¹ას-718-1048-07 14 დეკემბერი,2007 წ.
ქ. თბილისი
სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების
საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
მაია სულხანიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
როზა ნადირიანი, თეიმურაზ თოდრია
საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე
კასატორი – შპს “დ...ის” დირექტორი დ. ჩ- (მოპასუხე)
მოწინააღმდეგე მხარე – შპს “ს...ის” დირექტორი ა. ლ-ე (მოსარჩელე), ნოტარიუსი – ი. ქ-ე (მოპასუხე)
მესამე პირი – .. ..
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 11 ივლისის გადაწყვეტილება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება
დავის საგანი – სანოტარო მოქმედების აქტის ნაწილობრივ გაუქმებისა და საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს .. .. მიერ რეგისტრაციაში ცვლილებების შეტანა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :
წყალტუბოს რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 7 სექტემბერს სასარჩელო განცხადებით მიმართა მოსარჩელე შპს „ს...მა“, სადაც მიუთითა, რომ 2006 წლის 5 აპრილს შპს „დ...თან“ გაფორმდა ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის მიხედვით შპს „ს...მა“ შპს „დ...ს“ მიჰყიდა უძრავი ქონების ნაწილი, კერძოდ, მოსაპირკეთებელი ფილების საამქრო და მის ქვეშ არსებული მიწის ნაკვეთი 1000 მ2. ხელშეკრულებაზე ხელის მოწერის შემდეგ შედგა მიღება-ჩაბარების აქტი, სადაც დაფიქსირდა, რომ შპს „დ...ს“ გადაეცა ქალაქ წყალტუბოში ... ქ. ¹4-ში მდებარე უძრავი ქონება, კერძოდ, მოსაპირკეთებელი ფილების საამქრო, მის ქვეშ არსებული 1000 მ2 მიწის ფართობით. ამის შემდეგ მიმართა ნოტარიუსს, რომელმაც შეგნებულად თუ შეცდომით ნასყიდობის ხელშეკრულებაში არ მიუთითა კონკრეტულად ნასყიდობის საგანზე, მოსაპირკეთებელი ფილების საამქროსა და მის ქვეშ არსებული 1000 მ2 მიწის ფართობზე, გაყიდულად მიუთითა შპს „ს...ის“ მთლიანი ქონება 9000 მ2 მიწის ნაკვეთი მასზე მდებარე უძრავი ქონებით, რაც არასწორია, სინამდვილეში ეს ქონება არც იყო და არც შეიძლებოდა ყოფილიყო ნასყიდობის საგანი, რადგან ქონება არ შეიძლებოდა 13000 ლარად გაყიდულიყო.
აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოითხოვა 2006 წლის 22 მაისს წყალტუბოს ნოტარიუსის მიერ შესრულებული სანოტარო მოქმედების აქტში შესულიყო ცვლილება, კერძოდ, ხელშეკრულების ნასყიდობის საგნის ნაწილში ჩაიწერა, რომ ნასყიდობის საგანს წარმოადგენს შპს „ს...ის“ მთლიანი ქონების ნაწილი, 1000 მ2 მიწის ნაკვეთი და მოსაპირკეთებელი მასალების საამქრო. შესაბამისად, საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს .. .. მიერ შპს „დ...ის“ სახელზე არასასოფლო-სამეურნეო მიწის ნაკვეთის და მასზე განლაგებული შენობა-ნაგებობების რეგისტრაციაში შეტანილი იყო ცვლილება და შპს „დ...ის“ საკუთრებად დარეგისტრირდა შპს „ს...ის“ უძრავი ქონების ნაწილი, მოსაპირკეთებელი მასალების საამქრო და 1000 მ2 მიწის ნაკვეთი.
სასამართლოს მთავარ სხდომაზე მოსარჩელე მხარემ სასარჩელო მოთხოვნას მხარი დაუჭირა და მოითხოვა მისი დაკმაყოფილება.
მოპასუხე მხარემ შპს „დ...ის“ წარმომადგენელმა საქმის სასამართლო განხილვის დროს, სასარჩელო მოთხოვნას მხარი არ დაუჭირა და განმარტა, რომ სასარჩელო მოთხოვნა ხანდაზმულია, ვინაიდან ნასყიდობის ხელშეკრულება არის გაფორმებული 2006 წლის 22 მაისს, ხოლო სასარჩელო განცხადება სასამართლოში შეტანილია 2006 წლის აგვისტოს თვეში, ანუ დარღვეულია სასამართლოში სარჩელის წარდგენის ერთთვიანი ვადა, რაც ერთ-ერთი საფუძველია ადმინისტრაციული საქმის შეწყვეტისა. ამასთან, შპს „ს...ის“ წესდების მე-7 ნაწილში მითითებულია, რომ საზოგადოების ხელმძღვანელობა და მისი წარმომადგენლობა ევალება დირექტორს. იგი უფლებამოსილი პირი იყო გაეყიდა შპს „ს...ის“ ქონება. შპს „ს...ის“ წესდების მე-7 ნაწილის თანახმად დირექტორს უნდა შეესრულებინა დაკისრებული ამოცანები, თუ ეს უკანასკნელი არ შეასრულებს თავის მოვალეობებს, ვალდებულია აუნაზღაუროს საზოგადოებას მიყენებული ზიანი, თუ დადგენილია ზიანის ფაქტი. წინააღმდეგ შემთხვევაში დირექტორმა უნდა დაადასტუროს, რომ იგი კეთილსინდისიერად და გულისხმიერად უძღვებოდა საქმეს. ასევე, საზოგადოების დირექტორი ვალდებული იყო აღნიშნული ხელშეკრულება შეემოწმებინა გულდასმით. ნასყიდობის ხელშეკრულება ზუსტად გამოხატავს მათ ნებას, ანუ ხელშეკრულება დადებულია კანონის სრული დაცვით და მასში ეჭვის შეტანის საფუძველი არ არსებობს. შპს „ს...ის“ დირექტორს კანონმდებლობით ევალებოდა სცოდნოდა ნასყიდობის ხელშეკრულების შინაარსი. ამასთან, შპს „დ...ის“ დირექტორის წერილში მითითებულია მხოლოდ, რომ ქონება ეკუთვნოდა შპს „დ...ს“ და შპს „ს...ს“ სთხოვდა უძრავი ქონების დაცლას. აღნიშნულ წერილში არაფერია ნათქვამი უძრავი ქონების ყიდვა-გაყიდვის არსებით პირობებზე, ანუ შემდეგ, შპს „ს...ის“ ხელმძღვანელობის მიერ მოხდა გადამოწმება ნასყიდობის ხელშეკრულებისა. მოპასუხე წყალტუბოს ნოტარიუსმა სასარჩელო მოთხოვნას ნაწილობრივ დაუჭირა მხარი და განმარტა, რომ თუ სასამართლო დააკმაყოფილებს სასარჩელო განცხადებას, ამ შემთხვევაში ნოტარიუსი მოახდენს მის ხელახალ რეგისტრაციას. მოპასუხე მხარის განმარტებით ხელშეკრულების დადებამდე მისთვის ცნობილი იყო, რომ მხარეები აწარმოებდნენ მოლაპარაკებას მხოლოდ მოსაპირკეთებელი მასალების საამქროს გასხვისების თაობაზე, რაზედაც მან კონსულტაცია გაუწია მხარეებს, თუ როგორ უნდა გაეფორმებინათ ხელშეკრულება, მაგრამ მხარემ წარმოადგინა საჯარო რეესტრიდან მთლიანი ქონების ამონაწერი. ნოტარიუსი პასუხს არ აგებს მხარეთა მიერ დაშვებულ შეცდომებზე ან საჯარო რეესტრის ამონაწერში არსებულ შეცდომაზე. იგი ვერ გაცდებოდა საჯარო რეესტრის ამონაწერის ფარგლებს და სანოტარო აქტის გაფორმებისას მოახდინა საჯარო რეესტრის ამონაწერის ფაბულის ზუსტი გადატანა. ამდენად, ნასყიდობის ხელშეკრულების გაფორმება მოახდინა კანონის სრული დაცვით, ხოლო შეცდომა მოპასუხე მხარის განმარტებით დაშვებული იყო საჯარო რეესტრში ქონების ამონაწერის აღების დროს.
წყალტობოს რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 27 ნოემბრის გადაწყვეტილებით სასარჩელო მოთხოვნა დაკმაყოფილდა.
აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს “დ...ის” დირექტორმა დ. ჩ-მ.
ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2007 წლის 23 მაისის განჩინებით შპს “დ...ის” სააპელაციო საჩივარი შპს “დ...ი”-სა და შპს “ს...ის” ნასყიდობის ხელშეკრულებაში ნაწილობრივი ცვლილების შეტანისა და შესაბამისად საჯარო რეესტრში მისი დაფიქსირების თაობაზე განსჯადობით გადაეცა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატას.
ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 11 ივლისის გადაწყვეტილებით შპს “დ...ის” სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ. გაუქმდა წყალტუბოს რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 27 ნოემბრის გადაწყვეტილება და მიღებული იქნა ახალი გადაწყვეტილება. შპს “ს...ის” სარჩელი დაკმაყოფილდა. ბათილად იქნა ცნობილი წყალტუბოს ნოტარიუსის მიერ 2006 წლის 22 მაისს დამტკიცებული, შპს “ს...სა” და შპს “დ...ს” შორის დადებულ ნასყიდობის ხელშეკრულებაში, ნასყიდობის საგანზე 9000 მ2 მიწის ნაკვეთზე არსებული ჩანაწერი და ნაცვლად 9000 მ2 მიწის ნაკვეთისა, ნასყოდობის საგანი განისაზღვრა 1000 მ2 მიწის ნაკვეთით; შესაბამისი ცვლილება იქნა შეტანილი საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს .. .. 2005 წლის 23 აგვისტოს, შპს “დ...ის” სახელზე განხორციელებულ ჩანაწერში.
პალატამ მიიჩნია, რომ დავის საგანს წარმოადგენს ნასყიდობის ხელშეკრულებაში შეცდომით განხორციელებული ჩანაწერის ბათილად ცნობა და საჯარო რეესტრში შესაბამისი ცვლილების დარეგისტრირება.
პალატამ ასევე მიიჩნია, რომ განსახილველ დავაში მოპასუხე მხარეს წარმოადგენს ადმინისტრაციული ორგანო, მაგრამ ნასყიდობის ხელშეკრულების ნაწილობრივ ბათილად ცნობასთან დაკავშირებული წინამდებარე სადავო სამართალურთიერთობა არ გამომდინარეობს ადმინისტრაციული (საჯარო) კანონმდებლობიდან, არ გააჩნია საჯარო-სამართლებრივი ურთიერთობისათვის დამახასიათებელი არც ერთი ელემენტი და საჯარო რეესტრის ჩანაწერში ცვლილების შეტანა არ წარმოადგენს სარჩელის დამოუკიდებელ საგანს და თანამდევი შედეგია შპს „ს...ის“ ძირითადი სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებისა. ამდენად მოცემული საქმე მიეკუთვნება სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-11 მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტით განსაზღვრულ სამოქალაქო სამართალწარმოების წესით განსახილველ სამოქალაქო საქმეს და არ განეკუთვნება საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-2 მუხლით განსაზღვრულ სასამართლოს განსჯად ადმინისტრაციულ საქმეს.
პალატამ განმარტა, რომ 2006 წლის 5 აპრილს შპს „ს...სა“ და შპს „დ...ს“ შორის ფორმის დაუცველად იქნა დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულება, რაც შემდგომში დადასტურებული იყო, წყალტუბოს ნოტარიუსის მიერ 2006 წლის 22 მაისს დამტკიცებული ნასყიდობის ხელშეკრულებით, სადაც ნასყიდობის საგნის მახასიათებლების გრაფაში, საკუთრების განყოფილებაში, მიწის ნაკვეთის ფართი მითითებულია 9000 მ2, ხოლო მესაკუთრის განყოფილებაში აღნიშნული იყო, რომ 900 კვ.მ-დან 1000 კვ.მ შესასვლელი გზის ფართი -- შპს „ს...ის“ საკუთრებაა, ასევე დაფიქსირებული იყო ნასყიდობის საგნის ფასი 13000 ლარი. ნასყიდობის ხელშეკრულებაზე თანდართული დოკუმენტების ჩამონათვალში აღნიშნულია 22.05.2006 წელს იმავე ნოტარიუსის მიერ დამოწმებული შპს „ს...ის“ დამფუძნებელ პარტნიორთა კრების ¹1 ოქმი და შპს „დ...ის“ დამფუძნებელ პარტნიორთა კრების ¹1 ოქმი.
პალატამ ასევე განმარტა, რომ 2006 წლის 22 მაისის სანოტარო აქტით დადასტურებული გარიგებისას მხარეთა შორის ნასყიდობის საგანს წარმოადგენს არა შპს „ს...ის“ მთლიანი უძრავი ქონება, არამედ მხოლოდ ნაწილი 9000 კვ.მ-დან 1000 კვ.მ მიწის ნაკვეთი, მასზე განთავსებული მოსაპირკეთებელი მასალების საამქროს შენობით, ვინაიდან საქმეში არ მოიპოვება „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის 47.3 მუხლის „ე“ პუნქტის შესაბამისად შპს „ს...ის“ დამფუძნებელ პარტნიორთა მიერ მიღებული გადაწყვეტილება საზოგადოების მთლიანი ქონების გასხვისებაზე, ხოლო სანოტარო აქტის საფუძვლად მითითებული, შპს „ს...ის“ დამფუძნებელ პარტნიორთა კრების ¹1 ოქმით დადგენილია მხოლოდ შპს „ს...ის“ მოსაპირკეთებელი საამქროს შენობისა და მიწის ნაკვეთის გასხვისება.
ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 11 ივლისის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს “დ...ის” დირექტორმა დ. ჩ-მ.
კასატორის აზრით, სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, არასწორად განმარტა კანონი, კერძოდ მათ მიერ გაზიარებული არ იყო სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრება იმის შესახებ, რომ სანოტარო ხელშეკრულებაში ნასყიდობის საგანი, 9000 კვ.მ მიწის ნაკვეთი დაფიქსირებულია შეცდომით, რადგან, მხარეები ადასტურებენ, რომ სანოტარო აქტის გაფორმებისას, მათ წაიკითხეს ნასყიდობის ხელშეკრულება და დაადასტურეს, რომ ნასყიდობის ხელშეკრულება ზუსტად გამოხატავს მათ ნებას, ანუ ხელშეკრულება დადებულია კანონის სრული დაცვით და მასში ეჭვის შეტანის საფუძველი არ არსებობს. მოსარჩელე მხარემ მიუთითა, რომ შპს „ს...ს“ საკუთრებაში აღარ ჰქონდა ქონება. აღნიშნული მოსაზრება არ შეიძლება იყოს გაზიარებული, ვინაიდან შპს „ს...ის“ დირექტორს კანონმდებლობით ევალებოდა სცოდნოდა ნასყიდობის ხელშეკრულების შინაარსი. მითუმეტეს რომ მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად ერთი ეგზემპლარი ნასყიდობის ხელშეკრულებისა გადაეცა მას. ამასთან შპს „დ...ის“ დირექტორის წერილში მითითებულია მხოლოდ ის ფაქტი, რომ ქონება ეკუთვნის შპს „დ...ის“ და შპს „ს...ს“ სთხოვდა უძრავი ქონების დაცლას. აღნიშნულ წერილში არაფერია ნათქვამი უძრავი ქონების ყიდვა-გაყიდვის არსებით პირობებზე.
ასევე კასატორის აზრით, თუ მხარეს ჰქონდა სურვილი შპს „ს...ის“ ქონება გაეყიდა ნაწილ-ნაწილ, ამ შემთხვევაში უნდა მიემართა საჯარო რეესტრში მოთხოვნით უძრავი ქონების მიწის ფართობისა ან შენობა-ნაგებობის გამოყოფის თაობაზე, რაც ამ შემთხვევაში არ გაკეთდა.
კასატორის განმარტებით, სააპელაციო პალატამ არასწორად განმარტა საქართველოს კანონი „მეწარმეთა შესახებ“ 47,3 მუხლის „ე“ ქვეპუნქტი, რადგან აღნიშნული პუნქტი ვრცელდება ისეთ შემთხვევებზე, როცა დირექტორი საერთოდ არ არის საზოგადოების პარტნიორი, ა. ლ-ე კი საზოგადოებაში წილთა უმრავლესობის მესაკუთრეა, ის საზოგადოების თითოეულ პარტნიორზე მეტ წილს ფლობს.
ასევე კასატორის განმარტებით, მოსარჩელის სასარჩელო მოთხოვნა არ არის ხანდაზმული, რადგან საქმეში არ არსებობს იმის დამადასტურებელი არცერთი მტკიცებულება, რომ მოსარჩელე მხარემ ხელშეკრულებაში დაშვებული შეცდომის შესახებ გაიგო მათ მიერ გაგზავნილი წერილით. ის ფაქტი, რომ არ არსებობდა პარტნიორთა კრების თანხმობა აღნიშნული არ უთითებს იმაზე, რომ დირექტორმა არ იცოდა შეცდომის შესახებ, პარტნიორთა კრების თანხმობის არ არსებობა სულ სხვა დავის საგანია ამავე საზოგადოების დირექტორსა და პარტნიორთა შორის. ამასთან ერთად მათ წერილში აღნიშნული იყო, რომ მოსარჩელე მხარეს დაეცალა მათი კუთვნილი მიწის ნაკვეთი და მასში არ იყო მითითებული მიწის ნაკვეთის ფართობი და ხელშეკრულების არსებითი პირობები. საქმის მასალებით არ დასტურდება, რომ დირექტორი ა. ლ-ე არ გაცნობია ხელშეკრულების შინაარსს ხელმოწერისას. როგორც ზემოთ აღინიშნა მხარეები ადასტურებენ, რომ სანოტარო აქტის გაფორმებისას, მათ წაიკითხეს ნასყიდობის ხელშეკრულება და დაადასტურეს, რომ ნასყიდობის ხელშეკრულება ზუსტად გამოხატავს მათ ნებას რისი დასტურიცაა ხელშეკრულებაზე თითოეული მათგანის ხელისმოწერა.
კასატორის მოსაზრებით, ნასყიდობის ხელშეკრულების გაფორმების დროს შპს „ს...ის“ მიერ წარმოდგენილი იყო პარტნიორთა კრების ოქმი. შპს „ს...ის“ წილთა უმრავლესობის მფლობელებმა მ. ხ-მ და ე. ნ-მ 2006 წლის 22 მაისს ხელი მოაწერეს ხელშეკრულების გაფორმების დროს, რითაც დადასტურდა ნასყიდობის ხელშეკრულების ნამდვილობა. აღნიშნული სანოტარო მოქმედებათა რეგისტრაციის ჟურნალის ამონაწერი სასამართლო პროცესზე ნოტარიუსმა არ წარმოადგინა, რითაც ხელი შეუშალა საქმეზე ობიექტური ჭეშმარიტების დადგენას და ამონაწერი მოპოვებული იყო ადვოკატის მოთხოვნის საფუძველზე. აღნიშნულით დადასტურდა ნასყიდობის ხელშეკრულების ნამდვილობა. მანამდე მათ არ მიეცა შესაძლებლობა აღნიშნული დოკუმენტის მოპოვებისა.
აღნიშნულიდან გამომდინარე კასატორმა მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს ,,დ...ის” დირექტორის დ. ჩ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეორე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ-სამართლებრივ დავებში დასაშვებია იმ შემთხვევაში, თუ საკასაციო საჩივრის დავის საგნის ღირებულება აღემატება 50000 ლარს. ამავე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი სხვა ქონებრივ და არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგებზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.
ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი მითითებული საფუძვლით.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძველით .
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.
ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას შპს ,,დ...ის” დირექტორის დ. ჩ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც კასატორებს უარი უნდა ეთქვას საკასაციო საჩივრის განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 582 ლარი 70% - 407,4 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
შპს ,,დ...ის” დირექტორის დ. ჩ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი დარჩეს განუხილველად;
კასატორს დაუბრუნდეს მის მიერ სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 407,4 ლარი.
საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
