¹ას-656-1032-06 22 იანვარი, 2007 წ.

თბილისი

სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების

საქმეთა პალატამ

შემადგენლობა:

მაია სულხანიშვილი (თავმჯდომარე),

როზა ნადირიანი (მომხსენებელი), თეიმურაზ თოდრია

საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე საქმის ზეპირი მოსმენის გარეშე განიხილა ქ. ა-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2006 წლის 4 აგვისტოს გადაწყვეტილებაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2004 წლის პირველ ივნისს გორის ...... თავმჯდომარემ _ ე. მ-მ სარჩელით მიმართა გორის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხე ქ. ა-ის მიმართ და მიუთითა, რომ 2001 წლის პირველ მარტს მოპასუხესთან დადო სავაჭრო ფართის ქირავნობის ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, დამქირავებელმა _ ქ. ა-მა იკისრა ვალდებულება ყოველთვიურად ქირის _ 40 ლარის ოდენობით გადახდის თაობაზე, ხოლო ვალდებულების დარღვევის შემთხვევაში კი, ხელშეკრულების მე-7 პუნქტის თანახმად, გამქირავებლისათვის უნდა გადაეხადა ყოველი ვადაგადაცილებული დღისათვის 1% საურავი. აღნიშნული ხელშეკრულება მხარებს შორის დაიდო ერთი წლის ვადით, ამავე ხელშეკრულების მე-11 პუნქტის შესაბამისად, ამ ხელშეკრულების მოქმედების ვადა გაგრძელდა 2002 წლის პირველი მარტის შემდეგაც, რომელიც დაარღვია მოპასუხე ქ. ა-მა და არ გადაიხადა ქირა სრული ოდენობით, კერძოდ, 2004 წლის თებერვლისათვის გადახდილი ჰქონდა მხოლოდ 680 ლარი, ნაცვლად 1440 ლარისა და დავალიანების ძირითადმა თანხამ და საურავმა ერთად შეადგინა 3030 ლარი.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ მოითხოვა გადაუხდელი ქირისა და საურავის მოპასუხისათვის დაკისრება.

გორის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 25 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ...... სარჩელი მოპასუხე ქ. ა-თან ქირავნობის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ქირისა და საურავის ერთიანი თანხის _ 3030 ლარის გადახდევინების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ...... თავმჯდომარემ და მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

საქმე არაერთხელ იქნა განხილული ზემდგომი ინსტანციის სასამართლოების მიერ და ბოლოს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2006 წლის 4 აგვისტოს გადაწყვეტილებით, ..... თავმჯდომარის ე. მ-ის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; გაუქმდა გორის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 25 ნოემბრის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; .... თავმჯდომარის ე. მ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა. მოპასუხე ქ. ა-ს .... სასარგებლოდ დაეკისრა ქირის -720 ლარისა და საურავის _300 ლარის, სულ 1020 ლარის გადახდა.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად ცნო ის გარემოება, რომ მხარეებს შორის 2001 წლის პირველ მარტს დაიდო სავაჭრო ფართის ქირავნობის ხელშეკრულება ერთი წლის ვადით, რომლის თანახმად, ქ. ა-მა იკისრა ვალდებულება ყოველთვიურად ქირის _ 40 ლარის გადახდა, ხოლო ვალდებულების დარღვევის შემთხვევაში კი, ხელშეკრულების მე-7 პუნქტის თანახმად, გამქირავებლისათვის უნდა გადაეხადა ყოველი ვადაგადაცილებული დღისათვის 1% საურავი. ასევე დაადგინა, რომ ამავე ხელშეკრულების მე-11 პუნქტის შესაბამისად, ამ ხელშეკრულების მოქმედების ვადა გაგრძელდა 2002 წლის პირველი მარტის შემდეგაც და 2001 წლის მარტიდან 2002 წლის აგვისტოს ბოლომდე ქ. ა-ი იხდიდა ხელშეკრულებით გათვალისწინებულ ქირას, ხოლო 2002 წლის სექტემბრიდან 2004 წლის თებერვლის ჩათვლით გადაუხდელი ქირისა და საურავის თანხამ შეადგინა 2990 ლარი.

სასამართლომ საქმის მასალებით დაადასტურა, რომ .... მიიღო შესაძლო ზომები ა-საგან სავაჭრო ფართის დასაბრუნებლად. კერძოდ, ... თავმჯდომარის სიტყვიერი გაფრთხილების უშედეგოდ გასვლის შემდეგ, მან 2003 წლის 24 აპრილს წერილობით მიმართა მოპასუხეს და აცნობა ქირავნობის ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ, მოითხოვა გადაუხდელი ქირისა და საურავის გადახდა და სავაჭრო ფართის დაბრუნება, რაზედაც მოპასუხემ სიტყვიერად მოითხოვა დრო, რადგან სურდა სადავო ფართის ყიდვა, აღნიშნული დასტურდება პირველი ინსტანციის სასამართლოში მოწმეთა დაკითხვით.

სააპელაციო სასამართლომ მოპასუხის მიერ მოსარჩელისათვის ქირავნობის საგნის დაბრუნების მტკიცებულებად არ მიიჩნია მხოლოდ ის გარემოება, რომ ქ. ა-მა 2003 წელს შეიძინა სხვა მაღაზია, ხოლო სადავო მაღაზია დაკეტილი იყო და მოპასუხე სარგებლობდა თავისი მაღაზიით. სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხის განმარტება იმის თობაზე, რომ 2002 წლის სექტემბრში სადავო ფართი დაუბრუნა გორის ..... , რადგან მას თავადვე უნდა დაემტკიცებინა აღნიშნული ფაქტი სათანადო მტკიცებულებების წარმოდგენით, რაც ქ.ა-მა ვერ შეძლო.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხე ქ. ა-მა და მოითხოვა მისი გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება საქმის განმხილველი სასამართლოსათვის.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2006 წლის 11 დეკემბრის განჩინებით ქ. ა-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული დასაშვებობის შესამოწმებლად; მოწინააღმდეგე მხარეს განესაზღვრა 20 დღის ვადა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის წინაპირობებთან დაკავშირებით მოსაზრებების წარმოსადგენად.

ქ. ა-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხზე, საკასაციო სასამართლოში მოპასუხე გორის .... თავმჯდომარემ, ე. მ-მ წარმოადგინა მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ ქ. ა-ის საკასაციო საჩივარი დაუშვებელია, რადგან იგი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ქ. ა-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეორე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ-სამართლებრივ დავებში დასაშვებია იმ შემთხვევაში, თუ საკასაციო საჩივრის საგნის ღირებულება აღემატება 50000 ლარს. ამავე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი სხვა ქონებრივ და არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საიჯარო ქირისა და საურავის გადახდასთან დაკავშირებულ დავებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას ქ. ა-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ქ. ა-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი დარჩეს განუხილველად.

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.