¹ას-584-967-06 15 იანვარი, 2007 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მიხეილ გოგიშვილი (თავმჯდომარე)

მარიამ ცისკაძე (მომხსენებელი), ნუნუ კვანტალიანი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ სს “ .. .. ..” (მოპასუხე)

წარმომადგენელი _ ლ. ს-ი

მოწინააღმდეგე მხარე _ მ. მ-ე (მოსარჩელე)

დავის საგანი _ სამუშაოზე აღდგენა

გასაჩივრებული სასამართლოს გადაწყვეტილება _ ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2006 წლის 26 ივნისის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

მ. მ-ე 1968 წლიდან მუშაობდა სს “ .. .. ..” სხვადასხვა თანამდებობებზე. 2005 წლის ივლისიდან მუშაობს სს “ .. .. ..” წერეთლის სახელობის სამმართველოს გამამდიდრებელი ფაბრიკა “ .. ..” მთავარ ინჟინრად. 2005 წლის 7 დეკემბერს პროფკომიტეტის სხდომაზე მისთვის ცნობილი გახდა, რომ უნდა განხილულიყო მისი თანამდებობიდან გათავისუფლების საკითხი, რის გამოც იგი გახდა ავად. მისი ავადმყოფობის დროს სს “ .. .. ..” 2006 წლის 31 იანვარს გამოუცია ბრძანება საწარმოში განსახორციელებელი სტრუქტურული რეორგანიზაციისა და შტატების შემცირების გამო საავადმყოფო ფურცლის დახურვის შემდეგ მ. მ-ის სამუშაოდან გათავისუფლების თაობაზე.

მ. მ-მ სარჩელით მიმართა სასამართლოს მოპასუხე სს “.. .. ..” მიმართ და მოითხოვა ზემოხსენებული ბრძანების გაუქმება და წინანდელ თანამდებობაზე აღდგენა.

ჭიათურის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 27 თებერვლის გადაწყვეტილებით მ. მ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე სააპელაციო საჩივარი შეიტანა მ. მ-მ.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2006 წლის 26 ივნისის გადაწყვეტილებით მ. მ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა ჭიათურის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 27 თებერვლის გადაწყვეტილება; მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; მ. მ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა სს “ .. .. ..” გენერალური დირექტორის მოადგილის საფინანსო საკითხებში 2005 წლის 8 დეკემბრის ¹4/2/კ ბრძანება სამუშაოდან გათავისუფლების შესახებ; მ. მ-ე აღდგენილ იქნა სს “ .. .. ..” წერეთლის სახელობის მაღაროს გამამდიდრებელი ფაბრიკის ... ტექნიკური მენეჯერის თანამდებობაზე.

სააპელაციო პალატის გადაწყვეტილება ემყარება შემდეგ მოტივებს:

საქართველოს კანონი “გაკოტრების საქმეთა წარმოების შესახებ” გაკოტრების მმართველს ანიჭებს უფლებამოსილებას მუშაკს შეუწყვიტოს შრომის ხელშეკრულება, სასამართლოს მოსაზრებით, მუშაკის სამუშაოდან გათავისუფლებისას გაკოტრების მმართველმა უნდა დაიცვას საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის მოთხოვნები. სააპელაციო პალატამ ჩათვალა, რომ მ.მ-ის სამუშაოდან დათხოვნისას დაირღვა საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის მოთხოვნა; მისი სამუშაოდან დათხოვნა მოხდა საწარმოს პროფკავშირული ორგანიზაციის წინასწარი თანხმობის გარეშე. სააპელაციო პალატის მითითებით აპელანტის სამუშაოდან დათხოვნისას დაირღვა შრომის კანონთა კოდექსის 42² მუხლის მესამე ნაწილი, 42¹ მუხლის მეორე ნაწილის “ა” პუნქტი და 36-ე მუხლი. სააპელაციო პალატის მიერ დადგენილია, რომ საწარმოში განხორციელებულ სტრუქტურულ რეორგანიზაციამდე სს “ .. .. ..” წერეთლის სახელობის მაღაროში, გამამდიდრებელ ფაბრიკაში “.. ..”, იყო ხუთი საშტატო ერთეული. რეორგანიზაციის შემდეგ საშტატო ერთეული გაიზარდა და გახდა ექვსი. ე.ი. საწარმოში განხორციელებულ სტრუქტურულ რეორგანიზაციას საწარმოს იმ სტრუქტურულ ქვედანაყოფში, სადაც აპელანტი მუშაობდა, შტატების შემცირება არ მოჰყოლია, აპელანტის მიერ დაკავებული თანამდებობა არ გაუქმებულა, ადმინისტრაცია ვალდებული იყო აპელანტისათვის მისი სპეციალობისა და კვალიფიკაციის შესაბამისი თანამდებობა შეეთავაზებინა. სასამართლომ ჩათვალა, რომ მ. მ-ის მიერ დაკავებულ თანამდებობას ამჯერად ეწოდება ,,ფაბრიკის მენეჯერი”; სპეციალობა და კვალიფიკაცია კი სავსებით შეესაბამება ამ თანამდებობას.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2006 წლის 26 ივნისის გადაწყვეტილებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანა სს “ .. .. ..” წარმომადგენელმა ლ. ს-მა. მან მოითხოვა სასამართლო გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება იმ საფუძვლით, რომ სს “ .. .. ..” გაკოტრების მმართველის 2005 წლის 1 ნოემბრის გმ/4-60 ბრძანების საფუძველზე მიეცა მ.მ-ს გაფრთხილება 2005 წლის 7 დეკემბრიდან მოსალოდნელი გათავისუფლების შესახებ, რასაც მ.მ-ე გაეცნო 2005 წლის 7 ნოემბერს. ვინაიდან იგი საავადმყოფო ფურცელზე გადავიდა, მისი განთავისუფლების შესახებ ¹41/კ ბრძანება გაიცა საავადმყოფო ფურცლის დახურვის შემდეგ 2006 წლის 31 იანვარს. კასატორის მითითებით, მოცემულ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონია საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 34-ე მუხლის “ა” პუნქტისა და 42³ მუხლის “ბ” პუნქტის დარღვევას. კასატორის მითითებით, სააპელაციო პალატამ შეფასება არ მისცა იმ ფაქტს, რომ სს “ .. .. ..” შესდგება სხვადასხვა მაღაროთა გაერთიანებებისგან, რომლის ხელმძღვანელობა და მართვა ხორციელდება გაკოტრების მმართველის მიერ და არა ცალკეული მაღაროების უფროსებისგან. გაკოტრების მმართველის მიერ განხორციელებულ რეორგანიზაციას მოჰყვა მუშა-მოსამსახურეთა მასობრივი განთავისუფლება, აღნიშნულით დაცულია შრომის კანონთა კოდექსის 42² მუხლის მოთხოვნები, ყველა მუშაკის განთავისუფლება მოხდა პროფკავშირებთან შეთანხმებით შრომის კანონთა კოდექსის 37-ე მუხლის დაცვით; სააპელაციო პალატის მითითებით, მ.მ-ის სამუშაოდან დათხოვნა მოხდა უკანონოდ იმ საფუძვლითაც, რომ არ არსებობდა პროფკავშირების თანხმობა, თუმცა გაკოტრების შესახებ კანონი არ ითვალისწინებს ასეთ შემთხვევაში პროფკავშირის კომიტეტის თანხმობას. შრომის კანონთა კოდექსის 43-ე მუხლის პირველი ნაწილის “ა” პუნქტის შესაბამისად რომ შეიძლება ხელშეკრულების შეწყვეტა ადმინისტრაციის ინიციატივით, ამ ფაქტს სააპელაციო სასამართლომ შეფასება არ მისცა; გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში სასამართლომ არ შეაფასა ის გარემოება, რომ თუ მუშაკს გაეზარდა უფლება-მოვალეობები, ე.ი. წინანდელ სამუშაოზე მეტი ფუნქციები მიენიჭა, თავისთავად ის ადგილი აღარ არსებობს; სასამართლომ გვერდი აუარა და არ მისცა შეფასება იმ გარემოებას, რომ საწარმო მუშაობს გაკოტრების რეჟიმში და იგი განსაკუთრებული უფლებებით სარგებლობს; საბაზრო ურთიერთობების გათვალისწინებით ახლად დანიშნულ ფაბრიკის მენეჯერს უფრო მაღალი კვალიფიკაცია და შრომის ნაყოფიერება უნდა გააჩნდეს.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატა საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად თვლის, რომ სს “ .. .. ..” წარმომადგენელი ლ. ს-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეორე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ-სამართლებრივ დავებში დასაშვებია იმ შემთხვევაში, თუ საკასაციო საჩივრის საგნის ღირებულება აღემატება 50000 ლარს. ამავე მუხლის მეოთხე ნაწილის მიხედვით, არაქონებრივ-სამართლებრივ დავებში საკასაციო საჩივარი დასაშვებია სიტყვისა და გამოხატვის თავისუფლებასთან დაკავშირებულ დავებზე. ამავე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი სხვა ქონებრივ და არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

მოცემულ შემთხვევაში საკასაციო პალატა ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ დამკვიდრებული პრაქტიკა გაზიარებულია სააპელაციო სასამართლოს მიერ.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რამაც არსებითად იმოქმედა საქმის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარი ამ საფუძვლით დასაშვები არ არის.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას სს “ .. .. ..” წარმომადგენელი ლ.ს-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც კასატორს უარი უნდა ეთქვას საკასაციო საჩივრის განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორს .. .. .. უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 300 (სამასი) ლარის 70%, რაც 210 (ორას ათ) ლარს შეადგენს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე და 284-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

დაუშვებლად იქნეს მიჩნეული სს “ .. .. ..” წარმომადგენელი ლ. ს-ის საკასაციო საჩივარი.

კასატორს დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 210 (ორას ათი) ლარი.

საკასაციო პალატის განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.