საქართველოს უზენაესი სასამართლო
განჩინება
საქართველოს სახელით
¹ას-600-938-07 25 მარტი, 2008 წ.
ქ. თბილისი
სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების
საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
მიხეილ გოგიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
ლალი ლაზარაშვილი, ნუნუ კვანტალიანი
სხდომის მდივანი _ ეკატერინე ხაჩიძე
კასატორი – ა. ა-ოვა (მოპასუხე)
მოწინააღმდეგე მხარე – მ. მ-იანი (მოსარჩელე)
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 19 აპრილის განჩინება
დავის საგანი – ანდერძის ბათილად ცნობა
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება, საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
2004 წლის 15 ივნისს მ. მ-იანმა სარჩელით მიმართა მთაწმინდა-კრწანისის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხე …ის ქ. ¹7-ში მდებარე სანოტარო ბიუროს ნოტარიუს ლ. გ-ის წინააღმდეგ, მესამე პირად მიუთითა ა. ა-ოვა. მოსარჩელემ მოითხოვა 2000 წლის 7 სექტემბრის ანდერძის ბათილად ცნობა შემდეგ გარემოებათა გამო:
1. მ. მ-იანი ცხოვრობს ქ. თბილისში, …ის მე-2 შესახვევში მდებარე ¹4 საცხოვრებელ სახლში, რომლის საერთო ფართია 83.98 კვ.მ, მათ შორის საცხოვრებელი ფართი უკავია 69.72 კვ.მ-ს. აქედან 1\15 წილი ეკუთვნის ა. ა-ოვას, 1\15 ო. კ-იანს, 1\15 ს. შ-იანს, 6\15 აწ გარდაცვლილ ა. ტ-ოვს და 6\15 მოსარჩელეს;
2. 2003 წლის 17 ივლისს გარდაიცვალა მოსარჩელის ბიძა ა. (ა.) ტ-ოვი, რამაც მის ქონებაზე სამკვიდროს გახსნა გამოიწვია. სამკვიდროს გახსნის დროისთვის ცოცხალი აღარ იყო მოსარჩელე მ. მ-იანის მამა და, შესაბამისად, კანონით განსაზღვრული წილი მოსარჩელეზე უნდა გადასულიყო;
3. მ. მ-იანმა სამკვიდროს მისაღებად სანოტარო ბიუროს მიმართა, მაგრამ საჯარო რეესტრიდან უძრავი ქონების შესახებ ამონაწერი ვერ მიიღო, ვინაიდან აღმოჩნდა, რომ მამკვიდრებლის მიერ ა. ა-ოვაზე ანდერძი იყო დატოვებული;
4. მოსარჩელის მითითებით, ანდერძი არის ყალბი, ვინაიდან ა)ა. ტ-ოვი გარდაცვალების დროისთვის იყო 81 წლის, ავადმყოფი და ჭკუასუსტი. მას არ შეეძლო შეეგნო თავისი მოქმედების მნიშვნელობა და წარემართა იგი; ბ) ა. ტ-ოვმა დაამთავრა სომხური სკოლის 3 კლასი და საერთოდ არ იცოდა ქართულად წერა-კითხვა; გ)თუ მოანდერძემ არ იცის ქართული ენა და მისი ანდერძი დგინდება ქართულ ენაზე, აუცილებელია მოწვეულ იქნეს თარჯიმანი, მაგრამ, როგორც ანდერძიდან ირკვევა, თარჯიმანი დანიშნული არ იყო; დ) ანდერძზე ხელმომწერი მოწმეები _ რ. დ-იანი და ნ. ჩ-იანი ა. ა-ოვას ახლობლები არიან.
ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მ. მ-იანმა ანდერძზე გრაფიკული ექსპერტიზის დანიშვნა და ანდერძის ბათილად ცნობა მოითხოვა.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 6 ნოემბრის გადაწყვეტილებით მ. მ-იანის სარჩელი დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი ნოტარიუს ლ. გ-იანის მიერ ქ. თბილისში 2000 წლის 7 სექტემბერს დადასტურებული მოანდერძე ა. ტ-ოვის მიერ შედგენილი ანდერძი.
სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 6 ნოემბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ა. ა-ოვამ და მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება, ა. ტ-ოვის 2000 წლის 7 სექტემბრის ანდერძის ძალაში დატოვება.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2007 წლის 19 აპრილის განჩინებით აპელანტის საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 6 ნოემბრის გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.
სააპელაციო პალატის განმარტებით, სამოქალაქო კოდექსის 50-ე მუხლის თანახმად, გარიგება არის ცალმხრივი, ორმხრივი და მრავალმხრივი ნების გამოვლენა, რომელიც მიმართულია სამართლებრივი ურთიერთობის წარმოშობის, შეცვლის ან შეწყვეტისაკენ. აქედან გამომდინარე, ანდერძი, როგორც ცალმხრივი გარიგება, უნდა აკმაყოფილებდეს როგორც ანდერძისათვის დადგენილ მოთხოვნებს, ისე, ზოგადად, გარიგების ნამდვილობის პირობებსაც. სამოქალაქო კოდექსის 59-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, ბათილია კანონით ან ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ფორმის დაუცველად დადებული გარიგება. სამოქალაქო სამართალი გარიგების მთელი რიგი სახეობებისთვის ითვალისწინებს გარკვეული ფორმის დაცვას. ანდერძი ამ გარიგებათა რიცხვს მიეკუთვნება. სამოქალაქო კოდექსის 1357-ე მუხლი, რომელიც ანდერძის ფორმას განსაზღვრავს, ცალსახად უთითებს, რომ ანდერძი უნდა შედგეს წერილობითი ფორმით. ამასთან, დასაშვებია წერილობითი ანდერძი სანოტარო ფორმით ან მის გარეშე. სანოტარო ფორმა მოითხოვს, რომ ანდერძი შედგენილი და ხელმოწერილ იქნეს მოანდერძის მიერ, შესაბამისად, ამ მოთხოვნათა დაუცველობა წარმოადგენს ანდერძის, როგორც ცალმხრივი გარიგების, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 59-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებულ ბათილობის საფუძველს. გარდა ამისა, სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიამ 2006 წლის 6 ნოემბრის გადაწყვეტილების გამოტანისას იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 1403-ე მუხლის მე-3 ნაწილით. მოცემული ნორმის თანახმად, ანდერძი სასამართლოს მიერ შეიძლება ბათილად იქნეს ცნობილი, თუ იგი შედგენილია კანონით დადგენილი წესების დარღვევით, ასევე ისეთ მდგომარეობაში, როცა პირს არ შეეძლო შეეგნო თავისი მოქმედების მნიშვნელობა და წარემართა იგი.
სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიამ 1403-ე მუხლის მე-3 ნაწილზე აპელირებისას ხაზი გაუსვა უშუალოდ ანდერძის ნამდვილობის პირობებს და არა ანდერძის შედგენისას მოანდერძის ფსიქიკურ მდგომარეობას (როგორც ამას აპელანტი უთითებს თავის საჩივარში).
სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიამ გაიზიარა ექსპერტიზის 2005 წლის 5 მაისის ¹3255\01 დასკვნა. საქმის მასალებით დგინდება, რომ ექსპერტიზის გამოსაკვლევ ობიექტად სასამართლომ განსაზღვრა 2000 წლის 7 სექტემბერს ა. ტ-ოვის მიერ ანდერძზე შესრულებული ხელმოწერისა და 2003 წლის 5 მარტის საქართველოს ვეტერანთა სახელმწიფო დეპარტამენტის ვეტერანის ანკეტაზე არსებული ხელმოწერის ერთსა და იმავე პირის მიერ შესრულების საკითხი. სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა ა. ა-ოვას მოსაზრება, იმასთან დაკავშირებით, თითქოს ექსპერტიზას არ დაუდგენია, რომ ანდერძზე ხელის მოწერა ა. ტ-ოვს არ ეკუთვნის, რადგან, თავის მხრივ, მოსარჩელის მიერ არ იყო დამტკიცებული ეკუთვნის თუ არა ანკეტაზე განხორციელებული ხელმოწერა ა. ტ-ოვს. როგორც საქმის მასალებიდან ირკვევა, ა. ა-ოვასათვის და მისი წარმომადგენლისთვის ცნობილი იყო მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი გამოსაკვლევი ნიმუშის თაობაზე და მათ სადავოდ არ გაუხდიათ ვეტერანის ანკეტაზე შესრულებული ა. ტ-ოვის ხელმოწერა, უფრო მეტიც, მათ მხარი დაუჭირეს ექსპერტიზის ჩატარებისას აღნიშნული ნიმუშის გამოყენებას. ამასთან, სააპელაციო პალატამ გაითვალისწინა ის გარემოებაც, რომ შედარებისთვის გათვალისწინებული ვეტერანის ანკეტა წარმოდგენილია საჯარო დაწესებულების მიერ, კერძოდ, საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს სახელმწიფო საქვეუწყებო დაწესებულების ვეტერანთა საქმეების დეპარტამენტის მიერ, რომელზეც ხელმოწერის გაყალბების შესაძლებლობა მინიმალურია.
2000 წლის 7 სექტემბრის ანდერძთან დაკავშირებით ექსპერტიზამ დაასკვნა, რომ დასახელებულ ანდერძზე არსებული ხელმოწერა და ვეტერანთა ანკეტაზე მოცემული ხელმოწერა შესრულებულია სხვადასხვა პირების მიერ, შესაბამისად, იმის გათვალისწინებით, რომ ვეტერანთა ანკეტაზე შესრულებული ხელმოწერა ეკუთვნის ა. ტ-ოვს, ანდერძზე არსებული ხელმოწერა არ შეიძლება მას ეკუთვნოდეს.
სააპელაციო სასამართლოს 2007 წლის 19 აპრილის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ა. ა-ოვამ და მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის სხვა შემადგენლობისთვის დაბრუნება. კასატორმა თავისი მოთხოვნის საფუძვლად შემდეგ ფაქტობრივ და სამართლებრივ წანამძღვრებზე მიუთითა:
1. კასატორის აზრით, გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილში მოსამართლე ხელმძღვანელობს რა სამოქალაქო კოდექსის 1357-ე მუხლის პირველი ნაწილით, 1403-ე მუხლის პირველი და მესამე ნაწილებითა და ბათილად აცხადებს რა ა. ტ-ოვის ანდერძს, არ უთითებს ბათილობის კონკრეტულ საფუძველს. მოცემულ შემთხვევაში ანდერძი შედგენილია სამოქალაქო კოდექსის 1357-ე მუხლის მოთხოვნათა დაცვით, კერძოდ, ანდერძი შედგენილია წერილობითი ფორმით და დადასტურებულია თბილისის ნოტარიუსის მიერ, მოწმეთა თანდასწრებით, ხოლო, რაც შეეხება მოსამართლის მიერ სამოქალაქო კოდექსის 1403-ე მუხლის მესამე ნაწილზე აპელირებას, კასატორს უსაფუძვლოდ მიაჩნია, რადგანაც მოანდერძე ანდერძის შედგენის მომენტში იმყოფებოდა საღ გონებაზე და აცნობიერებდა საკუთარ მოქმედებას, ხოლო საქმის განხილვისას არ ყოფილა წარმოდგენილი არანაირი მტკიცებულება მოანდერძის ავადმყოფობისა და გონებაშეზღუდულობის დასადასტურებლად;
2. კასატორს დაუშვებლად მიაჩნია ის გარემოება, რომ სასამართლო დაეყრდნო ექსპერტიზის დასკვნას, ვინაიდან ექსპერტის დასკვნაში მითითებულია, რომ ანდერძზე და ექსპერტისათვის გამოკვლევის ნიმუშად წარდგენილ დოკუმენტზე შესრულებული ხელმოწერა ეკუთვნის სხვადასხვა პიროვნებას, ანუ ექსპერტიზას არ დაუდგენია და არც შეეძლო დაედგინა, რომ ანდერძზე ა. ტ-ოვს არ მოუწერია ხელი;
3. კასატორი აღნიშნავს, რომ მის მიერ სასამართლოში 2005 წლის 4 მაისს წარდგენილ იქნა ანდერძის მოწმეების – ნ. ჩ-ანისა და რ. დ-იანის წერილობითი ახსნა-განმარტებები სადავო საკითხთან დაკავშირებით, რაც საქმის მასალებში არ მოიპოვება და გადაწყვეტილების გამოტანისას არ გამხდარა სასამართლოს მსჯელობის საგანი, აღნიშნული კი უხეშ პროცესუალურ დარღვევას წარმოადგენს;
4. კასატორის მითითებით, მოსარჩელეს სარჩელის შეტანის დღიდან ანდერძის ბათილობის ძირითად საფუძვლად მოჰყავს ის, რომ ა. ტ-ოვს სამი კლასის განათლება ჰქონდა, იგი არ ფლობდა ქართულ ენას და არ შეეძლო ქართულად წერა-კითხვა, თუმცა მათი მოთხოვნით დანიშნულ ექსპერტიზაზე მათ მიერ გამოსაკვლევ ნიმუშად ა. ტ-ოვის მიერ შესრულებული ქართული ხელმოწერა იქნა წარდგენილი. აღნიშნული მეტყველებს სარჩელის უსაფუძვლობაზე და სასარჩელო მოთხოვნის არაკეთილსინდისიერებაზე. კასატორის აზრით, იმ ფაქტს, რომ ა. ტ-ოვმა არ იცოდა ქართული წერა-კითხვა, აბათილებს მის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებები, კერძოდ: სამხედრო ბილეთი (სადაც მითითებულია, რომ ა. ტ-ოვს დამთავრებული ჰქონდა ქ. თბილისის ¹79-ე საშუალო სკოლის რვა კლასი, რაც საკმარისია წერა-კითხვის შესასწავლად), მოწმეებისა და ნოტარიუსის ჩვენებები, ასევე, უბნის ინსპექტორ რ. გ-ის ჩვენება (ა.ტ-ოვს უბნის ინსპექციაში ახსნა-განმარტება ქართულ ენაზე ჰქონდა შესრულებული).
ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორმა მოითხოვა სააპელაციო სასამართლოს განჩინების გაუქმება და ხელახლა განსახილველად სააპელაციო პალატის სხვა შემადგენლობისთვის დაბრუნება.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2007 წლის 21 დეკემბრის განჩინებით ა. ა-ოვას საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა არებითად განსახილველად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო პალატამ განიხილა საკასაციო საჩივარი, შეისწავლა საქმის მასალები, შეამოწმა გასაჩივრებული განჩინების სამართლებრივი დასაბუთებულობა და მიიჩნია, რომ ა. ა-ოვას საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:
სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ მართებულად დაადგინა ა. ტ-ის გარდაცვალების ფაქტი. ამასთან, სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ვეტერანთა ანკეტაზე შესრულებული ხელმოწერა ნამდვილად ა. ტ-ოვს ეკუთვნოდა, შესაბამისად, ანდერძზე არსებული ხელმოწერა არ შეიძლებოდა მისი ყოფილიყო.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მიხედვით, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია წარმოადგენს მხარის მითითებას პროცესუალურ-სამართლებრივ დარღვევებზე, განსაკუთრებით ეს ეხება სსსკ-ის 249-ე მუხლის მე-4 ნაწილით გათვალისწინებული ნორმის დარღვევას, კერძოდ, თუ გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში მითითებული არ არის სასამართლოს მიერ დადგენილი გარემოებანი, მტკიცებულებანი, რომლებსაც ემყარება სასამართლოს დასკვნები, მოსაზრებანი, რომლებითაც სასამართლო უარყოფს ამა თუ იმ მტკიცებულებას და კანონები, რომლებითაც სასამართლო ხელმძღვანელობდა.
კასატორმა ისარგებლა საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლით გარანტირებული შედავების უფლებით და სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების მიმართ წარმოადგინა დასაშვები პრეტენზია.
საკასაციო პალატა, შეამოწმა რა შედავების სამართლებრივი საფუძვლები და სააპელაციო პალატის მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები, მიიჩნევს, რომ კასატორის მოსაზრება გაზიარებულ უნდა იქნეს.
საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლოს უნდა გაეთვალისწინებინა შემდეგი გარემოება: ექსპერტიზის დასკვნით, ანდერძსა და ვეტერანთა ანკეტაზე არსებული ხელმოწერები სხვადასხვა პირის მიერაა შესრულებული. იმისათვის, რომ ამ ტიპის დასკვნა ანდერძის ბათილობის საფუძველი გახდეს, უტყუარად უნდა დადასტურდეს ხელმოწერის შესადარებელი ნიმუშის კუთვნილება კონკრეტული პირისადმი. წინააღმდეგ შემთხვევაში შეუძლებელია მივიჩნიოთ, რომ ანდრეძზე ხელი თავად მოანდერძეს არ მოუწერია. განსახილველ შემთხვევაში კი უტყუარად არ დასტურდება ეკუთვნის თუ არა ვეტერანთა ანკეტაზე შესრულებული ხელმოწერა ა. ტ-ოვს. მით უფრო, რომ საქმის განხილვისას თავად მოსარჩელე არაერთხელ აღნიშნავდა, რომ ა. ტ-ოვმა ქართული არ იცოდა და ხელს ყოველთვის რუსულად აწერდა. სააპელაციო სასამართლოს ის გარემოებაც უნდა გაეთვალისწინებინა, რომ კასატორი ა. ა-ოვა საქმის როგორც პირველი, ისე სააპელაციო ინსტანციაში განხილვისას სადავოდ ხდიდა შესადარებელი ხელმოწერის ნამდვილობასა და ჩატარებული ექსპერტიზის სრულყოფილებას. ის გარემოება, რომ ექსპერტიზის ჩატარებისათვის საჭირო მასალებს მხარეები წარადგენენ და მხარეთათვის საპროცესო კანონმდებლობით გათვალისწინებულია ექსპერტიზის ჩატარებაში მონაწილეობის ფართო შესაძლებლობები, არ გამორიცხავს ჩატარებული ექსპერტიზის შედეგების ობიექტური საფუძვლით სადავოდ გახდომის შესაძლებლობას, ან ექსპერტიზის ჩატარებაში სასამართლოს როლს.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 169-ე მუხლის მიხედვით, ექპერტიზის ჩატარებისათვის აუცილებელ მასალებს სასამართლოს წარუდგენენ მხარეები. ექსპერტიზის ჩასატარებლად აუცილებელი მასალების წრეს განსაზღვრავს სასამართლო, რომელსაც შეუძლია გაითვალისწინოს როგორც მხარეების, ისე ექსპერტად დანიშნული პირის მოსაზრებები. აღნიშნული ნორმის მიხედვით, სასამართლოს კომპეტენციაა ექსპერტიზის ჩასატარებლად აუცილებელი მასალების წრის განსაზღვრა. სააპელაციო სასამართლოს არ უმსჯელია, თუ რამდენად სწორად განსაზღვრა პირველი ინსტანციის სასამართლომ შედარებითი ანალიზისათვის ექსპერტიზაზე წარსადგენი ნიმუში. როდესაც სასამართლო უთითებს საჯარო დაწესებულებაში ხელმოწერის გაყალბების მინიმალურ შესაძლებლობაზე, ამასთან ერთად უნდა იმსჯელოს, იძლევა თუ არა ვეტერანის ანკეტის ნიმუში და მნიშვნელობა, ან მისი შედგენა-გაფორმების წესი, ასეთი დასკვნის გაკეთების შესაძლებლობას.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, სასამართლო აფასებს მტკიცებულებებს თავისი შინაგანი რწმენით, რომელიც უნდა ემყარებოდეს მათ ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ განხილვას, რის შედეგადაც მას გამოაქვს დასკვნა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობის ან არარსებობის შესახებ.
სააპელაციო სასამართლოს დასკვნა იმის შესახებ, რომ ანდერძზე შესრულებული ხელმოწერა არ ეკუთვნის ა. ტ-ოვს, არ ემყარება მტკიცებულებათა ყოველმხრივ და სრულ განხილვას. აღნიშნული გარემოების დადგენილად მიიჩნევისას სასამართლო დაეყრდნო მხოლოდ გრაფიკული ექსპერტიზის დასკვნას, საქმეში არსებული სხვა მტკიცებულებები კი სამართლებრივი შეფასების გარეშე დატოვა, კერძოდ, საქმეში წარმოდგენილია მოწმე როზალია დარჩინიანის ჩვენება და ნოტარიუს ლ. გ-იანი ახსნა-განმარტება, რომლებიც ადასტურებენ, რომ ა. ტ-ოვმა ქართული იცოდა და პირადად მოაწერა ხელი ანდერძს. სააპელაციო სასამართლომ კი აღნიშნულ მტკიცებულებებს სამართლებრივი შეფასება არ მისცა.
საპროცესო კანონმდებლობით დამკვიდრებული მტკიცებულებათა თავისუფალი შეფასების პრინციპიდან გამომდინარე, სასამართლოს შეუძლია ცალკეული მტკიცებულებები არასარწმუნოდ მიიჩნიოს და არ გაიზიაროს, მაგრამ ასეთ შემთხვევაში გადაწყვეტილებაში აუცილებლად უნდა აისახოს მოსაზრებები, რომლებითაც სასამართლო ხელმძღვანელობდა. გასაჩივრებული განჩინებით კი არ ირკვევა, სააპელაციო პალატა რატომ დაეყრდნო მხოლოდ ექსპერტიზის დასკვნას და მხედველობაში არ მიიღო მოწმის ჩვენება, ასევე მხარის ახსნა-განმარტებები. აღნიშნული კი, სამოქალაქო საპრცესო კოდექსის 394-ე მუხლის “ე1” ქვეპუნქტის საფუძველზე, გადაწყვეტილების გაუქმების აბსოლუტური საფუძველია.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო აუქმებს გადაწყვეტილებას და საქმეს ხელახლა განსახილველად აბრუნებს სააპელაციო სასამართლოში, თუ არსებობს ამ კოდექსის 394-ე მუხლით გათვალისწინებული საფუძვლები ან საჭიროა მტკიცებულებათა დამატებით გამოკვლევა. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით კი, ამ მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებულ გადაწყვეტილებას საკასაციო სასამართლომ საფუძვლად უნდა დაუდოს სამართლებრივი შეფასება, რომელიც სავალდებულოა სააპელაციო სასამართლოსათვის.
საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ ანდერძზე შესრულებული ხელმოწერის ნამდვილობა დამატებით გამოკვლევას საჭიროებს. სააპელაციო სასამრთლომ სამართლებრივი შეფასება უნდა მისცეს საქმეში არსებულ მტკიცებულებებს, საჭიროების შემთხვევაში კი ჩაატაროს განმეორებითი ექსპერტიზა, ხელმოწერის სხვა შესადარებელ ნიმუშთან მიმართებით.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 421-ე მუხლით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
ა. ა-ოვას საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს;
მოცემულ საქმეზე გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 19 აპრილის განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე პალატას;
საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
