¹ას-762-1129-06 31 იანვარი 2007წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების

საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მაია სულხანიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

როზა ნადირიანი, თეიმურაზ თოდრია

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი---Hჰ. ი-ი

წარმომადგენელი--- ე. გ-ა, მ. გ-ა

მოწინააღმდეგე მხარე – ჯ. ყ-ი

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2006 წლის 14 სექტემბრის განჩინება

კასატორების მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი – საერთო სარგებლობის გზის გათავისუფლება და ჭიშკრის აღება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

მარნეულის რაიონული სასამართლოში 2005 წლის 22 ნოებერს სარჩელი აღძრა ჯ. ყ-მა ჰ. ი-ის მიმართ საერთო სარგებლობის გზის გათავისუფლებისა და ჭიშკრის აღების მოთხოვნით. მოსარჩელის წარმომადგენლის განმარტებით ლ. ი-ს, ჯ. ყ-ს და ჰ. ი-ს საერთო სარგებლობაში ჰქონდათ ერთი მისასვლელი გზა 100კვ. მეტრი ფართის, რომლის სიგანე შედგენს 4, 70 მეტრს, ხოლო სიგრძე კი 21-22მ. 2002 წლის სექტემბრის თვეში ჰ. ი-მა აღნიშნული გზა ჭიშკრის ჩადგმით გადაკეტა იმ საფუძვლით, რომ ამ უკანასკნელის სახელზე 1996 წლის 25 ივნისს გაცემული მიწის მიღება-ჩაბარების სახელმწიფო აქტში ¹227 აღნიშნული გზა მას გადაეცა საკუთრებაში, ხოლო 2002 წლის 22 ივლისს ყ-სა და ი-ის სახელზე გაცემული მიწის საკუთრების რეგისტრაციის მოწმობაში სადავო მიწის ნაკვეთი აღრიცხულია მისასვლელ გზად. საერთო სარგებლობის გზის გათავისუფლების მოთხოვნით სასამართლოს მიმართა ლ. ი-მა. 2002 წლის 18 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ლ. ი-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა. მიუხედავად ამისა მოპასუხემ მაინც ჩაკეტა რკინის ჭიშკარი და არც ჯ. ყ-სა და არც ლ. ი-ს არ ეძლევა ამ გზით სარგებლობის უფლება. აღნიშნულიდან გამომდინარე მოსარჩელემ მოითხოვა მოპასუხეს დაევალოს საერთო სარგებლობის გზის გათავისუფლება და ჭიშკრის აღება.

მოპასუხე ჰ. ი-მა სარჩელი არ ცნო. მისმა წარმომადგენლმა განმარტა, რომ ჯ. Yყ-ს გაშვებული აქვს სასამართლოში სარჩელის აღძვრის 3 წლიანი ხანდაზმულობის ვადა და მოითხოვა უარი ეთქვს სარჩელის დაკმაყოფილებაზე.

მარნეულის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 20 თებერვლის გადაწყვეტილებით ჯ. ყ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა.

რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ჰ. ი-მა და მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2006 წლის 14 სექტემბრის განჩინებით უცვლელი დარჩა მარნეულის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 20 თებერვლის გადაწყვეტილება.

პალატამ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტაციის სასამართლომ სწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა მის მიერ დადგენილი ფაქტობრივ გარემოებებს და უცვლელად დატოვა რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2006 წლის 14 სექტემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ჰ. ი-ის წარმომადგენლებმა ე. გ-მ და მ. გ-მ. კასატორებმა მოითხოვეს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება.

კასატორის აზრით, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით. მათი განმარტებით არც პირველი ინსტაციის სასამართლოში და არც სააპელაციო სასამართლოში არ დაკითხულან მოწმეები, რომელსაც შეეძლოთ დაედასტურებიათ საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებები. ხოლო ის ფაქტი, რომ სააპელაციო სასამართლომ ჰ. ი-ის პირად საკუთრებაში არსებული საკარმიდამო ნაკვეთი ჩათვალა მისასვლელ გზად, ამით დაარღვია უძრავი ქონების თავისუფლად ფლობის, სარგებლობის და განკარგვის ჰ. ი-სათვის კანონით მინიჭებული უფლება. აღნიშნულიდან გამომდინარე კასატორის წარმომადგენლებმა მოითხოვეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2006 წლის 14 სექტემბრის განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება.

უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2007 წლის 3 იანვრის განჩინებით მიღებული იქნა წარმოებაში ჰ. ი-ის წარმომადგენლების ე. გ-სა და მ. გ-ს საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ჰ. ი-ის წარმომადგენლების ე. გ-სა და მ. გ-ს საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეორე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ-სამართლებრივ დავებში დასაშვებია იმ შემთხვევაში, თუ საკასაციო საჩივრის დავის საგნის ღირებულება აღემატება 50000 ლარს. ამავე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი სხვა ქონებრივ და არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგებზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი მითითებული საფუძვლით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ჰ. ი-ის წარმომადგენლების ე. გ-სა და მ. გ-ს საკასაციო საჩივარი, რის გამოც კასატორს უარი უნდა ეთქვას საკასაციო საჩივრის განხილვაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

ჰ. ი-ის წარმომადგენლების ე. გ-სა და მ. გ-ს საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი დარჩეს განუხილველად;

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.