¹ას-692-1022--07 12 დეკემბერი, 2007 წ.

ქ. თბილისი

სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მაია სულხანიშვილი (თავმჯდომარე მომხსენებელი),

როზა ნადირიანი, თეიმურაზ თოდრია

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – შპს ,, .. ..” (მოპასუხე)

წარმომადგენელი _ დ. გ-ა

მოწინააღმდეგე მხარე –ვ. ნ-ე, ი. მ-ე, ე. გ-ა, ა. დ-ე (მოსარჩელეები)

წარმომადგენელი – კ. კ-ა, ვა. ნ-ე

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება –თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 24 მაისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების ნაწილობრივ გაუქმება და გასაჩივრებულ ნაწილში ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელზე უარის თქმა.

დავის საგანი –საავტორო ჰონორარის და მიუღებელი შემოსავლის ანაზღაურება.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2005 წლის 12 სექტემბერს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართეს ვ. ნ-მ, ი. მ-მ, ე. გ-მ და ა. დ-მ მოპასუხე შპს „ .. ..“ მიმართ. მოსარჩელეებმა განმარტეს, რომ 2002 წლის 23 მარტს მათსა და შპს „ .. ..“ შორის დაიდო ხელშეკრულება, რომლითაც ავტორებმა მოპასუხეს გადასცეს განსაკუთრებული უფლება (განსაკუთრებული ლიცენზია) დაებეჭდა მათი ავტორობით შექმნილი მე-3 და მე-4 კლასის სახელმძღვანელოები „...“. ხელშეკრულების თანახმად ლიცენზიატი უფლებამოსილი იყო დაებეჭდა, გამოეცა და რეალიზაცია გაეკეთებინა სახელმძღვანელოებისათვის 25-25 000 ტირაჟით, სულ 50 000 ტირაჟით. ავტორებისთვის კი უნდა გადაეხადა ჰონორარი ყოველ წიგნზე 1,3 ლარი - 2002 წლის 15 სექტემბრისთვის - 26 000 ლარი, ხოლო 2003 წლის 15 სექტემბრისთვის – 39 000 ლარი.

მოსარჩელეთა განმარტებით შპს „ .. ..“ დაბეჭდა და გამოსცა წიგნები, აგრეთვე მოახდინა მათი რეალიზაცია. ამის მიუხედავად, მოპასუხეს ავტორებისთვის კუთვნილი თანხა არ გადაუხდია. მოსარჩელეებმა აღნიშნეს, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1071-ე მუხლის მე-6 და მე-7 ნაწილებით საავტორო ხელშეკრულებაში ჰონორარის ოდენობა და მისი გადახდის წესი განისაზღვრება ფიქსირებული თანხით, მაშინ ხელშეკრულებით უნდა იყოს დადგენილი წარმოების მაქსიმალური ტირაჟი. ამავერ კოდექსის, 1076-ე მუხლით, მხარემ რომელმაც არ შეასრულა ან არაჯეროვნად შეასრულა საავტორო ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულება, მეორე მხარეს უნდა აუნაზღაუროს მიყენებული ზიანი მიუღებელი შემოსავლის ჩათვლით. მხარემ ასევე მიუთითა ამავე კოდექსის 1096-ე მუხლზე და მოითხოვა მოპასუხეზე 2002-2003 წლებში მათზე გადასახდელი თანხის 65000 (26 000+39 000) ლარის დაკისრება.

ამასთან, მოსარჩელეებმა აღნიშნეს, რომ საავტორო ხელშეკრულებით მათ მოპასუხეს გადასცეს მათ მიერ შექმნილი სახელმძღვანელოების დაბეჭდვის, გამოცემისა და რეალიზაციის განსაკუთრებული უფლება, ასევე ამ უფლების გასხვისების უფლებაც. ამიტომაც მათ ვერ მოახერხეს ესარგებლათ თავიანთი საავტორო უფლებებით 2004-2005 წლებში, რითაც მიუღებელი შემოსავლის სახით მათ მიადგათ ზარალი, რაც წელიწადში მათივე გათვლებით შეადგენდა 30-40 ათას ლარს როგორც 2004, ისე 2005 სასწავლო წლისათვის. საბოლოოდ მოსარჩელეებმა ითხოვეს სასამართლოსგან მოპასუხეზე გადაუხდელი თანხის 65 000 ლარისა და მიუღებელი შემოსავლის 70 000 ლარის, სულ 135 000 ლარის დაკისრება.

მოპასუხე შპს „ .. ..“ სარჩელი არ ცნო. 2005 წლის 24 ოქტომბერს წაწმოდგენილ თავის შესაგებელში მან აღნიშნა, რომ მხარეთა შორის 2002 წლის 23 მარტს ხელშეკრულების 6.2 და 6.3 მუხლებით მოპასუხე ანგარისშწორებას ახდენდა წიგნების რეალიზაციის შემდეგ, მაგრამ წიგნების არათუ რეალიზაცია, არამედ დაბეჭდვა, დაკაბადონება და გამოცემაც არ განხორციელებულა. მოსარჩელეთა მიერ მითითებული წიგნები დაიბეჭდა გამომცემლობა განათლების დაკვეთით, მოპასუხესა და გამომცემლობა განათლებას შორის დადებული ხელშეკრულების საფუძველზე.

შპს „ .. ..“ თავის შესაგებელში ასევე აღნიშნა, რომ 2002 წლის 23 მარტის ხელშეკრულების 3.2 და 5.1 მუხლების თანახმად სახელმძღვანელოების გამოყენების განსაკუთრებულ უფლებას მოსარჩელეები მოპასუხეს გადასცემდნენ. ხელშეკრულების 5.2 მუხლის თანახმად მოსარჩელეებს არ ჰქონდათ უფლება ამგვარი ხელშეკრულება დაედოთ სხვა პირთან მოპასუხის თანხმობის გარეშე. შპს „.. ..“ განმარტებით მოსარჩელეებმა დაარღვიეს რა ხელშეკრულების ეს მოთხოვნა იგივე სახელმძღვანელოების გამოცემის განსაკუთრებული უფლება გადასცეს გამომცემლობა „გ...ს“, რაზეც გაფორმებულია 2002 წლის 1 ივლისის ხელშეკრულებები. მისივე განმარტებით ასეთი ხელშეკრულებები გამომცემლობა „გ...სთან“ დადებულია 2001-2003 წლებშიც. ამის გამო შპს „ .. ..“ 2002 წლის 23 მარტის ხელშეკრულებამ ინტერესი დაკარგა, რის გამოც მან სამოქალაქო კოდექსის 405-ე მუხლით უარი თქვა ხელშეკრულებაზე.

მოპასუხემ აგრეთვე აღნიშნა, რომ მიუღებელი შემოსავლის ნაწილი მოსარჩელის მოთხოვნა დაუსაბუთებელი იყო. იგი არ დაეთანხმა მოსარჩელის მოსაზრებას, რომ ისინი ვერ სარგებლობდნენ სახელმძღვანელოების ბეჭედის უფლებით და განმარტა, რომ მოსარჩელეები აფორმებდნენ ასეთ ხელშეკრულებებს. ამასთან, 2002 წლის 23 მარტის ხელშეკრულება დადებული იყო 2003 წლამდე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 20 აპრილის გადაწყვეტილებით ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა შპს „საგამომცემლო-პოლიგრაფიული სახლ .. ..“ მოსარჩელეთა სასარგებლოდ დაეკისრა 65 000 ლარის გადახდა.

აღნიშული გადაწყვეტილება სააპელაციო საჩივრით გაასაჩივრეს შპს „საგამომცემლო-პოლიგრაფიული სახლმა--- ,, .. ..“, რომელმაც მოითხოვა გასაჩირებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება, ასევე გადაწყვეტილება გაასაჩივრეს ვ. ნ-ის, ი. მ-ის, ე. გ-ს, ა. დ-ის წარმომადგენლებმა კ. კ-მ, ლაშა გურაბანიძემ და ა. დასაველიძემ და მოითხოვეს მისი გაუქმება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 24 მაისის განჩინებით არ დაკმაყოფილდა შპს „ .. ..“ და ვ. ნ-ის, ი. მ-ის, ე. გ-ს, ა. დ-ის სააპელაციო საჩივრები, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 20 აპრილის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილი შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

2002 წლის 23 მარტს მოსარჩელეებს: ე. გ-ს, ი. მ-ს, ა. დ-ს, ვ. ნ-ს და მოპასუხე შპს „ .. ..“ შორის დაიდო ხელშეკრულება, რომლითაც მოსარჩელეებმა, როგორც ავტორებმა მოპასუხეს გადასცეს განსაკუთრებული უფლება (განსაკუთრებული ლიცენზია) დაებეჭდა მათი ავტორობით შექმნილი მე-3 და მე-4 კლასის რუსული ენის სახელმძღვანელოები - „...“;

ხელშეკრულების მე-4 და მე-5 პუნქტების საფუძველზე ლიცენზიატ - შპს „ .. ..“ მიენიჭა განსაკუთრებული ლიცენზია მოსარჩელეთა ავტორობით შექმნილი მე-3 და მე-4 კლასის რუსული ენის სახელმძღვანელოების დაბეჭდვაზე, დაკაბადონებაზე, გამოცემაზე და რეალიზაციაზე;

ხელშეკრულების 5.3-5.5 პუნქტების მიხედვით სახელმძღვანელოების გამოცემა განისაზღვრა 50000 ტირაჟით (თითოეული კლასის სახელმძღვანელო 25-25 000 ტირაჟით), რომელთა რეალიზაცია ლიცენზიატს უნდა მოეხდინა 2002-2003 სასწავლო წელს 20 000 ცალის ოდენობით, ხოლო 2003-2004 სასწავლო წელს 30 000 ცალის ოდენობით;

ხელშეკრულების მე-6 მუხლით შეთანხმებული იქნა საავტორო ჰონორარი თითოეულ ცალ წიგნზე 1,3 ლარი, რომლის გადახდა ავტორებისათვის უნდა მომხდარიყო 2002 წლის 15 სექტემბერს - 2002 წელს რეალიზებული წიგნებისათვის 26 000 ლარის ოდდენობით; ხოლო 2003 წლის 15 სექტემბერს - 2003 წელს რეალიზებული წიგნებისათვის 39 000 ლარის ოდენობით;

მოსარჩელეთა ავტორობით შექმნილმა სადავო სახელმძღვანელოებმა გაიმარჯვა ზოგადსაგანმანათლებლო საშუალო სკოლის სახელმძღვანელოთა პირველ კონკურსში და იგი, როგორც 2002-2003 სასწავლო წლებში სავალდებულო სასწავლო სახელმძღვანელოები დაამტკიცა საქართველოს განათლების სამინისტრომ;

2003-2003 სასწავლო წლებში საქართველოს ზოგადსაგანმათლებლო სკოლების მე-3 და მე-4 კლასებში რუსული ენის სწავლება მიმდინარეობდა მოსარჩელეთა ავტორობით შექმნილი სადავო სახელმძღვანელოებით, რომლის გამოცემაც უზრუნველყოფილი იყო შპს „ .. ..“ მიერ.

შპს „ .. ..“ მოსარჩელეებისათვის 2002 წლის 23 მარტის ხელშეკრულებით შეთანხმებული საავტორო ჰონორარი არ აუნაზღაურებია;

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მხარეთა შორის 2002 წლის 23 მარტს დადებული საავტორო ხელშეკრულება არის ნამდვილი გარიგება, ის არ არის ბათილი მართლწინააღმდეგობის, ზნეობის ნორმებთან და საჯარო წესრიგთან წინააღმდეგობის გამო; ამასთან, ხელშეკრულების პირობები და მისი ნამდვილობა არც მხარეებს გაუხდიათ საცილოდ;

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით ასევე დასაბუთებულია პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობა იმის შესახებ, რომ მხარეთა შორის დადებული საავტორო ხელშეკრულება აკმაყოფილებს „საავტორო და მომიჯნავე უფლებების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-18 მუხლის მე-7 პუნქტის და მე-40-ე მუხლის მე-6 და მე-7 პუნქტების მოთხოვნებს, ვინაიდან ამ ხელშეკრულებით განსაზღვრული იქნა საავტორო ჰონორარის ოდენობა, მისი გამოანგარიშების წესი, გადახდის წესი და მაქსიმალური ტირაჟი;

სააპელაციო სასამართლოს მიიჩნია, რომ შპს „ .. ..“ მიერ მითითებული ის გარემოება, რომ 2002-2003 წლებში ის სადავო სასწავლო სახელმძღვანელოებს გამოსცემდა არა ავტორებთან დადებული ხელშეკრულების, არამედ მხოლოდ „გ...სთან“ დადებული ხელშეკრულების საფუძველზე, არ არის დადასტურებული საქმის მასალებით; სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, აღნიშნული გარემოების დადასტურების შემთხვევაშიც, (მოპასუხის მიერ საავტორო ხელშეკრულებით შეთანხმებული სახელმძღვანელოების შეთანხმებული ტირაჟით გამოუცემლობის შემთხვევაში), სახეზე იქნება საავტორო ხელშეკრულების დარღვევა, რა დროსაც მოპასუხე ვერ გათავისუფლდება პასუხისმგებლობისაგან და მას წარმოეშობა მოსარჩელეთა მიმართ ზიანის ანაზღაურების ვალდებულება;

სააპელაციო სასამართლო თვლის, რომ ვინაიდან 2002-2003 წლებში გამოცემული სადავო სახელმძღვანელოებისათვის სახელმძღვანელოების ავტორებს არ გადაუხადა საავტორო ხელშეკრულებით შეთანხმებული ჰონორარი სამოქალაქო კოდექსის 361-ე მუხლი მოსარჩელეებს უქმნის საავტორო ჰონორარის მოთხოვნის საფუძველს, რადგან მოპასუხემ დაარღვია გარიგების დროულად, კეთილსინდისიერად და ჯეროვნად შესრულების ვალდებულება;

სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრებას იმის შესახებ, რომ საავტორო ჰონორარის გადახდა დამოკიდებული იყო სახელმძღვანელოების რეალიზაციაზე, ვინაიდან ასეთი შეთანხმება ხელშეკრულების პირობებიდან არ გამომდინარეობს; ამასთან, სახელმძღვანელოების გამოცემა - რეალიზაცია მოპასუხის ვალდებულებას წარმოადგენდა, რის გამოც ვალდებულების დარღვევა არ აძლევს მას შესრულებაზე უარის თქმის უფლებას;

სააპელაციო სასამართლოს მიიჩნია, რომ საქმის მასალებით არ დადასტურდა ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ მოპასუხემ მოსარჩელეები გააფრთხილა ხელშეკრულების დარღვევის გამო ხელშეკრულებაზე მოსალოდნელი უარის შესახებ; ასევე მოპასუხე მხარის მიერ ვერ იქნა დადასტურებული სამოქალაქო კოდექსის 405-ე მუხლის მეორე ნაწილით გათვალისწიენებული გარემოებების არსებობაც;

ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ ავტორებმა სახელმძღვანელოების გამოცემაზე 2002 წლის 01 ივლისს ანალოგიური ხელშეკრულება გააფორმეს და სს „გ...სთან“, იმავე დღეს სს „გ...მ“ სახელმძღვანელოების გამოცემის უზრუნველსაყოფად ნარდობის ხელშეკრულება გააფორმა შპს „.. ..“. აღნიშნულთან დაკავშირებით სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ როგორც შპს „ .. ..“ თანხმობა ანალოგიური ხელშეკრულების მესამე პირთან გაფორმების თაობაზე, ვინაიდან მან იმთავითვე იცოდა, რა სს „გ...სთან“ დადებული ანალოგიური ხელშეკრულების შესახებ, არც ავტორებს და არც „გ...ს“ არ აუკრძალა ნაწარმოების ანალოგიური სახით გამოყენება, რისი უფლებაც მას, როგორც განსაკუთრებულ ლიცენზიატს გააჩნდა როგორც „საავტორო და მომიჯნავე უფლებათა შესახებ“ საქართველოს კანონის, ისე საავტორო ხელშეკრულების 3.2 მუხლის საფუძველზე;

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო საჩივრით გაასაჩივრა შპს „ .. ..“

კასატორის წარმომადგენლის განმარტებით 2002 წლის 23 მარტის სავტორო ხელშეკრულების 5.2 პუნქტის თანახმად ავტორებს, მოპასუხის თანხმობის გარეშე უფლება არ ჰქონდათ ანალოგიური ხელშეკრულებები დაედოთ მესამე პირებთან. შესაბამისად გამომცემლობა „.. ..“ ნაწარმოებების გამოცემაზე გააჩნდა განსაკუთრებული უფლება, რაც გათვალისწინებულია „საავტორო და მომიჯნავე უფლებათა შესახებ“ საქართველოს კანონის 37-ე მუხლით. სასამართლომ არასწორი შეფასება მისცა ზემოაღნიშნული ხელშეკრულების 5.2 მუხლს, მიიჩნია, რა, რომ ვინაიდან შპს „ .. ..“ არ აკრძალა მესამე პირების მიერ ამ ნაწარმოებების გამოცემის უფლება, შესაბამისად იგი დაეთანხმა ამ პირებთან ანალოგიური ხელშეკრულებების გაფორმებას, სასამართლომ მოცემულ მსჯელობისას ყურადღება არ გაამახვილა და შესაბამისად არ იმსჯელა იმ გარემოებაზე რომ მოსარჩელეებმა ანალოგიური ხელშეკრულებების გაფორმებით თავად დაარღვიეს მათ მიერ „ .. ..“ გაფორმებული ხელშეკრულება, შესაბამისად ის არგუმენტი, რომ მოპასუხემ არ გამოიყენა თავის უფლება განეხორციელებინა გარკვეული ქმედება, არ ათავისუფლებს მოსარჩელეებს ხელშეკრულების დარღვევით გამოწვეული პასუხისმგებლობისაგან. ამდენად მოცემულ შემთხვევაში სასამართლომ არ გამოიყენა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 361-ე მუხლის მეორე ნაწილი, რომლის შესაბამისად ვალდებულება უნდა შესრულდეს ჯეროვნად, დათქმულ დროსა და ადგილას.

კასატორის აზრით სააპელაციო სასამართლომ საერთოდ გვერდი აუარა მსჯელობას იმის თაობაზე რომ ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, ჰონორარის გადახდა დამოკიდებული იყო გარკვეული პირობების დადგომაზე - უნდა მომხდარიყო სახელმძღვანელოების რეალიზაცია, უფრო მეტიც, ხელშეკრულებით განსაზღვრული იყო 50 000 (თუ 25 000-ით) ტირაჟით სახელმძღვანელოების დაბეჭდვა და მისი შემდგომი რეალიზაცია და რეალიზაციიდან მიღებული თანხებიდან უნდა გადაეხადა მოპასუხეს საავტორო ჰონორარი. მოცემულ შემთხვევაში, არც პირველი ინსტანციის და სააპელაციო სასამართლოს არ გამოუკვლევია, თუ რამდენი ტირაჟით გამოვიდა სახელმძღვანელო 2002-2003 და 2003-2004 წლებში, აქედან რამდენიმე იქნა რეალიზებული, მიიღო თუ არა ამ სახელმძღვანელოების რეალიზაციიდან მოპასუხემ თანხები, თუ მიიღო რამდენი და მხოლოდ ამის შემდეგ უნდა მისულიყო გარკვეულ დასკვნამდე.

კასატორის აზრით სააპელაციო სასამართლომ ბრმად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები, საერთოდ არ მისცა შეფასება ფაქტობრივ გარემოებებს და მტკიცებულებებს, რადგან მოცემულ გარემოებებს არსებითი მნიშვნელობა ჰქონდათ სარჩელის სწორად გადაწყვეტისთვის. თუ სასამართლო მივიდოდა იმ დასკვნამდე, რომ მოსარჩელეებმა დაარღვიეს ხელშეკრულების არსებითი პირობა, მაშინ მას უნდა ემსჯელა მოცემულ პირობებში შეიძლებოდა თუ არა ყოფილიყო საუბარი მოპასუხის მხრიდან ვალდებულების შესრულების სავალდებულობაზე. მოცემულ შემთხვევაში, მოსარჩელეები (ავტოვრები) ვალდებული იყვნენ არ გადაეცათ მათი საავტორო უფლების გამოყენების უფლება სხვა პირისთვის მოპასუხის თანხმობის გარეშე, სწორედ ამ გარემოების (განსაკუთრებული უფლებების მოპოვების და შესაბამისად ექსკლუზიურობის გამო) განესაზღვრათ მათ მაღალი ჰონორარი თითოეული სახელმძღვანელოდან - 1.30 ლარი, მაშინ, როცა გამომცემლობა „გ...ის“ მიერ განსაზღვრული იყო გაცილებით დაბალი საზღაური (იხ. ხელშეკრულებები). რადგან მოცემული პირობა დარღვეულ იქნა და თანაც არა ერთხელ, მოპასუხე უფლებას იტოვებდა არ შეესრულებინა მის მიერ ნაკისრი ვალდებულებები საპასუხო ვალდებულების შესრულებამდე.

აღნიშნულიდან გამომდინარე კასატორმა მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების ნაწილობრივ გაუქმება და გასაჩივრებულ ნაწილში ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელზე უარის თქმა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

პალატამ განიხილა საქმის მასალები, გაეცნო საკასაციო საჩივარს და თვლის, რომ საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

სასამართლოს მიერ დადგენილია, რომ 2002 წლის 23 მარტს ე. გ-ს, ი. მ-ს, ა. დ-ს, ვ. ნ-ს და შპს „ .. ..“ შორის დაიდო ხელშეკრულება, რომლითაც ე. გ-მ ი. მ-მ ა. დ-მ და ვ. ნ-მ მოპასუხეს გადასცეს განსაკუთრებული უფლება დაებეჭდა მათი ავტორობით შექმნილი მე-3 და მე-4 კლასის რუსული ენის სახელმძღვანელოები - „...“ ხელშეკრულებით მოპასუხეს მიენიჭა განსაკუთრებული ლიცენზია მოსარჩელეთა ავტორობით შექმნილი სახელმძღვანელოების დაბეჭდვაზე დაკაბადონებაზე, გამოცემა და რეალიზაციაზე. ხელშეკრულებით სახელმძღვანელოების გამოცემა განისაზღვრა 50000 ტირაჟით, რომელთა რეალიზაცია ლიცენზიატს უნდა მოეხდინა 2002-2003 სასწავლო წელს 20000 ცალის ოდენობით. 2003-2004 სასწავლო წელს კი 30000 ცალის ოდენობით. გამომცემელი ვალდებული იყო თითოეულ ცალ წიგნზე გადაეხადა 1,3 ლარი ავტორებითვის. 2002 წლის 15 ოქტომბერს - 2002 წელს რეალიზებული წიგნებისთვის 20000 ლარის ოდენობით, 2003 წლის 15 სექტემბერს - 2003 წელს რეალიზებული წიგნებისათვის 39 000 ლარის ოდენობით.

მოსარჩელეს ავტორობით შექმნილმა სადავო სახელმძღვანელოებმა გაიმარჯვეს ზოგადსაგანმანათლებლო საშუალო სკოლის სახელმძღვანელოთა პირველ კონკურსში და იგი როგორც 2002-2003 სასწავლო წლებში სასწავლო სახელმძღვანელო დაამტკიცა საქართველოს განათლების სამინისტრომ. 2002-2003 სასწავლო წლებში საქართველოს ზოგადსაგანმანათლებლო სკოლების მე-3 და მე-4 კლასებში რუსული ენის სწავლება მიმდინარეობდა მოსარჩელეთა ავტორობით შექმნილი სადავო სახელმძღვანელოებით, რომლის გამოცემაც უზრუნველყოფილი იყო შპს „კაბადონის“ მიერ.

სასამართლომ ასევე დაადგინა, რომ მოპასუხეს მოსარჩელისათვის ხელშეკრულებით განსაზღვრული საავტორო ჰონორარი არ აუნაზღაურებიათ. როგორც კასატორი უთითებს, მოსარჩელეებმა ანალოგიური ხელშეკრულება გააფორმეს მესამე პირებთან, რითაც თვითონ დაარღვიეს მხარეთა შორის არსებული ხელშეკრულება, ამიტომ ისინი ვალდებულნი არიან პასუხი აგონ მათ ქმედებაზე. მოცემულ შემთხვევაში პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას იმის თაობაზე, რომ თუ ადგილი ექნებოდა ასეთი სახის დარღვევას კასატორი უფლებამოსილი იყო სამოქალაქო კოდექსის 405-ე მუხლის თანახმად უარი ეთქვა ხელშეკრულების შესრულებაზე ანალოგიური პირობაა გათვალისწინებული მხარეთა შორის დადებულ ხელშეკრულებაშიც (10.2 პუნქტი). ასეთი ფაქტის არსებობა კი საქმის მასალებით დადასტურებული არ არის. ამასთან ავტორთა მიერ „გ...სთან“ დადებული ხელშეკრულების შემდეგაც წიგნის გამოცემის თაობაზე ნარდობის ხელშეკრულება კვლავ შპს „ .. ..” გაფორმდა. ამდენად საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორის აღნიშნული მოსაზრება არ უნდა იქნეს გაზიარებული.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს იმ მოსაზრებასაც, რომ საავტორო ჰონორარის გადახდა დამოკიდებული არ იყო სახელმძღვანელოების რეალიზაციაზე, რადგან ასეთი შეთანხმება ხელშეკრულების პირობებიდან არ გამომდინარეობს. სახელმძღვანელოების რეალიზაცია მოპასუხის ვალდებულებას წარმოადგენდა, რის გამოც ამ ვალდებულების დარღვევა არ აძლევს შესრულებაზე უარის თქმის უფლებას.

პალატა ვერ გაზიარებს კასატორის იმ მოსაზრებასაც რომ სასამართლომ არასწორად განმარტა სამოქალაქო კოდექსის 369-ე მუხლი. მხარეთა შორის არსებული ხელშეკრულების ანალიზი ცხადყოფს, რომ სახელმძღვანელოების გამოცემა და რეალიზაცია შეთანხმებული ტირაჟით არ იყო დამოკიდებული მოსარჩელეთა მხრიდან რაიმე საპასუხო მოქმედების შესრულებაზე. მესამე პირთან ხელშეკრულების დადების შემთხევაში კასატორი უფლებამოსილი იყო თუ იგი მის უფლებას დარღვეულად მიიჩნევდა არ დაედო ნარდობის ხელშეკრულება გამომცემლობა „გ...სთან“ და უარი ეთქვა მოსარჩელეებთან დადებული ხელშეკრულების შესრულებაზე კანონმდებლობის დადგენილი წესით. მესამე პირებთან გარიგების დადებაზე ნების გამოხატვა თავისთავად ნიშნავს იმას, რომ მოსარჩელეს დაეთანხმა გამომცემლობა ,,გ...სათვისაც” შეესრულებინა ამ ავტორების წიგნების გამოცემა. რაც წარმოადგენდა მოდავე მხართა შორის არსებული ხელშეკრულებიდან გამომდინარე უფლების რეალიზაციას. ამიტომ მოსარჩელეთა მიერ მესამე პირთან დადებული ხელშეკრულება არ შეიძლება შეფასდეს, როგორც მათ მიერ ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ვალდებულების დარღვევად.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, პალატა მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილების საფუძველი და იგი უცვლელად უნდა დარჩეს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

შპს „ .. ..“ საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს.

უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2007 წლის 24 მაისის განჩინება.

განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.