საქართველოს უზენაესი სასამართლო

განჩინება

საქართველოს სახელით

ას-629-962-07 18 თებერვალი, 2008 წ.

ქ. თბილისი

სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. გოგიშვილი (თავმჯდომარე)

მოსამართლეები:

ნ. კვანტალიანი (მომხსენებელი), მ. ცისკაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ ა. ს-აძე (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ ქ.რუსთავის მერია, შვედეთის სამეფოს კულტურის, კვლევისა და განათლების სამინისტრო (მოპასუხეები)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 21 ივნისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის დაბრუნება ხელახლა განსახილველად

დავის საგანი _ თანხის გადახდევინება, ნივთის ადგილსამყოფლის დადგენა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ა. ს-ძემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში ქ.რუსთავის მთავრობის, საქართველოს პრეზიდენტის ადმინისტრაციის, საქართველოში შვედეთის საკონსულოსა და შვედეთის სამეფოს კულტურის, კვლევისა და განათლების სამინისტროს მიმართ ჰონორარის სახით 20000 ლარისა და მორალური ზიანის _ 20000 ლარის, ასევე კუთვნილი ნაწარმოების ადგილსამყოფელად შვედეთის სამეფოს ქ.კირუნას საგამოფენო დარბაზის ცნობის შესახებ შემდეგი საფუძვლებით: 1986 წელს მხატვარმა ალ. ს-მ მონაწილეობა მიიღო შვედეთის სამეფოში, ქ.კირუნაში გამართულ გამოფენაში, სადაც წარადგინა ნახატი “ნატურმორტი ტილოზე”. ნახატმა დიდი მოწონება დაიმსახურა და ავტორის ნებართვის გარეშე, რუსთავის სახალხო დეპუტატთა საქალაქო საბჭოს აღმასკომის 1986 წლის 4 ოქტომბრის ¹1263 ცნობის თანახმად, იგი სამუდამოდ დარჩა გამოფენაზე. მოსარჩელის არაერთგზის უშედეგო ცდის მიუხედავად, ნამუშევრის დაბრუნება ვერ მოახერხა. ალ.ს-მ წერილით მიმართა სხვადასხვა უწყებას, მათ შორის, საქართველოს პრეზიდენტის ადმინისტრაციას და მიუთითა, რომ დარღვეული უფლებების აღდგენაში მისთვის დახმარების აღმოუჩენლობისას უარს იტყოდა საქართველოს მოქალაქეობაზე, თუმცა მისი წერილები დაბრუნდა რეაგირების გარეშე, რითაც შეილახა მოსარჩელის ღირსება და თავმოყვარეობა. ალ.ს-მ თავისი მოთხოვნა დაამყარა “საავტორო და მომიჯნავე უფლებების შესახებ” კანონის 17.1, 18.2 და 18.3 მუხლებზე.

საქართველოში შვედეთის სამეფოს საკონსულო მიჩნეულ იქნა არასათანადო მოპასუხედ და მოპასუხეთა რიცხვიდან ამოირიცხა.

ქ.რუსთავის მთავრობამ სარჩელი არ ცნო შემდეგი დასაბუთებით: სამოქალაქო კანონმდებლობა მორალური ზიანის ანაზღაურების შესაძლებლობას ითვალისწინებს პირის პატივის, ღირსებისა და საქმიანი რეპუტაციის შელახვისას, მოცემულ შემთხვევაში კი მოსარჩელის აღნიშნული უფლებები არ დარღვეულა. “საავტორო და მომიჯნავე უფლებების შესახებ” კანონის 18.3 მუხლის შესაბამისად, ალ.ს-მ ვერ დაადასტურა, რომ ხდება მისი ნახატის რაიმე სახით გამოყენება, რაც ჰონორარის მიღების საფუძველი გახდებოდა. სასარჩელო მოთხოვნა მოსარჩელის ნამუშევრის ადგილსამყოფლად ქ.კირუნას განსაზღვრის თაობაზე წარმოადგენს უდავო წარმოების წესით განსახილველ საკითხს.

შვედეთის სამეფოს კულტურის, კვლევისა და განათლების სამინისტრომ წერილობით უარი განაცხადა საქმის განხილვაში მონაწილეობაზე და მოითხოვა სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

მოპასუხე საქართველოს პრეზიდენტის ადმინისტრაციამ სარჩელი არ ცნო და მოითხოვა მის მიმართ ნაწილობრივი გადაწყვეტილების გამოტანა.

რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 15 მაისის ნაწილობრივი გადაწყვეტილებით ა. ს-აძის სარჩელი საქართველოს პრეზიდენტის ადმინისტრაციის მიმართ არ დაკმაყოფილდა. ამავე სასამართლოს 2006 წლის 29 სექტემბრის გადაწყვეტილებით კი სასარჩელო მოთხოვნას უარი ეთქვა სხვა მოპასუხეთა მიმართაც.

საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 29 სექტემბრის გადაწყვეტილება ალ.ს-მ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 21 ივნისის განჩინებით ალ.ს-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელი შემდეგ გარემოებათა გამო: სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ სარჩელში ალ.ს-ე დარღვეულად თვლიდა თავის უფლებებს, როგორც ნაწარმოების _ “ნატურმორტი ტილოზე” მესაკუთრე, ისე მისი ავტორი. მესაკუთრის უფლების დარღვევა გამოიხატა იმაში, რომ 1986 წლის 4 ოქტომბერს რუსთავის სახალხო დეპუტატთა საბჭოს აღმასკომმა მისი თანხმობის გარეშე აპელანტის ნაწარმოები აჩუქა შვედეთის ქალაქ კირუნას მუნიციპალიტეტს. აპელანტს არ მიუთითებია, კონკრეტულად რომელი საავტორო უფლება დაირღვა მის მიმართ. სასამართლომ მიუთითა, რომ “საავტორო და მომიჯნავე უფლებების შესახებ” კანონის თანახმად, ავტორს გააჩნია როგორც საავტორო, ისე მატერიალური ობიექტის საკუთრების უფლება, რაც ერთმანეთისაგან მკვეთრად განსხვავებული უფლებებია. მოცემულ შემთხვევაში სასამართლომ ჩათვალა, რომ დაირღვა ალ.ს-ის საკუთრების უფლება, რომელიც რეგულირდება სამოქალაქო კოდექსის მეშვეობით. პალატამ მიიჩნია, რომ რაიონულმა სასამართლომ მართებულად იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 128-ე მუხლით და აპელანტის მოთხოვნა სადავო საკუთრების უფლების აღდგენის შესახებ ხანდაზმულია, ვინაიდან თავისი დარღვეული უფლების _ ფერწერული ნაწარმოების საგამოფენო დარბაზში მუდმივად დატოვების შესახებ აპელანტმა შეიტყო ჯერ კიდევ 1986 წელს. სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ “საავტორო და მომიჯნავე უფლებათა შესახებ” კანონის მე-17 მუხლში დასახელებული პირადი არაქონებრივი უფლებები მოცემულ შემთხვევაში ალ.ს-ის მიმართ არ დარღვეულა. პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობა ნაწარმოების გამოხმობის უფლებასთან დაკავშირებით, რადგან აპელანტს ამავე კანონის მე-17 მუხლის პირველი ნაწილის “ზ” ქვეპუნქტით გათვალისწინებული საჯაროდ განცხადების გზით ნაწარმოების გამოთხოვნის უფლებით არ უსარგებლია. პალატის მითითებით, დასაბუთებულია საქალაქო სასამართლოს მსჯელობა, რომ ალ.ს-ს ჰონორარი არ უნდა აუნაზღაურდეს, რადგან ზემოხსენებული კანონის მე-18 მუხლის მეშვიდე ნაწილის მიხედვით მხარეთა შორის აღნიშნულზე ხელშეკრულება არ არსებობს. სასამართლომ ასევე უსაფუძვლოდ მიიჩნია აპელანტის მოთხოვნა მორალური ზიანის ანაზღაურების შესახებ, რადგან სამოქალაქო კოდექსის 413-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული პირობები, რა დროსაც დასაშვებია არაქონებრივი ზიანისათვის ფულადი ანაზღაურების დაკისრება, მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება ა. ს-აძემ გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და საქმის დაბრუნება პირველი ინსტანციის სასამართლოსათვის ხელახლა განსახილველად შემდეგი საფუძვლებით: სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 249-ე მუხლის მეორე ნაწილი, ვინაიდან მოდავე მხარეები არასრულყოფილადაა მითითებული განჩინების შესავალ ნაწილში, კერძოდ, არ არის მითითებული მოპასუხეთა _ შვედეთის სამეფოს კულტურის, კვლევისა და განათლების სამინისტროსა და ქ.რუსთავის მთავრობის ვინაობა. საქმის განხილვისას დაირღვა ამავე კოდექსის 85-ე მუხლიც, ვინაიდან საქმის განხილვის მომენტისათვის ერთ-ერთი მოპასუხე _ ქ.რუსთავის მთავრობა ლიკვიდირებული იყო, რის გამოც სააპელაციო სასამართლოს უნდა დაედგინა, თუ ვინ წარმოადგენდა მის უფლებამონაცვლეს. ამდენად, გასაჩივრებული განჩინება გამოტანილ იქნა არასათანადო მხარის მიმართ. სააპელაციო სასამართლომ საერთოდ არ იმსჯელა შვედეთის სამეფოს კულტურის სამინისტროს 2006 წლის 30 აგვისტოს მიმართვაზე, რომლითაც სამინისტრო თავს არასათანადო მოპასუხედ თვლის და სათანადო მხარედ მიიჩნევს შვედეთის სამეფოს იუსტიციის კანცელარია. სამინისტრო ასევე ითხოვს, სასამართლომ არ განიხილოს საქმე იუსტიციის კანცელარიის შეპასუხების მიღებამდე, რაც იგნორირებულ იქნა. ამდენად, სააპელაციო პალატამ კვლავ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 85-ე მუხლი, როდესაც შვედეთის სამეფოს იუსტიციის კანცელარია საქმეში მოპასუხედ არ ჩააბა. საგულისხმოა, რომ ქ.რუსთავის მთავრობა სათანადო მოპასუხედ ვერ იქნებოდა მიჩნეული იმ შემთხვევაშიც მისი ლიკვიდაცია რომც არ მომხდარიყო, ვინაიდან იგი რუსთავის სახალახო დეპუტატთა საქალაქო საბჭოს აღმასკომის უფლებამონაცვლე არ იყო და არც ასეთად თავი არ უცნია. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საქალაქო სასამართლომ თავისი გადაწყვეტილება გამოიტანა არასათანადო მოპასუხის მიმართ, რაც სააპელაციო პალატას არ შეუფასებია. სასამართლომ ისე იხელმძღვანელა “საავტორო და მომიჯნავე უფლებების შესახებ” საქართველოს კანონით, რომ არ გამოურკვევია, არსებობდა თუ არა შვედეთის სამეფოსა და საქართველოს შორის საერთაშორისო ხელშეკრულება და იზიარებდა თუ არა შვედეთი დასახელებული კანონის ნორმებს. სასამართლომ დაარღვია მითითებული კანონის მე-2 მუხლისა და 67-ე მუხლის პირველი ნაწილის მოთხოვნები. დაუსაბუთებელია სასამართლოს მსჯელობა სასარჩელო მოთხოვნის ხანდაზმულობასთან დაკავშირებით, ვინაიდან სასამართლომ არასწორად ჩათვალა რუსთავის სახალხო დეპუტატთა საქალაქო საბჭოს აღმასკომის 1986 წლის 4 ოქტომბრის წერილში დასახელებული გარემოება _ ნაწარმოების ქ.კირუნას მუდმივ გამოფენაზე დატოვება კასატორის მიერ თავის ნახატზე საკუთრების უფლების დაკარგვად. ფაქტობრივად, ხანდაზმულობის ვადის დენა უნდა აითვალოს 2005 წლის 15 ნოემბრიდან, როდესაც ალ.ს-მ შვედეთის სამეფოს კულტურის, კვლევისა და განათლების სამინისტროს წარმომადგენელ ე.ერიქსონის პასუხიდან შეიტყო, რომ მისი ნახატი უკვალოდ დაიკარგა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საკასაციო საჩივრისა და გასაჩივრებული განჩინების იურიდიული დასაბუთების შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ა. ს-აძის საკასაციო საჩივარი დაუსაბუთებელია და არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 404-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საკასაციო სასამართლო ამოწმებს გადაწყვეტილებას საკასაციო საჩივრის ფარგლებში. მითითებული ნორმიდან გამომდინარეობს, რომ საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასაბუთებულობაზე იმსჯელებს მხოლოდ კასატორის მიერ მითითებული საფუძვლების გათვალისწინებით.

საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს კასატორ ალ.ს-ის მითითებას, რომ სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 85-ე მუხლი, ვინაიდან პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება და გასაჩივრებული განჩინება გამოტანილ იქნა არასათანადო მოპასუხეების მიმართ. მხარის აღნიშნული მოსაზრება ემყარება ორ საფუძველს, კერძოდ, რუსთავის სახალახო დეპუტატთა საქალაქო საბჭოს აღმასკომი, რომელმაც, ალ.ს-ის ნაწარმოები გააჩუქა, ლიკვიდირებულ იქნა და სასამართლოს მისი უფლებამონაცვლე არ დაუდგენია, ამასთან, შვედეთის სამეფოს კულტურის, კვლევისა და განათლების სამინისტროს ნაცვლად, მოპასუხედ საქმეში უნდა ჩაბმულიყო შვედეთის იუსტიციის კანცელარია.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 85-ე მუხლის თანახმად, თუ საქმის განხილვისას სასამართლო დაადგენს, რომ სარჩელი აღძრულია არა იმ პირის წინააღმდეგ, რომელმაც პასუხი უნდა აგოს სარჩელზე, მას შეუძლია მოსარჩელის თანხმობით შეცვალოს თავდაპირველი მოპასუხე სათანადო მოპასუხით. თუ მოსარჩელე არ არის თანახმა თავდაპირველი მოპასუხის სათანადო მოპასუხით შეცვლაზე, სასამართლო თავისი გადაწყვეტილებით უარს ეტყვის მოსარჩელეს სარჩელის დაკმაყოფილებაზე. დასახელებული ნორმა ავალებს სასამართლოს იმსჯელოს, სარჩელი წარდგენილია თუ არა იმ პირის მიმართ, რომელსაც სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილების შემთხვევაში გარკვეული პასუხისმგებლობა უნდა დაეკისროს და თუ სასამართლო გამოარკვევს, რომ მოპასუხე ამ მუხლის დანაწესის დარღვევითაა საქმეში ჩაბმული, იგი შესთავაზებს მოსარჩელეს არასათანადო მხარის სათანადო მოპასუხით შეცვლას. მოცემულ შემთხვევაში ზემოხსენებული ნორმით გათვალისწინებული საქმეში ჩაბმულ მოპასუხეთა არასათანადოდ მიჩნევის საფუძვლის არსებობა კასატორს სათანადოდ არ დაუდასტურებია.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 178-ე მუხლიდან გამომდინარე, სარჩელის შეტანისას მოსარჩელე თავად ირჩევს მოპასუხეებს, ანუ იმ პირებს, რომელთა მიმართაც მიმართულია მისი მოთხოვნა. განსახილველ შემთხვევაში ალ.ს-მ სასარჩელო განცხადებაში სათანადო მოპასუხეების ვინაობა თავად განსაზღვრა და როგორც სარჩლის განხილვისას, ისე სააპელაციო საჩივარში არასათანადო მოპასუხეების სათანადო მხარით შეცვლა არ მოუთხოვია.

უსაფუძვლოა კასატორის მითითება, რომ სასამართლოს უნდა დაედგინა რუსთავის სახალახო დეპუტატთა საქალაქო საბჭოს აღმასკომის უფლებამონაცვლე, ვინაიდან მხარემ იმთავითვე მოპასუხედ მიიჩნია ქ.რუსთავის მერია, მას საკასაციო ინსტანციამდე სადავოდ არ გაუხდია და სააპელაციო საჩივარშიც დაადასტურა, რომ მოპასუხე არის რუსთავის სახალახო დეპუტატთა საქალაქო საბჭოს აღმასკომის უფლებამონაცვლე.

ასევე ვერ იქნება გაზიარებული ალ.ს-ის მითითება, რომ როგორც პირველი ინსტანციის, ისე სააპელაციო სასამართლოებმა არ შეაფასეს შვედეთის სამეფოს კულტურის, კვლევისა და განათლების სამინისტროს 2006 წლის 30 აგვისტოს მომართვა, რომლითაც სამინისტრო სათანადო მოპასუხედ მიიჩნევდა შვედეთის იუსტიციის კანცელარიას და მოითხოვდა მისი შეპასუხების მიღებამდე საქმეზე გადაწყვეტილება არ გამოტანილიყო. დასახელებული მტკიცებულება ალ.ს-მ წარადგინა რუსთავის საქალაქო სასამართლოში საქმის განხილვისას და პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების გასაჩივრებისას სააპელაციო საჩივარში აღნიშნული მტკიცებულების შეუფასებლობაზე არ მიუთითებია.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 377-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, სააპელაციო სასამართლო ამოწმებს გადაწყვეტილებას სააპელაციო საჩივრის ფარგლებში ფაქტობრივი და სამართლებრივი თვალსაზრისით. დასახელებული ნორმიდან გამომდინარეობს, რომ სააპელაციო პალატა იმსჯელებს პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებებისა და სამართლებრივი შეფასების სისწორეზე მხოლოდ სააპელაციო საჩივარში მითითებულ ფარგლებში. როგორც ზემოთ აღინიშნა, საქალაქო სასამართლოს მიერ შვედეთის სამეფოს კულტურის, კვლევისა და განათლების სამინისტროს 2006 წლის 30 აგვისტოს მიმართვის რეაგირების გარეშე დატოვება ალ.ს-ს სააპელაციო საჩივარში სადავოდ არ გაუხდია, ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნულ გარემოებაზე მართებულად არ იმსჯელა.

ამასთან, აღსანიშნავია, რომ სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვის კანონით დადგენილი სპეციფიკიდან გამომდინარე, კანონმდებელი სააპელაციო საჩივრის განხილვის სტადიაზე არასათანადო მხარის შეცვლის შესაძლებლობას არ ითვალისწინებს, რის გამოც მსგავსი საპროცესო საკითხების გადაწყვეტა მხარეებმა პირველი ინსტანციის სასამართლოშივე უნდა მოითხოვონ, რაც მხარეს არ განუხორციელებია.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორმა შვედეთის სამეფოს კულტურის, კვლევისა და განათლების სამინისტროს 2006 წლის 30 აგვისტოს მიმართვის შინაარსი არასწორად განმარტა. აღნიშნული დოკუმენტით სამინისტრო არ ითხოვს მისი სათანადო მოპასუხით შეცვლას, არამედ უთითებს, რომ სამინისტროს მოცემულ საქმეში წარმოადგენს შვედეთის იუსტიციის კანცელარიის ოფისი და ითხოვს მოცემული დავა არ იქნეს განხილული კანცელარიის შეპასუხების მიღებამდე. საქმის მასალებში წარმოდგენილი 2006 წლის 13 სექტემბრის მიმართვით კი მოპასუხე უარს აცხადებს პროცესში მონაწილეობაზე. ამდენად, კასატორის აღნიშნული არგუმენტი ყოველგვარ საფუძველს მოკლებულია.

საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს ალ.ს-ის მოსაზრებას, რომ სააპელაციო სასამართლომ “საავტორო და მომიჯნავე უფლებების შესახებ” კანონით ხელმძღვანელობისას დაარღვია მისი მე-2 და 67-ე მუხლები და არ გამოარკვია, არსებობდა თუ არა შვედეთის სამეფოსა და საქართველოს შორის საერთაშორისო ხელშეკრულება და იზიარებდა თუ არა შვედეთი დასახელებული კანონის ნორმებს. აღნიშნული კანონის მე-2 მუხლის თანახმად, თუ საერთაშორისო ხელშეკრულებებით, რომელთა მონაწილეც არის საქართველო, დადგენილია ამ კანონისაგან განსხვავებული წესები, მაშინ გამოიყენება საერთაშორისო ხელშეკრულებათა წესები. ამდენად, აღნიშნული ნორმა ადგენს არა ქვეყნებს შორის რაიმე საერთაშორისო ხელშეკრულების არსებობას, არამედ დანაწესს, რომლითაც “საავტორო და მომიჯნავე უფლებების შესახებ” საქართველოს კანონით დადგენილი წესები არ უნდა ეწინააღმდეგებოდეს საერთაშორისო ხელშეკრულებებს.

“საავტორო და მომიჯნავე უფლებების შესახებ” კანონის 67-ე მუხლი ეხება კანონის მოქმედებას დროში, მისი პირველი ნაწილის შესაბამისად, აღნიშნული კანონი გავრცელდება იმ საავტორო და მომიჯნავე უფლებათა ობიექტების შექმნასა და გამოყენებასთან დაკავშირებით ურთიერთობებზე, რომლებიც წარმოიშვა ამ კანონის ამოქმედების შემდეგ კონკრეტული გარემოებების გათვალისწინებით დადგენილი ვადებით. კასატორი ზოგადად მიუთითებს რა სააპელაციო სასამართლოს მიერ დასახელებული ნორმის დარღვევაზე, არ აკონკრეტებს, თუ რაში გამოიხატა აღნიშნული, რის გამოც კასატორის დასახელებული მოსაზრება დაუსაბუთებელია და მასზე საკასაციო პალატა ვერ იმსჯელებს.

სამართლებრივ საფუძველსაა მოკლებული კასატორის მითითება, რომ სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 249-ე მუხლის მეორე ნაწილი, როდესაც გასაჩივრებული განჩინების შესავალ ნაწილში, დასახელებული ნორმის დარღვევით, არ მიუთითა აპელანტის მოწინააღმდეგე მხარის ვინაობა. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 372-ე მუხლის თანახმად, საქმის განხილვა სააპელაციო სასამართლოში წარმოებს იმ წესების დაცვით, რაც დადგენილია პირველი ინსტანციის საქმეთა განხილვისათვის ამ თავში მოცემული ცვლილებებითა და დამატებებით. აღნიშნული ნორმიდან გამომდინარე, სააპელაციო პალატა საქმეს განიხილვას პირველი ინსტანციის სასამართლოსათვის დადგენილი წესების შესაბამისად, XLVI თავში მოცემული ნორმების გათვალისწინებით, ხოლო 389-ე მუხლი კი ადგენს რა სააპელაციო სასამართლოს განჩინების შინაარსს, მის შესავალ ნაწილში მოწინააღმდეგე მხარის ვინაობის მითითებას არ ითვალისწინებს.

საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ ალ.ს-ის სარჩელი სწორად ჩათვალა ხანდაზმულად და კასატორის მოსაზრება აღნიშნულთან დაკავშირებით დაუსაბუთებელია.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ა. ს-აძის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 21 ივნისის განჩინება დარჩეს უცვლელი.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.