საქართველოს უზენაესი სასამართლო

განჩინება

საქართველოს სახელით

ას-671-1001-07 11 მარტი, 2008 წ.

ქ. თბილისი

სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მიხეილ გოგიშვილი (თავმჯდომარე)

მოსამართლეები:

ნუნუ კვანტალიანი (მომხსენებელი), ლალი ლაზარაშვილი

სხდომის მდივანი – ე. ხაჩიძე

კასატორი _ შ. დ-შვილი (მოპასუხე)

წარმომადგენელი _ ე. ნ-კია

მოწინააღმდეგე მხარე _ ნ. გ-შვილი (მოსარჩელე)

წარმომადგენელი _ თ. გ-შვილი

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 11 ივლისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის დაბრუნება იმავე სასამართლოს სხვა შემადგენლობისათვის ხელახლა განსახილველად

დავის საგანი _ ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ნ. გ-შვილმა სარჩელი აღძრა სასამართლოში შ. დ-შვილის მიმართ მატერიალური ზიანის _ 18449,86 ლარისა და მორალური ზიანის _ 50 000 ლარის ანაზღაურების თაობაზე შემდეგი საფუძვლებით: ხარაგაულის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 24 აგვისტოს განაჩენით დგინდება, რომ მოპასუხემ ბრალეული მოქმედებით, ავტომანქანის მართვის მოძრაობის უსაფრთხოების წესების დარღვევით მოახდინა ავტოსატრანსპორტო შემთხვევა, რომლის შედეგად მოსარჩელემ მიიღო სხეულის მძიმე დაზიანებები. 2005 წლის 8 ნოემბრიდან 2006 წლის მარტამდე ნ. გ-შვილი იყო უმუშევარი, 2006 წლის 3 თებერვალს მას ჩაუტარდა ოპერაცია, რომლის სარეაბილიტაციო პერიოდი შეადგენდა 7-8 თვეს, თუმცა სარჩელის აღძვრამდეც კი მას აკრძალული ჰქონდა ფიზიკური დატვირთვა. ავადმყოფობის გამო მოსარჩელემ იძულებით შეწყვიტა საადვოკატო მომსახურების შემდეგი ხელშეკრულებები: 2005 წლის 4 აპრილსა და 31 ოქტომბერს ხათუნა ნაცვლიშვილთან დადებული 7000 ლარიანი ხელშეკრულება შეწყვეტილ იქნა ამავე წლის 10 ნოემბერს; 2005 წლის 1 ნოემბრის ექვსთვიანი ხელშეკრულება შპს „ა-თან“ თვეში 1000 ლარის, სულ 6000 ლარის ანაზღაურებით, მოიშალა 2005 წლის 11 ნოემბერს; 2005 წლის 1 ნოემბრის ხელშეკრულება ინდივიდუალურ მეწარმე „თ. მ-შვილთან“ 1 წლის ვადით, ყოველთვიურად 200 ლარის სულ – 2400 ლარის გადახდით. ამდენად, მიუღებელმა შემოსავალმა შეადგინა 15400 ლარი. სამოქალაქო კოდექსის 411-ე მუხლის და 413-ე მუხლის მეორე ნაწილის მიხედვით, მოსარჩელემ მოითხოვა მკურნალობის ხარჯების - 3049,86 ლარის ანაზღაურება, ასევე მორალური ზიანის – 50 000 ლარის მოპასუხისათვის დაკისრება.

მოპასუხემ სარჩელი ნაწილობრივ ცნო და განმარტა, რომ მზადაა მოსარჩელეს აუნაზღაუროს მხოლოდ ოპერაციის ხარჯები. რაც შეეხება მკურნალობის ხარჯებს, ნ. გ-შვილს სარჩელში მითითებული დაზიანებები რომ ჰქონოდა, აღნიშნული ავტოსაგზაო შემთხვევის დროსვე გამოვლინდებოდა, მოსარჩელემ კი მკურნალობა სტაციონარულად მხოლოდ სამი თვის შემდეგ დაიწყო. ასევე უსაფუძვლოა სასარჩელო მოთხოვნა მიუღებელი შემოსავლის ნაწილში, რადგან მხარეს შეეძლო 8 ნოემბრის შემდეგ განეახლებინა საადვოკატო პრაქტიკა.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2007 წლის 27 თებერვლის გადაწყვეტილებით ნ. გ-შვილის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, შ. დ-შვილს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა მიუღებელი შემოსავლის _ 15400 ლარისა და მკურნალობის ხარჯების _ 3049,86 ლარის გადახდა, დანარჩენ ნაწილში კი სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც შ.დ-შვილმა გაასაჩივრა სააპელაციო წესით მიუღებელი შემოსავლის დაკისრების ნაწილში.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 11 ივლისის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელი შემდეგ გარემოებათა გამო: სააპელაციო პალატამ გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემობები იმის შესახებ, რომ შ. დ-შვილმა ავტომანქანის მართვისას თავისი ბრალეული მოქმედებით, მოძრაობის უსაფრთხოების წესების დარღვევით, მოახდინა ავტოსაგზაო შემთხვევა, რამაც გამოიწვია ნ. გ-შვილის ჯანმრთელობის მძიმე დაზიანება, კისრის მალების დახურული ტრავმა, მალის რკალების ფრაგმენტული მოტეხილობა, რომლის მკურნალობის ხარჯებმა შეადგინა 3049,86 ლარი. აღნიშნული დაზიანების გამო ნ. გ-შვილმა შეწყვიტა 2005 წლის 4 აპრილსა და 31 ოქტომბერს ხ. ნ-შვილთან, 2005 წლის 1 ნოემბერს შპს “ა-თან” და ინდივიდუალურ მეწარმე “თ. მ-შვილთან” დადებული საადვოკატო მომსახურების ხელშეკრულებები, რის შედეგად მიუღებელმა შემოსავალმა შეადგინა 15400 ლარი. პალატამ მიიჩნია, რომ, სამოქალაქო კოდექსის 411-ე და 413-ე მუხლების თანახმად, მოსარჩელის მოთხოვნა მატერიალური ზიანის ანაზღაურების ნაწილში დასაბუთებულია და საქალაქო სასამართლომ მართებულად დააკმაყოფილა. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-103-ე მუხლებზე დაყრდნობით სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მითითება, რომ, 2005 წლის 4 აპრილის ხელშეკრულების შესაბამისად, საადვოკატო მომსახურების ღირებულება _ 4000 ლარი ნ. გ-შვილს ხ.ნაცვლიშვილისაგან მიღებული აქვს. სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 319-ე მუხლით და ასევე დაუსაბუთებლად ჩათვალა შ. დ-შვილის მოსაზრება, რომ ზემოხსენებული ხელშეკრულება სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველი ვერ გახდება, რადგან აღნიშნულ გარიგებაში მხარეებს თანხის გადასახდელად საბანკო ანგარიში არ მიუთითებიათ.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება შ. დ-შვილმა გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და საქმის დაბრუნება იმავე სასამართლოს სხვა შემადგენლობისათვის ხელახლა განსახილველად შემდეგი საფუძვლებით: სააპელაციო სასამართლომ უკანონოდ არ დააკმაყოფილა კასატორის წარმომადგენლის შუამდგომლობა საქმის განხილვის გადადების შესახებ, რათა ამ უკანასკნელს საქმის მასალების სათანადოდ გაცნობის შესაძლებლობა მისცემოდა, ვინაიდან ხელშეკრულება საადვოკატო მომსახურების შესახებ დაიდო 2007 წლის 10 ივლისს და წარმომადგენელს საქმის მასალების გაცნობისა და პოზიციის ჩამოყალიბებისათვის გონივრული ვადა არ ჰქონდა. სასამართლოს მსჯელობა ეხება დელიქტური ვალდებულების არსებობისას ზიანის ანაზღაურებას, თუმცა გასაჩივრებული განჩინება, სამოქალაქო კოდექსის 992-ე და 999-ე მუხლების ნაცვლად, ემყარება ამავე კოდექსის 411-ე და 413-ე მუხლებს სახელშეკრულებო ვალდებულებების თაობაზე. სასამართლომ საერთოდ არ იმსჯელა აპელანტის მიერ მითითებულ სამოქალაქო კოდექსის 409-ე მუხლზე და არ გაითვალისწინა, რომ პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენისათვის მოსარჩელემ შეუსაბამოდ დიდი ოდენობის თანხის ანაზღაურება მოითხოვა. სასამართლომ სათანადოდ არ შეაფასა სარჩელის მითითება, რომ 2005 წლის 4 აპრილის ხელშეკრულებით განსაზღვრული 4000 ლარი მოსარჩელეს უკვე მიღებული ჰქონდა და ითხოვდა 2005 წლის 31 ოქტომბრის მიუღებელ შემოსავალს. ამასთან, მოსარჩელის განმარტებით, იგი უმუშევარი იყო 2006 წლის მარტამდე. არც პირველი ინსტანციის და არც სააპელაციო სასამართლოებს არ უმსჯელიათ მიუღებელი შემოსავლის მიზეზობრიობასა და ქრონოლოგიაზე, რადგან სასარჩელო განცხადებიდან ჩანდა, რომ მოსარჩელე მხოლოდ 4 თვე იყო უმუშევარი. სასამართლომ მიუღებელი შემოსავლის ანაზღაურების შესახებ მოთხოვნა ნ. გ-შვილის მიერ წარმოდგენილი ხელშეკრულებების საფუძველზე ისე გაიზიარა, რომ არც ხ.ნაცვლიშვილი და არც შპს “ა-ისა” და ინდივიდუალური მეწარმე “თ. მ-შვილის” წარმომადგენლები მოწმის სახით არ დაუკითხავს და სათანადოდ არ გამოურკვევია, შეესაბამებოდა თუ არა სარჩელში დასახლებული გარემოებები სინამდვილეს. კასატორმა ვერ წარადგინა მტკიცებულებები, რომლებიც უარყოფდნენ მოსარჩელის მიერ წარდგენილ მასალებს, ვინაიდან ზემოხსენებული ხელშეკრულებები და სამედიცინო ცნობები მიუწვდომელი იყო მისთვის, სასამართლოს კი შესაძლებლობა არ მისცა მხარეს მისი დახმარებით გამოეთხოვა მტკიცებულებები და აღნიშნულისათვის გადაედო საქმის განხილვა. შ.დ-შვილმა ცნო სარჩელი 3049,86 ლარის ნაწილში, თუკი დადგინდებოდა, რომ სხეულის დაზიანებები და მათი მკურნალობის აუცილებლობა გამოწვეული იყო ავტოავარიით და არა რაიმე ფიზიოლოგიური პათოლოგიისა თუ სხვა მიზეზით, რაც საერთოდ არ გამოკვლეულა. სასამართლოს ყურადღება არ გაუმახვილებია იმ გარემოებაზე, რომ ავტოსაგზაო შემთხვევა მოხდა 2005 წლის 8 ნოემბერს, 10 ნოემბერს მოსარჩელემ შეწყვიტა საადვოკატო მომსახურების შესახებ ხელშეკრულებების მხოლოდ ნაწილი და 14 ნოემბრამდე საავადმყოფო აქტიც კი არ წარმოუდგენია საქმეში იმის დასადასტურებლად, რომ იცოდა თავისი დაზიანების ხარისხი. ამდენად, თუ მხარემ 14 ნოემბრამდე არ იცოდა თავისი დაზიანებების შესახებ, მაშინ რატომ შეწყვიტა ზემოთ მითითებული ხელშეკრულებები 10 ნოემბერს. აღნიშნულზე სასამართლოს არ უმსჯელია.

სააპელაციო პალატამ დადგენილად ცნო შემდეგი დადგენილი გარემოებები: შ. დ-შვილმა ავტომანქანის მართვისას თავისი ბრალეული მოქმედებით მოძრაობის უსაფრთხოების წესების დარღვევით მოახდინა ავტოსაგზაო შემთხვევა, რამაც გამოიწვია ნ. გ-შვილის ჯანმრთელობის მძიმე დაზიანება, კისრის მალების დახურული ტრავმა, მალის რკალების ფრაგმენტული მოტეხილობა, რომლის მკურნალობისათვის გაწეულმა ხარჯებმა შეადგინა 3049,86 ლარი. აღნიშნული დაზიანების გამო ნ. გ-შვილმა შეწყვიტა 2005 წლის 4 აპრილსა და 31 ოქტომბერს ხათუნა ნაცვლიშვილთან, 2005 წლის 1 ნოემბერს შპს “ა-თან” და ინდივიდუალურ მეწარმე “თ. მ-შვილთან” დადებული საადვოკატო მომსახურების ხელშეკრულებები, რის შედეგად მიუღებელმა შემოსავალმა შეადგინა 15400 ლარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საკასაციო საჩივრის ფარგლების შესწავლისა და გასაჩივრებული განჩინების იურიდიული დასაბუთების შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შ. დ-შვილის საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 404-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საკასაციო სასამართლო ამოწმებს გადაწყვეტილებას საკასაციო საჩივრის ფარგლებში. საკასაციო პალატა არ იზიარებს საკასაციო საჩივრის არგუმენტებს მათი დაუსაბუთებულობისა და უსაფუძვლობის გამო, კერძოდ:

კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ ადვოკატს არ მისცა გონივრული ვადა საქმის გაცნობისა და პოზიციის ჩამოყალიბებისათვის.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 11 ივლისის სხდომის ოქმით დასტურდება, რომ შ.დ-შვილის წარმომადგენელმა იშუამდგომლა საქმის განხილვის გადადების თაობაზე იმ მოტივით, რომ მას მხოლოდ წინა დღეს _ 2007 წლის 10 ივლისს გაუფორმდა საადვოკატო მომსახურების ხელშეკრულება. საკასაციო პალატა აღნიშნულთან დაკავშირებით იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას, რომ ამგვარი გარემოება არ შეიძლება გახდეს საქმის განხილვის გადადების საფუძველი, ვინაიდან მხარეს საქმის არსებითი განხილვის თარიღის თაობაზე გონივრულ ვადაში ეცნობა და მას შესაძლებლობა ჰქონდა, დროულად ეზრუნა ადვოკატის მომსახურებაზე. აღნიშნულთან დაკავშირებით სააპელაციო სასამართლომ სავსებით სწორად განმარტა და გამოიყენა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 215-ე მუხლი, რომლის თანახმად მხარის შუამდგომლობის საფუძველზე საქმის განხილვის გადადება დასაშვებია მხოლოდ კანონით განსაზღვრულ განსაკუთრებულ შემთხვევებში.

კასატორი უთითებს რა მოწინააღმდეგე მხარის მოთხოვნათა გასაქარწყლებლად მის მიერ მტკიცებულებათა წარდგენის შეუძლებლობაზე, ვერ ასაბუთებს ამ მხრივ სასამართლოს მიერ საპროცესო ნორმების დარღვევას. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლისა და 102-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სამოქალაქო სამართალწარმოების მხარეები ვალდებული არიან თვითონ განსაზღვრონ სარჩელისაგან თავდაცვის საშუალება და ამტკიცონ გარემოებები, რომლებიც ადასტურებენ მათ პოზიციას, შესაბამისად, ფაქტების მტკიცების ტვირთი ეკისრებათ რა მხარეებს, სასამართლო მტკიცებულებების შეგროვებას და მათ გამოთხოვას ინკვიზიციური წესით არ ახორციელებს. ამ მხრივ სასამართლოს შეუძლია გამოიჩინოს ინიციატივა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსით მკაცრად განსაზღვრულ ფარგლებში და, შესაბამისად, მტკიცებულებათა გამოთხოვაც და მოწმეთა დაკითხვაც მხოლოდ მხარის შუამდგომლობის საფუძველზეა დასაშვები. კასატორი ვერ უთითებს, მის მიერ ამგვარი შუამდგომლობების საქმის განხილვის კანონით გათვალისწინებულ ეტაპზე წარდგენისა და სასამართლოსაგან არასწორი რეაგირების ფაქტზე.

გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების არგუმენტად კასატორი მიიჩნევს სააპელაციო სასამართლოს მიერ სამოქალაქო კოდექსის 992-ე, 999-ე და 409-ე მუხლების გამოუყენებლობას. საკასაციო პალატა ამ ნაწილში იზიარებს კასატორის მოსაზრებას და თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლოს დავის სამართლებრივი შეფასებისას უნდა გამოეყენებინა აღნიშნული ნორმები, ვინაიდან სატრანსპორტო საშუალების მფლობელის ვალდებულება, აუნაზღაუროს დაზარალებულს ზიანი, თუ მისი სატრანსპორტო საშუალების ექსპლუატაციას მოჰყვა ადამიანის ჯანმრთელობის მოშლა, დადგენილია სწორედ სამოქალაქო კოდექსის 999-ე მუხლით, თუმცა არასრული იურიდიული დასაბუთება არ შეიძლება გახდეს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების საფუძველი, თანახმად სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლის პირველი ნაწილის “ბ” პუნქტისა და 394-ე მუხლის “ე” ქვეპუნქტისა.

რაც შეეხება სამოქალაქო კოდექსის 409-ე მუხლს, აღნიშნული ნორმით, თუ ზიანის ანაზღაურება პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენით შეუძლებელია ან ამისათვის საჭიროა არათანაზომიერად დიდი დანახარჯები, მაშინ კრედიტორს შეიძლება მიეცეს ფულადი ანაზღაურება. კასატორი აღნიშნავს, რომ მოსარჩელე მხარე ითხოვს არათანაზომიერად დიდ დანახარჯებს პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენისათვის, რაც მის მიერ მიყენებული ზიანის ექვივალენტური არ არის. კასატორის ეს მოსაზრება ყოვლად დაუსაბუთებელია, ვინაიდან მითითებული ნორმის ანალიზი ცხადყოფს, რომ იგი გამოიყენება იმ შემთხვევაში, როდესაც ზიანის ანაზღაურება მისი ნატურით რესტიტუციით შეუძლებელია ან კიდევ, როცა ნატურით რესტიტუცია, ანუ პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენა შესაძლებელია, მაგრამ საამისოდ საჭიროა არათანაზომიერად დიდი დანახარჯები. კასატორი სადავოდ მიიჩნევს რა მისთვის დაკისრებული თანხის თანაფარდობას მიყენებულ ზიანთან მიმართებაში, ვერ ასაბუთებს, თუ რა კავშირშია მისი არგუმენტი მოცემულ დავასთან დაკავშირებით, ვინაიდან სასარჩელო მოთხოვნა ეფუძნება მიუღებელ შემოსავალს და არა პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენას.

კასატორი ასევე სადავოდ მიიჩნევს იმ გარემოებას, რომ სასამართლოს მიუღებელი შემოსავლის დაკისრებისას არ შეუფასებია ის ფაქტი, რომ მოსარჩელე მხოლოდ ოთხი თვე იყო უმუშევარი. ამ არგუმენტის გაზიარება გაუმართლებელია, ვინაიდან მოთხოვნის საფუძვლად დასახელებულ ხელშეკრულებათა მოშლა განაპირობა რა მიყენებულმა ზიანმა, ამ ხელშეკრულებათა დადების მომენტი ქრონოლოგიურად წინ უსწრებდა ზიანის დადგომას. მითითებული ხელშეკრულებები გულისხმობდა გარკვეული ვადის(6 თვის) განმავლობაში ეტაპობრივად მომსახურებას და არა ნაწილ_ნაწილ ცალკეული მოქმედებების შესრულებას. კოტრაჰენტ მხარეთა მიერ მათი მოშლა სწორედ ზემოაღნიშნული ბრალეული მოქმედების შედეგად მოხდა და, შესაბამისად, დაზარალებული მხარისთვის მიუღებელია არა მხოლოდ მისი შრომისუუნარობის განმავლობაში მისაღები შემოსავალი, არამედ მოშლილი ხელშეკრულების მთელი დროის განმავლობაში მისაღები შემოსავალი.

კასატორი უთითებს, რომ სადავო მიუღებელი შემოსავლის წარმოშობაში შ.დ-შვილის ბრალეულობა არ იკვეთება.

როგორც ზემოთ აღინიშნა, მოცემულ საქმეზე კანონიერ ძალაში შესული განაჩენის საფუძველზე დადგენილია და მხარეს სადავოდ არ მიუჩნევია ის ფაქტი, რომ შ. დ-შვილმა ავტომანქანის მართვისას თავისი ბრალეული მოქმედებით, მოძრაობის უსაფრთხოების წესების დარღვევით მოახდინა ავტოსაგზაო შემთხვევა, რამაც გამოიწვია ნ. გ-შვილის ჯანმრთელობის მძიმე დაზიანება. აღნიშნული დაზიანების გამო ნ. გ-შვილმა დროებით შეწყვიტა პროფესიული საქმიანობა და მოშალა მომსახურეობის ხელშეკრულებები, რომელთა ღირებულებაც წარმოადგენს სადავო მიუღებელ შემოსავალს.

აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებები შეესაბამება ზიანის მიყენებისას სამოქალაქო კოდექსით დადგენილი მიუღებელი შემოსავლის ანაზღაურების მომწესრიგებელ ნორმათა შემადგენლობას, კერძოდ, სამოქალაქო კოდექსის 411-ე მუხლით ზიანი უნდა ანაზღაურდეს არა მხოლოდ ფაქტობრივად დამდგარი ქონებრივი დანაკლისისთვის, არამედ მიუღებელი შემოსავლისთვისაც. მიუღებლად ითვლება შემოსავალი, რომელიც არ მიუღია პირს და რომელსაც იგი მიიღებდა, ვალდებულება ჯეროვნად რომ შესრულებულიყო, ხოლო ამავე კოდექსის 412-ე მუხლის თანახმად, ანაზღაურებას ექვემდებარება მხოლოდ ის ზიანი, რომელიც მოვალისათვის წინასწარ იყო სავარაუდო და წარმოადგენს ზიანის გამომწვევი მოქმედების უშუალო შედეგს.

მოცემულ შემთხვევაში არსებობს ზიანის ანაზღაურებისათვის აუცილებელი კომპონენტები: მართლსაწინააღმდეგო მოქმედება _ ავტომანქანის ექსპლუატაციის შედეგად ჯანმრთელობის დაზიანება, დამდგარი ზიანი _ ხელშეკრულებების მოშლა, ბრალი _ავტომანქანის ექსპლუატაცია მოძრაობის უსაფრთხოების წესების დარღვევით, მიზეზობრივი კავშირი ზიანსა და მართლსაწინააღმდეგო მოქმედებას შორის _ ხელშეკრულებების მოიშალა კონტარაჰენტის ჯანმრთელობის დაზიანების და შრომისუუნარობის გამო. ზიანის მიმყენებელი მხოლოდ კანონით გათვალისწინებულ განსაკუთრებულ შემთხვევებში შეიძლება გათავისუფლდეს სამოქალაქო სამართლებრივი პასუხისმგებლობისაგან (სამოქალაქო კოდექსის 394-ე მუხლის პირველი ნაწილი). პასუხისმგებლობის გამომრიცხავ გარემოებათა არარსებობისას ზიანის მიმყენებელმა ზიანი უნდა აანაზღაუროს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

შ. დ-შვილის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 11 ივლისის განჩინება დარჩეს უცვლელი.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.