¹ას-626-1005-06 17 იანვარი 2007 წ.

ქ.თბილისი

სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მაია სულხანიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

როზა ნადირიანი, თეიმურაზ თოდრია

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი _ შპს ,, .. .. ..” (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ ფ. დ-ე (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2006 წლის 14 ივნისის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება

დავის საგანი _ სამუშაოზე აღდგენა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2005 წლის 3 ოქტომბერს ფ. დ-მ სარჩელით მიმართა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს შპს ,, .. .. ..” მიმართ და მოითხოვა სამუშაოზე აღდგენა, მორალური ზიანის ანაზღაურება. მოსარჩელემ თავის სასარჩელო განცხადებაში აღნიშნა, რომ იგი მუშაობდა შპს ,, .. .. ..” ... სამსახურის მედდა ანესთეზისტად და შპს ,, .. .. ..” 2004 წლის 21 დეკემბრის ¹57 ბრძანებით იგი სამსახურიდან გაათავისუფლეს უკანონოდ. ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2005 წლის 28 მარტის გადაწყვეტილებით გაუქმდა შპს ,, .. .. ..” 2004 წლის 21 დეკემბრის ¹57 ბრძანება და აღდგენილ იქნა ... სამსახურის მედდად, მაგრამ მიუხედავად ამისა, სამუშაოზე აღდგენის ბრძანება დაიწერა მხოლოდ 2005 წლის 1 სექტემბერს. აღნიშნული ბრძანება მას გააცნო საწარმოს იურისტმა რ. ხ-მა და უთხრა, რომ იგი იმუშავებდა ცვლიანი სამუშაოს რეჟიმით. ამის შემდეგ კი, ხელი მოაწერინა ფურცელზე, რომელიც არ წააკითხა და განუმარტა, რომ სამუშაოზე აღდგენის ბრძანებაზე მოაწერინა ხელი. ხელმოწერისთანავე გამოართვა რა ფურცელი აუწყა, რომ სხვა სამუშაოზე იყო გადაყვანილი. ამდენად, საწარმოს იურისტმა მას გააცნო ბრძანება სამუშაოზე აღდგენის შესახებ და მოტყუებით მოაწერინა ხელი სხვა სამუშაოზე გადაყვანის ბრძანებაზე.

მოსარჩელემ ასევე მოითხოვა შპს ,, .. .. ..” დირექტორ თ. გ-ზე მორალური ზიანის სახით 10 000 დოლარის დაკისრება იმ საფუძვლით, რომ თ. გ-მ იგი დაამცირა, შელახა მისი ავტორიტეტი, გაანადგურა მისი პირადი საქმე, უწოდა უვიცი, გამოიჩინა სასამართლოსადმი უპატივცემულობა არ შეასრულა რა სასამართლოს გადაწყვეტილება და არ ემორჩილებოდა არანაირ კანონს.

ყოველივე ზემო თქმულიდან გამომდინარე, ფ. დ-მ მოითხოვა შპს ,, .. .. ..” ... ბიუროს რეგისტრატორად გადაყვანის თაობაზე შპს ,, .. .. ..” 2005 წლის 1 სექტემბრის ¹89 ბრძანებისა და ამავე რიცხვის ხელშეკრულების გაუქმება, ... სამსახურის მედდად აღდგენა და მორალური ზიანის 10 000 დოლარის ანაზღაურება.

მოპასუხე შპს ,, .. .. ..” სარჩელი არ ცნო და მიუთითა, რომ 2005 წლის 1 სექტემბრის ¹89 ბრძანების საფუძველი იყო იმ განყოფილების და თანამდებობის არ არსებობა, რაზედაც აღდგენილ იქნა ფ. დ-ე, რადგან ისინი გაუქმებულ იქნა და მის ბაზაზე შეიქმნა ახალი სამსახური, შესაბამისად საწარმოს ადმინისტრაციამ გამოიყენა შრომის კანონთა კოდექსის 26-ე მუხლით მინიჭებული უფლებები და ფ. დ-ე გადაყვანილ იქნა მისი კვალიფიკაციის შესაბამის თანამდებობაზე, რაზეც მან უარი განაცხადა.

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2005 წლის 17 ნოემბრის განჩინებით მორალური ზიანის ანაზღაურების ნაწილში საქმეში თანამოპასუხედ ჩაბმულ იქნა ფიზიკური პირი თ. გ-ე, რომელმაც სარჩელი არ ცნო უსაფუძვლობის გამო.

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2005 წლის 25 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ფ. დ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ფ. დ-მ და მოითხოვა სამუშაოზე აღდგენაზე უარის თქმის ნაწილში გადაწყვეტილების გაუქმება, იმავდროულად გაზარდა დავის საგანი და მოითხოვა შპს ,, .. .. ..” 2005 წლის 18 იანვრის ¹123 ბრძანების ბათილად ცნობა, რომლის საფუძველზეც არასაპატიო მიზეზით გაცდენის გამო გაანთავისუფლეს ... ბიუროს რეგისტრატორის თანამდებობიდან, ხოლო მორალური ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნაზე უარი განაცხადა.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2006 წლის 19 იანვრის განჩინებით მოპასუხე მხარის შუამდგომლობის გათვალისწინებით ფ. დ-ს უარი ეთქვა დავის საგნის გადიდებაზე.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2006 წლის 14 ივნისის გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა ფ. დ-ის სააპელაციო საჩივარი.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ შპს ,, .. .. ..” დირექტორის 2005 წლის 1 სექტემბრის ¹89 ბრძანებით შრომის კანონთა კოდექსის 26-ე მუხლის მეორე ნაწილზე მითითებით, დაწესებულებაში .... მედდის შტატის არარსებობის გამო ფ. დ-ე გადაყვანილ იქნა იმავე დაწესებულებაში .... ბიუროს რეგისტრატორად. თუმცა საქმეზე წარმოდგენილი 2004 წლის 20 დეკემბერს დამტკიცებული 2005 წლის საშტატო განრიგიდან გამომდინარე საწარმოში არსებობდა ... სამსახური, სადაც დასაქმებული იყო ექვსი მედდა და ოთხი უმცროსი მედდა.

სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა 2005 წლის 1 სექტემბრის ¹89 ბრძანებაში მითითებული სამუშაო ადგილის არ არსებობის ფაქტი, რადგან იმავე დღეს ¹88 ბრძანებით ფ. დ-ე აღდგენილ იქნა ... მედდა ანესთეზისტად და ამ ბრძანების მიღებიდან ¹89 ბრძანების მიღებამდე ფ. დ-ის საშტატო ერთეულის გაუქმების დამადასტურებელი რაიმე სახის მტკიცებულება საქმეში არ მოიპოვებოდა, ასევე 2005 წლის 28 მარტის გადაწყვეტილების გამოტანის დროისათვის საწარმოში არსებული სტრუქტურული და საშტატო ერთეულებიც არ შეცვლილა.

სააპელაციო პალატამ გაიზიარა აპელანტის მითითება იმის თაობაზე, რომ 2005 წლის 1 სექტემბერს რეგისტრატორის თანამდებობაზე დანიშვნასთან დაკავშირებით შრომითი ხელშეკრულება მოტყუებით იქნა დადებული, ვინაიდან, თუკი საწარმო რეგისტრატორის თანამდებობაზე გადაყვანის საფუძვლად გამოიყენებდა შრომის კანონთა კოდექსის 26-ე მუხლის მეორე ნაწილს, ასეთ შემთხვევაში მუშაკის თანხმობა საჭირო არ იყო. ამასთან, ამავე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თანამდებობის შეცვლის შესახებ მუშაკს უნდა ეცნობოს არაუგვინეს ორი თვისა, რასაც განსახილველ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონია.

სააპელაციო პალატამ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 81-ე მუხლზე რომლის თანახმად, თუ პირი გარიგების დადების მიზნით მოატყუეს, იგი უფლებამოსილია მოითხოვოს ამ გარიგების ბათილობა. ეს ხდება მაშინ, როცა აშკარაა, რომ მოტყუების გარეშე გარიგება არ დაიდებოდა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ დააკმაყოფილა ფ. დ-ის სააპელაციო საჩივარი.

სააპელაციო პალატის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა, შპს ,, .. .. ..”.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ თავისი გადაწყვეტილება მიიღო მნიშვნელოვანი პროცესუალური ნორმების დარღვევით, კერძოდ დაარღვია საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 377-ე მუხლი, რომლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლო ამოწმებს გადაწყვეტილებას სააპელაციო საჩივრის გარგლებში ფაქტობრივი და სამართლებრივი თვალსაზრისით. კასატორის მითითებით, სააპელაციო სასამართლომ თავისი გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილში იმსჯელა იმ გარემოებებზე, რომლებიც არ ყოფილა განხილვის საგანი, კერძოდ სააპელაციო სასამართლომ სადავოდ გახადა ¹89 ბრძანების ფორმულირება, მაშინ როცა აღნიშნული გარემოება მოსარჩელეს სადავოდ არ გაუხდია.

კასატორის მითითებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად შეაფასა საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებები, კერძოდ ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 28 მარტის გადაწყვეტილება და სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე მუხლის შესაბამისად არ მიანიჭა პრეიდუციული ძალა, რადგან აღნიშნული გადაწყვეტილებით დადგენილია, რომ შპს ,, .. .. ..” 2004 წელს განხორციელებული რეორგანიზაციის შედეგად მოხდა საშტატო ერთეულების შემცირება, მათ შორის იმ საშტატო ერთეულისაც სადაც მოსარჩელე მუშაობდა. აქედან გამომდინარე, კასატორი მიიჩნევს რომ მცდარია სასამართლოს მსჯელობა იმ ნაწილშიც, რომ არ არსებობდა მოსარჩელის საშტატო ერთეულის გაუქმების დამადასტურებელი მტკიცებულება.

კასატორი მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად გამოიყენა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 81-ე მუხლი, რადგან მოსარჩელეს იმის დასადასტურებლად, რომ მოტყუებით მოაწერინეს ხელი ხელშეკრულებაზე რაიმე მტკიცებულება არ წარმოუდგენია.

ყოველივე ზემოთქმულიდან გამომდინარე, კასატორმა მოითხოვა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2006 წლის 14 ივნისის გადაწყვეტილების გაუქმება და ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2005 წლის 25 ნოემბრის გადაწყვეტილების ძალაში დატოვება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს ,, .. .. ..” საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეორე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ-სამართლებრივ დავებში დასაშვებია იმ შემთხვევაში, თუ საკასაციო საჩივრის დავის საგნის ღირებულება აღემატება 50000 ლარს. ამავე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი სხვა ქონებრივ და არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგებზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძველით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას შპს ,,.. .. ..” საკასაციო საჩივარი, რის გამოც კასატორს უარი უნდა ეთქვას საკასაციო საჩივრის განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 300 ლარის 70% - 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

შპს ,, .. .. ..” საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი დარჩეს განუხილველად;

კასატორს დაუბრუნდეს მის მიერ სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 210 ლარი.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.