განჩინება
საქართველოს სახელით
¹ას-583-921-07 16 იანვარი, 2008 წ.
ქ. თბილისი
სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების
საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
მ. სულხანიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
რ. ნადირიანი, თ. თოდრია
საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე
კასატორი – შპს “ს.-ა” (მოსარჩელე)
წარმომადგენელი – ვ. გ-შვილი
მოწინააღმდეგე მხარე – შპს “თ.-ი” (მოპასუხე)
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 27 აპრილის გადაწყვეტილება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება
დავის საგანი – ზიანის ანაზღაურება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
შპს “ს.-მ” სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს “თ.-ის” მიმართ სამოქალაქო კოდექსის 997-ე მუხლის თანახმად, მიყენებული ზიანის _ 49563 ლარისა და სახელმწიფო ბაჟის _ 1239 ლარის დაკისრების შესახებ შემდეგი საფუძვლებით: შპს “ს.-ის” გასხვისების ზოლში თბილისის ტერიტორიაზე ჩადებულ იქნა ბოჭკოვან-ოპტიკური კაბელი, რომელიც სხვა კავშირებთან ერთად უზრუნველყოფდა მატარებელთა მოძრაობის სადისპეტჩერო კავშირს. 2003 წლის 16 დეკემბერს შპს “თ.-ის” საავარიო სამსახურის მიერ მიწის გატანის მიზნით “კოვშიანი” მექანიზმით ამოითხარა ორმო, რამაც მნიშვნელოვნად დააზიანა ოპტიკურ-ბოჭკოვანი კაბელი. აღნიშნულის შედეგად შეწყდა რკინიგზის სატრანსპორტო კავშირები, რამაც მნიშვნელოვნად შეაფერხა ნორმალური ფუნქციონირება. ოპტიკურ-ბოჭკოვანი კაბელის აღდგენის ხარჯებმა შეადგინა 39 556,6 ლარი. 2003 წლის 14 დეკემბერს კი შპს “თ.-ის” საავარიო სამსახურის მიერ აღდგენითი სამუშაოების შესრულებისას დაზიანდა ოპტიკურ-ბოჭკოვანი კაბელი სადგურ თბილისის დამხარისხებლის ტერიტორიაზე, რომლის აღდგენის ხარჯებმაც შეადგინა 10007 ლარი. შპს “თ.-ის” მიმართ ზიანის ანაზღაურების შესახებ მოსარჩელის მოთხოვნას შედეგი არ მოჰყოლია.
მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო შემდეგი მოტივით: კაბელი შპს “თ.-ის” ბრალით არ დაზიანებულა. მოპასუხისათვის ბოჭკოვან-ოპტიკური კაბელის არსებობის შესახებ საავარიო სამუშაოების ჩატარებისას ცნობილი არ ყოფილა, ხოლო მოპასუხე მოსარჩელეს ასეთი გაყვანილობის არსებობის შესახებ არ გაუფრთხილებია. ამის ვალდებულება კი მოსარჩელეს ეკისრებოდა, რადგან შპს “ს.-ა” ასევე ფლობდა მიწისქვეშა კომუნიკაციებს ამავე ტერიტორიაზე. 2002 წლის 10 აპრილს ოპტიკურ-ბოჭკოვანი კაბელის ქსელის სამსახურმა შპს “თ.-ს” გაუგზავნა იმ წარმოება-დაწესებულებათა ნუსხა, სადაც მოქმედებდა ოპტიკურ-ბოჭკოვანი საკაბელო სისტემა, რომელშიც მოსარჩელე მითითებული არ ყოფილა. ამასთან, იქ, სადაც გაყვანილი იყო ოპტიკურ-ბოჭკოვანი კაბელი, ორგანიზაციებს შესაბამისი ნიშანიადრევე უნდა ჰქონოდათ, რაც მოსარჩელემ მხოლოდ დაზიანების შემდეგ გააკეთა. რაც შეეხება ოპტიკურ-ბოჭკოვანი კაბელის დაზიანებას სადგურ თბილისის დამხარისხებლის ტერიტორიაზე, შპს “ს.-მ” მოპასუხისაგან დაუკითხავად გაიყვანა ოპტიკურ-ბოჭკოვანი ქსელი მაგისტრალური წყალსადენის თავზე და შემოიღობა ტერიტორია. აღნიშნულ ადგილზე გრუნტი ჩამოიშალა, რის შედეგადაც დაზიანდა წყალსადენი. ოპტიკურ-ბოჭკოვანი კაბელი იქ არ უნდა ყოფილიყო. მოსარჩელის მიერ მოქმედი წესების დარღვევით წყალსადენის თავზე ოპტიკურ-ბოჭკოვანი კაბელის გაყვანამ შპს “თ.-ს” მოუსპო საავარიო სამუშაოების წარმოებისა და რაიონში წყლის მიწოდების შესაძლებლობა.
თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2005 წლის 24 იანვრის გადაწყვეტილებით შპს “ს.-ის” სარჩელი დაკმაყოფილდა, შპს “თ.-ს” დაეკისრა სარემონტო სამუშაოების მიმდინარეობისას ოპტიკურ-ბოჭკოვანი კაბელის დაზიანებით მიყენებული ზიანის _ 49563 ლარისა და სახელმწიფო ბაჟის _ 1239 ლარის გადახდა, რაც სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს “თ.-მ”.
თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 28 ივნისის განჩინებით, გაუქმდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება და საქმე განსახილველად დაუბრუნდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას. თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის აღნიშნული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს “ს.-მ” და მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2006 წლის 21 მარტის განჩინებით შპს “ს.-ის” საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ. თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 28 ივნისის განჩინება გაუქმდა და საქმე დაუბრუნდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატას ხელახლა განსახილველად.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 27 აპრილის გადაწყვეტილებით შპს „თ.-ის“ (თ.-ი) სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა.
თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2005 წლის 24 იანვრის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებული იქნა ახალი გადაწყვეტილება.
შპს „ს.-ის“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. დაეკისრა შპს „ს.-ს“ შპს „თ.-ის“ სასარგებლოდ ამ უკანასკნელის მიერ სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 1486 ლარის ანაზღაურება.
პალატამ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ არასწორად დაადგინა ფაქტი იმის თაობაზე, რომ 2003 წლის 16 სექტემბერს შპს „თ.-ის“ მიერ დაზიანებულ იქნა ოპტიკურ-ბოჭკოვანი კაბელი რკინიგზასა და ფეიქრების ქუჩებს შორის რკინიგზის გასხვისების ზოლში. აღნიშნული გარემოება არ დასტურდება საქმეში წარმოდგენილი არც ერთი მტკიცებულებით. პირიქით, საქმეში არსებობს ს.-ის ტექნიკური დარგის დირექტორის 2003 წლის 17 სექტემბრის წერილი ტრანსპორტის პოლიციისადმი, სადაც შპს „ს.-ის“ დირექტორი დონაძე პოლიციას აცნობებს, რომ აღნიშნულ ადგილას გამოქვაბული ამოთხრილი იქნა უცხო პირების მიერ (ს.ფ. 6) იმავე შინაარსისაა ს.-ის ტექნიკური დირექტორის, მოძრაობის უსაფრთხოების მთავარი რევიზორის, სიგნალიზაციისა და კავშირგაბმულობის უფროსის და სხვა პირთა მიერ შედგენილი აქტი. აღნიშნულ აქტებში არ არის მითითებული, რომ დაზიანება გამოწვეული იყო შპს „თ.-ის“ მოქმედებით.
პალატამ ასევე მიიჩნია, რომ აღნიშნული გარემოება არ დასტურდება ასევე 2003 წლის 16 სექტემბერს შედგენილი შემთხვევის ადგილის დათვალიერების ოქმით, ვინაიდან მას ხელს არ აწერს ოქმში მითითებული მძღოლი ო-შვილი, ოქმის ბოლო აბზაცში მითითებულია, რომ შპს „თ.-ის“ საავარიო სამსახურის დისპეჩერმა გ. გ-შვილმა დაადასტურა მხოლოდ და მხოლოდ ავარიის შემთხვევა და გამოძახება. ამდენად, აღნიშნული დოკუმენტიდან არ შეიძლება დადასტურებული იქნეს ოპტიკურ-ბოჭკოვანი კაბელის დაზიანების ფაქტი.
ასევე პალატამ მიიჩნია, რომ მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებებით არ დასტურდება ფაქტი იმის თაობაზე, რომ 2003 წლის 16 სექტემბერს შპს „თ.-ის“ მიერ ადგილი ჰქონდა ოპტიკურ-ბოჭკოვანი კაბელის დაზიანებას. შესაბამისად, არ შეიძლება მოპასუხე მხარეს წარმოეშვას სკ 992-ე მუხლით გათვალისწინებული ზიანის ანაზღაურების ვალდებულება. მით უფრო, რომ შპს „ს.-ის“ მიერ დოკუმენტალურად არ ყოფილა წარმოდგენილი მიყენებული ზარალის რაოდენობა. ასეთის მტკიცებულებად არ იქნება მიჩნეული თავად რკინიგზის დისტანციის დირექტორის მოადგილისა და სამსახურის უფროსის მოადგილის მიერ შესრულებული დოკუმენტი.
აღნიშნული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს “ს.-ის” წარმომადგენელმა ვ. გ-შვილმა.
კასატორის აზრით, სააპელაციო სასამართლომ არ გაანალიზა და არ შეაფასა საქმეზე წარმოდგენილი მტკიცებულებები.
კასატორის განმარტებით, ოპტიკურ-ბოჭკოვანი კაბელის დაზიანების ფაქტს მოწინააღმდეგე მხარეს სადავოდ არგაუხდია, იგი მხოლოდ გამორიცხავს თავის ბრალეულობას, რასაც არ ეთანხმებიან, რადგან სატრანსპორტო პოლიციის თბილისის რეგიონალური განყოფილების სს სამძებრო ქვეგანყოფილების უფროსის მიერ შემთხვევის ადგილის დათვალიერების ოქმით, რასაც ხელს შპს „თ.-ის“ წარმომადგენელიც აწერს, დგინდება ის გარემოება რომ რკინიგზის თბილისის-ავჭალის გადასარბენის 2495 კმ-ზე მე-5 პიკეტთან, კენტი მიმართულების ლიანდაგების ღერძიდან 14 მეტრის დაშორებით, ფეიქრების ქუჩიდან 9 მეტრის მოშორებით, შპს „თ.-ის“ თანამშრომლები შესაბამისი ტექნიკით აწარმოებდნენ საავარიო სამუშაოებს, რა დროსაც შემთხვევის ადგილზე დატოვებული იყო 3 მეტრი დიამეტრისა და 1,5 მეტრი სიღრმის ორმო, სადაც დაფიქსირებული იყო ოპტიკურ-ბოჭკოვანი კაბელის გაწყვეტა.
შპს „ს.-ის“ თანამშრომლების მიერ 2003 წლის 14 დეკემბერს შედგენილი ოქმით დადგენილია ის გარემოება, რომ შპს „თ.-ის“ თანამშრომლების მიერ საავარიო სამუშაოების წარმოებისას, რკინიგზის სადგურ თბილისი-დამხარისხებლის ტერიტორიაზე სადგურის შენობიდან 314 მეტრის მანძილზე დაზიანებული იყო ოპტიკურ-ბოჭკოვანი კაბელი, რის შედეგადაც გაწყდა კავშირი რკინიგზის თბილისი-დამხარისხებლის, ველის, გაჩიანის, რუსთავი-სატვირთოსა და გარდაბნის სადგურებს შორის.
ასევე კასატორის აზრით, სააპელაციო სასამართლომ შპს „თ.-სათვის“ პასუხისმგებლობის არიდების მიზნით მიუთითა, რომ რკინიგზის მიერ შედგენილ აქტში და სატრანსპორტო პოლიციისადმი მიმართვაში მითითებული იყო, რომ კაბელი დააზიანეს უცხო პირებმა და არა შპს „თ.-ის“ მუშაკებმა, რასაც არ ეთანხმებიან, რადგან აღნიშნული არ შეიძლება ბრალის გამომრიცხავ მტკიცებულებად იქნეს მიჩნეული იმ ვითარებაში, როდესაც წერილისა და აქტის შემდგენი პირი, ტექნიკური დარგის დირექტორი თ. დონაძე მონაწილეობდა საგამოძიებო მოქმედების, შემთხვევის ადგილის დათვალიერებაში, სადაც შპს „თ.-ის“ წარმომადგენელმა დაადასტურა მათი მხრიდან საავარიო სამუშაოების წარმოება, რაც სამუშაოს შესრულების ადგილისა და დროის გათვალისწინებით უკავშირდება კაბელის დაზიანებას. დაზიანების შესახებ ეცნობა, როგორც პოლიციის ორგანოს ისე თ.-ს, ამ უკანასკნელმა არანაირი რეაგირება არ მოახდინა მომხდარზე.
კასატორის აზრით, ორივე შემთხვევაში აღდგენითი სამუშაოების ჩატარების ღირებულებამ ჯამში შეადგინა 49 563 ლარი, რაც დასტურდება შპს „ს.-ის“ შესაბამისი სამსახურის მიერ შედგენილი გაანგარიშებით, რაც სააპელაციო სასამართლომ გაურკვეველი მიზეზით არ გაიზიარა. თუ კი სააპელაციო სასამართლოს ეეჭვებოდა ზიანის ოდენობა, მას საამისოდ შეეძლო გამოეყენებინა მისთვის საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსით მინიჭებული უფლება სამართალწარმოებისას სპეციალისტის ცოდნის გამოყენების შესახებ, რაც ნათელს მოფენდა საკითხს და ეს საპროცესო მოქმედება საქმეზე ჭეშმარიტების დადგენისათვის თავად სასამართლოს ინტერესში უნდა ყოფილიყო, რადგან სასამართლომ გადაწყვეტილებაში სარჩელის არ დაკმაყოფილების არგუმენტად სწორედ საბუღალტრო დოკუმენტაციის წარმოუდგენლობა მიიჩნია, თუმცა ყოველგვარი ანალიზის გარეშე არ გაიზიარა უფლებამოსილი სამსახურის მიერ დადგენილი წესით შედგენილი გაანგარიშება ზარალის ოდენობის შესახებ.
კასატორის განმარტებით, სარკინიგზო კოდექსის მე-5 მუხლის I ნაწილის შესაბამისად „რკინიგზის“ მფლობელობაში არსებულ მიწას განეკუთვნება სარკინიგზო ლიანდაგებისა და რკინიგზის სტრუქტურული ერთეულებისათვის გამოყოფილი მიწა, გასხვისების ზოლისა და დამცავი ზონის ჩათვლით ამავე მუხლის II ნაწილით, გასხვისების ზოლი განისაზღვრება დადგენილი ნორმებისა და საპროექტო-სახარჯთაღრიცხვო დოკუმენტების შესაბამისად. ამასთან, ისე, რომ გზის განაპირა ორივე მხარეს იგი იყოს არანაკლებ 20-20 მეტრისა“. კანონის მითითებული ნორმის მიხედვით დაზიანების ადგილი მდებარეობს რკინიგზის გასხვისების ზოლში, რაც ამავე კოდექსის მე-60 მუხლის მე-5 ნაწილის თანახმად წარმოშობს კომუნიკაციის მფლობელი პირის, მოცემულ შემთხვევაში, შპს „თ.-ის“ მხრიდან უსაფრთხო ექსპლოატაციაზე პასუხისმგებლობას. ამავე მუხლის მე-9 ნაწილის თანახმად, რკინიგზის ლიანდაგის გადამკვეთი, ან მათ მიუახლოვეს არსებული ნაგებობათა მფლობელები ვალდებულნი არიან დროულად მიაწოდონ რკინიგზას ინფორმაცია იმ ავარიული სიტუაციების წარმოშობის შესახებ, რომლებიც საფრთხეს უქმნის რკინიგზის მოძრაობას.
უდავოდ დადგენილია, რომ სამუშაოები მიმდინარეობდა რკინიგზის გასხვისების ზოლში, რაც თვალნათელი და ცხადი იყო მოწინააღმდეგე მხარისათვის და ამ სამუშაოებს აწარმოებდა შპს „თ.-ის“ თანამშრომლები, რომელთა მიერაც მოხდა ბოჭკოვან-ოპტიკური კაბელის დაზიანება.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე შპს ,,ს.-ის” წარმომადგენელმა მოითხოვა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 27 აპრილის გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.
უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2007 წლის 20 სექტემბრის განჩინებით შპს “ს.-ის” საკასაციო საჩივარი მიღებული იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო პალატამ განიხილა საქმის მასალები, გაეცნო საკასაციო საჩივრის მოთხოვნებს და თვლის, რომ საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ შემდეგ გარემოებათა გამო:
შპს „ს.-ის“ საკასაციო პრეტენზია ძირითადად ეფუძნება იმ გარემოებას, რომ სასამართლომ არ გაანალიზა და შეფასება არ მისცა საქმეზე წარმოდგენილ მტკიცებულებებს და არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა. კასატორი მიიჩნევს, რომ მათი მოთხოვნის მართებულება დასტურდება სატრანსპორტო პოლიციის თბილისის რეგიონალური განყოფილების სს სამძებრო ქვეგანყოფილების უფროსის მიერ შედგენილი შემთხვევის ადგილის დათვალიერებების ოქმით (ს.ფ.7). კერძოდ აღნიშნული მტკიცებულებით დასტურდება ოპტიკურ-ბოჭკოვანი კაბელის გაწყვეტის ფაქტი. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნული მტკიცებულება უარყო იმის გამო, რომ მას ხელს არ აწერს ოქმში მითითებული მძღოლი. პალატა მიიჩნევს, რომ მძღოლის ხელმოუწერლობის გამო არ შეიძლება უარყოფილი იქნეს მითითებული ოქმი, რადგან მას ხელს აწერს პოლიციის ზემოთ მითითებული პირი, აგრეთვე თვით მოპასუხე ორგანიზაციის თანამშრომელი დისპეჩერი გ.გ-შვილი. ამდენად პალატა მიიჩნევს, რომ უნდა მოხდეს აღნიშნული მტკიცებულების სრულყოფილი შესწავლა და შეფასება. იგივე შეიძლება ითქვას 2003 წლის 14 დეკემბერს შედგენილ ქმანზეც, მას ხელს აწერს პოლიციის უმცროსი ლეიტენანტი თ.სიდამონიძე. სასამართლომ კი ეს მტკიცებულება უარყო იმ საფუძვლით, რომ მას ხელს არ აწერენ მოპასუხე ორგანიზაციის წარმომადგენლები. ამ შემთხვევაში ორი ადამიანის ხელმოუწერლობა არ აბათილებს ამ ქმანს, მითუმეტეს რომ მას ხელს აწერს პოლიციის თანამშრომელი. ამ ორივე შემთხვევაში პოლიციის თანამშრომელი არ წარმოადგენს რომელიმე მხარის სასარგებლოდ დაინტერესებულ მხარეს. ამდენად პალატა მიიჩნევს, რომ სასამართლოს მიერ მითითებული არგუმენტებით აღნიშნული მტკიცებულების უარყოფა დაუშვებელია.
რაც შეეხება ზიანის ოდენობის თაობაზე წარმოდგენილ მტკიცებულებებს, პალატა მიიჩნევს რომ კასატორმა წარმოადგინა აღდგენითი სამუშაოების ჩატარების ღირებულების გაანგარიშება. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 103-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის თანახმად თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი რომელზეც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებს და შესაგებელს. იმ შემთხვევაში თუ მოწინააღმდეგე მხარე სადავოდ ხდის მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილ მტკიცებულებას, მან უნდა წარმოუდგინოს ამის საწინააღმდეგო მტკიცებულება, თუნდაც მოითხოვოს ექსპერტიზის ჩატარება. ანუ მხარის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულება უარყოფილი უნდა იქნეს ისევ მხარის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებით. მხოლოდ იმაზე მითითება, რომ გაანგარიშება აწარმოა მტკიცებულების წარმომადგენელმა მხარემ, არ შეიძლება იყოს მტკიცებულების უარყოფის საფუძველი.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე პალატა მიიჩნევს რომ სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების დასაბუთება არასრულია და გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უნდა გაუქმდეს, თანახმად სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლისა.
პალატამ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლზე დაყრდნობით უნდა შეაფასოს მტკიცებულებანი, დაადგინოს ფაქტობრივი გარემოებანი ზიანის არსებობის, ზიანის ოდენობის თაობაზე.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
პალატამ იხელმღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
შპს „ს.-ის“ საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ.
გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 27 აპრილის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდეს იმავე პალატას.
საკასაციო პალატის განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
