ას-596-823-08 15 იანვარი, 2009 წ.

ქ.თბილისი

სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. სულხანიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

რ. ნადირიანი, თ. თოდრია

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – პ. პ-ია (მოსარჩელე)

წარმომადგენელი – ა. გ-ია

მოწინააღმდეგე მხარე – შპს “ბ.” (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 20 მარტის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი – სარჩელში – უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლების აღიარება, მეზობელი მიწის ნაკვეთის გამიჯვნა, სასაზღვრო მიჯნის აღმართვა, ხელშეშლის აღკვეთა. Aშეგებებულ სარჩელში – უძრავ ნივთზე საზიარო უფლების გაუქმება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

პ. პ-იამ თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონულ სასამართლოში სარჩელი აღძრა მოპასუხე შპს „ბ-ის“ მიმართ და მოითხოვა ქ. თბილისში . . . ქ.¹60^ა-ში მდებარე 1438 კვ.მ. ფართის სახლთმფლობელობიდან 1219 კვ.მ. მიწის ნაკვეთზე მესაკუთრედ აღიარება და საჯარო რეესტრში შესაბამისი სარეგისტრაციო ჩანაწერების განხორციელება; მოსარჩელისა და მოპასუხის მეზობელი მიწის ნაკვეთების გამიჯვნა საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს ექსპერტიზისა და სპეციალურ გამოკვლევათა ცენტრის ¹915/15 ნახაზით დადგენილ საზღვრებში;Kმოსარჩელის საცხოვრებელი კიბის ქვეშ არსებული მოპასუხის საპირფარეშოს გაუქმება; მოპასუხის ოფისიდან მოსარჩელის ფაქტობრივ მფლობელობაში არსებულ ეზოში გამომავალი ჭიშკრის გაუქმება და მის ნაცვლად მოსარჩელის სახსრებით მყარი სასაზღვრო მიჯნის აღმართვის უფლების აღიარება.

მოპასუხე შპს „ბ-მა“ წარადგინა შეგებებული სარჩელი და მოითხოვა: სადავო უძრავ ქონებაზე ქ.თბილისში, . . . ქ. ¹60^ა-ში მდებარე 1427 კვ.მ. მიწის ნაკვეთზე თანამესაკუთრეობის დადგენა 1/2 წილის ოდენობით, აღნიშნულ მიწის ნაკვეთზე საზიარო უფლების გაუქმება და ნატურით გაყოფა იმგვარად, რომ ეზოში ეკლესიის მხრიდან შემოსასვლელი გზა და ის მიწა, რომელიც უშუალოდ დაკავებულია საცხოვრებელი სახლით დარჩენილი იქნას საერთო საკუთრებაში, ხოლო დარჩენილი მიწის ნაკვეთი თანამესაკუთრეთა შორის გაიყოს თანაბარწილად.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 30 დეკემბრის გადაწყვეტილებით პ. პ-იას სარჩელი დაკმაყოფილდა. შპს „ბ-ს“ უარი ეთქვა შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილებაზე.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს “ბ.”-მა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 20 მარტის განჩინებით შპს “ბ-ის” სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ. გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 30 დეკემბრის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ თბილისში . . . ქუჩის ¹60ა-ში მდებარე სამოსახლო მიწის ნაკვეთი 1946 წელს ძირითადი აღრიცხვისას შეადგენდა 407 კვ.მ-ს. (ს.ფ 57) 1962 წელს გაცემული საინვენტარიზაციო გეგმის მიხედვით თბილისში . . . ქუჩის ¹60ა-ში მდებარე სამოსახლო მიწის ნაკვეთზე განლაგებული შენობა-ნაგებობა ეკუთვნით ლ. შ-შვილს და პ. პ-იას, თითოეულს 1/2 – 1/2 წილის ოდენობით. 1996 წლის 28 ივნისს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტმა განიხილა პ. პ-იას და ო. შ-შვილის მიერ თბილისში . . . ქუჩის ¹60ა-ში დაკავებული მიწის ნაკვეთის დამაგრებისა და სახლთმფლობელობის დაკანონების შესახებ და მიიღო დადგენილება ¹10.36.663, რომლის მიხედვით აღნიშნულ პირებს დაუმაგრდათ თბილისში . . . ქუჩის ¹60ა-ში მათზე რიცხული სახლთმფლობელობით დაკავებული 1188 კვ.მ მიწის ნაკვეთი და დაუკანონდათ ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროს მიერ 1961-1982 წლებში სახლთმფლობელობაზე აღრიცხული ცვლილებები 14.06.96. საინვენტარიზაციო გეგმის შესაბამისად. ლიტერ “ა”, კანონიერი სახლის სარდაფის სათავსო, მეორე სართულზე ¹7 ოთახის წინ მოწყობილი აივანი და სახლზე მიშენებული სათავსოები: ლიტერ “გ”, ლიტერ “ც” და ლიტერ “ბ”, ეცნობა ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროს შესაბამისი ცვლილებების შეტანის შესახებ სახლთმფლობელობის სააღრიცხვო საქმეში.

ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1996 წლის 28 ¹ 10.36.663 დადგენილების შესაბამისად 1996 წლის 12 ივლისს ქ. თბილისის მერიასა და ფიზიკურ პირებს ო. შ-შვილს და პ. პ-იას შორის გაფორმდა ხელშეკრულება თბილისში, . . . ქუჩის ¹60ა-ში მდებარე 1188კვ.მ მიწის ნაკვეთის 25 წლის ვადით იჯარით აღებაზე. ხელშეკრულების 2.1 მუხლით საიჯარო მიწის ნაკვეთის გამოყენების დანიშნულებად განისაზღვრა დაკანონება. მოიჯარეების მიერ გადახდილი იქნა მიწის ნაკვეთით სარგებლობისათვის ერთჯერადი გადასახადი. 1996 წლის 23 ივლისს დაიდო ნასყიდობის ხელშეკრულება ო. შ-შვილსა და შპს “ბ-ს” შორის თბილისში, . . . ქუჩის ¹60ა-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის 1/2 წილზე, რომელიც განლაგებული იყო 1188კვ.მ მიწის ნაკვეთზე; ხელშეკრულება რეგისტრირებული იქნა თბილისის ტექნიკური აღრიცხვის სამსახურში.

თბილისის ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროს მიწის ნაკვეთისა და შენობა-ნაგებობების 06.09.00 საინვენტარიზაციო გეგმის მიხედვით თბილისში, . . . ქუჩის ¹60ა-ში მდებარე 1188კვ.მ მიწის ნაკვეთი და შენობა-ნაგებობა ირიცხება პ. პ-იაზე და შპს “ბუტიკ-კლასიკაზე”, თითიეულზე 1/2-1/2 წილის ოდენობით.

თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2002 წლის 4 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით დადგენილი იქნა იურიდიული მნიშვნელობის მქონე ფაქტი იმის შესახებ, რომ პ. პ-ია ო. შ-შვილთან ერთად 1946 წლიდან 1994 წლამდე ფლობდა თბილისში, . . . ქუჩის ¹60ა-ში მდებარე 1427 კვ.მ მიწის ნაკვეთს.

თბილისის ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროს მიწის ნაკვეთისა და შენობა-ნაგებობების 04.05.04. საინვენტარიზაციო გეგმის მიხედვით თბილისში, . . . ქუჩის ¹60ა-ში მდებარე 1438 კვ.მ მიწის ნაკვეთი და შენობა-ნაგებობა ირიცხება პ. პ-იაზე და შპს “ბ-ზე”, თითოეულზე 1/2½-1/2 წილის ოდენობით.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, თბილისში . . . ქუჩა ¹60^ა-ში მდებარე სამოსახლო მიწის ნაკვეთის და მასზე განლაგებული საცხოვრებელი სახლის დაკანონების შემდეგ, აღნიშნული (სამოსახლო მიწის ნაკვეთი და საცხოვრებელი სახლი) წარმოადგენს ერთიან უძრავ ნივთს და შესაბამისად, ერთი უფლების ობიექტს.

ასევე სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ თბილისში, . . . ქუჩა ¹60^ა-ში მდებარე ერთიან უძრავ ნივთზე მოდავე მხარეებს გააჩნიათ თანასაკუთრება თანაბარი (1/2-1/2) წილობრივი მონაწილეობით, ვინაიდან შეუძლებელია მიწაზე და მის არსებით შემადგენელ ნაწილზე განსხვავებული ოდენობის წილობრივი თანასაკუთრების არსებობა; სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით თბილისში, . . . ქუჩა ¹60^ა-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის თანამესაკუთრეებს წარმოადგენენ პ. პ-ია და შპს „ბ.“, ხოლო აღნიშნული სახლის საკარმიდამო მიწის ნაკვეთი შეადგენს 1438 კვ.მ.-ს და შესაბამისად პ. პ-ია და შპს „ბ.“ წარმოადგენენ აღნიშნული მიწის ნაკვეთის კანონიერ მოსარგებლეებს, სამოქალაქო კოდექსის 150-ე და 1513-ე მუხლების ძალით აღნიშნეული მიწის ნაკვეთი ითვლება მათ თანამესაკუთრეებად, რომელშიც თითოეულ მათგანს, მსგავსად ამ მიწის ნაკვეთზე განთავსებული საცხოვრებელი სახლისა, ეკუთვნით თანაბარი 1/2-1/2 წილი;

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მიწის ნაკვეთი, რომლიდანაც მოსარჩელე პ. პ-იამ მოითხოვა 1219 კვ.მ-ის ინდივიდუალურ საკუთრებაში გამოყოფას, წარმოადგენს საზიარო უფლების ობიექტს, რის გამოც სასამართლო არ იყო უფლებამოსილი საზიარო უფლება მხოლოდ ნივთის ნაწილზე გაეუქმებინა და საზიარო მიწის ნაკვეთიდან მოსარჩელისათვის ინდივიდუალურ საკუთრებაში გამოეყო მხოლოდ 1219 კვ.მ. მიწის ნაკვეთი.

აღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა პ. პ-იას წარმომადგენელმა ა. გ-იამ.

კასატორის აზრით, სააპელაციო სასამართლომ ფაქტიურად გაიზიარა შეგებებული მოსარჩელის შპს „ბ-ის“ მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ სადავო ურთიერთობები ძირითადად უნდა მოწესრიგდეს სამოქალაქო კოდექსის იმ ნორმებით, რომლებიც არეგულირებს მრავალბინიან სახლებში, მესაკუთრეთა ურთიერთობებს, რაც მიაჩნია მცდარად. აღნიშნული სამართლის ნორმები თავისი შინაარსითა და დატვირთვით არის სპეციალური ნორმები, რომლებიც უნდა იყოს გამოყენებული მრავალბინიან სახლებში ისიც მესაკუთრეთა მხოლოდ იდეალური წილის განსაზღვრისათვის. კასატრის განმარტებით სადავო მიწის ნაკვეთი მოდავე მხარეებს ეკუთვნით საერთო წილადი საკუთრების უფლებით და არა საერთო თანაზიარი საკუთრების უფლებით.

კასატორის მოსაზრებით, პ. პ-იასა და შპს „ბ-ს შორის საკარმიდამო მიწის ნაკვეთი ღობით არის გადატიხრული. ღობის საზღვრიდან ვაკე-სოლოლაკის გზამდე საკარმიდამო მიწის ნაკვეთს ფლობს და სარგებლობს პ. პ-ია, ეზოს ქვედა ნაწილს ფლობს და სარგებლობს შპს „ბ.“. ამასთან შპს „ბ.“ ფაქტიურად სარგებლობს, როგორც აუცილებელი გზა.

ვინაიდან ორივე მესაკუთრეს საერთო საკუთრებაში გააჩნიათ მატერიალური (რეალური) წილადი საკუთრება, მათი გაყოფისას და მათი წილების დაზუსტებისას უნდა იყოს გამოყენებული საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის ის ნორმები, რომლებიც არეგულირებენ სამეზობლო სამართლებრივ ურთიერთობებს. ძირითადი კრიტერიუმები არის ის, რომ ორივე მხარის წილები იზოლირებულია ერთმანეთისაგან, ხოლო მიწის ნაკვეთის საზღვრები გამიჯნულია ღობით. მისასვლელი გზითაც ეკლესიის მხრიდან შპს „ბ.“ სარგებლობს პ. პ-იას ნებით. შესაბამისად უნდა იყოს გამოყენებული ძირითადად საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 174-ე, 182-ე მუხლების ნორმები, ანუ სამეზობლო სამართლის ნორმები, რაც არასწორი საფუძვლით უმართებულოდ იყო იგნორირებული მეორე ინსტანციის სასამართლოს მიერ.

აღნიშნულიდან გამომდინარე კასატორმა მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

პალატამ განიხილა საქმის მასალები, გაეცნო საკასაციო საჩივრის საფუძვლებს და თვლის, რომ საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო სასამართლო პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სამართლებრივ დაუსაბუთებლობას აფუძნებს სამოქალაქო კოდექსის 954-ე, 963-ე და 150-ე მუხლებს. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლო არასწორად განმარტავს მითითებულ ნორმებს. გასაჩივრებულ განჩინებაში არასრულყოფილადაა ციტირებული 954-ე მუხლი. კერძოდ, სასამართლოს მითითებით, საზიარო ნივთზე თითოეულ მონაწილეს ეკუთვნის თანაბარი წილი. ამ ნორმის სრული რედაქცია კი ასეთია – თუ სხვა რამ არ არის დადგენილი თითოეულ მონაწილეს ეკუთვნის თანაბარი წილი. სასამართლოს მიერ ციტირებული და აქ მითითებული ნორმის სრულ შინაარს უკავშირდება განსხვავებული სამართლებრივი შედეგები. კერძოდ, პირველი შემთხვევა გამორიცხავს საზიარო უფლების მონაწილეთა არათანაბარ წილს, რაც არასწორია. ასეთი სახით გაყოფა დასაშვებია თუ სხვა რამ დადგენილი არ არის. აღნიშნული გამორიცხავს ზემოთ მითითებული სახით ნორმის განმარტებას. რაც შეეხება 963-ე მუხლს, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საზიარო უფლების გაუქმება შესაძლებელია ნატურით გაყოფისას, თუ საზიარო საგანი შეიძლება დაიყოს ერთგვაროვან ნაწილებად ღირებულების შემცირების გარეშე, თანაბარი წილების განაწილება მონაწილეთა შორის ხდება კენჭისყრით. აღნიშნული არ ნიშნავს იმას, რომ შეუძლებელია ნივთის ნაწილზე გაუქმდეს საზიარო უფლება. იმ შემთხვევაში თუ საზიარო უფლების საგანი მხოლოდ ნივთის ნაწილია, შესაძლებელია მასზეც გაუქმდეს საზიარო უფლება თუ აღნიშნული საზიარო საგანი შეიძლება დაიყოს ერთგვაროვან ნაწილებად ღირებულების შემცირების გარეშე. სააპელაციო სასამართლო ამ მოსაზრებას უკავშირებს სამოქალაქო კოდექსის 150-ე მუხლს, რომლის თანახმადაც ნივთის არსებითი შემადგენელი ნაწილი არ შეიძლება იყოს ცალკე უფლების ობიექტი.

აღნიშნული დათქმა არ ნიშნავს იმას, რომ მთელ მიწის ნაკვეთზე, რომელზეც განლაგებულია უძრავი ნივთი, უნდა გავრცელდეს იგივე უფლება, რაც მის არსებით შემადგენელ ნაწილზე. არსებითი შემადგენელი ნაწილი არის იმ კონკრეტული მიწის მონაკვეთის შემადგენელი ნაწილი, რომელზეც აღმართულია შენობა, განლაგებული ხეხილი და ა.შ, აგრეთვე ამ შემადგენელი ნაწილის ფუნქციონირებისათვის აუცილებელი ტერიტორია. აღნიშნული ნორმის სააპელაციო სასამართლოსეული გაგება ეწინააღმდეგება სამოქალაქო ბრუნვის პრინციპებს. აღნიშნული მოსაზრებით შეუძლებელი იქნებოდა მიწის ნაკვეთის ნაწილის იჯარით გაცემა, იპოთეკით დატვირთვა და ა.შ. ხოლო მიწის ნაკვეთის გარკვეული ნაწილის იპოთეკით დატვირთვით ეს უფლება გავრცელდებოდა მიწის ნაკვეთის მთელ ტერიტორიაზეც და მასზე აღმართულ შენობაზეც, რაც არასწორია.

უნდა აღინიშნოს ის გარემოებაც, რომ სამოქალაქო კოდექსის 1153-ე მუხლმა საკუთრებად გამოაცხადა ის მიწის ნაკვეთები, რომლებზეც ინდივიდუალური საცხოვრებელი სახლებია განლაგებული.

აღნიშნული ნორმა გარდამავალი სახისაა და წარმოშობს უფლებას სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული საკარმიდამო მიწის ნაკვეთზე. ახალი სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედებამდე მოქმედი სამოქალაქო სამართლის კოდექსის 93-ე მუხლის თანახმად მიწა, მისი წიაღი, წყალი და ტყე წარმოადგენდა მხოლოდ და მხოლოდ სახელმწიფო საკუთრებას და გაიცემოდა მხოლოდ სარგებლობისათვის. ამავე კოდექსის 103-ე მუხლის თანახმად მოქალაქეთა პირადი საკუთრებაში შეიძლებოდა ყოფილიყო მხოლოდ საცხოვრებელი სახლი, ხოლო მიწა ზემოთ მითითებული ნორმის თანახმად, რჩებოდა სახელმწიფოს საკუთრებაში. ახალმა სამოქალაქო კოდექსმა ფიზიკურ პირთა კანონიერ სარგებლობაში არსებული მიწის ნაკვეთები, რომლებზეც ინდივიდუალური სახლებია განლაგებული გამოაცხადა ამ პირთა საკუთრებად და მათზე გავრცელდა უძრავი ნივთებისათვის გათვალისწინებული წესები. აღნიშნულიდან გამომდინარე პირთა ერთობლივ კანონიერ სარგებლობაში არსებული სკარმიდამო მიწის ნაკვეთები გამოცხადდა მათ თანასაკუთრებად. პრაქტიკაში უმეტესად ადგილი აქვს ისეთ შემთხვევებს, როდესაც სახლის თანამესაკუთრეებმა სარგებლობაში არსებული მიწები შეთანხმების საფუძველზე ღობით გამიჯნეს ან სხვა სახის მყარი ნაგებობით ან ისინი წლების განმავლობაში სარგებლობდნენ შეთანხმებული მიწის ნაკვეთის ნაწილით. ასეთ შემთხვევაში მათ საკუთრების უფლება წარმოეშვათ მიწის ნაკვეთის მხოლოდ იმ ნაწილზე, რომელიც მათ უშუალო სარგებლობაში იყო ამ კოდექსის ამოქმედებამდე და არა მთელს მიწის ნაკვეთზე, რომელიც მიმაგრებული იყო მათ საერთო საკუთრებაში არსებულ საცხოვრებელ სახლზე. ასეთ შემთხვევაში აღნიშნული მიწა გახდა არა თანასაკუთრების, არამედ ამ პირთა დამოუკიდებელი საკუთრების საგანი. ასეთი უფლება გავრცელდა მხოლოდ იმ მიწის ნაკვეთზე, რომლითაც სარგებლობენ ეს პირები. ხოლო მიწა, რომელზეც აღმართულია მათი საცხოვრებელი სახლი, სახლთან ერთად წარმოადგენს მათ მესაკუთრეთა თანასაკუთრებას შესაბამისი წილების მიხედვით.

ამასთან უნდა აღინიშნოს ის გარემოებაც, რომ სამოქალაქო კოდექსის 963-ე მუხლში მითითებული დებულება, რომ საზიარო უფლების გაუქმება შესაძლებელია თუ საზიარო საგანი შეიძლება დაიყოს ერთგვაროვან ნაწილებად არ ნიშნავს, რომ დაყოფა უნდა მოხდეს მხოლოდ ტოლ ნაწილებად, ან ერთი და იგივე ღირებულების ნაკვეთებად. ერთგვაროვნებაში იგულისხმება ნაკვეთთა ერთგვაროვნი ფუნქცია, იყვნენ მათთვის აუცილებელი ერთგვაროვანი სამეურნეო დანიშნულების მატარებელნი, ანუ შესაძლებელი იყოს ამ მიწის ნაკვეთით ურთიერთობა სატრანსპორტო და სხვადასხვა კომუკნიკაციის საშუალებებთან და ა.შ.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე პალატა მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ უნდა დაადგინოს რეალურად რომელი და რა ფართის მიწის ნაკვეთით სარგებლობენ მხარეები, როგორია ამ მიწით სარგებლობის ხანგრძლივობა და შემდგომში განსაზღვრონ, შესაძლებელია თუ არა ამ მიწის ნაკვეთით სარგებლობა. მითითებული ფაქტობრივი გარემოებების დადგენის გარეშე შეუძლებელია შეფასდეს მხარეთა შორის არსებული სამართლებრივი მდგომარეობა.

პალატა თვლის, რომ ზემოთ მითითებულ მიზეზთა გამო გასაჩივრებული განჩინება უნდა გაუქმდეს და ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდეს იმავე პალატას.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

პ. პ-იას საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 20 მარტის განჩინება და საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდეს იმავე პალატას;

განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.