საქართველოს უზენაესი სასამართლო

განჩინება

საქართველოს სახელით

¹ ას-668-998-07 11 აპრილი, 2008 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა

მიხეილ გოგიშვილი (თავმჯდომარე),

მარიამ ცისკაძე (მომხსენებელი), ნუნუ კვანტალიანი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – მ. თ-შვილი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – გ. კ-აძე (მოპასუხე)

დავის საგანი – ხელშეშლის აღკვეთა

გასაჩივრებული სასამართლოს განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 5 ივნისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სასარჩელო მოთხოვნის სრულად დაკმაყოფილება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

მ. თ-შვილმა 2004 წლის სექტემბერში სასარჩელო განცხადებით მიმართა სასამართლოს მოპასუხე გ. კ-აძის მიმართ და მოითხოვა გ. კ-აძის ფარდულისა და შეფიცვრის აღება, გ.კვერნაძის მიერ საერთო სარგებლობის დერეფნისა და მ. თ-შვილის დამხმარე სათავსების კედლების საოჯახო ნივთებისგან გამოთავისუფლება და მსუბუქი ავტომანქანების ეზოს შესასვლელ ნაწილში გ. კ-აძის ფანჯრებთან დაყენება და საქათმის იმავე ადგილზე განთავსება. მან სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილება მოითხოვა იმ საფუძვლით, რომ გ. კ-აძემ 1995 წელს საერთო სარგებლობის საკარმიდამო მიწის ნაკვეთში თვითნებურად ყოველგვარი პროექტისა და ნებართვის გარეშე მოაწყო ხის ფარდული, რომელსაც იყენებს ავტოფარეხად, რითაც უხეშად ირღვევა სახანძრო ნორმები და შექმნილია ხანძარსაშიში მდგომარეობა. მოსარჩელის მითითებით, ქუთაისის შსს გასამხედროებული ხანძარსაწინააღმდეგო სამსახურის რაზმის უფროსის განმარტების თანახმად სამშენებლო ნორმებისა და წესების 2.07.-1-8^ა ცხრილი 10-ის თანახმად, ავტოფარეხი მე-3-5 ხარისხის ცეცხლგამძლეობის საცხოვრებელი სახლებიდან მოშორებული უნდა იყოს არანაკლებ 12 მეტრისა, მოცემულ შემთხვევაში კი მოსარჩელის ხის შემინული აივანი კვერნაძის ხის ფარდულიდან დაშორებულია ორი მეტრით, წერილის იგივე პასუხში მითითებულია, რომ საქართველოს მოქმედი სახანძრო უსაფრთხოების წესების მე-13 მუხლის მე-4 პუნქტის თანახმად ფარდულების, გარაჟების და სხვა შენობების მშენებლობა უნდა განხორციელდეს მხოლოდ შესაბამისი ნებართვის შემდეგ, რაც მოპასუხის მიერ უგულვებელყოფილია. მოპასუხის მიერ იგნორირებულია ასევე საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის 1978 წლის 23 თებერვლის ბრძანებულების პირველი პუნქტით გათვალისწინებული ყველა იმპერატიული მოთხოვნა. მოსარჩელის მითითებით, გ. კ-აძემ თვითნებურად განახორციელა ეზოს მხრიდან სახლში შესასვლელი კიბის რეკონსტრუქცია და თვითნებურად მოახდინა მისი შეფიცვრა, ხოლო სარდაფის სართულის საერთო სარგებლობის შესასვლელს იყენებს საკუჭნაოდ, რისთვისაც გამოყენებული აქვს მოსარჩელის დამხმარე სათავსების კედლებიც, რის გამოც სათავსებში შეღწევა და საერთო სარგებლობის დერეფნის დანიშნულისამებრ გამოყენება უკიდურესად გაძნელებულია. მოსარჩელემ სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილების სამართლებრივ საფუძვლად მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 208-ე, 176-ე, 218-ე, 219-ე და 968-ე მუხლები.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2004 წლის 16 დეკემბრის გადაწყვეტილებით მ. თ-შვილის სარჩელი გ. კ-აძის მიმართ საერთო საკუთრების საკარმიდამო ნაკვეთში თვითნებურად აგებული არაკაპიტალური ნაგებობების აღების შესახებ, არ დაკმაყოფილდა უსაფუძვლობისა და ხანდაზმულობის ვადის გასვლის გამო.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მ. თ-შვილმა.

ქუთაისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 8 ივლისის გადაწყვეტილებით მ. თ-შვილის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს მიერ სამოქალაქო საქმე ¹2/876-ზე 2004 წლის 16 დეკემბერს მიღებულ გადაწყვეტილებაში ცვლილების შეტანით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; მ. თ-შვილის სასარჩელო მოთხოვნა ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა. გ. კ-აძეს აეკრძალა ქ.ქუთაისში თბილისის ქ. ¹10-ში მდებარე საერთო საკუთრების მიწის ნაკვეთზე მ. თ-შვილის ფანჯრების წინ ავტომანქანის დასაყენებლად ადგილის გამოყენება. გ. კ-აძეს დაევალა საქათმის მისი საცხოვრებელი ბინის მხარეზე მდებარე საერთო სარგებლობის საბაღე მიწის ნაკვეთზე გადატანა. მ. თ-შვილის სხვა სასარჩელო მოთხოვნას ეთქვა უარი და არ დაკმყოფილდა; გადაწყვეტილება დანარჩენ ნაწილში დარჩა უცვლელად.

სარჩელის დაუკმაყოფილებელ ნაწილში ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მ. თ-შვილმა, დანარჩენ ნაწილში სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება შევიდა კანონიერ ძალაში.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2006 წლის 21 სექტემბრის განჩინებით მ. თ-შვილის საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა. გაუქმდა ქუთაისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 8 ივლისის გადაწყვეტილება მ. თ-შვილის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში და ამ ნაწილში საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს. გადაწყვეტილება დანარჩენ ნაწილში დარჩა უცვლელი.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 5 ივნისის განჩინებით მ. თ-შვილის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. უცვლელი დარჩა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2004 წლის 16 დეკემბრის გადაწყვეტილება. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ის გარემოება, რომ მხარეები საერთო საკუთრების ეზოში ცხოვრობენ ქ. ქუთაისში, თბილისის ქ. ¹10-ში მდებარე საცხოვრებელ სახლში. მ.თარონიშვილის ერთ-ერთი სასარჩელო მოთხოვნაა კიბის აივნის შეფიცვრის აღება, რომელიც მისივე განმარტებით მის ბინას აბნელებს. სააპელაციო სასამართლომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე და 172-ე მუხლებზე მითითებით გაიზიარა საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს იმერეთის რეგიონალური ექსპერტიზის სამსახურის 2007 წლის 16 მარტის ექსპერტიზის დასკვნა იმის თაობაზე, რომ ქ.ქუთაისში, თბილისის ქ. ¹10-ში მდებარე საცხოვრებელ სახლში გ. კ-აძის მიერ შესასვლელ კიბეზე გაკეთებული შეფიცვრა არ აბნელებს მ. თ-შვილის საცხოვრებელ ოთახს. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ დაუსაბუთებელია მ.თარონიშვილის მოთხოვნა იმ ფარდულის აღებასთან დაკავშირებით, რომელსაც მანქანის დასაყენებლად იყენებს გ.კვერნაძე. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ მართალია საქმეში წარმოდგენილი ექსპერტის დასკვნის მიხედვით საერთო საკუთრების საკარმიდამო ნაკვეთში აგებული ფარდული არ შეესაბამება სახანძრო უსაფრთხოებისათვის დადგენილ ნორმატივებს, ამასთან იგი უკანონო ნაგებობაა, მაგრამ სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ უკანონო და უნებართვო შენობების მოშლის შესახებ სარჩელის შეტანის უფლება მხოლოდ არქმშენინსპექციის სამსახურს გააჩნია. სააპელაციო სასამართლომ დადასტურებულად ჩათვალა ფაქტობრივი გარემოება, რომ ფარდული, რომლის მოშლასაც მოსარჩელე მოითხოვს, მოპასუხის მიერ ხანგრძლივი დროის განმავლობაში გამოიყენება მანქანის დასაყენებლად, რასაც არც მოსარჩელე უარყოფს. სააპელაციო პალატამ ჩათვალა, რომ სადავო ფარდულის მოწყობით გ.კვერნაძის მიერ არ დარღვეულა მრავალბინიან სახლებში ინდივიდუალურ მესაკუთრეთათვის კანონით მინიჭებული უფლებები. სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ გ.კვერნაძე სამოქალაქო სამოქალაქო კოდექსის 115-ე მუხლის თანახმად თავის სამოქალაქო უფლებას მართლზომიერად ახორციელებს. სააპელაციო პალატამ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ თავად მოსარჩელის განმარტების თანახმად ფარდულის აშენების თარიღად 1994 წელი უნდა იქნეს მიჩნეული. ამ ფაქტობრივ გარემოებას ადასტურებენ მოცემულ საქმეზე დაკითხული მოწმეებიც. იმის გათვალისწინებით, რომ მოსარჩელის უფლება მისივე განმარტებით 1995 წელს დაირღვა, სასამართლომ გამოიყენა 1964 წლის რედაქციის სამოქალაქო სამართლის კოდექსი და ამ კოდექსის 75-ე მუხლის თანახმად აპელანტის მოთხოვნა ამ ნაწილში ხანდაზმულად ჩათვალა. სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, ასევე უსაფუძვლოა სარჩელი საერთო სარგებლობის დერეფნის უკანონო სარგებლობის გამო ხელშეშლის აღკვეთის მოთხოვნის ნაწილშიც. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ როგორც ადგილზე დათვალიერებით გაირკვა საერთო საკუთრების დერეფანში, რომელიც ეკუთვნის მხარეებს, გ.კვერნაძის მხოლოდ რამდენიმე დასახელების საყოფაცხოვრებო ნივთი დევს. სააპელაციო სასამართლომ სამოქალაქო კოდექსის 115-ე მუხლზე მითითებით ჩათვალა, რომ დაუშვებელია უფლების გამოყენება მარტოოდენ იმ მიზნით, რომ ზიანი მიადგეთ სხვებს. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ გ.კვერნაძის მოქმედებით არ დარღვეულა მოსარჩელის უფლებები, რადგან არ შეცვლილა მისი საყოფაცხოვრებო პირობები და არ შეზღუდვია საერთო საკუთრებით სარგებლობის უფლება.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 5 ივნისის განჩინებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანა მ. თ-შვილმა, რომლითაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სასარჩელო მოთხოვნის სრულად დაკმაყოფილება. კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება უკანონო და დაუსაბუთებელია. კასატორმა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 191-ე მუხლის მე-5 ნაწილზე მითითებით განმარტა, რომ მოცემული საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა და გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა. კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლო არასწორად დაეყრდნო საქმეში წარმოდგენილ საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს იმერეთის რეგიონალური ექსპერტიზის სამსახურის 2007 წლის 16 მარტის ექსპერტიზის დასკვნას. კასატორის მითითებით, დარღვეულია “ნაკვეთების საზღვარზე, საზღვარზე საცხოვრებელი სახლების, დამხმარე და სხვა ნაგებობების მშენებლობის წესის დამტკიცების შესახებ” საქართველოს ურბანიზაციისა და მშენებლობის მინისტრის 2001 წლის 18 სექტემბრის ¹57 ბრძანების მოთხოვნები, რადგან მოცემულ შემთხვევაში მანძილი კასატორის ბინის ფანჯრიდან კვერნაძეების შეფიცრულ აივნამდე არის 2.5 მეტრზე ნაკლები. კასატორის მოსაზრებით, რადგან მას ამ ფანჯრიდან შესდის სინათლე და კვერნაძეების შეფიცვრა აბნელებს მის სახლს, სასამართლოს უნდა ეხელმძღვანელა ზემოაღნიშნული ბრძანებით და არა ექსპერტის დასკვნით. კასატორმა დაუსაბუთებლად მიიჩნია სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ მართალია ექსპერტიზის დასკვნით საერთო საკუთრების საკარმიდამო ნაკვეთში აგებული ფარდული არ შეესაბამება სახანძრო უსაფრთხოებისათვის დადგენილ ნორმატივებს, უკანონო და უნებართვო შენობის მოშლის შესახებ სარჩელის შეტანის უფლება მხოლოდ არქმშენინსპექციას აქვს, ხანძარსაშიში ფარდულის საერთო სარგებლობის ეზოში არსებობით ირღვევა მისი უფლებები. სასამართლომ არ გაიზიარა მისი ახსნა-განმარტებაც იმ ნაწილში, რომ ეს ხანძარსაშიში ფარდული კვერნაძემ ხის ბოძებზე ააგო 2002 წელს, ხოლო ხის ბოძები შეცვალა ლითონის ბოძებით 2005 წელს, როცა მის კანონიერებას ასაჩივრებდა სასარჩელო წესით. ამასთან, ფარდული, რომელსაც კვერნაძე ავტოფარეხად იყენებს, არის ამოწყობილი უნებართვოდ და თვითნებურად. ეს ფარდული საშიშროებას წარმოადგენს არა მარტო მისთვის, არამედ სხვა მაცხოვრებელთათვისაც. კასატორმა მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 955-ე მუხლის მეორე ნაწილის მოთხოვნაზე და განმარტა, რომ საერთო სარგებლობის დერეფანი სავსეა კვერნაძეების საოჯახო ნივთებით და კასატორს შეზღუდული აქვს მისი საკუთრებითა და საზიარო საგნით სარგებლობის უფლება. ექსპერტიზის დასკვნის თანახმად მისი წილი არის 26,5%, ხოლო გ.კვერნაძის 14,4%, იგი თავისი წილით ფაქტიურად ვერ სარგებლობს. კასატორმა სამოქალაქო კოდექსის 218-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, 219-ე მუხლის პირველი ნაწილის “ა” ქვეპუნქტზე და 220-ე და 115-ე მუხლებზე მითითებით განმარტა, რომ გ.კვერნაძე თავის უფლებას არამართლზომიერად ახორციელებს, რითაც კასატორს ზიანი ადგება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატა საქმის მასალების განხილვის, საკასაციო საჩივრის მოტივების შემოწმების შედეგად თვლის, რომ მ. თ-შვილის საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილდეს; მოცემულ საქმეზე უნდა გაუქმდეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 5 ივნისის განჩინება და საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდეს იმავე პალატას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას იმის შესახებ, ვინაიდან სადავო ფარდული 1994 წელს იქნა აშენებული და მოსარჩელის განმარტებით მისთვის 1995 წელს გახდა ცნობილი ამ ფარდულის არსებობის შესახებ, ამიტომ მისი მოთხოვნა სამოქალაქო სამართლის კოდექსის (1964 წლის რედაქცია) 75-ე მუხლის თანახმად ხანდაზმულია. როგორც საქმის მასალებით ირკვევა, ქ.ქუთაისში, თბილისის ქ.¹10-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლი და მიწის ნაკვეთი საერთო საკუთრების უფლებით ეკუთვნოდა მოსარჩელე მ.თარონიშვილის მამას იაკობ თარონიშვილს. სააპელაციო პალატის 2007 წლის 5 ივნისის სხდომაზე მოპასუხე გ.კვერნაძის წარმომადგენელმა განმარტა, რომ იაკობ თარონიშვილის გარდაცვალების შემდეგ მისმა შვილმა მ. თ-შვილმა მემკვიდრეობა აღიდგინა 2003 წელს (ტ.II ს.ფ. 55). საკასაციო პალატა თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლომ მ.თარონიშვილის მოთხოვნა უკანონო ხელშეშლის აღკვეთის თაობაზე ისე ჩათვალა ხანდაზმულად, რომ არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ საკუთრების უფლების შინაარსიდან გამომდინარე ნეგატორული მოთხოვნა არ არის ხანდაზმული, თუ სარჩელის აღძვრის მომენტისათვის მესაკუთრის უფლების დამრღვევი მოქმედება კვლავ გრძელდება მოპასუხის მხრიდან. საკასაციო პალატა თვლის, რომ ნეგატორული სარჩელის ხანდაზმულობის საკითხის გადაწყვეტისას ყურადღება უნდა გამახვილდეს იმ გარემოებაზე, რომ მესაკუთრემ მისი ნებით ხომ არ შეიზღუდა თავისი უფლება და მოპასუხესთან რაიმე შეთანხმებას ხომ არ ჰქონდა ადგილი სადავო ნაგებობის აშენების თაობაზე.

საკასაციო პალატას დაუსაბუთებლად მიაჩნია სააპელაციო სასამართლოს მითითება იმის თაობაზე, რომ მართალია, საქმეში წარმოდგენილი ექსპერტის დასკვნის მიხედვით საერთო საკუთრების საკარმიდამო ნაკვეთში აგებული ფარდული არ შეესაბამება სახანძრო უსაფრთხოებისათვის დადგენილ ნორმატივებს, ამასთან იგი უკანონო ნაგებობაა, მაგრამ სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, უკანონო და უნებართვო შენობების მოშლის შესახებ სარჩელის შეტანის უფლება მხოლოდ არქმშენინსპექციის სამსახურს გააჩნია, ხოლო ამ ფარდულით მ.თარონიშვილის უფლების დარღვევის ფაქტი კი სასამართლომ დაუდასტურებლად ჩათვალა (ტ.II ს.ფ. 62). საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას იმის შესახებ, რომ ზემოაღნიშნული გარემოება არ წარმოადგენს მ.თარონიშვილის, როგორც ამ ნაკვეთის თანამესაკუთრის, უფლებების შელახვის საკმარის საფუძველს. საკასაციო პალატა თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლოს ზემოაღნიშნულ გარემოებაზე მსჯელობისას უნდა გაეთვალისწინებინა, რომ სამოქალაქო კოდექსის 955-ე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად თითოეულ მოწილეს უფლება აქვს ისარგებლოს საზიარო საგნით ისე, რომ ზიანი არ მიადგეს დანარჩენ მოწილეთა სარგებლობას. როგორც საქმის მასალებიდან ირკვევა, კასატორი ითხოვს უკანონო და ხანძარსაწინააღმდეგო ნორმების დაუცველად აგებული ფარდულით ხელშეშლის აღკვეთას. სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად თუ საკუთრების ხელყოფა ან სხვაგვარი ხელშეშლა ხდება ნივთის ამოღების ან მისი ჩამორთმევის გარეშე, მაშინ მესაკუთრეს შეუძლია ხელის შემშლელს მოსთხოვოს ამ მოქმედების აღკვეთა. თუ ამგვარი ხელშეშლა კვლავ გაგრძელდება, მესაკუთრეს შეუძლია მოითხოვოს მოქმედების აღკვეთა სასამართლოში სარჩელის შეტანის გზით. საკასაციო პალატა ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ საერთო საკუთრების პირობებში ერთ-ერთ თანამესაკუთრეს ნეგატორული სარჩელი შეუძლია აღძრას დანარჩენ თანამესაკუთრეთა წინააღმდეგ, თუ მათი მხრიდან ადგილი აქვს მისი საკუთრების უფლების ხელყოფას. სააპელაციო სასამართლომ არ გამოარკვია ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით ხანძარსაწინააღმდეგო ნორმების გარეშე უკანონო ფარდულის აგება საკმარის საფუძველს წარმოადგენს თუ არა მ.თარონიშვილის, როგორც თანამესაკუთრის უფლებების შელახვისათვის.

საკასაციო პალატა თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის მეორე ნაწილის მოთხოვნა. ამ ნორმის თანახმად, სასამართლო აფასებს მტკიცებულებებს თავისი შინაგანი რწმენით, რომელიც უნდა ემყარებოდეს მათ ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ განხილვას, რის შედეგადაც მას გამოაქვს დასკვნა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობის ან არარსებობის შესახებ. საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა საქმის გარემოებებს, რის შედეგად არასწორი გადაწყვეტილება იქნა გამოტანილი.

ყოველივე ზემოაღნიშნული მიუთითებს იმაზე, რომ სააპელაციო პალატის განჩინების დასაბუთება საერთო საკუთრების მიწის ნაკვეთში აგებული ნაგებობის აღებაზე უარის თქმის ნაწილში იმდენად არასრულია, რომ მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია, რის გამოც იგი სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის “ე^1” პუნქტის თანახმად კანონის დარღვევით მიღებულად უნდა ჩაითვალოს.

საკასაციო პალატას დაუსაბუთებლად მიაჩნია კასატორის მითითება იმ გარემოებაზე, რომ მას ზიანი ადგება იმითაც, რომ საერთო სარგებლობის დერეფანი გადატვირთულია მოპასუხის ნივთებით, რითაც იზღუდება მისი საკუთრების უფლება. აღნიშნულთან დაკავშირებით სააპელაციო პალატამ გამოიკვლია საქმის გარემოებები, ჩაატარა ადგილზე დათვალიერება და დადგენილად მიიჩნია, რომ საერთო საკუთრების დერეფანში გ.კვერნაძის მხოლოდ რამდენიმე დასახელების ნივთია განთავსებული, რითაც მოსარჩელეს ხელი არ შეეშლება ისარგებლოს თავისი სათავსით.

საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს მ. თ-შვილის საკასაციო საჩივრის მოტივს იმის შესახებ, რომ მოპასუხის საცხოვრებელ ბინაში, შესასვლელ კიბეებზე გაკეთებული შეფიცვრა არღვევს მის უფლებას; საქმეში წარმოდგენილია საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს იმერეთის რეგიონალური ექსპერტიზის სამსახურის 2007 წლის 16 მარტის ექსპერტიზის დასკვნა იმის თაობაზე, რომ ქ.ქუთაისში, თბილისის ქ. ¹10-ში მდებარე

საცხოვრებელ სახლში გ. კ-აძის მიერ შესასვლელ კიბეზე გაკეთებული შეფიცვრა არ აბნელებს მ. თ-შვილის საცხოვრებელ ოთახს (ს.ფ. 21). სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა ექსპერტიზის დასკვნა და სწორად ჩათვალა, რომ აღნიშნული არ ხელყოფს მესაკუთრის უფლებას. საკასაციო პალატა თვლის, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს, რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორი შეფასება და მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმების არასწორად გამოყენება და განმარტება. საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორს საერთო სარგებლობის დერეფნის სარგებლობის ხელშეშლის და მოპასუხის კიბის აივნის შეფიცვრის თაობაზე დასაბუთებული პრეტენზია არ წარმოუდგენია, რის გამოც მ. თ-შვილის მოთხოვნა სააპელაციო სასამართლომ ამ ნაწილში სწორად მიიჩნია უსაფუძვლოდ.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე და 412-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

მ. თ-შვილის საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდეს;

გაუქმდეს მოცემულ საქმეზე ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 5 ივნისის განჩინება საერთო საკუთრების საკარმიდამო ნაკვეთში აგებული არაკაპიტალური ნაგებობის აღებაზე უარის თქმის ნაწილში და ამ ნაწილში საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდეს იმავე პალატას.

დანარჩენ ნაწილში უცვლელად დარჩეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 5 ივნისის განჩინება.

საკასაციო პალატის განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.