¹ას-716-1015-09 8 ოქტომბერი, 2009წ.

ქ.თბილისი

სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. სულხანიშვილი (თავმჯდომარე)

რ. ნადირიანი (მომხსენებელი), თ. თოდრია

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი _ მ. კ-შვილი

მოწინააღმდეგე მხარე _ მ. მ-შვილი

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 22 აპრილის განჩინება

დავის საგანი – უძრავი ნივთის საერთო საკუთრებაში გამოთხოვა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

თელავის რაიონულ სასამართლოს სარჩელით მიმართა მ. მ-შვილმა მოპასუხეების _ თელავის სარეგისტრაციო სამსახურის, თელავის რაიონის ნოტარიუს თ. ფ-ურისა და მ. კ-შვილის მიმართ და მოითხოვა უძრავი ნივთის საერთო საკუთრებაში გამოთხოვა.

თელავის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 6 თებერვლის გადაწყვეტილებით მ. მ-შვილის სარჩელი დაკმაყოფილდა, 1988 წლის 18 ივლისს რ. კ-შვილის სახელზე გაცემულ ბინის ტექნიკურ პასპორტში, 1988 წელს გ. კ-შვილის სახელზე გაცემულ ბინის ტექნიკურ პასპორტში, საჯარო რეესტრის ჩანაწერში რ. კ-შვილის მიმართ (მიწის სარეგისტრაციო ¹53/08/11/076) საჯარო რეესტრის ჩანაწერში მ. კ-შვილის მიმართ, 2005 წლის 31 დეკემბრის დამატებით სამკვიდრო მოწმობაში, საჯარო რეესტრის ჩანაწერში მ. კ-შვილის მიმართ (მიწის სარეგისტრაციო ¹53/08/11/076) შევიდა ცვლილება იმ სახით, რომ მიწის საკუთრების შესახებ უფლებათა გრაფაში კერძო საკუთრების ნაცვლად მიეთითა საერთო საკუთრება.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მ. კ-შვილმა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 22 აპრილის განჩინებით მ. კ-შვილის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილი შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

საქმეში წარმოდგენილი ტექნიკური ინვენტარიზაციის პასპორტების თანახმად, თელავის რაიონის სოფელ ვარდისუბანში მდებარე მიწის ნაკვეთზე _ ფართით 1044 კვ.მ მდებარეობს ორი საცხოვრებელი ბინა, რომელთაგან ლიტერ “ა” წარმოადგენდა გ. კ-შვილის საკუთრებას, ხოლო ლიტერ “ბ” რ. კ-შვილის საკუთრებას. აღნიშნული მიწის ნაკვეთი გ. და რ. კ-შვილებს ჰქონდათ კანონიერ სარგებლობაში;

გ. კ-შვილი გარდაიცვალა 1992 წელს, რომლის პირველი რიგის მემკვიდრეს წარმოადგენს მოსარჩელე მ. მ-შვილი;

რ. კ-შვილი გარდაიცვალა 2001 წელს და მისი პირველი რიგის მემკვიდრეა _ მოპასუხე მ. კ-შვილი

მხარეები მამკვიდრებლების გარდაცვალების შემდგომ ფლობენ სამკვიდრო ქონებას;

2005 წლის 8 დეკემბერს თელავის რაიონის სოფელ ვარდისუბანში მდებარე უძრავი ქონება _ მიწის ნაკვეთი 1044 კვ.მ და მასზე აღმართული საცხოვრებელი სახლი საერთო ფართით 148 კვ.მ საკუთრების უფლებით აღირიცხა რ. კ-შვილის სახელზე;

2005 წლის 25 დეკემბერს ნოტარიუს თ. ფ-ურის მიერ რ. კ-შვილის სამკვიდრო ქონებაზე გაიცა დამატებითი სამკვიდრო მოწმობა, რომლის საფუძველზეც მ. კ-შვილი აღირიცხა ზემოაღნიშნული უძრავი ქონების მესაკუთრედ;

სამოქალაქო კოდექსის 1513-ე მუხლის საფუძველზე, იმის გათვალისწინებით, რომ გ. კ-შვილი გარდაიცვალა 1992 წელს, ზემოაღნიშნული კანონის ამოქმედებამდე და მისი მეუღლე მ. მ-შვილი ფაქტობრივი ფლობით დაეუფლა მამკვიდრებლის ქონებას, სასამართლომ მიიჩნია, რომ მ. მ-შვილსა და რ. კ-შვილს სადავო მიწის ნაკვეთზე წარმოეშვათ საერთო საკუთრების უფლება.

ამდენად, სასამართლომ ჩათვალა, რომ საჯარო რეესტრში სადავო მიწის ნაკვეთის, როგორც ინდივიდუალური საკუთრების, მ. კ-შვილის სახელზე აღრიცხვით დაირღვა მ. მ-შვილის კანონით დაცული უფლება საკუთრების შესახებ, შესაბამისად, მ. კ-შვილის მითითება, რომ მ. მ-შვილს მოცემულ დავაში არ გააჩნდა დაცვის ღირსი ინტერესი სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია და არ გაიზიარა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 22 აპრილის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მ. კ-შვილმა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა იმ საფუძვლით, რომ სასამართლომ განჩინების გამოტანისას გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა და არასწორად განმარტა იგი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2009 წლის 30 ივლისის განჩინებით მ. კ-შვილის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული დასაშვებობის შესამოწმებლად. მოწინააღმდეგე მხარეს განესაზღვრა 5 დღის ვადა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის წინაპირობებთან დაკავშირებით მოსაზრებების წარმოსადგენად.

მ. კ-შვილის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხზე, საკასაციო სასამართლოში მოწინააღმდეგე მხარემ წარმოადგინა მოსაზრება იმასთან დაკავშირებით, რომ საკასაციო საჩივარი დაუშვებელია, რადგან იგი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ. კ-შვილის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას მ. კ-შვილის საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. მ. კ-შვილის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად.

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.