¹ას-615-952-07 26 დეკემბერი, 2007 წ.

ქ.თბილისი

სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მაია სულხანიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

როზა ნადირიანი, თეიმურაზ თოდრია

საქმის განხილვის ფორმა _ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორები _ მ. გ-ი, ნ. და ე. კ-ები კანონიერი წარმომადგენელი მ. გ-ი

მოწინააღმდეგე მხარეები – ნ. ს-ა, მ. ნ-ი უფლებამონაცვლე ა. ხ-ე, ბ. ს-ე

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 6 ივნისის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა--- გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი – სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2004 წლის 6 დეკემბერს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა მ. გ-მა და განმარტა, რომ 2000 წლის 30 ოქტომბერს მ. ნ-ს, ნ. ს-ს და ე. კ-ს შორის დაიდო სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულება, რომლის თანახმად მ. ნ-მა და ნ. ს-მ ე. კ-ს ასესხეს 6000 (ექვსი ათასი) აშშ დოლარი 6 თვის ვადით. აღნიშნული სასესხო ხელშეკრულება მხოლოდ წერილობით ჩანს, ხოლო რეალურად ე. კ-ს ხელშეკრულებით გათვალისწინებული თანხა არ მიუღია. ე. კ-ს თანხა არ სჭირდებოდა, იგი იყო საკმაოდ ხანდაზმული, 86 წლის. ე. კ-სთან არ შეიძლებოდა დადებულიყო სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულება, ვინაიდან მას სესხის ხელშეკრულებამდეც და ხელშეკრულების მომენტისთვისაც ჰქონდა ცერებრალური ათეროსკლეროზი, დაქვეითებული ჰქონდა მეხსიერება და აზროვნება. ბინა, რომელზეც გაფორმებულია სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულება, არ არის რეგისტრირებული მიწის მართვის დეპარტამენტში. ბინა 4-ა, რომელიც აღნიშნულია იპოთეკის ხელშეკრულებაში, ფიზიკურად არ არსებობს. ... ქ. 24-ა ბინა 4-ის თანამესაკუთრე არის მოსარჩელე და ნოტარიუსს მის გარეშე არ უნდა გაეფორმებინა იპოთეკის ხელშეკრულება. ამიტომ მოსარჩელე ითხოვს ბათილად იქნეს ცნობილი 2000 წლის 30 ოქტომბერს დადებული სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 3 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით მოსარჩელის მოთხოვნა დაკმაყოფილდა. ბათილად იქნა ცნობილი 2000 წლის 30 ოქტომბერს დადებული სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულება (რეესტრის ¹...) მ. ნ-ს, ნ. ს-ს და ე. კ-ს შორის.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ნ. ს-მ, მ. ნ-ს უფლებემონაცვლემ ა. ხ-მ და ბ. ს-მ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 6 ივნისის გადაწყვეტილებით ნ. ს-ს, მ. ნ-ს უფლებამონაცვლის ა. ხ-ის და ბ. ს-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 3 ოქტომბრის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებული იქნა ახალი გადაწყვეტილება.

მ. გ-ს, ე. და ნ. კ-ების კანონიერი წარმომადგენლის მ. გ-ს სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ 2000 წლის 30 ოქტომბერს ნოტარიუს ბ. ს-ის მიერ გაფორმებული იქნა სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულება ერთის მხრივ მ. ნ-ს, ნ. ს-სა და მეორეს მხრივ ე. კ-ს შორის. აღნიშნული ხელშეკრულებით დადგენილია, რომ მ. ნ-მა და ნ. ს-მ ე. კ-ს ასესხეს ექვსი ათასი აშშ დოლარი, თითოეულმა 3-3 ათასი დოლარი. დადგენილია, რომ სესხის უზრუნველსაყოფად იპოთეკით დაიტვირთა საცხოვრებელი ბინა მდებარე თბილისში, ... ქ. ¹24-ა, ბინა ¹4-ა.

საქმეში წარმოდგენილი პრივატიზაციის ხელშეკრულებებით პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილია, რომ თბილისში, ... 24-ა-ში მდებარე ბინა ¹4 წარმოადგენს ე. კ-სა და მ. გ-ს საკუთრებას, კერძოდ, აღნიშნული ბინის ორი ოთახი საცხოვრებელი ფართით 37 კვ.მ 1986 წლის 27 ივნისის პრივატიზაციის ხელშეკრულებით ეკუთვნის მ. გ-ს, ხოლო ერთი ოთახი საცხოვრებელი ფართით 23 კვ.მ 1986 წლის 21 დეკემბრის ხელშეკრულებით ე. კ-ს.

სარჩელის მოთხოვნა იპოთეკის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის შესახებ ემყარება იმ გარემოებას, რომ იპოთეკის ხელშეკრულების გაფორმებისას არ ყოფილა ბინის თანამესაკუთრის თანხმობა. სააპელაციო პალატა აღნიშნავს იმ გარემოების შესახებ, რომ 2000 წლის 30 ოქტომბის ხელშეკრულებით იპოთეკით დაიტვირთა თბილისში, ... ქ. ¹24-ში მდებარე ¹4-ა ბინა. მოსარჩელე მ. გ-ი კი წარმოადგენს თბილისში, ... ქ. ¹24-ა-ში მდებარე ¹4 ბინის თანამესაკუთრეს. ამდენად, სადავო ხელშეკრულებით მ. გ-ს საკუთრება არ დატვირთულა იპოთეკით.

პალატამ მიიჩნია, რომ მ. გ-ს, როგორც მესაკუთრის უფლებები აღნიშნული იპოთეკის ხელშეკრულებით არ არის დარღვეული. იპოთეკის წარმოშობისათვის აუცილებელი პირობაა მისი დარეგისტრირება საჯარო რეესტრში. პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი იქნა, რომ სადავო ბინა საჯარო რეესტრში არ არის რეგისტრირებული და არც იპოთეკა არ წარმოშობილა. ამდენად, აღნიშნული იპოთეკის ხელშეკრულებით იურიდიული შედეგი მ. გ-ს მიმართ არ დამდგარა. აღნიშნულიდან გამომდინარე, პალატამ ასევე მიიჩნია, რომ იპოთეკის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის სამართლებრივი საფუძველი მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მ. გ-ს მოთხოვნა იპოთეკის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის ნაწილში უსაფუძვლოა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2007 წლის 6 ივნისის საოქმო განჩინებით სესხის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის შესახებ სარჩელის ნაწილში სათანადო მოსარჩელეებად ჩაებნენ ე. კ-ის მემკვიდრეები არასრულწლოვანი ნ. კ-ე და ე. კ-ე, რომელთა კანონიერი წარმომადგენელია მ. გ-ი.

პირველი ინსტანციის სასამართლომ მიიჩნია, რომ მსესხებლის ნების გამოვლენა იყო ბათილი საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 58-ე მუხლის თანახმად, რაც დადასტურებულად ჩათვალა შპს „ს...ს“ მიერ 2003 წლის 23 დეკემბერს გაცემული ¹961 ცნობის საფუძველზე. აღნიშნულ ცნობაში მითითებულია, რომ ე. კ-ე 2000 წლის აგვისტოდან 2001 წლის ნოემბრამდე მკურნალობდა დიაგნოზით ცერებრალური ათეროსკლეროზი, გულის იშემიური დაავადება, იყო მწოლიარე, დაქვეითებული ჰქონდა აზროვნება და მეხსიერება.

პალატამ მიიჩნია, რომ აღნიშნულით სასამართლოს მიერ დარღვეული იქნა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მოთხოვნები, რომლის შედეგადაც საქმეზე მიღებული იქნა არასწორი გადაწყვეტილება, პალატამ მიუთითა, რომ ცნობიერების დაკარგვა ან დროებითი ფსიქიკური მოშლილობა, არის პირის ისეთი სულიერი მდგომარეობა, რაც დროებით გამორიცხავს ნების თავისუფალ გამოვლენას. მოსარჩელის განმარტებით, ე. კ-ე სადავო ხელშეკრულების გაფორმების დროს იყო მძიმე ავადმყოფი და მისი ნების გამოვლენა არ შეიძლებოდა ყოფილიყო ნამდვილი. იმ საკითხის გარკვევა ე. კ-ს მისი ჯანმრთელობის მდგომარეობიდან გამომდინარე შეეძლო თუ არა ნების თავისუფალი გამოვლენა მოითხოვს სპეციალურ ცოდნას. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 169-ე მუხლის შესაბამისად, ექსპერტიზის ჩატარებისათვის საჭირო მასალებს სასამართლოს წარუდგენენ მხარეები. სააპელაციო პალატის 2007 წლის 11 მაისის სასამართლო სხდომაზე მ. გ-მა განმარტა, რომ ე. კ-ის სამედიცინო დოკუმენტაცია დაიკარგა. ხოლო დარჩენილი 2000-2001 წლების ისტორიები კი გაყალბებულია და არ ასახავენ ავადმყოფის რეალურ მდგომარეობას. აქედან გამომდინარე, სააპელაციო პალატამ ჩათვალა, რომ სასამართლო მოკლებული იყო შესაძლებლობას, თავისი ინიციატივით დაენიშნა ექსპერტიზა ისეთი სადავო საკითხის გასარკვევად, რომლის დადგენაც სცილდება სამართლებრივი ცოდნის ფარგლებს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 6 ივნისის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მ. გ-მა.

კასატორის აზრით, გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში არ არის მითითებული, რომ ე. კ-ის ერთ საცხოვრებელ ოთახს, ასევე, მ. გ-ს ორ საცხოვრებელ ოთახს გააჩნია საერთო დამხმარე სათავსოები. თვისობრივად, როგორც ე. კ-ის ოთახი ასევე, მ. გ-ს სახელზე რიცხული ორი ოთახი წარადგენს ერთი ბინის შემადგენელ ნაწილებს. ე. კ-ე ბინაში ცხოვრობდა შვილთან ო. კ-სთან, რძალთან მ. გ-თან და ორ შვილიშვილთან ნ. კ-ე და ე. კ-სთან ერთად, რაც კიდევ ერთხელ უთითებს, რომ იგი გასაჩივრებულ გარიგებას ხელს არ მოაწერდა.

საქმის განმხილველმა სასამართლომ არ გაითვალისწინა ზემოაღნიშნული გარემოებები – დაადგინა, რომ 2000 წლის 30 ოქტომბრის ხელშეკრულებით იპოთეკით დაიტვირთა თბილისში, ... ქ. ¹24-ა-ში მდებარე ¹4-ა ბინა (ასეთი ბინა ობიექტურად არ არსებობს) და არა მ. გ-ს საკუთრებაში არსებული ბინა.

კასატორის განმარტებით ასეთ რეალურად არარსებულ ფაქტობრივ გარემოებაზე დაყრდნობით მიიჩნია სააპელაციო სასამართლომ, რომ მ. გ-ს, როგორც მესაკუთრის უფლებები, იპოთეკის ხელშეკრულების დადებით არ არის დარღვეული.

ასევე კასატორის აზრით, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დაუსაბუთებელია, რადგან მიუხედავად იმისა, დარეგისტრირდა თუ არა იპოთეკის ხელშეკრულება საჯარო რეესტრში – მ. გ-ს გააჩნია უფლება მოითხოვოს ამ კანონსაწინააღმდეგო ეწ ხელშეკრულების ბათილად ცნობა. სასამართლომ არ გაითვალისწინა რომ ე. კ-ს ხელშეკრულების დადების მომენტში არ შესწევდა ვითარების რეალურად აღქმის უნარი. რაც დასტურდება საქმეში არსებული შპს „ს...ს“ მიერ 2003 წლის 23 დეკემბერს გაცემული ¹961 ცნობა, რომელშიც მითითებულია, რომ 2000 წლის აგვისტოდან 2001 წლის ნოემბრამდე ე. კ-ე დაავადებული იყო ცერებლარული ათეროსკლეროზით, გულის იშემიური დაავადებით, დაქვეითებული ჰქონდა აზროვნება და მეხსიერება. გარდა ამისა, აღნიშნულს ადასტურებს 2000 წლის 28 ნოემბერს გაცემული ე. კ-ის ამონაწერი ავადმყოფობის ისტორიიდან.

ე. კ-ის მდგომარეობის დახასიათებისათვის გამოდგება, რომ იგი ვერ ცნობდა საკუთარ შვილს. სამედიცინო დაწესებულებების მიერ გაცემული ცნობები და სახელდობრ მათში მითითებული დიაგნოზი ცერებლარული ათეროსკრეროზი, გულის იშემური დაავადება მეხსიერებისა და აზროვნების დაქვეითება, რომლებზედაც ის ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს.

კასატორის განმარტებით სასამართლომ არასწორად გამოიყენა 1998 წლის 30 ივნისის ინსტრუქციის მე-5 მუხლი, რომლის თანახმადაც თუ პირი, რომელიც ითხოვს სანოტარო მოქმედების შესრულებას, ვერ ფლობს სახელმწიფო ენას და შესაბამისად არც ნოტარიუსი ფლობს მას, ნოტარიუსი დასამოწმებელი (დასადასტურებელი) დოკუმენტის შინაარსს უთარგმნის თარჯიმნის მონაწილეობით. სასამართლომ დასახელებული ნორმა შესრულებულად მიიჩნია იმაზე დაყრდნობით, რომ ხელშეკრულების ერთ-ერთ ეგზემპლარზე მითითებულია, რომ ე. კ-ს ეთარგმნა. ხელშეკრულება მისთვის ცნობილ ენაზე. ამ ეგზემპლარის ქსეროასლი, რომელიც მ. გ-მა წარმოუდგინა სასამართლოს – მას გადასცა ნოტარიუსმა წერილობითი მოთხოვნის საფუძველზე (სხვა ეგზემპლარებზე ასეთი წარწერები თარგმანის შესახებ არ არის, ასევე ამ ეგზემპლარებს არა აქვს დასმული ნოტარიუსის ბეჭედი), რაც ადასტურებს, რომ ნოტარიუსის მიერ ხელით მონაწერი და ბეჭედიც შემდგომშია დასმული – ადგილი აქვს სიყალბეს.

განსახილველ შემთხვევაში არ მტკიცდება, რომ ე. კ-ს საერთოდ ეთარგმნა ხელშეკრულება. გარდა ამისა, თავად ჩანაწერი თარგმანის განხორციელების თაობაზე არასაკმარისია, რადგან მასში ის ენაც კი არ არის მითითებული, რომელზედაც ითარგმნა ტექსტი. აღნიშნული გარემოება გაურკვეველს ხდის თუ საიდან დაასკვნა სასამართლომ, რომ ხელშეკრულება ე. კ-ს ეთარგმნა.

სასამართლომ ყურადღება არ მიაქცია მის განმარტებას იმის შესახებ, რომ მისი დედამთილი ე. კ-ე იყო ეროვნებით რუსი და აბსოლუტურად არ იცოდა ქართული ენა (მან იცოდა მხოლოდ რუსული და ინგლისური) აქედან გამომდინარე, გამორიცხულია ჯანმრთელადაც რომ ყოფილიყო შეძლებოდა ხელმოწერა თარჯიმნის გარეშე ისე რომ არ ყოფილიყო ქართულის პარალელურად რუსული ან ინგლისური ტექსტი დაედო იპოთეკის ხელშეკრულება და მოეწერა ხელი ქართული ტექსტით შედგენილ ესოდენ მნიშვნელოვან დოკუმენტზე.

კასატორის აზრით პირველი ინსტანციის სასამართლომ მართებულად დაადგინა, რომ ინსტრუქციის მე-17 მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, ხელმოწერა უნდა შეიცავდეს ხელისმომწერის სახელსა და გვარს. სახელი და გვარი უნდა დაიწეროს სრულად და გარკვევით, აღნიშნული დებულება დაირღვა გასაჩივრებული ხელშეკრულების ხელმოწერისას. კერძოდ, მასში არ იქნა მითითებული გარკვევით ე. კ-ის სახელი და გვარი.

კასატორის აზრით გასათვალისწინებელია ის გარემოება, რომ სასამართლომ არ გაიზიარა საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საექსპერტო კრიმინალისტიკური მთავარი სამმართველოს ექსპერტიზის დასკვნა, რომლის თანახმადაც 2000 წლის 30 ოქტომბრის დათარიღებულ იპოთეკის ხელშეკრულებაზე კ-ის გვარით არსებული ხელმოწერა შესრულებულია თუ არა კ-ის მიერ – შეუძლებელია (დასკვნის კვლევით ნაწილში მითითებულ მიზეზთა გამო).

აღნიშნულიდან გამომდინარე კასატორი ითხოვს გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 6 ივნისის გადაწყვეტილება და მიღებული იქნას ახალი გადაწყვეტილება, სარჩელის დაკმაყოფილებით.

უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2007 წლის 3 აგვისტოს განჩინებით მ. გ-ს საკასაციო საჩივარი მიღებული იქნა წარმოებაში. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატამ განიხილა საქმის მასალები, გაეცნო საკასაციო საჩივარს და თვლის, რომ საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

2000 წლის 30 ოქტომბერს გაფორმდა სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულება ერთის მხრივ მ. ნ-სა და ნ. ს-სა და მეორეს მხრივ ე. კ-ს შორის. აღნიშნული ხელშეკრულების თანახმად მ. ნ-მა და ნ. ს-მ ე. კ-ს ასესხეს ექვსი ათასი ამერიკული დოლარი თითოეულმა 3-3 ათასი აშშ დოლარი. სესხის უზრუნველსაყოფად იპოთეკით დაიტვირთა საცხოვრებელი ბინა მდებარე თბილისში, ... ქ. 24-ა, ბინა 4-ა.

სასამართლოს მიერ დადგენილია, რომ თბილისში, ... ქ. 24-ა-ში მდებარე ბინა 4 წარმოადგენს ე. კ-სა და მ. გ-ს საკუთრებას, კერძოდ, აღნიშნული ბინის ორი ოთახი საცხოვრებელი ფართით 37 კვ.მ ეკუთვნის მ. გ-ს, ხოლო ერთი საცხოვრებელი ოთახი 23 კვ.მ ფართით ე. კ-ს.

პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას იმის თაობაზე, რომ იპოთეკის ხელშეკრულებით, რომლის ბათილობასაც ითხოვს მოსარჩელე, მისი უფლება არ დარღვეულა. იპოთეკით დატვირთულია თბილისში, ... ქ. 24-ა-ში მდებარე მე-4^ა ბინა, ასეთი ბინა კი საჯარო რეესტრის მონაცემებით არ არსებობს, ანუ მოსარჩელის ბინა იპოთეკით არ დატვირთულა და შესაბამისად არც მისი უფლება დარღვეულა ამ ხელშეკრულების დადებით, მითუმეტეს, რომ სადავო გარიგება რეგისტრირებული არ არის საჯარო რეესტრში.

პალატა ვერ გაიზიარებს კასატორის იმ არგუმენტაციას, რომ სასამართლომ არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ ე. კ-ს ხელშეკრულების დადების მომენტში არ ჰქონდა ვითარების რეალურად აღქმის უნარი. სამოქალაქო კოდექსის 58-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად ბათილად შეიძლება ჩაითვალოს ნების გამოვლენა ცნობიერების დაკარგვის ან დროებითი ფსიქიკური მოშლილობის დროს. საქმეში წარმოდგენილი კასატორის მიერ მითითებული მტკიცებულებები არ ადასტურებს იმ გარემოებას, რომ ე. კ-ს გარიგების დადებისას ცნობიერება ჰქონდა დაკარგული და იმყოფებოდა ფსიქიკური აშლილობის ვითარებაში. ის გარემოება, რომ ე. კ-ე დაავადებული იყო ცერებლალური ათეროსკლეროზით, გულის იშემიური დაავადებით და დაქვეითებული ჰქონდა აზროვნება და ცნობიერება არ ნიშნავს იმას, რომ მას ცნობიერება საერთოდ დაკარგული ჰქონდა. ცნობიერების დაქვეითება და დაკარგვა განსხვავებული ცნებებია და თუ რამდენად გამორიცხავს ხელშეკრულების მხარის მიერ რეალური ნების გამოვლენას უნდა დადგინდეს სპეციალისტის მიერ.

გარდა ამისა, ვერ იქნება გაზიარებული კასატორის ის მოსაზრებაც, რომ ე. კ-ის მიერ ხელი მოწერილი უნდა ყოფილიყო თარჯიმნის მონაწილეობით. 1998 წლის 30 ივნისის ნოტარიუსის მიერ სანოტარო მოქმედების შესრულების წესის შესახებ ინსტრუქციის მე-5 მუხლის თანახმად, თუ პირი, რომელიც ითხოვს სანოტარო მოქმედების შესრულებას ვერ ფლობს სახელმწიფო ენას და შესაბამისად არც ნოტარიუსი ფლობს მას, ნოტარიუსი დასამოწმებელი დოკუმენტის შინაარს უთარგმნის თარჯიმნის მონაწილეობით. აღნიშნული ნორმის დანაწესიდან გამომდინარე თარჯიმნის მონაწილეობა გარიგების დადებისას სავალდებულოა იმ შემთხვევაში თუ ნოტარიუსი ვერ ფლობს ხელშეკრულების ხელმომწერი მხარის ენას. როგორც საქმეში წარმოდგენილი ხელშეკრულებიდან ირკვევა, ნოტარიუსმა უთარგმნა ე. კ-ს ხელშეკრულების შინაარსი. რაც შეეხება სხვა ხელშეკრულებას, რომელსაც არ აქვს ნოტარიუსის მიერ დასმული ბეჭედი, იგი არ შეიძლება სრულყოფილ დოკუმენტად მივიჩნიოთ, ხოლო ს.ფ. 11-ზე წარმოდგენილია ხელშეკრულება ნოტარიუსის ბეჭდით, სადაც მითითებულია, რომ ნოტარიუსმა ე. კ-ს ხელშეკრულების შინაარსი უთარგმნა.

რაც შეეხება იმ გარემოებას, რომ ხელშეკრულებაზე ხელმოწერისას კ-ე არ წერს მის სახელს, აღნიშნულით შეუძლებელია მის მიერ გამოვლენილი ნება დადგეს ეჭვქვეშ.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე პალატა მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილების საფუძველი და გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უცვლელად უნდა დარჩეს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

მ. გ-ს, ნ. და ე. კ-ების კანონიერი წარმომადგენელის მ. გ-ს საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს.

უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 6 ივნისის გადაწყვეტილება.

საკასაციო პალატის განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.