¹ას-675-1051-06 29 იანვარი, 2007 წ.

ქ. თბილისი

სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების

საქმეთა პალატამ

შემადგენლობა:

მაია სულხანიშვილი (თავმჯდომარე),

თეიმურაზ თოდრია (მომხსენებელი), როზა ნადირიანი

საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე ზეპირი მოსმენის გარეშე განიხილა გ. ს-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2006 წლის 27 ივლისის გადაწყვეტილებაზე, საქმეზე – გ. ს-ის სარჩელის გამო მოპასუხე სს “ .. .. ..” მიმართ სამუშაოზე აღდგენისა და განაცდურის ანაზღაურების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2006 წლის 5 იანვარს გ. ს-მ სარჩელით მიმართა სასამართლოს .. .. .. დასავლეთ საქართველოს ცენტრალური ფილიალის მიმართ სამუშაოზე აღდგენისა და განაცდურის ანაზღაურების თაობაზე.

მოსარჩელემ მიუთითა, რომ 1986 წლიდან მუშაობს მოპასუხე ორგანიზაციაში სხვადასხვა თანამდებობაზე.

2005 წლის 10 ივნისიდან კი მუშაობს დასავლეთ საქართველოს ცენტრალური ფილიალის ... ინჟინერ-ტექნიკოსად და მისი ხელფასი თვეში შეადგენს 300 ლარს.

2005 წლის აგვისტოში მოპასუხემ საწარმოს ყველა თანამშრომელი და მათ შორის მოსარჩელეც აიძულა, რომ დაეწერა განცხადება სამუშაოდან წასვლის შესახებ. 2005 წლის 6 დეკემბერს კი ამ განცხადების საფუძველზე მოსარჩელე სამუშაოდან დაითხოვეს.

მოსარჩელემ ბრძანება მისი დათხოვნის შესახებ მიიჩნია უკანონოდ, რადგან ჩათვალა, რომ საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 32-ე მუხლის თანახმად, იგი სამუშაოდან უნდა დაეთხოვათ განცხადების დაწერიდან ორი კვირის გასვლისთანავე. რაკი ორ კვირაში ბრძანება არ დაიწერა, მოსარჩელემ მიიჩნია, რომ მისმა განცხადებამ ძალა დაკარგა.

შესაბამისად, მოსარჩელემ მოითხოვა მისი სამუშაოდან განთავისუფლების თაობაზე .. .. .. დასავლეთ საქართველოს ცენტრალური ფილიალის დირექტორის 2005 წლის 6 დეკემბრის ¹2138-კ ბრძანების გაუქმება, სამუშაოზე აღდგენა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება თვეში 300 ლარის ოდენობით, სამუშაოზე ფაქტობრივად აღდგენამდე მთელ პერიოდში.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 2 თებერვლის განჩინებით საქმეში არასათანადო მოპასუხე, სს “.. .. ..” დასავლეთ საქართველოს ცენტრალური ფილიალი შეიცვალა სათანადო მოპასუხით - სს “.. .. ..”.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ გ. ს-ის განცხადება ...ში დარეგისტრირდა 2006 წლის 6 დეკემბერს და, შესაბამისად, მათ არ დაურღვევიათ განთავისუფლების შესახებ ბრძანების გამოცემის ვადა. ასევე 2006 წლის 16 იანვრიდან ორგანიზაციაში აღარ არსებობს ინჟინერ-ტექნიკოსის თანამდებობა. მოპასუხემ მოითხოვა სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 13 თებერვლის გადაწყვეტილებით გ. ს-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი სს “.. .. ..” დასავლეთ საქართველოს ცენტრალური ფილიალის დირექტორის 2005 წლის 6 დეკემბრის ¹2138 ბრძანება; გ. ს-ე აღდგენილ იქნა სს “.. .. ..” დასავლეთ საქართველოს ცენტრალური ფილიალის ... ტექნიკოსის თანამდებობაზე, 2005 წლის 10 ივნისს გაფორმებული შრომის ხელშეკრულებით დადგენილი და დარჩენილი ვადის ფარგლებში, იძულებითი განაცდურის ანაზღაურებით, სამუშაოზე ფაქტობრივად დაშვების დღემდე, მაგრამ არა უმეტეს ერთი წლისა.

სასამართლომ დაადგინა, რომ მოსარჩელემ განცხადება სამუშაოდან გათავისუფლების თაობაზე დაწერა 2005 წლის 30 აგვისტოს და ეს იმთავითვე იყო ცნობილი მოპასუხისათვის. შესაბამისად, სასამართლოს მოსაზრებით, მოპასუხეს ბრძანება მოსარჩელის გათავისუფლების თაობაზე უნდა დაეწერა არა უგვიანეს განცხადების დაწერიდან ორი კვირისა. ამ ვადის გასვლის შემდეგ, რადგანაც მოსარჩელე მოპასუხე საწარმოში აგრძელებდა მუშაობას, სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელის განცხადებამ ძალა დაკარგა და, შესაბამისად, მოპასუხესაც არ ჰქონდა უფლება გაეთავისუფლებინა იგი სამუშაოდან. ამასთან, სასამართლომ დაადგინა, რომ მართალია, საწარმოში აღარ არსებობდა ინჟინერ-ტექნიკომისის თანამდებობა, მაგრამ ფუნქციურად მას შეესაბამებოდა ტექნიკოსის თანამდებობა. სასამართლომ მიიჩნია, რომ სწორედ ეს თანამდებობა უნდა ჩათვლილიყო საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსით გათვალისწინებულ „წინანდელ სამუშაოდ“.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა სს “.. .. ..”.

აპელანტმა მიუთითა, რომ სასამართლომ უსაფუძვლოდ, საკუთარი ინიციატივით, განსაზღვრა შრომის კონტრაქტის ვადა 2006 წლის 15 თებერვლამდე, მაშინ, როდესაც მისი ვადა იწურებოდა 2006 წლის 15 იანვარს. სასამართლომ არასწორად განმარტა საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 32-ე მუხლი. ამასთან, არასწორად მიიჩნია იდენტურ თანამდებობებად ინჟინერ-ტექნიკოსისა და ტექნიკოსის თანამდებობები. აპელანტმა მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2006 წლის 27 ივლისის გადაწყვეტილებით სს “.. .. ..” სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 13 თებერვლის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; გ. ს-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ სასამართლომ არასწორად გამოიყენა საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 32-ე მუხლი, რომლითაც დარეგულირებულია ის ურთიერთობა, როდესაც მუშაკის ინიციატივით ხდება განუსაზღვრელი ვადით დადებული შრომის ხელშეკრულების შეწყვეტა. მოცემულ შემთხვევაში მიიჩნია, რომ აპელანტსა და გ. ს-ს შორის დადებული იყო შრომის ხელშეკრულება არა განუსაზღვრელი, არამედ განსაზღვრული ვადით. სააპელაციო პალატამ განმარტა საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 33-ე მუხლი და მიუთითა, რომ ვადიან შრომის ხელშეკრულების მოშლა დასაშვებია მუშაკის ინიციატივით საპატიო მიზეზების არსებობისას. ამასთან დაკავშირებით, დადგენილად ცნო, რომ სწორედ საპატიო მიზეზით – გეგმის შეუსრულებლობის გამო მოითხოვა გ. ს-მ დაკავებული თანამდებობიდან განთავისუფლება და საწარმოს ადმინიტრაციამ მისი მოთხოვნა დააკმაყოფილა.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2006 წლის 27 ივლისის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა გ. ს-მ და მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2006 წლის 29 ნოემბრის განჩინებით სს “.. .. ..” საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული დასაშვებობის შესამოწმებლად. მოწინააღმდეგე მხარეს განესაზღვრა 20 - დღიანი ვადა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის წინაპირობებთან დაკავშირებით მოსაზრებების წარმოსადგენად.

სს “.. .. ..” საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხზე საკასაციო სასამართლოში წარმოადგინა მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ საკასაციო საჩივარი დაუშვებელია, რადგან იგი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, გ. ს-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეორე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ-სამართლებრივ დავებში დასაშვებია იმ შემთხვევაში, თუ საკასაციო საჩივრის საგნის ღირებულება აღემატება 50000 ლარს. ამავე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი სხვა ქონებრივ და არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რამაც არსებითად იმოქმედა საქმის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით არსებობს.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, რომ დაუშვას გ. ს-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. გ. ს-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორს დაუბრუნდეს გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარის) 70% _ 210 ლარი საქართველოს ეროვნული ბანკის (კოდი: 220101107) საბიუჯეტო შემოსავლების ¹300033078 სახაზინო კოდით მთაწმინდა-კრწანისის არასაგადასახადო შემოსულობების ¹200122900 ანგარიშიდან;

3. საკასაციო პალატის განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.