საქართველოს უზენაესი სასამართლო

განჩინება

საქართველოს სახელით

¹ას-677-1007-07 14 აპრილი, 2008 წ.

ქ. თბილისი

სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მიხეილ გოგიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ლალი ლაზარაშვილი, ნუნუ კვანტალიანი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – სს „ქვემო ქართლის“ დირექტორი ნ. კ-ავა (მოპასუხე)

წარმომადგენელი – შ. ც-შვილი

მოწინააღმდეგე მხარე – ი. ხ-შვილი (მოსარჩელე)

წარმომადგენელი _ ლ. ლ-შვილი

გასაჩივრებული განჩინება: თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 18 ივნისის გადაწყვეტილება

დავის საგანი – საწარმოო ტრავმით მიყენებული ზიანის შედეგად დანიშნული პენსიის ანაზღაურება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2005 წლის 10 ოქტომბერს ი. ხ-შვილმა მარნეულის რაიონულ სასამართლოს სს “ქვემო ქართლის” მიმართ სასარჩელო განცხადებით მიმართა და განმარტა, რომ „საქსოფმშენის“ მარნეულის მე-6 ტრესტის დმანისის მოძრავ-მექანიზებულ კოლონა ¹48-ში მე-6 თანრიგის მემონტაჟე-შემდუღებლად მუშაობდა. 1979 წლის 25 ოქტომბერს მომხდარი უბედური შემთხვევის გამო სხეულის მძიმე დაზიანებით საწარმოო ტრავმა მიიღო, რის გამოც ხანგრძლივი მკურნალობის კურსის შემდეგ 1980 წლის სექტემბერში სამედიცინო-სოციალური ექსპერტიზის დასკვნით მე-2 ჯგუფის ინვალიდობა დაუდგინდა, შრომის უნარის 80%-ით დაკარგვით და დაენიშნა პენსია 333 მანეთი. ინვალიდობის დადგენის მომენტიდან 1991 წლის ბოლომდე საწარმო დანიშნულ პენსიას კვარტალში ან ყოველ ნახევარ წელიწადში ერთხელ მოსარჩელის საცხოვრებელი ადგილის მიხედვით შემნახველ სალაროში რიცხავდა. 1992 წლის იანვრიდან პენსიის გადარიცხვა შეწყდა. დმანისის მოძრავ-მექანიზიბულ კოლონა ¹48-ისა და „საქსოფლმშენის“ მარნეულის მე-6 ტრესტის ხელმძღვანელობა ამას იმ გარემოებით ხსნიდა, რომ მშენებლობა აღარ მიმდინარეობდა. 1997 წლის გაზაფხულზე მოსარჩელისათვის ცნობილი გახდა, რომ „საქსოფმშენის“ მე-6 ტრესტის ბაზაზე, სადაც შედიოდა დმანისის მოძრავ-მექანიზირებული კოლონა ¹48, სს „ქვემო ქართლი“ დაფუძნდა. მოსარჩელემ სს „ქვემო ქართლის“ ხელმძღვანელობას საწარმოო ტრავმის შედეგად დანიშნული პენსიის მიღების მოთხოვნით რამდენჯერმე მიმართა, მაგრამ უშედეგოდ, ხოლო 2005 წლის 5 აგვისტოს მან განცხადებით მიმართა აღნიშნულ საწარმოს და პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის ¹48 ბრძანებულებით დამტკიცებული „შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად ზიანის ანაზღაურების წესის“ თანახმად, 1992 წლის იანვრიდან დანიშნული პენსიის (შესაბამისი კურსით ლარებში) ანაზღაურება მოითხოვა, აგრეთვე, შემდგომში – პენსიის ყოველთვიური გადახდა. აღნიშნულ განცხადებაზე სს „ქვემო ქართლს“ რეაგირება არ მოუხდენია.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, ი. ხანიაშვილმა სს „ქვემო ქართლისათვის“, როგორც „საქსოფმშენის“ მე-6 ტრესტის სამართალმემკვიდრისათვის, 1992 წლის იანვრიდან 2005 წლის სექტემბრის ჩათვლით მიუღებელი პენსიის, 2005 წლის ოქტომბრიდან ყოველთვიური სარჩოსა და ადვოკატის ხარჯების, სულ 27 400 ლარის დაკისრება მოითხოვა.

მოპასუხე სს “ქვემო ქართლის” წარმომადგენელმა თავის შესაგებელში აღნიშნა, რომ ი. ხ-შვილს არასოდეს უმუშავია მოძრავ მექანიზებულ კოლონა 48-ში და არც პენსია მიუღია ამ ორგანიზაციიდან, ამასთან მისი მოთხოვნა იყო ხანდაზმული, რადგან გაერთიანებული ქართული ბანკიდან წარმოდგენილი ცნობის მიხედვით, თანხის ჩარიცხვა 1988 წელს შეწყდა, ი. ხ-შვილმა კი სასამართლოს 2005 წელს მიმართა.

მარნეულის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 18 ივნისის გადაწყვეტილებით ი. ხანიაშვილის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოსარჩელემ ვერ წარმოადგინა მისთვის პენსიის დანიშვნის ფაქტის დამადასტურებელი მტკიცებულებები, ამასთან, ვინაიდან უბედური შემთხვევის შესახებ აქტში აღნიშნული იყო, რომ ი. ხ-შვილს კიბეზე ჩამოსვლისას ფეხი დაუცდა, საწარმოს მხრიდან მართლსაწინააღმდეგო ქმედებას ადგილი არ ჰქონია, რაც იმთავითვე გამორიცხავდა პასუხისმგებლობას. სასამართლომ ასევე მიიჩნია, რომ მოსარჩელემ ვერ დაამტკიცა იყო თუ არა სს “ქვემო ქართლი” “საქსოფმშენის” მარნეულის ¹6 ტრესტის დმანისის მუდმივმოქმედი სამშენებლო მატარებლისა და მოძრავ მექანიზებული ¹48 კოლონის სამართალმემკვიდრე.

აღნიშნული გადაწყვეტილება ი. ხანიაშვილმა სააპელაციო წესით გაასაჩივრა და მისი გაუქმება მოითხოვა. აპელანტმა აღნიშნა, რომ რაიონულმა სასამართლომ 1999 წლის 9 თებერვლის „შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად ზიანის ანაზღაურების წესის შესახებ” საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების ნაცვლად, სამოქალაქო კოდექსის ნორმებით იხელმძღვანელა, ამასთან, უბედური შემთხვევის შესახებ შედგენილი აქტი და ის გარემოება, რომ მას მე-2 ჯგუფის ინვალიდობა დაუდგინდა, თავისთავად ადასტურებდა საწარმოს მხრიდან მისთვის პენსიის დანიშვნის ფაქტს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 18 ივნისის გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, სს „ქვემო ქართლს“ ი. ხანიაშვილის სასარგებლოდ ზიანის საკომპენსაციოდ 3920 ლარის ერთჯერადად და 2007 წლის 10 ივნისიდან ყოველთვიური სარჩოს სახით 48 ლარის გადახდა დაეკისრა, ორგანიზაციასვე დაეკისრა აპელანტის მიერ გაწეული ადვოკატის ხარჯების გადახდა.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი: ი. ხ-შვილმა, 1979 წლის 25 ოქტომბერს მომხდარი უბედური შემთხვევის გამო, სხეულის მძიმე დაზიანებით საწარმოო ტრავმა მიიღო, რაზედაც შესაბამისი აქტი შედგა და 1980 წლის სექტემბერს მას მეორე ჯგუფის ინვალიდობა დაუდგინდა;

1986 წლის 21 მარტს (ი. ხანიაშვილის სამუშაოდან წასვლის შემდეგ) ¹6 ტრესტის მუდმივმოქმედ სამშენებლო მატარებელს სახელი შეეცვალა და რესპუბლიკური გაერთიანება „საქაგრომშენის“ ¹16 ტრესტის მუდმივ-მექანიკური კოლონა ¹48 ეწოდა, ხოლო 1991 წლის 12 სექტემბერს მისი სახელწოდება კვლავ შეიცვალა და „საქსოფმშენის“ ¹6 ტრესტის მუდმივმოქმედი კოლონა ¹48 ეწოდა;

სს „ქვემო ქართლი“ კონცერნ „საქსოფმშენის“ მე-6 ტრესტის სამართალმემკვიდრეა;

ი. ხანიაშვილი საწარმო ტრავმით მიყენებული ზიანის ანაზღაურების მიზნით იღებდა პენსიას. აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოება სააპელაციო სასამართლომ შემდეგი მტკიცებულებების საფუძველზე მიიჩნია დადგენილად: ა)1966 წელს ¹16 ტრესტის მიერ გაცემული ცნობით იმის შესახებ, რომ ი. ხანიაშვილი ინვალიდობის პენსიას ¹6 ტრესტის მუდმივმოქმედ საამშენებლო მატარებლიდან იღებდა, თუმცა პენსიის მიღების თაობაზე დოკუმენტები აღნიშნულ ორგანიზაციაში ხანძრის გაჩენის გამო განადგურებულია და ბ)საქმეში წარმოდგენილი დოკუმენტზე დაყრდნობით (ს.ფ. 71), რომელიც 1983 წლის 15 დეკემბრით თარიღდება და სადაც მოსარჩელის სახელზე ¹6 ტრესტის მუდმივმოქმედ საამშენებლო მატარებლიდან პენსიის ჩარიცხვის ფაქტია მითითებული;

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ი. ხანიაშვილის მოთხოვნა საფუძვლიანი იყო, რადგანაც მხარეთა შორის სამართლებრივი ურთიერთობა შრომის ხელშეკრულების საფუძველზე იყო წარმოშობილი. შრომის კანონთა კოდექსის 155-ე მუხლის თანახმად კი საწარმოები, დაწესებულებები, ორგანიზაციები მატერიალურად პასუხისმგებელი არიან მუშა-მოსამსახურეებისთვის მიყენებული ზიანის გამო, რაც გამოწვეულია შრომითი მოვალეობის შესრულებასთან დაკავშირებით მათი დასახიჩრებით ან ჯანმრთელობის სხვაგვარი ვნებით. გარდა ამისა, პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის ¹48 ბრძანებულების 42-ე მუხლის მიხედვით საწარმოს, დაწესებულების, ორგანიზაციის რეორგანიზაციის (შერწყმა, შეერთება, გაყოფა, გამოყოფა, გარდაქმნა) შემთხვევაში უფლებამონაცვლე ორგანიზაცია ვალდებულია, ზიანი აანაზღაუროს. სააპელაციო სასამართლომ ასევე აღნიშნა, რომ ი. ხანიაშვილი ითხოვდა არა პენსიის დანიშვნას, არამედ უკვე დანიშნული, მაგრამ შეწყვეტილი პენსიის აღდგენას, ამდენად, საქართველოს პრეზიდენტის ¹ 48 ბრძანებულების მე-3 მუხლი განსახილველ შემთხვევაზე ვერ გავრცელდებოდა.

სააპელაციო პალატამ ზიანის ანაზღაურების სახით დანიშნული სარჩოს ოდენობა „წესების“ მე-11 მუხლის „გ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად გადაიანგარიშა და მიიჩნია, რომ სარჩოს ოდენობა 2003 წლის 11 სექტემბრამდე უნდა გამოთვლილიყო სახელმწიფოს მიერ დადგენილი მინიმალური ხელფასის – 20 ლარის ათმაგი ოდენობიდან, ხოლო 2003 წლის 11 სექტემბრიდან - მინიმალური ხელფასის სამმაგი ოდენობიდან.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სს “ქვემო ქართლის” წარმომადგენელმა შ. ც-შვილმა საკასაციო წესით გაასაჩივრა, მისი გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება მოითხოვა.

კასატორმა აღნიშნა, რომ სააპელაციო პალატამ სს „ქვემო ქართლი“ „საქსოფმშენის“ მე-6 ტრესტისა და მოძრავ-მექანიზირებული კოლონა ¹48-ის სამართალმემკვიდრედ ანა კრივოშევას შრომის წიგნაკის ამონაწერზე დაყრდნობით მიიჩნია, რაც არასწორი იყო, რადგან შრომის წიგნაკი ი. ხანიაშვილს არ ეკუთვნოდა. საქმეში არსებული მტკიცებულებებით უტყუარად არ დასტურდებოდა სამართალმემკვიდრეობა და, შესაბამისად, სს “ქვემო ქართლი” არ იყო ვალდებული, ზიანი აენაზღაურებინა ი. ხანიაშვილისათვის. ამასთან, არ დგინდებოდა საწარმოს ბრალი, რაც პასუხისმგებლობას გამორიცხავდა.

კასატორის მტკიცებით, სააპელაციო სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ კი, ძალადაკარგული შრომის კანონთა კოდექსით იხელმძღვანელა. ამასთან, ვინაიდან დაწყებული იყო საზოგადოების ლიკვიდაციის პროცესი, სს „ქვემო ქართლი“ ¹6 ტრესტის სამართალმემკვიდრედ მიჩნეული რომც ყოფილიყო, სააპელაციო სასამართლოს ზემოხსენებული ბრძანებულების 23-ე მუხლით უნდა ეხელმძღვანელა და ყოველთვიური სარჩოს ნაცვლად, ერთჯერადი კომპენსაციის დანიშვნის საკითხზე ემსჯელა. კასატორმა ასევე აღნიშნა, რომ სარჩოს გადაანგარიშების დროს სააპელაციო სასამართლო გასცდა მოთხოვნის ფარგლებს და დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 48-ე მუხლის მოთხოვნა, ამასთან გაუგებარია, ყოველთვიური სარჩოს სახით 48 ლარი რატომ განისაზღვრა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2008 წლის 7 თებერვლის განჩინებით სს “ქვემო ქართლის” წარმომადგენელ შ. ც-შვილის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა არსებითად განსახილველად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ განიხილა საკასაციო საჩივარი, შეისწავლა საქმის მასალები, შეამოწმა გასაჩივრებული განჩინების სამართლებრივი დასაბუთებულობა და მიიჩნია, რომ სს “ქვემო ქართლის” წარმომადგენელ შ. ც-შვილის საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ი. ხ-შვილმა, 1979 წლის 25 ოქტომბერს მომხდარი უბედური შემთხვევის გამო, საწარმოო ტრავმა მიიღო, რის შესახებაც შესაბამისი აქტი შედგა. 1980 წლის სექტემბერში მას მეორე ჯგუფის ინვალიდობა დაუდგინდა და იგი სამუშაოდან იმავე წელს გათავისუფლდა. 1986 წლის 21 მარტს ¹6 ტრესტის მუდმივმოქმედ საამშენებლო მატარებელს სახელი შეეცვალა და რესპუბლიკური გაერთიანება “საქაგრომშენის” ¹16 ტრესტის მუდმივი მექანიკური კოლონა ¹ 48 ეწოდა, ხოლო 1991 წელს - “საქსოფმშენის” ¹6 ტრესტის მუდმივმოქმედი კოლონა ¹48. სს “ქვემო ქართლი” კონცერნ “საქსოფმშენის” მე-6 ტრესტის სამართალმემკვიდრეა. მოძრავ-მექანიზებული კოლონა ¹ 48-ის მოსამსახურეთა 1993 წლის 15 ივნისის საერთო კრების ოქმით დადგინდა, რომ მმკ ¹ 48-ის პრივატიზება განხორციელებულიყო “საქსოფმშენის” ¹6 ტრესტის შემადგენლობაში. ამდენად, სს “ქვემო ქართლი” “საქსოფმშენის” ¹6 ტრესტის მუდმივმოქმედი კოლონა ¹48-ის სამართალმემკვიდრეა. ი. ხ-შვილს საწარმოო ტრავმით მიყენებული ზიანის ასანაზღაურებლად პენსიას ¹6 ტრესტის მუდმივმოქმედი საამშენებლო მატარებელი ურიცხავდა.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლით გათვალისწინებული “დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია” გულისხმობს მხარის მითითებას პროცესუალურ-სამართლებრივ დარღვევებზე, რომლებმაც მტკიცებულებათა არასწორი შეფასება გამოიწვია. კასატორის მტკიცება, რომ სს “ქვემო ქართლის” სამართალმემკვიდრეობის საკითხი ვერ გადაწყდებოდა ანა კრივოშევას შრომის წიგნაკზე დაყრდნობით და საქმის მასალებით უტყუარად არ დასტურდება ი. ხ-შვილისათვის საწარმოო ტრავმის შედეგად მიყენებული ზიანის საკომპენსაციოდ პენსიის დანიშვნის ფაქტი, ასეთ პერეტენზიას არ წარმოადგენს, ამდენად, საკასაციო პალატა სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ზემოაღნიშნული ფაქტობრივ გარემოებებს სარწმუნოდ მიიჩნევს.

საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს კასატორის მტკიცებას, რომ სააპელაციო სასამართლოს არ უნდა გამოეყენებინა შრომის კანონთა კოდექსის 155-ე მუხლი და 2006 წლის 25 მაისის შრომის კოდექსის ნორმებით უნდა ეხელმძღვანელა.

აღნიშნული კოდექსის 53-ე მუხლის მიხედვით, ეს კოდექსი ვრცელდება არსებულ შრომით ურთიერთობებზე, მიუხედავად მათი წარმოშობის დროისა, რაც იმას ნიშნავს, რომ კოდექსის მოქმედების გავრცელება გამორიცხულია მის ამოქმედებამდე შეწყვეტილი შრომითი ურთიერთობების მიმართ. ი. ხ-შვილი კი სამუშაოდან 1980 წელს გათავისუფლდა.

საკასაციო პალატა არ ეთანხმება კასატორის მოსაზრებას, რომ ვინაიდან დადგენილი არ ყოფილა საწარმოს ბრალი, საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის ¹ 48 ბრძანებულების მე-3 მუხლის საფუძველზე, სს “ქვემო ქართლს” არ ეკისრებოდა ვალდებულება, ი. ხანიაშვილისათვის საწარმოო ტრავმის შედეგად მიყენებული ზიანი აენაზღაურებინა.

განსახილველ შემთხვევაში ი. ხ-შვილი მისთვის უკვე დანიშნული პენსიის აღდგენას ითხოვდა, შესაბამისად, პენსიის დანიშვნის შესახებ მიღებული გადაწყვეტილების მართებულობა სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობის საგანი ვერ იქნებოდა.

საკასაციო პალატა ვერც კასატორის იმ მოსაზრებას გაიზიარებს, რომ ი. ხ-შვილის სასარჩელო მოთხოვნა ხანდაზმულია სამოქალაქო კოდექსის 1008-ე მუხლის საფუძველზე.

ვინაიდან კონკრეტულ შემთხვევაში დავის საგანს საწარმოო ტრავმით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურების შესახებ ვალდებულების შეუსრულებლობა წარმოადგენს, სამოქალაქო კოდექსის 1008-ე მუხლი განსახილველ შემთხვევაზე ვერ გავრცელდება. საწარმოო ტრავმის შედეგად მიყენებული ზიანის საკომპენსაციოდ ყოველთვიური პენსიის გადახდა პერიოდულად შესასრულებელ ვალდებულებას წარმოადგენს. სამოქალაქო კოდექსის 129-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, ხანდაზმულობის ვადა იმ მოთხოვნებისა, რომლებიც წარმოიშობა პერიოდულად შესასრულებელი ვალდებულებიდან, სამი წელია. ამავე კოდექსის 130-ე მუხლის მიხედვით, ხანდაზმულობა იწყება მოთხოვნის წარმოშობის მომენტიდან. მოთხოვნის წარმოშობის მომენტად ჩაითვლება დრო, როცა პირმა შეიტყო ან უნდა შეეტყო უფლების დარღვევის შესახებ. პერიოდულად შესასრულებელი ვალდებულებების დარღვევიდან გამომდინარე მოთხოვნის მიმართ ხანდაზმულობის ვადის ათვლის თავისებურება იმაში მდგომარეობს, რომ თანხის გადახდის თითოეული პერიოდისათვის ვალდებულების შეუსრულებლობა ცალ-ცალკე განიხილება როგორც პირის უფლების დარღვევა და ხანდაზმულობის ვადის ათვლა თავიდან იწყება. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას იმის შესახებ, რომ ი. ხ-შვილს მხოლოდ სარჩელის აღძვრამდე ბოლო სამი წლის სარჩო შეიძლება აუნაზღაურდეს. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ამ ნაწილში არსებითად სწორია, მიუხედავად იმისა, რომ არ შეიცავს მითითებას სამოქალაქო კოდექსის ზემოაღნიშნულ ნორმებზე.

საკასაციო პალატა არ იზიარებს კასატორის მტკიცებას, რომ სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება კომპენსაციის დანიშვნის ნაწილში დაუსაბუთებელია, რადგან სასამართლომ კომპენსაციის დანიშვნის პერიოდი არასწორად განსაზღვრა.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ სს “ქვემო ქართლში” იმავე თანრიგის პროფესიები და თანამდებობები არ არსებობდა, იხელმძღვანელა საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის ¹ 48 ბრძანებულების მე-11 მუხლით და ი. ხ-შვილისათვის მისაცემი კომპენსაციის ოდენობა 2003 წლის 11 სექტემბრამდე მინიმალური ხელფასის, 20 ლარის, ათმაგი ოდენობიდან იანგარიშა, ხოლო 2003 წლის 11 სექტემბრიდან გადაწყვეტილების მიღების მომენტამდე პერიოდისათვის – მინიმალური ხელფასის სამმაგი ოდენობიდან. მართალია, გამოთვლისას მითითებული 57 თვე აღნიშნულ პერიოდს მნიშვნელოვნად აღემატება (2003 წლის 11 სექტემბრიდან 2007 წლის 18 ივნისამდე 45 თვეა), მაგრამ გამოთვლის შედეგად მიღებული ჯამი - 2160 ლარი სწორია (20X3X45X80%=2160), ამდენად სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობისას უმნიშვნელო უზუსტობა აქვს დაშვებული, რომელიც გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი ვერ გახდება.

საკასაციო პალატა არც კასატორის იმ მითითებას იზიარებს, რომ ვინაიდან გასაჩივრებული გადაწყვეტილებიდან არ ირკვევა სააპელაციო სასამართლომ ყოველთვიური სარჩოს სახით 48 ლარი როგორ გამოთვალა, აღნიშნული გადაწყვეტილება უნდა გაუქმდეს.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლის “გ” ქვეპუნქტის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო არ დააკმაყოფილებს საკასაციო საჩივარს, თუ სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება არსებითად სწორია, მიუხედავად იმისა, რომ გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილი არ შეიცავს შესაბამის დასაბუთებას.

“შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად ზიანის ანაზღაურების წესის” მე-11 მუხლის “ბ” და “გ” ქვეპუნქტების საფუძველზე, თუ ორგანიზაციაში აღარ არსებობს დაზარალებულის ან იმავე თანრიგის პროფესიები და თანამდებობები, დაზარალებულს სარჩო განესაზღვრება სახელმწიფოს მიერ დადგენილი მინიმალური ხელფასის სამმაგი ოდენობიდან, იმ ოდენობით, რამდენი პროცენტითაც დაკარგული აქვს შრომის უნარის ხარისხი. ი. ხ-შვილს კი შრომის უნარი 80%-ით ჰქონდა დაკარგული. აღნიშნული პრინციპის შესაბამისად გამოთვლილი სარჩოს ოდენობა სწორედ 48 ლარს შეადგენს (20X3X80%=48), ამდენად სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ამ ნაწილში არსებითად სწორია.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა თვლის, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება კანონიერია და მისი გაუქმების სამართლებრივი საფუძველი არ არსებობს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 410-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

სს “ქვემო ქართლის” წარმომადგენელ შ. ც-შვილის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

მოცემულ საქმეზე უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 18 ივნისის გადაწყვეტილება;

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.