშეკრულება. ამდენად, სასამართლომ დაადგინა, რომ 2002 წლის 17 დეკემბრისა და 2003 წლის 16 ივნისის ვადიანი შრომითი კონტრაქტები დაიდო ბანკის ადმინისტრაციის მხრიდან იძულების შედეგად. მხარეთა შორის უვადო კონტრაქტის ნაცვლად, ვადიანი შრომითი ხელშეკრულებების დადების ფაქტი დასტურდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2002 წლის 6 სექტემბრის განჩინებით, რომლითაც უცვლელი დარჩა სააპელაციო სასამართლოს 2001 წლის 9 აგვისტოს გადაწყვეტილება. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სს “ .. .. ..” მმართველისა და გენერალური დირექტორის მხრიდან ზემოხსენებული იძულების არარსებობის შემთხვევაში 2004 წლის მარტში მ. ჭ-ე თანამდებობაზე აღდგენილი იქნებოდა განუსაზღვრელი ვადით და შრომითი კონტრაქტის ვადის გასვლის მოტივით სამსახურიდან ვერ გათავისუფლდებოდა. რაც შეეხება სს “ .. .. ..” მიერ სააპელაციო სასამართლოში წარდგენილ ახალ მტკიცებულებებს, რომელთა თანახმად მ. ჭ-მ ტესტირება ვერ გაიარა და შრომის კანონთა კოდექსის 38-ე მუხლის მესამე ნაწილის მიხედვით ნებისმიერ დროს შეიძლება გათავისუფლდეს სამუშაოდან, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში სასამართლოს განხილვის საგანს არ წარმოადგენს იმის შემოწმება, შეესაბამება თუ არა მ. ჭ-ე დაკავებულ თანამდებობას. ამდენად, თუ ბანკს მ. ჭ-ის მიმართ ახლად წარმოშობილი პრეტენზია გააჩნია, აღნიშნულის თაობაზე მხარეს უნდა ედავოს კანონით დადგენილი წესით.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება სს “ .. .. ..” გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:Lსააპელაციო სასამართლომ სს “ .. .. ..” ადმინისტრაციის მიერ მ. ჭ-ის მიმართ იძულების გამოყენებით ვადიან შრომით ხელშეკრულებაზე გადაყვანის დამადასტურებლად მიუთითა ქ.თბილისის მთაწმინდა-კრწანისის რაიონული პროკურატურის დადგენილებაზე, თუმცა სასამართლოს არ მიუთითებია, საქმის ფაქტობრივი გარემოებების დადგენისას აღნიშნული დადგენილებით რომელი ნორმის თანახმად იხელმძღვანელა. სასამართლომ არასწორად განმარტა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 266-ე მუხლი, ვინაიდან აღნიშნული ნორმა იმპერატიულად ადგენს, რომ მხარეებს არ შეუძლიათ სადავო გახადონ სხვა პროცესში მხოლოდ გადაწყვეტილებით და არა განჩინებით დადგენილი ფაქტები და სამართლებრივი ურთიერთობანი, მოცემულ შემთხვევაში კი სასამართლომ სადავო ფაქტობრივი გარემოებები დადგენილად მიიჩნია ამავე სასამართლოს 2006 წლის 6 თებერვლის განჩინების საფუძველზე, აღნიშნული განჩინებით პროკურატურის დადგენილებაში ასახული ფაქტების გაზიარების გამო, რითაც უხეშად დაარღვია კანონი. სასამართლოს უნდა გამოეყენებინა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე მუხლის “ბ” ქვეპუნქტი და პრეიუდიციული ძალა უნდა მიენიჭებინა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2001 წლის 9 აგვისტოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებისათვის, რომლის თანახმად მ. ჭ-ე აღდგენილ იქნა სამუშაოზე, თუმცა გადაწყვეტილების არც ერთ ნაწილში სამუშაოზე განუსაზღვრელი ვადით აღდგენის შესახებ დათქმა არ ყოფილა. სასამართლომ არ გაითვალისწინა, რომ გასაჩივრებულ განჩინებაში მითითებული პროკურატურის დადგენილება ეხება სისხლის სამართლის საქმის აღძვრაზე უარის თქმას და იგი სისხლის სამართლის საქმეზე გამოტანილ კანონიერ ძალაში შესულ განაჩენს ვერ გაუთანაბრდება. აღნიშნულთან დაკავშირებით სააპელაციო სასამართლომ არასწორად გამოიყენა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლის პირველი ნაწილის “ვ” ქვეპუნქტი, ვინაიდან არც სასამართლოს და არც მხარეს არ დაუსაბუთებია, თუ რა გავლენას მოახდენდა სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე სისხლის სამართლის საქმის აღძვრაზე უარის თქმის შესახებ დადგენილება. მოცემულ შემთხვევაში სასამართლოს უნდა გამოეყენებინა ამავე მუხლის მეორე და მესამე ნაწილები, თუმცა მითითებული ნორმებით გათვალისწინებული საქმის წარმოების განახლების საფუძვლები განსახილველ შემთხვევაში არ არსებობდა. სააპელაციო პალატამ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 249-ე მუხლის მეოთხე ნაწილის მოთხოვნა და განჩინების სამოტივაციო ნაწილში არ მიუთითა იმ მტკიცებულებაზე, რომლითაც დასტურდება ბანკის ადმინისტრაციის მხრიდან მ.ჭ-ის მიმართ განხორციელებული იძულება სახელფასო დავალიანებაზე უარის თქმასა და ვადიან შრომით კონტრაქტზე გადაყვანაზე. სასამართლომ არ გამოიყენა ზემოხსენებული კოდექსის 272-ე მუხლის “ბ” ქვეპუნქტი საქმის წარმოების შეწყვეტის თაობაზე, მაშინ, როცა არსებობდა კანონიერ ძალაში შესული ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2001 წლის 9 აგვისტოს გადაწყვეტილება იმავე დავის საგანზე იმავე საფუძვლებით. სააპელაციო პალატამ არ გაითვალისწინა, რომ მ.ჭ-მ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 426-ე მუხლით დადგენილი ერთთვიანი ვადა, ვინაიდან საქმის წარმოების განახლებას საფუძვლად დაედო ფაქტობრივი გარემოება მ. ჭ-ის მიერ 17 თვის სახელფასო დავალიანების მიუღებლობის შესახებ, რაც მ. ჭ-სათვის 2004 წლის 24 მარტის გადაწყვეტილების მიღების მომენტისათვის გახდა ცნობილი. სასამართლომ ყურადღების მიღმა დატოვა ის გარემოება, რომ მხარეთა შორის ორჯერ გაფორმდა ვადიანი შრომითი ხელშეკრულება, რომლითაც მხარეები შეთანხმდნენ გარიგების პირობებზე სამოქალაქო და შრომის კანონმდებლობის დაცვით. ამდენად, შრომის კანონთა კოდექსის 30-ე მუხლის პირველი ნაწილის “ბ” ქვეპუნქტის მიხედვით, მ. ჭ-ის სამუშაოდან კანონიერად გათავისუფლდა. სასამართლომ არასწორად გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 206-207-ე მუხლები. სააპელაციო პალატამ დაარღვია ამავე კოდექსის 382-ე მუხლის პირველი ნაწილი, როდესაც არსებითად არ იმსჯელა ბანკის მიერ წერილობითი მტკიცებულებების სახით წარდგენილ მ. ჭ-ის ატესტაციის მასალებზე და მიუთითა, რომ მ. ჭ-ის დაკავებულ თანამდებობასთან შესაბამისობა განსახილველი დავის საგანი არ ყოფილა. აღნიშნული მასალების საქმისათვის დართვის შესახებ სს “ .. .. ..” შუამდგომლობის დაკმაყოფილების პირობებში სასამართლო ვალდებული იყო ემსჯელა მათზე, წინააღმდეგ შემთხვევაში კი აღნიშნული შუამდგომლობის დაკმაყოფილებაზე უარი უნდა ეთქვა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატა საქმის მასალების შესწავლისა და გასაჩივრებული განჩინების იურიდიული დასაბუთების შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი უსაფუძვლოა და არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

დადგენილია, რომ ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2006 წლის 6 თებერვლის განჩინებით გაუქმდა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2004 წლის 24 მარტის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება და განახლდა საქმის წარმოება. აღნიშნული გადაწყვეტილებით მ. ჭ-ის სარჩელი სს “ .. .. ..” ბანკის მმართველის 2004 წლის 15 იანვრის ბრძანების გაუქმების, სამუშაოზე აღდგენისა და მიუღებელი ხელფასის დაკისრების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის მთაწმინდა-კრწანისის რაიონული პროკურატურის 2005 წლის 19 იანვრის სისხლის სამართლის საქმის აღძვრაზე უარის თქმის დადგენილების თანახმად, მოდავე მხარეებს შორის 6-თვიანი ვადით გაფორმებული 2002 წლის 17 დეკემბრისა და 2003 წლის 16 ივნისის შრომითი ხელშეკრულებები მ. ჭ-ის მიმართ სს “ .. .. ..” ფილიალის მმართველისა და გენერალური დირექტორის მიერ იძულებით იყო დადებული. აღნიშნული დადგენილებით ბანკის წარმომადგენლებმა აიძულეს მ. ჭ-ე უარი ეთქვა 17 თვის სახელფასო დავალიანებაზე და სამსახურში აღადგინეს განსაზღვრული ვადით _ 6 თვით.

ასევე დადგენილია, რომ ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2001 წლის 9 აგვისტოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით მ. ჭ-ე აღდგენილი იყო ... თანამდებობაზე განუსაზღვრელი ვადით.

საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს კასატორის მოსაზრებას, რომ სააპელაციო სასამართლოს არ უნდა გაეზიარებინა ზემოხსენებული სისხლის სამართლის საქმის აღძვრაზე უარის თქმის დადგენილება, ვინაიდან ამ დადგენილებით არ დასტურდება იძულება და მას არ შეიძლება რაიმე იურიდიული ძალა მიენიჭოს. როგორც ზემოთ აღინიშნა, მითითებულ დადგენილებაში უტყუარადაა მიჩნეული იძულების ფაქტი, ამასთან, საგულისხმოა ის გარემოებაც, რომ კასატორს დადგენილება კანონით დადგენილი წესით არ გაუსაჩივრებია. მ. ჭ-ე თავის მოთხოვნის საფუძვლად სწორედ ზემოაღნიშნულ მტკიცებულებას უთითებს.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსი აგებულია რა შეჯიბრებითობის პრინციპზე, მხარეებს უფლებებთან ერთად აკისრებს თავისივე ინტერესებისათვის აუცილებელ საპროცესო მოვალეობებს, რომელთა შეუსრულებლობა იწვევს ამავე მხარისათვის არახელსაყრელ შედეგს. ეს დანაწესი განმტკიცებულია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლით, რომლითაც მოდავე მხარეებს თანაბარი შესაძლებლობა აქვთ განსაზღვრონ ფაქტები თავიანთი მოთხოვნებისა თუ შესაგებლის დასასაბუთებლად და თვითონვე მიიღონ გადაწყვეტილება, თუ რომელი მტკიცებულებით უნდა იქნეს დადასტურებული ეს ფაქტები. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს, ე.ი. მხარეს ეკისრება როგორც ფაქტების მითითების, ასევე მათი დამტკიცების ტვირთი, რაც სათანადო მტკიცებულებების წარდგენით უნდა განახორციელოს. აღნიშნული ნორმით მხარეთა შორის გადანაწილებულია რა მტკიცების ტვირთი, სარჩელში მითითებული გარემოებების საწინააღმდეგოს დასაბუთება მოპასუხის მოვალეობას წარმოადგენს. ამ მოვალეობის სათანადო წესით განუხორციელებლობა შედეგად იწვევს მოპასუხის საზიანო გადაწყვეტილებას. მოცემულ შემთხვევაში კასატორს სისხლის სამართლის საქმის არაღძვრის დადგენილების საწინააღმდეგო რაიმე მტკიცებულება არ წარმოუდგენია, რის გამოც სააპელაციო სასამართლომ მართებულად მიიჩნია დადგენილად იძულების ფაქტი.

საკასაციო პალატა ვერ გაიზაირებს კასატორის მოსაზრებას, რომ სასამართლოს უნდა გამოეყენებინა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლის მეორე ნაწილი, რომლის ძალითაც ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლება დასაშვებია ამ მუხლის პირველი ნაწილის “ა”-”გ” ქვეპუნქტებში აღნიშნული საფუძვლებით, სისხლის სამართლის საქმეზე თუ არსებობს კანონიერ ძალაში შესული განაჩენი. კასატორის მოსაზრებით, ვინაიდან არ არსებობს კანონიერ ძალაში შესული განაჩენი, ზემოხსენებული დადგენილება ვერ გამოდგება სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლის პირველი ნაწილის “ვ” ქვეპუნქტით გათვალისწინებულ გარემოებად.

საკასაციო პალატა მხარეთა ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლის მეორე ნაწილი ეხება ამავე მუხლის პირველი ნაწილის “ა”, “ბ”, “გ” ქვეპუნქტებს და იგი ვერ გავრცელდება ამავე ნაწილის “ვ” ქვეპუნქტზე. ასევე საკასაციო პალატა მიუთითებს იმ გარემოებაზეც, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლის მეორე ნაწილში ზემოხსენებული რედაქციით ცვლილებები შევიდა 2006 წლის 13 ივლისის კანონით, ხოლო სააპელაციო სასამართლოს მიერ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გამოტანილ იქნა 2006 წლის 10 ივლისს. ამავე კოდექსის პირველი მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად კი სამოქალაქო საქმეების წარმოება ხორციელდება საპროცესო კანონმდებლობით, რომლებიც მოქმედებს საქმის განხილვის, ცალკეული საპროცესო მოქმედების შესრულების ან სასამართლო გადაწყვეტილების აღსრულების დროს.

საკასაციო პალატა თვლის, რომ მოცემულ შემთხვევაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლის პირველი ნაწილის “გ” ქვეპუნქტისა და თბილისის მთაწმინდა-კრწანისის რაიონული პროკურატურის 2005 წლის 19 იანვრის სისხლის სამართლის საქმის აღძვრაზე უარის თქმის დადგენილების საფუძველზე ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლება კანონიერია.

რაც შეეხება კასატორის არგუმენტს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად გამოიყენა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 266-ე მუხლი და 106-ე მუხლის “ბ” ქვეპუნქტი, აღნიშნულზე საკასაციო პალატა ვერ იმსჯელებს იმ მიზეზის გამო, რომ დასახელებული ნორმები სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინების გამოტანისას არ გამოუყენებია.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა თვლის, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი უსაფუძვლოა და არ უნდა დაკმაყოფილდეს, ხოლო სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება უნდა დარჩეს უცვლელი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

სს “ .. .. ..” საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2006 წლის 10 ივლისის განჩინება დარჩეს უცვლელი.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.